- Εποχή του Ατομισμού & η Έλευση του Υποκειμενισμού - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
αναρωτιέμαι λοιπόν, εάν το ιδανικό βρίσκεται εξ αρχής σε μια τοποθεσία προσβάσιμη μόνο απο αυτούς που είναι ικανοί να το προσεγγίσουν, ελάχιστους δηλαδή μέσα απο το πλήθος των ψυχών. Και αναρωτιέμαι εαν ο σκοπός δεν είναι να το προσεγγίσουν όλοι αλλά μόνο αυτοί, μέσω της ευχής και της κατάρας που είναι η Επιλογή, δωσμένη όμως σε όλους.
synplinpan Καλησπέρα,
Το ιδανικό είναι τω όντι προσβάσιμο πιστεύω όμως από όλους,
αλλά αυτή η πρόσβαση από μόνη της δεν λέει σε όλους το ίδιο πράγμα.
Το τέλειο, με τον προσδιορισμό που του δίνομε με τα σημερινά
δεδομένα, θα έρθει κάποια στιγμή που πολύ φοβάμαι πως και αυτό
θα καταλήξει στη χοάνη της ψυχής και οι επόμενες γενιές θα ψάχνουν
το δικό τους "τέλειο" πάντως η ανθρωπότητα θα βρει εκείνο
το "τέλειο" που ο αληθινός του προσδιορισμός μας διαφεύγει,
προς το παρόν.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
Διαβάζοντας για "εναν καινοτόμο" σκέφτομαι: "ενας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη"
Καλησπέρα σου 1900,
Η Άνοιξη τελικά έρχεται ...ακόμη και με το πρώιμο λάλημα του ενός κούκου!
quote:
Ίσως θα ήταν καλύτερο ο καθένας απο μόνος του να κάνει τον προσωπικό του αγώνα γι αυτον τον κόσμο. Ετσι αν όλοι ενεργοποιηθούν, δε μπορεί, κατι θ' αλλάξει!... Δε χρειάζεται ν' ακολουθούμε όλοι τον ίδιο δρόμο, τον ίδιο τρόπο...Ακόμη και κάτι μικρό απ' το καθένα, θα είναι κατι μεγάλο στο σύνολο...
Νομίζω πως η ανθρωπότητα βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το σημείο.
Όλο και πιο πολλοί σήμερα αγωνίζονται "αγώνα προσωπικό".
Μπορεί βέβαια οι τρόποι να διαφέρουν ή να είναι ακόμη ακατέργαστοι
εν τούτοις είναι έτσι ακριβώς όπως λες και συ "το μικρό" που
είναι ‘μεγάλο’ και απαραίτητο στο σύνολο.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
Αλλά με ποια ατομική ιδιότητα ή μέτρο θα ανακάλυπτε ο καινοτόμος το νέο του θεμέλιο ή θα εδραίωνε τα νέα του μέτρα;
Προφανώς θα στηριζόταν στο, ήδη, διαθέσιμο φως της εποχής του
και των πιθανών σχημάτων γνώσης που θα είχε πρόσβαση.
Αρχικά ήταν στη θρησκεία που ο ατομικός φωτισμός υποστηρίχθηκε
στη Δύση από ένα θεολόγο, και από έναν φιλοσοφικό ορθολογισμό
στην Ανατολή.
Στην κοινωνία και στη πολιτική ξεκίνησε με μια ακατέργαστη πρωτόγονη
αντίληψη περί φυσικού δικαίου και δικαιοσύνης που η πηγή της
βρισκόταν στην οργή, στην ταλαιπωρία ή ξεκίνησε από μια αφυπνισμένη
αίσθηση καταπίεσης, άδικου, με το αδικαιολόγητο της υπάρχουσας τάξης
όταν αυτή η υπάρχουσα τάξη δοκιμάστηκε πέραν των προνομίων και
της εδραιωμένης συμβατικότητας.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Καλημέρα σας,
Πρωταρχικά κυριάρχησε το θρησκευτικό κίνητρο, ακολούθησαν
το κοινωνικό και πολιτικό. Το κίνημα της θρησκευτικής ελευθερίας
στην Ευρώπη επικράτησε αρχικά σε περιορισμένη κλίμακα μετά
στο απόλυτο δικαίωμα της ατομικής εμπειρίας να προσδιορίσει
την αληθινή αίσθηση των εμπνευσμένων Γραφών και της αληθινής
Χριστιανικής τελετουργίας και τάξης της Εκκλησίας.
Η σφοδρότητα της διεκδίκησης ήταν ανάλογη με την σφοδρότητα της
επανάστασης ενάντια στο σφετερισμό, στις αξιώσεις και κτηνωδίες
της εκκλησιαστικής δύναμης που αξιούσε να κατακρατεί από το κοινό
την γνώση, και επέβαλλε δια μέσω ηθικής εξουσίας και φυσικής βίας
την δική της αυθαίρετη ερμηνεία του Θείου Λόγου, ίσως και κάποιο
άλλο υποκατάστατο δόγμα, στην δύστροπη ατομική συνείδηση.
Τα πιο χλιαρά και μέτρια σχήματα της επανάστασης προξένησαν
συμβιβασμούς όπως τις Επισκοπικές Εκκλησίες, σε περιπτώσεις ζήλου
γέννησαν τους Πουριτανούς Καλβινιστές, ενώ οι ακραίες περιπτώσεις
γέννησαν αιρέσεις όπως οι Αναβαπτιστές κ.ο.κ.
Στην Ανατολή μια τέτοια κίνηση, χωρισμένη από την πολιτική ή από
κάθε κοινωνικό σύστημα με εικονοκλαστική σημασία, θα παρήγαγε απλά
μια σειρά θρησκευτικών αναμορφωτών, φωτισμένων αγίων, νέες δοξασίες
πίστης με τα ανάλογα πολιτιστικά και κοινωνικά έθιμα.
Στην Δύση ο αθεϊσμός και ο υλισμός ήταν οι αναπόφευκτοι και
προκαθορισμένοι στόχοι. Αμφισβητώντας πρωταρχικά τα συμβατικά
σχήματα της θρησκείας, τη μεσολάβηση του ιερατείου μεταξύ και Θεού
και ψυχής και την υποκατάσταση της Παπικής εξουσίας έναντι της
εξουσίας των Γραφών δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά παρά να
φτάσει μέχρι την αμφισβήτηση και των ίδιων των Γραφών.
Επειδή, τελικά, η εξέλιξη στην Ευρώπη προσδιορίστηκε περισσότερο
από την Αναγέννηση παρά από την Μεταρρύθμιση.
Άνθισε με την ρωμαλέα επιστροφή της αρχαίας Ελληνο-ρωμαϊκής
νοοτροπίας μάλλον παρά από την Εβραϊκή θρησκευτικο-ηθική ιδιοσυγκρασία.
Η Αναγέννηση έδωσε πίσω στην Ευρώπη από τη μια μεριά την ελεύθερη
έρευνα του Ελληνικού νου που «φύσει ορέγεται του ειδέναι», την
διακαή έρευνα για αρχέτυπα στοιχεία και λογικούς κανόνες, την τέρψη
της διανοητικής εξονύχισης των γεγονότων της ζωής με την δύναμη
της άμεσης παρατήρησης και ατομικής αίσθησης και από την άλλη έφερε
πίσω την πλατιά Ρωμαϊκή πρακτικότητα και αίσθηση για το αρμονικό
σύστημα ζωής με την εύρωστη χρησιμότητα και τα σωστά στοιχεία
των πραγμάτων.
Αμφότερες οι ροπές επιδιώχθηκαν με πάθος, με σοβαρότητα,
με ηθικότητα, σχεδόν με θρησκευτικό ζήλο κάτι που έλειπε από την
Ελληνορωμαϊκή νοοτροπία και η Ευρώπη αυτό το χρωστάει στους
αιώνες της Ιουδαϊκο-χριστιανικής πειθαρχίας.
Είναι φανερό πως η απεριόριστη χρήση της ατομικής φώτισης ή κρίσης
χωρίς εξωτερικό πρότυπο ή κάποια πηγή αληθείας είναι
ένα επικίνδυνο πείραμα για το ατελές μας γένος.
Είναι πιθανόν να οδηγήσει σε μια διαρκή διακύμανση και ακαταστασία
γνώμης παρά σε μια προοδευτική εκτύλιξη της αλήθειας των πραγμάτων.
Η επιδίωξη της κοινωνικής δικαιοσύνης δια μέσω μιας άκαμπτης
αυτο-βεβαίωσης των ατομικών δικαιωμάτων ή ταξικών ενδιαφερόντων
και επιθυμιών πρέπει να είναι πηγή διαρκούς αγώνος και
επαναστάσεων αλλιώς ίσως να καταλήξει σε μια διογκωμένη βεβαίωση
της θέλησης στο καθένα να ζει τη ζωή του και να ικανοποιεί τις
ιδέες του και τις επιθυμίες του και αυτό ίσως να προξενούσε
μια σοβαρή ασθένεια ή ένα ριζοσπαστικό πρόβλημα στο κοινωνικό σύνολο.
Επομένως σε κάθε ατομιστική εποχή της ανθρωπότητας υπάρχει
η επιτακτική ανάγκη της έρευνας δύο υπέρτατων αναγκών.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Edited by - Κάθυ on 19/06/2004 00:31:49
quote:
Επομένως σε κάθε ατομιστική εποχή της ανθρωπότητας υπάρχει η επιτακτική ανάγκη της έρευνας δύο υπέρτατων αναγκών.
Πρέπει να βρει ένα γενικό πρότυπο/κανόνα/μέτρο της Αλήθειας στο
οποίο η ατομική κρίση όλων των ατόμων θα αναγκασθεί, ενδόμυχα, να
συνεισφέρει χωρίς κάποιον σωματικό καταναγκασμό/περιορισμό ή δια
μέσω της επιβολής μιας παράλογης εξουσίας. Και θα πρέπει, επίσης,
να πλησιάσει σε κάποιο αρχέτυπο κοινωνικής τάξης ενώ παράλληλα και
εξ ίσου να θεμελιωθεί μια αλήθεια των πραγμάτων που θα έχει
παγκόσμια αναγνώριση.
Μια τάξη είναι απαραίτητη, γιατί πρέπει να χαλιναγωγήσει την
επιθυμία και το ενδιαφέρον, χορηγώντας όμως κάποιο διανοητικό και
ηθικό κριτήριο έτσι που αυτές οι ισχυρές και επικίνδυνες δυνάμεις
να ικανοποιηθούν χωρίς να αισθανθούν ότι πρέπει να επαναστατήσουν.
Την Θεωρητική και επιστημονική κρίση για τους τρόπους και την
επιδίωξη μιας εφαρμόσιμης κοινωνικής δικαιοσύνης και μιας υγιούς
χρησιμότητας για το πνεύμα τους, ξεκίνησαν την αναζήτησή τους για
ένα τέτοιο φως και κανόνα, τα προοδευτικά έθνη της Ευρώπης.
Τον κανόνα τον βρήκαν και τον διατήρησαν με ενθουσιασμό, στις
ανακαλύψεις της Φυσικής Επιστήμης. Η θριαμβευτική επικράτηση
και η ακαταμάχητη επιτυχία της επιστήμης στην Ευρώπη του 19ου
αιώνα εξηγείται από την απόλυτη τελειότητα με την οποία φάνηκε,
τουλάχιστον, να ικανοποιεί εκείνες τις ψυχολογικές ελλείψεις
της Δυτικής νοοτροπίας.
Η Επιστήμη φάνηκε να εκπληρώνει, χωρίς αμαρτία, την έρευνα
που τόσο είχε ανάγκη ο νους, των δύο υπέρτατων αναγκών μιας
ατομιστικής εποχής.
Εδώ, (στην επιστήμη) τουλάχιστον, υπήρχε μια αλήθεια πραγμάτων
που δεν εξαρτιόταν από τις αμφίβολες Γραφές ή από τη λανθασμένη
ανθρώπινη εξουσία αλλά εξαρτιόταν από αυτό που η ίδια η Μητέρα Φύση
είχε γράψει από μόνη της στο αιώνιο βιβλίο, ανοιχτό στον καθένα
να διαβάσει και που θα είχε την υπομονή να παρατηρήσει και την
διανοητική τιμιότητα να κρίνει.
Εδώ υπήρχαν νόμοι, στοιχεία, θεμελιώδη γεγονότα του κόσμου και της
ύπαρξής του που όλοι μπορούσαν να πιστοποιήσουν, αμέσως, από μόνοι
τους και που επομένως ικανοποιούσε την ελεύθερη ατομική κρίση,
απελευθερώνοντάς την ισότιμα από έναν περιορισμό και από την
ασταθή αυτο-βούληση.
Εδώ υπήρχαν νόμοι και αλήθειες που δικαίωναν και συνάμα έλεγχαν
τις διεκδικήσεις και επιθυμίες της ατομικής ανθρώπινης ύπαρξης.
Εδώ υπήρχε μια επιστήμη που σου έδινε ένα μέτρο/κανόνα, ένα τύπο
γνώσης, μια λογική βάση για τη ζωή, ένα ξεκάθαρο περίγραμμα και
κυρίαρχους τρόπους για την πρόοδο και την τελειοποίηση του ατόμου
και της φυλής. Η προσπάθεια να κυβερνήσει και να οργανώσει την
ανθρώπινη ζωή με την εφαρμόσιμη Επιστήμη, από ένα νόμο, μια αλήθεια
πραγμάτων, μια τάξη και στοιχεία που μπορούν όλοι να παρατηρήσουν
και να βεβαιώσουν και στην οποία όλοι, επομένως, θα πρέπει να
αισθάνονταν ελεύθεροι και λογικά να συνεισφέρουν, είναι το
μεσουράνημα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Είναι η ικανοποίηση και ο θρίαμβος της ατομιστικής εποχής της
ανθρώπινης κοινωνίας και ως φαίνεται είναι και το τέλος της. Είναι
και η αιτία του θανάτου του ατομισμού και η περιθωριοποίηση και η
ταφή της ατομιστικής εποχής στα μνημεία του παρελθόντος.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
σκέψη, η ανακάλυψη δηλαδή των συμπαντικών νόμων των οποίων το άτομο
είναι, σχεδόν, ένα δευτερεύον προϊόν και με τους οποίους πρέπει
απαραίτητα να κυβερνηθεί, η απόπειρα δοκιμής να κυβερνήσει την
κοινωνική ζωή της ανθρωπότητας σε συνειδητή αρμονία με το μηχανισμό
αυτών των νόμων φαίνεται να οδηγεί, λογικά, σε μια καταστολή της
ίδιας της ατομικής ελευθερίας που είχε κάνει την ανακάλυψη και την
προσπάθεια πιθανές.
Αναζητώντας την αλήθεια και τον νόμο της ίδιας του της ύπαρξης,
το άτομο φαίνεται να έχει ανακαλύψει μια αλήθεια καί ένα νόμο που
δεν είναι τελικά, καθόλου, νόμος και αλήθεια της δικής του ατομικής
ύπαρξης, αλλά είναι νόμος του συνόλου, του κοπαδιού, της κυψέλης,
της μάζας.
Και το αποτέλεσμα αυτής της ανακάλυψης φαίνεται να οδηγεί,
ακαταμάχητα, προς μια νέα τάξη κοινωνίας από ένα άκαμπτο Οικονομικό
ή Κυβερνητικό Σοσιαλισμό στην οποία το άτομο στερημένο και πάλι
της ελευθερίας του, για το δικό του καλό και για το καλό της ανθρωπότητας,
πρέπει, το νέο σύστημα να ορίσει ολάκερη τη ζωή και τη δράση του ατόμου,
για κάθε του βήμα και για κάθε σημείο, από τη γέννηση μέχρι τα
γηρατειά του, από τον καλο-οργανωμένο μηχανισμό της Πολιτείας.
(Φασιστική Ιταλία, Ναζιστική Γερμανία, Κομουνιστική Ρωσία).
Και τότε έχομε μια περίεργη νέα έκδοση, με σπουδαίες διαφορές,
της παλιάς Ασιατικής ή Ινδικής κοινωνικής τάξης.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Edited by - Κάθυ on 26/06/2004 12:51:02
Καλημέρα σας,
Στη θέση της θρησκο-ηθικής εξουσίας υπάρχει ένα επιστημονικό
και ριζοσπαστικό ή ακόμη και νατουραλιστικό κίνητρο και κανόνας.
Στη θέση του Βραχμάνου έχομε τον επιστημονικό, κυβερνητικό και
οικονομικό εμπειρογνώμονα. Στη θέση του Βασιλιά που ο ίδιος
διαφύλαττε τον νόμο και την επιβολή του με την βοήθεια και την
συναίνεση της κοινωνίας, ώστε όλοι να βαδίζουν, χωρίς απόκλιση,
τη γραμμή που τους είχε χαραχθεί, τη γραμμή του Καθήκοντος
(Dharma), να βρίσκεται η Συλλογική Πολιτεία, να καθοδηγεί
και που να είναι εξουσιοδοτημένη.
Αντί μιας ιεραρχικής διευθέτησης τάξεων, με τη κάθε μια να έχει
την εξουσία της, τα προνόμιά της, τα καθήκοντά της, υπάρχει μια
εδραιωμένη και ένα είδος ισότητας στην εκπαίδευση και στις
ευκαιρίες, τελικά ίσως να ακολουθούσε ένας ντετερμινισμός
λειτουργίας, από εμπειρογνώμονες οι οποίοι θα γνωρίζουν καλύτερα
από εμάς τους ίδιους τους εαυτούς μας, να επιλέγουν για μας την
εργασία και την ποιότητα.
Γάμος, παραγωγή, και εκπαίδευση του παιδιού να ορίζεται από την
Επιστημονική Πολιτεία καθώς γινόταν στην αρχαιότητα με τους Sashtra
στην Ινδία. Για κάθε άνθρωπο να υπάρχει η περίοδος εργασίας για την
Πολιτεία που θα εποπτεύεται από τις Συλλογικές Εξουσίες και ίσως
στο τέλος μια περίοδος απελευθέρωσης, όχι για δράση αλλά για
απόλαυση της ανάπαυλας και της προσωπικής αυτο—βελτίωσης.
Η τραχύτητα μιας τέτοιας κοινωνικής πολιτείας θα υπερέβαινε κατά
πολύ την Ασιάτισσα πρωτοπόρο της,
διότι εκεί, τουλάχιστον, υπήρξαν για τον επαναστάτη και
τον καινοτόμο δύο σπουδαίες παραχωρήσεις.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
από το κοινωνικό σύστημα και να ακολουθήσει τον πνευματικό δρόμο
για να γίνει ασκητής Sannysa, ενώ για την ομάδα υπήρχε η ελευθερία
να σχηματίσει μια υπο-ομάδα που διέπονταν από νέες αντιλήψεις και
ιδέες, σαν τους Sikh για παράδειγμα.
Αλλά αυτά δεν θα τα παραχωρούσε/επέτρεπε μια οικονομική-επιστημονική-
ολοκληρωτική κυβέρνηση. Και είναι σίγουρο πως αυτή η στατική τάξη
θα διαλυόταν από μια νέα ατομιστική εποχή επανάστασης, με την πιθανή
πρωτοβουλία ενός φιλοσοφικού Αναρχισμού.
Από τήν άλλη μεριά, υπάρχουν σε λειτουργία δυνάμεις που πιθανώς,
φαίνεται, να ματαιώνουν ή να διαμορφώνουν αυτή την εξέλιξη πριν
καλά-καλά φτάσει στην απειλητική τελειοποίησή της. Πρώτα-πρώτα
η ορθολογιστική και φυσική Επιστήμη έχει ξεπεράσει εαυτήν και σε
λίγο θα υποσκελισθεί από έναν ορμητικό χείμαρρο ψυχολογικής και
ψυχικής γνώσης που δεν μπορεί να αποτύχει στο να την αναγκάσει σε
μια νέα άποψη της ανθρώπινης ύπαρξης και να ανοίξει μια νέα θέα
μπροστά στα μάτια της ανθρωπότητας.
Συνάμα η Εποχή της Λογικής, ορατώς, πλησιάζει στο τέλος της.
Καινοφανείς ιδέες σαρώνουν το κόσμο και γίνονται αποδεχτές με μια
αξιοσημείωτη ταχύτητα, ιδέες, αναπόφευκτα, ανατρεπτικές
της κάθε πρόωρης παραδειγματικής τάξης του οικονομικού
ορθολογισμού, δυναμικές ιδέες σαν την «Θέληση για Ζωή» του Νίτσε,
την «Εξύμνηση της Αυτογνωσίας, Πέραν της Διανόησης» του Bergson
ή των σύγχρονων Γερμανών φιλοσοφικών ροπών που αναγνωρίζουν
μία υπερδιανοητική ιδιότητα και μια υπερδιανοητική τάξη των αληθειών.
Ήδη μια άλλη δυναμική νοητική στάση αρχίζει να κατασταλάζει και
δρομολογούνται αντιλήψεις για να εφαρμοσθούν στο πεδίο της πρακτικής
που υπόσχονται να δώσουν την σκυτάλη της ατομιστικής εποχής της
κοινωνίας όχι σε κάποιο υποδειγματικό είδος τάξης αλλά σε μια
Υποκειμενική Εποχή που θα μπορούσε να γίνει ένα μνημειώδες και
μεγάλο πέρασμα για έναν διαφορετικό στόχο.
Θα αναρωτιόμασταν άν, ήδη, ίσως δεν βρισκόμαστε
στο γλυκοχάραμα μιας νέας περιόδου του ανθρώπινου κύκλου.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
έχει αφυπνίσει την μισοκοιμισμένη Ανατολή και έχει δημιουργήσει
στους κόλπους της μια πάλη, ένα αγώνα, μεταξύ ενός εισαγόμενου
ατομικισμού και του παλιού συμβατικού στοιχείου της κοινωνίας.
Ο Ατομικισμός προσεγγίζει την Ανατολή ταχέως, ενώ στην Ευρώπη
διασπάται σιγά-σιγά, αλλά κάτι διαφορετικό από τον Δυτικό
ατομικισμό λαμβάνει χώρα.
Χαριτολογώντας, μπορούμε να πούμε πως η Ασία θα αναπαράγει την
Ευρωπαϊκή Εποχή της Λογικής και όλον της τον υλισμό ενώ η ίδια
η Ευρώπη θα κινείται προς νέα σχήματα και ιδέες, αλλά αυτό είναι
λίγο απίθανο.
Αντίθετα, τα σημάδια λένε πως η ατομιστική εποχή στην Ανατολή
δεν θα έχει ούτε την διάρκεια αλλά ούτε και την χαρακτηριστική
ορθολογιστική χροιά της Δύσης.
Εάν η Ασία, σαν αποτέλεσμα της αφύπνισής της ακολουθήσει τη δικιά
της καμπή και εξελίξει μια νέα κοινωνική ροπή και πολιτισμό τότε
είναι πιθανόν να λαξεύσει την κατεύθυνση που θα πάρει ο γήινος
πολιτισμός.
Μπορούμε να δούμε αυτή την πιθανή επίδραση από τα καινοφανή
αποτελέσματα των πρώτων ιδεών τής Ανατολής από την
αφύπνισή της, επί της Ευρώπης.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Edited by - Κάθυ on 03/07/2004 04:36:54
Καλημέρα!
Οποιοδήποτε και να είναι αυτό το αποτέλεσμα δεν θα
ευνοούσε, πάντως, καμιά ανακατάταξη της κοινωνίας των τωρινών ροπών
προς ένα μηχανιστικό οικονομισμό, που δεν έχει παύσει να κυριαρχεί
στο νου και στη ζωή της Δύσης.
Η επίδραση της Ανατολής είναι πιθανό
να είναι, μάλλον, προς την κατεύθυνση του υποκειμενισμού και της
πρακτικής πνευματικής εξάσκησης, προς ένα μεγαλύτερο άνοιγμα της
υλικής μας ύπαρξης στην αντίληψη των ιδανικών, διαφορετικών από
εκείνα που υποδεικνύει η ζωή και το σώμα στην χονδροειδή τους φύση.
Αλλά το πιο σπουδαίο από όλα, η ατομιστική εποχή της Ευρώπης έχει
στην ανακάλυψή της για τον ατομισμό, σταθεροποιήσει μεταξύ των
ιδεατών σχημάτων του μέλλοντος, δύο κυρίαρχες δυνάμεις που δεν
μπορούν να εξαλειφθούν, ολοσχερώς, από οποιαδήποτε αντίδραση.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Καλησπέρα,
Η πρώτη, παγκοσμίως αποδεχτή, είναι η δημοκρατική αντίληψη του
δικαιώματος όλων των ατόμων ως μέλη της κοινωνίας στη ζωή και στη
πρόοδο σε ο,τιδήποτε είναι ικανοί, ατομικώς.
Δεν είναι πια δυνατόν να δεχτούμε, ως ιδανικό, οποιαδήποτε
διευθέτηση, στην οποία ορισμένες κοινωνικές τάξεις θα έπρεπε να
αξιώνουν την ανάπτυξη και τις κοινωνικές ευκαιρίες και να
καρπώνονται τα κοινωνικά οφέλη για τους εαυτούς τους, και να
διορίζουν στους άλλους μια στεγνή γυμνή λειτουργία υπηρεσίας μόνο.
Τώρα έχει σταθεροποιηθεί η αντίληψη πως η κοινωνική ανάπτυξη και το
ευ ζην σημαίνει την ανάπτυξη και το ευ ζην για όλα τα άτομα
της κοινωνίας και δεν σημαίνει απλά πως η άνθηση της κοινωνίας
αποφασίζεται από τη δόξα και τη δύναμη μιας ή δύο τάξεων.
Αυτή η αντίληψη έχει γίνει αποδεκτή, ολοσχερώς, από όλα τα
προοδευτικά έθνη και είναι η βάση της παρούσας κοινωνικής ροπής
του κόσμου. Αλλά, επιπροσθέτως, υπάρχει αυτή η βαθύτερη αλήθεια
που ο ατομικισμός έχει ανακαλύψει, πως το άτομο δεν είναι απλά
μια κοινωνική μονάδα.
Η ύπαρξή του, το δικαίωμά του και η εμμονή του να ζήσει και νά
μεγαλώσει, δεν στηρίζονται, αποκλειστικά, στην κοινωνική του εργασία
και λειτουργία. Δεν είναι απλά ένα μέλος της ανθρώπινης μάζας,
της κυψέλης, ή της μυρμηγκοφωλιάς, είναι από μόνος του κάτι, μια
ψυχή, μια ύπαρξη, που πρέπει να εκπληρώσει τήν δική του ατομική
αλήθεια καί νόμο, καθώς επίσης, και το φυσικό του ή το έργο του
πάνω στην αλήθεια και στο νόμο της συλλογικής ύπαρξης.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον