- ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Στο ατόφιο χαμόγελό μου,
στα μελιά ξεκούραστα μάτια του,
σε όσους με μηνύματα μου δείχνουν τι σημαίνει αγάπη.
Στη λατρεμένη Τριανταφυλλιά σταθερό στήριγμα ψυχής,
και σε όλους τους κομπλεξικούς του πλανήτη αλλά και τις κακογερασμένες φυσιογνωμίες και ψυχές αυτού του κόσμου.
Αδύναμοι είναι... ΄Αστους στο κενό τους.
Στην παλιά μοίρα, δίχως έλεος.
Κι άραξε μαζί μου στο πρώτο νησί μετά την τρικυμία.
Αν με κρατάς...
Ταξιδέψαμε μαζί αγαπημένε.
Με το παλιοκάραβο του Οδυσσέα.
Καμμιά Κίρκη δεν μας μεταμόρφωσε
καμμιά Καλυψώ, δεν σε πλάνεψε.
Με κρατούσες και με πονούσε
αυτό το σφίξιμο
ανοιχτήμακε
σε πελάγη
η Ιθάκη
παντού
οι προσδοκίες
φωτιά
ο δικός μας μύθος δεν μας
παίδεψε ανάσα μου.
Κρυώνω.
Κράτησέ με.
Προσδοκίες που δεν αποδείχθηκαν μάταιες...
Ανοιχτήκαμε βαθιά στο πέλαγος.
Μη σταματάς.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
…Και χάθηκε η νύχτα στα μάτια της
πήρε ο ορίζοντας τα χρώματά της
η αίσθηση αφέθηκε στο χάδι του …
αύρα , δροσιά του πρωινού .
mat...
Γιατι τώρα??
Αιολόδωρη καυτή ανάσα
μοίρα μου απρόσμενη,
ερωτικό φως πλημμύρισε
τη νύχτα,
γελούν οι αισθήσεις
τραγουδούν οι πρώην αντιρρήσεις
δισκοπότηρο άγιας ηδονής
ολόχρυσο
μυρωδιές μωβ κεριών
αρωματικά χάδια
εξαγνισμός
στο κατώφλι
του στεναγμού μου.
Τ΄αλλοτινού στεναγμού μου.
Δώσε μου ένα ακόμη άστρο.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
είναι η υπέτατη σημασία όλων των πραγμάτων μωρό μου.
΄Ολων των πραγμάτων που μας περιβάλλουν.
Δεν είναι ένα απλό συναίσθημα είναι η αλήθεια.
Είναι η χαρά που βρίσκεται στη ρίζα κάθε δημιουργίας.
Ταγκόρ Ραμπιντρανάθ
1861-1941
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
-ΜΑΝΟ ΣΗΜΕΙΩΝΕΙΣ ΑΠΟΥΣΙΑ ΑΙΣΘΗΤΗ ΠΑΡΑΚΑΛΩ-
ΜΠΕΣ ΚΑΙ ΓΡΑΨΕ...
ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ.
Ερωτευόμαστε ξαφνικά
απροειδοποίητα.
Κάτι φορές μας φοβίζει η ένταση.
Κλείνουμε τα μάτια.
Κρυβόμαστε κι από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Μα η καρδιά μήπως ξέρει τον δρόμο; Τον τρόπο;
Το πότε;
Σε χρυσοπόρφυρες
μπαλάντες τρυφερές, χρυσές εξώθυρες
να δίνεις τις νυχτιές όσα δεν όφειλες
σε χρόνο ποθητό κι ηδονικό
Κύμα Ολύμπιο
αστέρι μαντικό βοτάνι ήπιο
στου θρόνου τη θεόπετρα φως τίμιο
του νου μου καταρράχτης αρεστός...
Πως σε στοχάζομαι
παλλόμενο το στήθος σαν εκφράζομαι
τρεμάμενη φωνή μου σε χρειάζομαι
στα χέρια σου αφήνομαι τρωτή.
Εδώ είμαι.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Υ.Γ ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑ.Ο ΕΓΓΟΝΟΣ ΣΟΥ.
ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑΝ <<ΑΘΕΟ>> ΜΕΣΑ ΤΟΥ.
Να την σκέφτεσαι πάντα με αγάπη !!!
.
Γιατι τώρα??
quote:Λυπάμαι γιά τη γιαγιά. ΄Ισως της στάθηκες αλλά δεν το κατάλαβες ποτέ. Ξέρεις, τους ανθρώπους τους αγαπάμε πολλές φορές βαθύτατα κι απόλυτα Βελλισάριέ μου και δεν τους το δείχνουμε. Είναι κρυμμένο μέσα μας έχει εκεί, τις ρίζες του. Μην νοιώθεις τύψεις. Να την θυμάσαι, να την φέρνεις στο μυαλό. Εμένα η γιαγιά μου πέθανε, πριν χρόνια. ΄Ολα τα θυμάμαι. Τις πίτες που έφτιαχνε, το δροσερό νεράκι που μου έδινε όταν είχα πυρετό τα χάδια τα αστεία, και πολλές φορές έκλαψα γιατί της μιλούσα απότομα γιατί δεν την είχα βάλει τόσο ψηλά όσο της άξιζε. ΄Ασχετα αν την είχα εντός μου. Θυμάμαι τα μάτια της που είχαν χάσει τη ζωντάνια τους, το κορμί της που ζάρωνε. Αλλά να, μέσα μου ήταν πάντα όμορφη, η ψυχή της φαινόταν κι όχι το γέρικο κορμάκι της στα μάτια μου. Κάτι φορές τα βραδάκια νοιώθω πως θα την ακούσω να μπαίνει στο δωμάτιο, να βήχει διακριτικά να φέρνει ζεστό φαγητό να μου μιλάει γιά την Σμύρνη, γιά τα όμορφα χρόνια, γιά τις μετέπειτα συμφορές. Την αγαπούσα πολύ. Αλλά δεν της το έλεγα συχνά.
ΠΡΟΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΕΘΑΝΕ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ ΠΟΤΕ ΜΟΥ.ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΛΗΣΙΑΣΑ ΟΣΟ ΕΠΡΕΠΕ ΚΑΙ ΟΣΟ ΜΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΚΑΤΣΑ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΣΩ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΣΕ.ΘΑ ΤΗΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΓΑΛΙΑΖΕΙ ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΕΔΩΣΑ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΙΛΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙ.ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΣΚΕΠΑΣΕΙ.
Υ.Γ ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑ.Ο ΕΓΓΟΝΟΣ ΣΟΥ.
ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑΝ <<ΑΘΕΟ>> ΜΕΣΑ ΤΟΥ.
Αυτό ακόμα με πονάει. Και δεν είναι τίποτα ένα κερί στη μνήμη της κάθε τόσο. Ωστόσο την έχω εδώ στην καρδιά. Κι αυτό είναι πιό πολύτιμο από οτιδήποτε άλλο. Κι εσύ εκεί την έχεις. Κι η ψυχή της το γνωρίζει καλά. Χαμογέλα της λοιπόν αυτό θέλει από εσένα. Αυτό ήθελε πάντα. Από τότε που πιτσιρικάς έκανε τις διαβολιές και σε συγχωρούσε. Από τότε. Πολύ φιλικά.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Νικόλας Άσιμος
"Ελπίζω κάποτε ν' ακουστώ μέσα στο φαλημέντο του κόσμου..."
ΜΠΑΓΑΣΑΣ
Αφήνω πίσω
τις αγορές και τα παζάρια
θέλω να τρέξω
στις καλαμιές και τα λειβάδια
να ξαναγίνω καβαλάρης και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης και την χρειάζομαι την χάρη σου μωρέ
Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω
μιαν ανάσα, γυρεύω για να γιάνω.
Δεν το πιστεύω να με χλευάζεις
σαν σε χαζεύω, δε χαμπαριάζεις
Πρότινέ μου κάποια λύση
δε θα σου παρακοστίσει
Και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφραίν
για το χαμένο μου αγώνα,
που τα αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν
Αφήνω πίσω
τον σαματά και τους ανθρώπους
έχω χορτάσει
κατραπακιές και ψάχνω τρόπους
Πως να ξεφύγω από την μοίρα και εχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ
κι αν δεν υπήρξα κατεργάρης και θα το θες να με φλερτάρεις γαλανέ
Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω
κάνε πάσα καμμιά ματιά και χάμω
ενω κοιμάσαι και αρμενίζεις
ξαφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις
κι ότι σου ‘ρθει κατεβάζεις
μη θαρρείς πως με ταράζεις
Γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφραίν
για το χαμένο μου αγώνα,
που τα αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν
για το χαμένο μου αγώνα,
που τα αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν
Μην παρανοείς τα λόγια πού ‘χω πει
είν’ η πιο απλή του κόσμου συνταγή
νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν’ αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν’ αγαπάς 
Open mind for a different view....
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟΥΣ.ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΦΛΥΑΡΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΡΩΤΑΣ.
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑΝ <<ΑΘΕΟ>> ΜΕΣΑ ΤΟΥ.
quote:ΚΑΤΙΑ ΜΑΣ, είσαι ολόγλυκο άτομο. Μας λείπεις και δεν το λέω τυπικά. Από ένα άτομο ειλικρινέστατο δεν θα ακούσεις υπερβολές.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ.ΣΑΣ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.ΕΧΩ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ.ΟΠΟΤΕ ΜΠΟΡΩ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ.ΑΛΛΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟΥΣ.ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΦΛΥΑΡΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΡΩΤΑΣ.
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
Χαμογέλα να είσαι καλά. Να δημιουργείς και να ξέρεις πως σε σκεφτόμαστε εδώ στην μικρή μεγάλη οικογένειά μας.
Judas το λατρεύω αυτό το τραγούδι...
Βελισσάριε είναι πάντα κοντά σου. Πίστεψέ με.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Πανευτυχής σε ένα απομεσήμερο
εξαιρετικό,
μ΄ευαισθησίες ψυχής
και επίγειες διαδρομές
Α.Ρ.
σε ελεύθερα πεδία
κάπου κοντά
στον βροχερό εξώστη του ουρανού,
σιμά σε δρομολόγια φωτός και
αγέρωχα πλανερές ματιές.
Χαμογέλα μου λίγο ακόμα.
ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΟΠΤΑΣΙΕΣ...
ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ
ΤΟ ΧΑΔΙ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ
ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ
ΣΤΟ ΓΕΡΜΑ ΤΗΣ ΟΡΜΗΣ ΣΟΥ
ΣΥΝΑΡΠΑΖΟΜΑΙ
ΧΥΜΑΩ ΣΑΝ ΤΗ ΔΥΣΗ
ΣΤΟ ΝΕΡΟ...
Α.Ρ.
ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
...Ενα μέρος των σκέψεων επανήλθε
μαζί με την βροχή , ειναι πλέον εδώ ετοιμη
να συντροφεψη τις άδολες αναζητήσεις
στις σκοτεινες λεωφόρους της χειμωνιάτικης
σε λίγο πόλης και στα δύσκολα λασπωμένα μονοπάτια
του νοτισμένου απο την βροχή δάσους ...
Γιατι τώρα??
έχεις δίκιο, όλα γκρίζα
θα φορέσει τα λευκά
και η θλίψη τις νύχτες θα στάζει
στη μεγάλη μας μαρκίζα
στων καιρών τα ιδανικά.
Και θα λέμε πως διαβαίνουμε
χαρές,
σε κοινότυπες παράξενες
σιωπές,
και θα λέμε πως διαβάζουμε την πλάνη
στων στιγμών το κουρασμένο μας φιρμάνι...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Μέσα στα χρώματα στις λέξεις στα σύννεφα
στις απορίες στα δειλινά παντού σε ψάχνω κι ας είσαι
κοντά μου,
Ο έρωτας είναι η μεγαλύτερη δύναμη.
Σε σκέπτομαι όπως πάντα.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΝΤΥΝΕΤΑΙ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΥΠΟΔΕΧΘΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ.
ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ.
ΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΚΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 20/11/2005 11:01:21
ΠΑΛΙ ΘΑ ΜΑΚΕΛΕΨΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ ΦΘΑΡΤΟ.
ΦΙΛΙ ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ
ΒΛΑΣΤΗΜΟΣ ΜΟΙΧΟΣ ΜΠΕΚΡΟΣ.
ΜΑ ΕΓΩ, ΔΕΝ ΜΠΗΓΩ
ΚΑΡΦΙΑ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ
ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ
ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΑΓΑΠΩ,
ΚΙ ΟΥΤΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΦΟΒΑΜΑΙ.
ΜΙΚΡΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΚΑΜΩΜΕΝΗΣ ΑΠΟ ΦΩΣ
ΚΡΑΤΩ
ΓΑΛΑΖΙΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΛΙΒΑΔΙ ΨΥΧΩΝ.
ΓΑΛΑΖΙΟ...ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ...Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
...Ταξίδεψα με τη σκέψη σου …
Με τράβηξε σ’ αυτά τα γαλάζια λιβάδια ,
με τις άδολες ψυχές αντικριστά
χορό να έχουν στήσει .
Στο Νεραϊδότοπο , έχουν απόψε γλέντι .
Προσκάλεσαν και τον άνεμο
Να τραγουδήσει για τα κύματα …
...mat...
Γιατι τώρα??