mr

25/06/2005

Η έννοια «Τέχνη» στο σύνολό της, συμπεριλαμβάνει σε πολύ μεγάλο βαθμό και τούτη την εκφορά του εσώτερου Λόγου. Η αποτύπωσή της σε φράσεις, γίνεται τις περισσότερες φορές από την Ποίηση και την Λογοτεχνία, όχι όμως απαραίτητα και από την λεγόμενη «Τέχνη του Φιλοσοφείν».

25/06/2005

Ποτέ να μην είσαι ήσυχος. Βγες απ' την νιρβάνα σου. Η ζωή δεν είναι "μια μεγάλη συνήθεια". Είναι ένα παιχνίδι. Παίξ' το, μην ησυχάζεις, μην παραιτείσαι από τίποτα. Δεν έχει σημασία αν θα χάσεις ή θα κερδίσεις. Τι πάει να πει ήσυχος ? Ήσυχοι είναι οι νεκροί. Κανείς δεν τους πειράζει. Ο ρόλος τους τέλειωσε. Ο δικός σου, ΟΧΙ ΑΚΟΜΑ!

23/06/2005

Αλήθεια όμως λες, μονάχα με έναν τρόπο. Αν προσπαθήσεις να πεις αλήθεια με δύο τρόπους, ο ένας θα είναι πάντα και απαραιτήτως ψέμα. Δεν γίνεται διαφορετικά.

12/06/2005

Όσοι με ψάχνετε, ναι, ΕΔΩ θα με βρείτε. Γιατί με ψάχνετε όμως ? Αυτό πρέπει να σας απασχολεί. Όχι το τι θα ακούσετε από εμένα, αλλά γιατί θα θελήσετε να απαντήσετε σε μένα. Τι είναι αυτό που σας κάνει να απαντάτε ? Ακόμη κι όσοι απλώς διαβάσουν τις μπούρδες μου, πρέπει να αναρωτηθούν γιατί θα τις διαβάσουν...

Μπορείς να γεμίσεις ένα ποτήρι με νερό, όταν το ποτήρι είναι ήδη γεμάτο ? Όχι. Πρέπει πρώτα να το αδειάσεις. Έτσι είστε κι εσείς. Σαν ποτήρια γεμάτα. Δεν υπάρχει χώρος μέσα σας να δεχτείτε το φρέσκο νερό. Αυτό που προέρχεται κατευθείαν από την πηγή. Γεμίσατε τους εαυτούς σας με θεωρίες, φιλοσοφίες, γνώσεις που θεωρείτε πως είναι σπουδαίες, στάσεις ζωής, κατευθύνσεις από την οικογένειά σας, θρησκευτικές αντιλήψεις, ιδεολογίες, κοινωνικά στάτους κβο, ταμπού και τόσα άλλα. Που να βρεθεί ο χώρος για να χωρέσει μέσα σας κάτι νέο, κάτι ζωντανό, κάτι ολόδροσο ? Μόλις κάποιος προσπαθήσει να βάλει μια σταγόνα μέσα σας, το ποτήρι σας ξεχειλίζει. Χύνεται.

11/06/2005

Είσαι πράγματι ένα θαύμα μέσα σου, αλλά μπορεί να το δεις ? Μπορείς να το αφουγκραστείς, να το νιώσεις ? Έχεις πίστη ? Δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτε πάνω σου. Δεν γίνεσαι Θεός, δεν γίνεσαι τίποτε. Ζεις ! Αυτό κάνεις. Ζεις και πεθαίνεις για να ξαναζήσεις και να ξαναπεθάνεις. Σου φαίνεται αυτό για αθανασία ? Αν ναι, τότε είσαι Θεός, αν όχι, τότε μπορείς να γίνεις αν το θέλεις πολύ. Τι θέλεις πραγματικά ? Ό,τι ζητάς πραγματικά, αυτό θα πάρεις και πραγματικά. Αυτός είναι ο Νόμος, το συνολικό, καθολικό και συμπαντικό κάρμα του παντός. Τι είσαι εσύ ? Ένα μέρος από αυτό. Ένας κόκκος άμμου. Κι όμως κρίνεις, κρίνεις το συνολικό. Μα μπορεί ποτέ ένας κόκκος άμμου να μιλήσει για ολόκληρη την παραλία ? Γι’ αυτό, πάντα θα απορείς, έτσι θα τυραννιέσαι και θα πηγαίνεις όπου σε πάει ο βηματισμός, όπου σε σκορπίζει το πέλμα του Ανθρώπου.

11/06/2005

Βρείτε τον εαυτό σας στην ζωή σας. Τον αληθινό εαυτό σας, όχι αυτόν που νομίζετε πως είστε, ή που έχετε φτιάξει τόσα χρόνια, αλλά αυτόν που θάψατε για να μην τον βλέπουν οι άλλοι να κλαίει...

Αν εσύ, δεν έχεις εμπιστοσύνη σε σένα, εγώ τι να σου κάνω ? (Δεν αναφέρομαι σε σένα προσωπικά Λίλιθ) Σου λέω "Βούτα ντε!", μου λες "Πόσο βαθειά ?", σου λέω "Όσο μπορείς βαθύτερα. Βούτα !", μου λες "Κι αν πνιγνώ ?". Τι να σου πω εγώ έρμε μετά απ' αυτό ? Πνίξου ή μην βουτάς ? Κάτσε και περίμενε τότε στην βάρκα σου, κι άσε εμένα να βουτάω και να βγάζω σφουγγάρια...

Μόλις το καταφέρεις κι αυτό, ξεκίνα να βλέπεις αυτήν την αλήθεια, όχι μόνο σε δέντρα, στην φύση, αλλά και σε άλλα παραδείγματα. Πάρε μια θεωρία, όποια θες, όποια νομίζεις πως είναι καλή για σένα, και κάνε την θεωρία, δέντρο. Βρες την βάση της δηλ. την ρίζα της, την πηγή της. Αν στον πυρήνα της, στο κέντρο της βρεις μια αλήθεια, τότε και όλη η θεωρία σου θα είναι αληθινή. Αν στο κέντρο βρεις ψέμα, ομίχλη, θάμπος, τότε και όλη η θεωρία σου είναι ομιχλώδης, ψεύτικη, μπορεί δηλ. πολύ εύκολα να ανατραπεί. Και τότε, αυτό που αρχικά πίστεψες ως αληθινό, δεν είναι αληθινό. Πέτα το στα σκουπίδια, δεν το χρειάζεσαι, μην το κρατήσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με τις προτάσεις, το ίδιο συμβαίνει και με τα λογικά συμπεράσματα, το ίδιο συμβαίνει με όλα.

19/06/2005

Η καρδιά δεν δίνει μάχες. Δεν χρειάζεται. Δεν υπάρχουν γι' αυτήν νικητές και νικημένοι, δεν γνωρίζει τίποτε από όσα συμβαίνουν σ' αυτόν τον κόσμο. Απλά, χτυπάει στον ρυθμό της, χωρίς να νοιάζεται. Κάποτε βέβαια σταματάει. Καρδιά είναι, κουράζεται.

Η αλήθεια όμως, δεν έχει ανάγκη μήτε την μία, μήτε την άλλη...

29/04/2005

Mου φαίνεται εξυπνότερο να βρείτε πρώτα τον Θεό σας και μετά να ριχτείτε στο κυνήγι για την αναζήτηση των απογόνων του...

23/05/2005

Όποιος άνθρωπος μπορεί να το κατανοήσει αυτό, κι όχι μόνο να το κατανοήσει, αλλά να το αισθανθεί, να το αφουγκραστεί, δεν έχει να φοβηθεί τίποτε. Ούτε την ζωή, ούτε τον θάνατο. Ξέρει πως ζει για να πεθάνει, και πεθαίνωντας θα ζήσει. Δεν χρειάζεται να αρνηθεί τίποτε. Δεν χρειάζεται να πει "δεν υπάρχει το ένα", γιατί ταυτοχρόνως, εξαφανίζεται και το άλλο. Έτσι ο άνθρωπος γίνεται δεκτικός. Τα αποδέχεται όλα. Και τους όμορφους χαρακτηρισμούς των άλλων μα και τους άσχημους. Το θαύμα, το θαυμαστό, το μυστήριο, η αυτογνωσία, ο θεός, αυτό το "υπερβατικό", που θεωρείς εσύ Amalia, ή πέσ' το, ονόμασέ το όπως εσύ θέλεις, μπορεί να εμφανιστεί μονάχα σ' έναν τέτοιο άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που μπορεί να δεχτεί τα πάντα. Και την αγάπη και το μίσος. Όλα τούτα αποτελούν το Όλο. Για να μπορέσει ένας άνθρωπος να δεχτεί το Όλο μέσα του, πρέπει να αδειάσει εντελώς.

23/05/2005

Όλα αυτά τα λογικά ερωτήματα που θέτεις, προέρχονται ακριβώς επειδή διαχωρίζεις τον θάνατο από την ζωή. Όλοι αυτοί οι "μικροί θάνατοι" που λες, που εγώ θα τους ονόμαζα "μικρές νεκραναστάσεις", συμβαίνουν ακριβώς γιατί ο θάνατος δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ζωή. Όπως υπάρχει η ζωή, υπάρχει και ο θάνατος. Θανατώνοντας μια επιθυμία μας, δίνουμε ζωή σε μια άλλη καινούργια. Αυτό εννοώ λέγοντας πως αν δεν υπάρχει καταστροφή, δεν υπάρχει και δημιουργία. Είναι το ίδιο και το αυτό. Αν δεν καταστρέψεις, πως θα δημιουργήσεις ξανά ? Μοιάζει με τους πόνους ενός τοκετού. Η ζωή εμφανίζεται μέσα από τρομερό πόνο. Αν είσαι μάνα, θα το γνωρίζεις καλά αυτό. Τι "καταστροφές" συντελούνται μέσα στα σπλάχνα μιας γυναίκας? Κι όμως, μέσα από τούτη την επίπονη διαδικασία, μέσα από φωνές, βογγητά και σπαραχτικούς πόνους, ξεπετάγεται η ζωή. Η καταστροφή και η δημιουργία είναι το ίδιο και το αυτό. Η ζωή και ο θάνατος είναι το ίδιο και το αυτό. Πεθαίνεις για να ξαναγεννηθείς. Έτσι μόνο υπάρχει η συνέχεια. Διαφορετικά, αν χαθεί, αν δεν υπάρχει το ένα από τα δύο μέλη, η συνέχεια διακόπτεται. Νομίζω πως καταλαβαίνεις, μα κάτι σε κάνει διστακτική. Η λογική σου ίσως, δεν ξέρω. Η λογική πάντα διαχωρίζει.

Eίναι μια πόρνη η λογική, που πάει πάντα με όποιον την πληρώνει.