- Best of Deva Parinito - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
30/01/2005
Μα πόσες φορές, βλέπεις κάτι, το βλέπεις, είναι μπροστά σου, είναι δίπλα σου, και λες «Έλα μωρέ, είναι φωτομοντάζ, είναι απάτη, τα φαινόμενα απατούν, σιγά, ποιος είσαι εσύ που θα μου δείξεις τον δρόμο, έχω τον δικό μου, αϊ τράβα από δω, πήγαινε αλλού να τα πεις αυτά.». Να θυμάστε, τα φυσικά φαινόμενα ποτέ δεν απατούν. Ήταν απάτη το τσουνάμι ? Είναι απάτη ένας σεισμός ? Είναι απάτη η μέρα και η νύχτα ? Είναι απάτη ο θάνατος ? Όχι φυσικά. Όλα τούτα έρχονται, σου λένε, «Ε !, φίλε, είμαι κι εγώ εδώ ! Γιατί με αποφεύγεις ? Γιατί κάνεις ό,τι γουστάρεις αγνοώντας την ύπαρξή μου ? Πάρε λοιπόν ένα δείγμα ό,τι υπάρχω και κάνε τουμπέκα τώρα, για να δεις άνθρωπε, βλαξ και ασήμαντε, πως δεν μπορείς να με αγνοείς». Έρχονται ύστερα οι μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους, μοιρολογούν, κλαίνε, οδύρονται. Έρχονται ύστερα οι άνθρωποι και φτιάχνουν τα νεκροταφεία τους έξω από τις πόλεις τους, στολίζουν τα μνήματα, βάζουν λουλούδια, ακριβώς γιατί αποφεύγουν τον θάνατο, θέλουν να τον κρατούν μακριά τους, να τον ωραιοποιήσουν. Ο Θάνατος όμως είναι εδώ, είναι δίπλα σου, μπορείς να τον αποφύγεις ? Θάνατος και ζωή είναι κοντά σου, πιασμένοι χέρι χέρι προχωρούν σαν εραστές, σαν αγαπημένο ζευγάρι και συ ακολουθείς. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο. Αν δεν δεχτείς τον θάνατο, είναι σαν να μην δέχεσαι και την ζωή. Αν δεχτείς την ζωή, πρέπει να δεχτείς και τον θάνατο. Πάνε μαζί, είναι οι δύο όψεις του ίδιου κέρματος. Όταν βάζεις στην τσέπη σου ένα νόμισμα, βάζεις μόνο την μία όψη του ? Την άλλη δηλ. την αφήνεις απ’ έξω ? Όχι. Τότε, γιατί ξεχωρίζεις την ζωή από τον θάνατο ? Γιατί αγαπάς την ζωή και μισείς τον θάνατο ? Γιατί άλλα που τα βλέπεις, τα πιστεύεις, και άλλα όχι ?
14/05/2005
Εγώ σας λέω : Αυτό που μας γεννάει, είναι το ίδιο που μας σκοτώνει. Δεν υπάρχει τίποτε το μυστήριο.
14/05/2005
Το θάνατο δεν πρέπει να τον βλέπουμε μόνο ως διακοπή της ζωής. Ο Θάνατος δεν διαφέρει από την άγνοια. Η άγνοια είναι ο θάνατος της γνώσης μας. Ο θάνατος δεν διαφέρει από την ασυνειδητότητά μας. Η ασυνειδητότητά μας είναι ο Θάνατος της συνειδητότητάς μας. Αν θέλουμε να πολεμάμε τον θάνατο, ας πολεμήσουμε την άγνοιά μας. Δεν οφελεί να τον αρνούμαστε. Υπάρχει ! Αν δεν υπήρχε, δεν θα υπήρχε και η ζωή. Δεν οφελεί να αρνούμαστε την άγνοιά μας. Υπάρχει ! Αν δεν υπήρχε, δεν θα υπήρχε και η γνώση. Είναι το ίδιο και το αυτό. Ας πολεμήσουμε την ασυνειδητότητά μας και είναι σαν να πολεμάμε τον θάνατο της συνειδητότητάς μας. Πρέπει πάντα στο μυαλό μας, όμως να τον έχουμε υπ' όψην μας, γιατί είναι εκεί !
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως ζούμε παρέα με τον θάνατο, όπως γνωρίζουμε παρέα με την άγνοια, και συνειδητοποιούμε παρέα με την ασυνειδητότητα. Πρέπει να το θυμόμαστε αυτό. Όχι, να το αρνούμαστε. Είναι μέγα λάθος. Φοβόμαστε τον θάνατο, επειδή τον διαχωρίζουμε από την ζωή. Επειδή, αντιλαμβανόμαστε δύο δυνάμεις μόνο, την θετική και την αρνητική. Την ζωή και τον θάνατο. Δεν έχουμε φτάσει στην τρίτη κατάσταση, εκεί που η ζωή είναι θάνατος και ο θάνατος ζωή. Τότε, πότε πεθαίνεις και πότε ζεις ? Να! το μυστήριο.
Αλίμονο, αν ο Χάρος ερχόταν να πάρει κάποιον που του έλεγε "η ζωή γίνεται θάνατος και ο θάνατος γίνεται ζωή", θα έσπανε μεγάλη πλάκα μαζί του και θα έφευγε με άδεια χέρια...
14/05/2005
Είμαι συνένοχος, είμαι συνυπεύθυνος, είμαι εγώ ο ψεύτης, ο υποκριτής, ο πολυμήχανος, αυτός που θέλει να κατέχει τον άλλον. Ο Μανώλης το λέει πολύ εύστοχα σε ένα τραγούδι του : "Αφού εγώ σ' αγάπησα, φύγε όταν σου πω...". Αυτός είμαι.
14/05/2005
Όταν αρχίσεις και το βλέπεις αυτό, θα δεις πως δεν είσαι μόνο αυτός. Θα δεις πολλά πράγματα, θα δεις τις ήττες, τα λάθη σου, τα ψέματά σου, θα δεις όλες τις "εικόνες" σου, την επιθυμία της κατοχής, θα δεις πως δεν ξέρεις ν' αγαπάς, θα δεις πως δεν ξέρεις να μιλάς, θα δεις πολλά. Πολλά! Κι όλα άσχημα, κι όλα θλιβερά, κι όλα σκοτεινά. Θ' αρχίσεις να φοβάσαι, να λαχταρίζεις, να τρέμεις σαν φύλλο που το χτυπάει ο άνεμος, θ' αρχίσεις να νιώθεις ανυπεράσπιστος, αβοήθητος, μόνος, έρημος, μακρινός, θα κλαις, θα πονάς, θα χτυπιέσαι, θα αρχίσεις να χάνεις ότι έχεις αποκτήσει ως τώρα, θα χάσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, θα είσαι τίποτα. Μπορείς να το αντέξεις αυτό ? Ένα απέραντο σκοτάδι θα σε καλύψει, κρύο, παγερό, συρματοπλέγματα θα σε τυλίξουν, αγκάθινα στεφάνια θα τρυπήσουν το κεφάλι σου, βόμβες θα σκάσουν στα σωθικά σου και θα τα σκορπίσουν, καρφιά θα μπουν στα μάτια σου, δεν θα βλέπεις, τίποτε, ο πόνος σου θα είναι αφόρητος, ο τρόμος θα σε κυριέψει, η πείνα θα σε θερίσει, η δίψα θα σε στεγνώσει, η αδικία θα σε μαστιγώσει, το ψέμα θα σε σταυρώσει, το μίσος θα σε βασανίσει, ο θάνατος θα σε πλησιάσει...
15/05/2005
Εγώ όμως είμαι ανήσυχος. Δεν ησυχάζω ποτέ και με κανέναν. Ούτε και με τον Καζαντζάκη. Δεν ανήκω στην σφαίρα της φιλοσοφίας, ούτε στην σφαίρα της λογοτεχνίας, ούτε στην σφαίρα της ποίησης, ούτε πουθενά. Άλλες φορές, είμαι σαν εκείνα τα βαπόρια, που τα λένε "αλήτες", και ο ναύλος τους δεν είναι προκαθορισμένος, δεν υπάρχει σταθερό δρομολόγιο γι' αυτά, μον' παν από δω κι απο κει, όπου τύχει και βρουν φορτίο και λιμάνι να αράξουν. Και άλλες πάλι, είμαι σαν εκείνες τις βδέλλες που ορέγονται και ρουφούν μόνο το κακό το αίμα. Δεν υπάρχει για μένα τίποτε να επιλέξω. Είμαι σαν τις μύγες που κάθονται όπου βρουν. Ακόμη και στα ποιο κακοτράχηλα μέρη. Δεν υπάρχει για μένα τίποτε να ζυγιάσω. Δεν υπάρχει ζυγός...
19/05/2005
Πέρα από τον νου, βρίσκεται το παρά του νου, η παράνοια δηλ.
20/05/2005
Εγώ φωνάζω. Ουρλιάζω μέσα στο σκοτάδι του μεσαίωνα, πετάω μπουκάλια με μηνύματα στη θάλασσα, μπας και φτάσουν σε κάποιον, σε κάποιους, για να τους πω ότι εδώ είμαι. Μα ποιος με ακούει ? Διόλου όμως δεν παραπονιέμαι. Δεν μπορώ να κάνω κάτι για τους "κουφούς", πρέπει να τους αφήσω ελεύθερους, δεν μπορώ να κατέχω κανέναν τους, παρ' όλο που θλίβομαι γιατί γνωρίζω που θα καταλήξουν...
20/05/2005
- Deva, το σφάλμα το δικό σου δεν το βλέπεις ? ρωτάει το τζίνι.
- Τζίνι, σπάσε! Παίρνω μόνο από όσους έχουν να μου δώσουν και δίνω σε όσους μου ζητήσουν να τους δώσω. Αυτό που κάνω, είναι να μιλάω και να γράφω, χωρίς αποκλειστικά να με ενδιαφέρουν, οι ακροατές και οι αναγνώστες μου. Μην με τραβολογάς λοιπόν. Δεν κοπιάζω για σένα, αλλά για όσους με εννοούν.
- Ε, Deva, συνθέτεις αινίγματα και γρίφους. Δεν διευκρινίζεις τίποτε και δεν απαντάς στην ερώτηση που σου κάνω.
- Γιατί δεν ενδιαφέρομαι για σένα καθόλου.
- Μα, τότε, και κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα ενδιαφερθεί για σένα.
- Κι εγώ λέω, πως κι αυτοί που ενδιαφέρονται κι αυτοί που δεν ενδιαφέρονται, να αρχίσουν να θρηνούν όλοι, από έφηβοι και πάνω.
- Deva, αυτό το κακό, δεν απέχει πολύ απ' την μελαγχολία...
22/05/2005
Χωρίς ισοπέδωση και καταστροφή, δεν υπάρχει δημιουργία. Πάψε να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου. Βγάλε το δοκάρι που έχεις στα μάτια σου, και μετά βγάζεις και την ακίδα που έχει ο άλλος στο δικό του. Όταν μιλάς, να ξέρεις τι λες. Αν ξέρεις τι λες, θα θυμάσαι και τι είχες πει στο παρελθόν. Αν είσαι παρόν την ώρα που μιλάς, η μνήμη σου θα γίνει φίλος με σένα και δεν θα σε προδώσει ποτέ. Άστ' αυτά, "οδοστρωτήρας", "ξερώλας", δεν μου κάνεις τίποτε. Εγώ πιστεύω σε σένα. Ό,τι κι αν λες τώρα εσύ. Είμαι φίλος σου κι ό,τι κι αν σου λέω, το λέω επειδή είσαι έξυπνος άνθρωπος και θα το καταλάβεις.
23/05/2005
Όλα αυτά τα λογικά ερωτήματα που θέτεις, προέρχονται ακριβώς επειδή διαχωρίζεις τον θάνατο από την ζωή. Όλοι αυτοί οι "μικροί θάνατοι" που λες, που εγώ θα τους ονόμαζα "μικρές νεκραναστάσεις", συμβαίνουν ακριβώς γιατί ο θάνατος δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ζωή. Όπως υπάρχει η ζωή, υπάρχει και ο θάνατος. Θανατώνοντας μια επιθυμία μας, δίνουμε ζωή σε μια άλλη καινούργια. Αυτό εννοώ λέγοντας πως αν δεν υπάρχει καταστροφή, δεν υπάρχει και δημιουργία. Είναι το ίδιο και το αυτό. Αν δεν καταστρέψεις, πως θα δημιουργήσεις ξανά ? Μοιάζει με τους πόνους ενός τοκετού. Η ζωή εμφανίζεται μέσα από τρομερό πόνο. Αν είσαι μάνα, θα το γνωρίζεις καλά αυτό. Τι "καταστροφές" συντελούνται μέσα στα σπλάχνα μιας γυναίκας? Κι όμως, μέσα από τούτη την επίπονη διαδικασία, μέσα από φωνές, βογγητά και σπαραχτικούς πόνους, ξεπετάγεται η ζωή. Η καταστροφή και η δημιουργία είναι το ίδιο και το αυτό. Η ζωή και ο θάνατος είναι το ίδιο και το αυτό. Πεθαίνεις για να ξαναγεννηθείς. Έτσι μόνο υπάρχει η συνέχεια. Διαφορετικά, αν χαθεί, αν δεν υπάρχει το ένα από τα δύο μέλη, η συνέχεια διακόπτεται. Νομίζω πως καταλαβαίνεις, μα κάτι σε κάνει διστακτική. Η λογική σου ίσως, δεν ξέρω. Η λογική πάντα διαχωρίζει.
Eίναι μια πόρνη η λογική, που πάει πάντα με όποιον την πληρώνει.
23/05/2005
Μόνο την ζωή μπορείς να συνειδητοποιήσεις μέσα από τον θάνατο.
23/05/2005
Όποιος άνθρωπος μπορεί να το κατανοήσει αυτό, κι όχι μόνο να το κατανοήσει, αλλά να το αισθανθεί, να το αφουγκραστεί, δεν έχει να φοβηθεί τίποτε. Ούτε την ζωή, ούτε τον θάνατο. Ξέρει πως ζει για να πεθάνει, και πεθαίνωντας θα ζήσει. Δεν χρειάζεται να αρνηθεί τίποτε. Δεν χρειάζεται να πει "δεν υπάρχει το ένα", γιατί ταυτοχρόνως, εξαφανίζεται και το άλλο. Έτσι ο άνθρωπος γίνεται δεκτικός. Τα αποδέχεται όλα. Και τους όμορφους χαρακτηρισμούς των άλλων μα και τους άσχημους. Το θαύμα, το θαυμαστό, το μυστήριο, η αυτογνωσία, ο θεός, αυτό το "υπερβατικό", που θεωρείς εσύ Amalia, ή πέσ' το, ονόμασέ το όπως εσύ θέλεις, μπορεί να εμφανιστεί μονάχα σ' έναν τέτοιο άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που μπορεί να δεχτεί τα πάντα. Και την αγάπη και το μίσος. Όλα τούτα αποτελούν το Όλο. Για να μπορέσει ένας άνθρωπος να δεχτεί το Όλο μέσα του, πρέπει να αδειάσει εντελώς.
29/04/2005
Mου φαίνεται εξυπνότερο να βρείτε πρώτα τον Θεό σας και μετά να ριχτείτε στο κυνήγι για την αναζήτηση των απογόνων του...
19/06/2005
Αν μια καρδιά προσπαθήσει να μιλήσει, άχνα δεν θα βγάλει. Αν προσπαθήσει πάλι να μιλήσει μέσω της λογικής, ό,τι κι αν πει, αχνό θα βγάλει. Ομίχλη, αιθάλη, πούσι, που το λεν' οι ναυτικοί. Αν η λογική μιλήσει μέσω της καρδιάς, τότε κάτι μπορεί να γίνει, αρκεί η λογική να μιλήσει αληθινά. Τότε, η καρδιά θα συμφωνήσει, θα ομολογήσει και θα χτυπήσει ένα "τσακ" πιο δυνατά, για να δείξει στην λογική πως είναι με το μέρος της.
Η αλήθεια όμως, δεν έχει ανάγκη μήτε την μία, μήτε την άλλη...
19/06/2005
Η καρδιά δεν δίνει μάχες. Δεν χρειάζεται. Δεν υπάρχουν γι' αυτήν νικητές και νικημένοι, δεν γνωρίζει τίποτε από όσα συμβαίνουν σ' αυτόν τον κόσμο. Απλά, χτυπάει στον ρυθμό της, χωρίς να νοιάζεται. Κάποτε βέβαια σταματάει. Καρδιά είναι, κουράζεται.
19/06/2005
Μπορεί ένας άνθρωπος να μην φτάσει ποτέ στο αληθινό, στην αλήθεια. Αν την επιθυμεί πραγματικά όμως, αν την θέλει πολύ, αν την αναζητήσει πραγματικά και μπει στο σωστό μονοπάτι που οδηγεί σ' αυτήν - άσχετα αν την φτάσει κάποτε ή όχι - είναι σίγουρο πως θα την βρεί γιατί θα έχει γίνει από μόνος του αληθινός στο διάβα του, στην αναζήτησή του, χωρίς να το έχει καταλάβει ούτε ο ίδιος. Για να αναζητήσει την αλήθεια στην ύπαρξη, θα πρέπει πρώτα να ψάξει το αληθινό μέσα στο δικό του "είναι". Όλο και περισσότερο θα θυμάται τον εαυτό του, όλο και περισσότερο θα τον γνωρίζει.
19/06/2005
Αν αισθάνεσαι πως πρέπει να γράψεις κάτι, αν το θέλεις πραγματικά, αν βγάλεις την αλήθεια από μέσα σου και την φτιάξεις ένα μυθιστόρημα, τότε μην αναρωτιέσαι πως "κρίνεται" μια ιστορία. Δεν έχει σημασία. Γράφε, όπως ευωδιάζει ένα λουλούδι στην έρημο. Νομίζεις πως αυτό το λουλούδι, νοιάζεται αν περάσει από 'κει κάποιος διαβάτης και το μυρίσει ?
19/06/2005
Πόσοι πριν απο μένα, δεν το έχουν πει αυτό? Πολλοί. Μπορεί να μην χρησιμοποίησαν τις ίδιες λέξεις, αλλά το νόημα είναι ίδιο όπως και να το πεις. Εσύ τι λες, είναι μια αλήθεια αυτό ? Εγώ λέω ναι, είναι, ή αν θες, για να μην βάζω το "είναι", λέω : Ναι, μπορεί να γίνει. Ναι, αλλά δεν φτάνει μόνο να λες είναι ή μπορεί να γίνει. Πρέπει να το πιστέψεις κιόλας ! Σ' αυτό, δεν μπορώ να σε βοηθήσω εγώ. Κανέναν δεν μπορώ να βοηθήσω σ' αυτό.
Αν συμφωνείς σ' αυτό, πάρε αυτήν την αλήθεια και βάλτην βαθιά μέσα σου, πίστεψέ την, δεν ξέρω πως, αλλά πίστεψέ την. Εσύ γνωρίζεις τον τρόπο. Εσύ ξέρεις με ποιον τρόπο πιστεύεις ή δεν πιστεύεις σε κάτι. Εγώ τι να σου κάνω παραπάνω ?
Μόλις το καταφέρεις κι αυτό, ξεκίνα να βλέπεις αυτήν την αλήθεια, όχι μόνο σε δέντρα, στην φύση, αλλά και σε άλλα παραδείγματα. Πάρε μια θεωρία, όποια θες, όποια νομίζεις πως είναι καλή για σένα, και κάνε την θεωρία, δέντρο. Βρες την βάση της δηλ. την ρίζα της, την πηγή της. Αν στον πυρήνα της, στο κέντρο της βρεις μια αλήθεια, τότε και όλη η θεωρία σου θα είναι αληθινή. Αν στο κέντρο βρεις ψέμα, ομίχλη, θάμπος, τότε και όλη η θεωρία σου είναι ομιχλώδης, ψεύτικη, μπορεί δηλ. πολύ εύκολα να ανατραπεί. Και τότε, αυτό που αρχικά πίστεψες ως αληθινό, δεν είναι αληθινό. Πέτα το στα σκουπίδια, δεν το χρειάζεσαι, μην το κρατήσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με τις προτάσεις, το ίδιο συμβαίνει και με τα λογικά συμπεράσματα, το ίδιο συμβαίνει με όλα.
19/06/2005
Οι άνθρωποι τα θέλουν όλα στο πιάτο τους. Έτοιμες απαντήσεις. Λυπάμαι που θα τους απογοητεύσω λέγοντάς τους, πως έτοιμες απαντήσεις δεν πρόκειται να πάρουν ποτέ! Οι ίδιοι πρέπει να δώσουν τις απαντήσεις, πρώτα στους ίδιους τους εαυτούς τους, και μετά αν θέλουν να τις δώσουν και σε κάποιους άλλους, ως "έτοιμες" και στο πιάτο. Αν δεν γνωρίζεις την απάντηση, τι να δώσεις ? Το τίποτα ? Άλλα για να απαντήσουν σε βαθύτερα ερωτήματα, πρέπει να βουτηχτούν βαθιά μέσα τους, να γίνουν σφουγγαράδες του εαυτού τους και να πιστέψουν στον ίδιο τους τον εαυτό.
Αν εσύ, δεν έχεις εμπιστοσύνη σε σένα, εγώ τι να σου κάνω ? (Δεν αναφέρομαι σε σένα προσωπικά Λίλιθ) Σου λέω "Βούτα ντε!", μου λες "Πόσο βαθειά ?", σου λέω "Όσο μπορείς βαθύτερα. Βούτα !", μου λες "Κι αν πνιγνώ ?". Τι να σου πω εγώ έρμε μετά απ' αυτό ? Πνίξου ή μην βουτάς ? Κάτσε και περίμενε τότε στην βάρκα σου, κι άσε εμένα να βουτάω και να βγάζω σφουγγάρια...