- Η Μοναδική Αλήθεια - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Με βάση αυτό λοιπόν, είναι αδύνατο να βρεθεί ένα μόνο σύνολο αρχών, που να επιβληθεί τόσο πολύ, ώστε όλα τα πνεύματα, όχι μόνο να μπορούν αν θέλουν, αλλά και να είναι ενστικτωδώς υποχρεωμένα να υιοθετήσουν, να κατανοήσουν και να αναγνωρίσουν μόνο μία και μοναδική αλήθεια.
Βέβαια, αν εξετάσουμε τις επιστήμες, όπως Μαθηματικά ή Φυσική, θα αναγνωρίσουμε πως βοηθούνε στη συμφωνία όλων των πνευμάτων γιατί για τη κάθε μια η βασική της αλήθεια αν και μεταβάλετε επιφανειακά στην ουσία είναι μία, αλλά αν εξετάσουμε το Θεό και την ανάγκη για εσωτερική εξερεύνηση, δεν συμβαίνει το ίδιο.
Κι όμως η λογική, μας υπονοεί πως η εμφάνιση της ζωής στη γη, όσο απομακρυσμένη κι αν είναι απ’ την εποχή μας, θα πρέπει να αναχθεί σ’ ένα πυρήνα ζωικής ενέργειας που εξελίσσετε σύμφωνα με ορισμένους νόμους. Δηλαδή τα πάντα έχουν κοινή καταγωγή και αυτό δείχνει πως υπάρχει μόνο μια αλήθεια. Ισχύει όμως αυτή η θεωρία;
Ισχύει γιατί το υπονοεί η λογική και η αρχή πως τα πάντα είναι γη, νερό, φωτιά και αέρας. Δεν ισχύει γιατί ακόμα και με αυτή την αρχή, γιατί το κάθε υπαρκτό (ορατό και αόρατο) με τη πολυπλοκότητα του είναι διαφορετικό.
Πραγματοποιείται μέσα στο κόσμο η συνολική συνείδηση του σύμπαντος; Αν ναι, δείχνει να είναι ανενεργή. Υπάρχει κάτι τόσο απόλυτο, υγιές και αμετάβλητο που να ανήκει σε αυτό η μία και μοναδική αλήθεια που πραγματοποιούσε και θα ενεργοποιούσε τη συνείδηση του σύμπαντος στο κόσμο;
Είναι προσιτό σε εμάς το απόλυτο και τη θα μας ωφελούσε η γνώση του; Αρχικά ακόμα κι αν γνωρίζαμε έστω και με αποδείξεις κάτι από τα δυο, η γνώση μας να ήταν αυτή που θα μας έκανε να αγνοούμε ότι δεν γνωρίζουμε πραγματικά. Η θέληση για αλήθεια, είναι δική μας δημιουργία.
Βρίσκετε μέσα μας η αρχή του κόσμου; Το ταξίδι μέσα στη μεγάλη περιπλάνηση της ζωής μας δείχνει πως όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι και μύστες καταλήγουν στην ίδια περίπου θεωρία. Πως η μοναδική αλήθεια είναι μία και βρίσκετε εγγεγραμμένη στη μνήμη μας. Η αρχή του κόσμου είναι μέσα μας. Όσο παλιά κι αν ανατρέξουμε να βρούμε αυτές τις γνώμες όμως, θα διαπιστώσουμε πως το ταξίδι, αρχίζει μόλις τώρα κάθε φορά.
Ο δογματικός εγωισμός μας είναι εμπλουτισμένος με υπεροψία. Είναι παράλογο αναζητώντας τη μία και μοναδική αλήθεια που περικλείει τα πάντα και αν υπάρχει είναι παντού, να ισχυριζόμαστε πως αυτή βρίσκετε μέσα μας και μόνο εκεί μπορούμε να την ανακαλύψουμε. Αν όχι παράλογο, είναι ακόμα μια αντίθεση που συναντάμε στη πορεία προς το απόλυτο και ίσως αν αναλογιζόμασταν τη υπονοεί η αντίθεση αυτή, να πληγωνόταν ο δογματικός εγωισμός μας τόσο βαθιά που θα στιγμάτιζε το ανθρώπινο γένος για πάντα. Ευτυχώς όχι μόνο θα το στιγμάτιζε για πάντα αλλά θα το έβγαζε απ’ τη πλάνη που νομίζει πως δεν είναι και επειδή νομίζει πως δεν είναι, παραμένει στη λήθη ψυχολογικά συνδεδεμένο με τον εγωισμό του και την υπεροψία του. Αν και αφήνω πολλά περιθώρια, ελπίζω να μην κάνω λάθος.
Στο αίμα μας κυλάει σίδηρος, τα κόκαλά μας έχουν ασβέστιο και το σώμα μας αντικατοπτρίζει το σύμπαν. Αντικατοπτρίζοντας το σύμπαν αντιλαμβανόμαστε πως και αυτό έχει νου και ψυχή και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε. Αν υπάρχει μοναδική αλήθεια στο σύμπαν, αν υπάρχει κάτι ποιο απόλυτο απ’ το ίδιο το σύμπαν, τότε κι αυτό αντανακλάτε σε ‘μας. Όλα όσα βλέπουμε, αντιλαμβανόμαστε και είμαστε υπάρχουν πολύ πριν από μας γι’ αυτό ίσως θα έπρεπε να αναλογιστούμε αν ήμασταν, αν αντιληφθήκαμε ή αν είδαμε ποτέ στη πραγματικότητα. Αν αυτό συμβαίνει και το παραδεχτούμε τότε θα δούμε, θα αντιληφτούμε και θα υπάρξουμε.
Ο κόσμος όπως τον βιώνουμε είναι μια απόλυτη ύπαρξη και η ανθρώπινη ύπαρξη είναι μέρος της. Είναι επικίνδυνο να το σκέφτομαι αυτό γιατί κάθε ύπαρξη έχει αρχή και τέλος και εμείς την τελειότητα της απόλυτης ύπαρξης, την αντιλαμβανόμαστε αιώνια αναζητώντας παθιασμένοι τη μοναδική αρχή της που θα καθησυχάσει το πνεύμα μας. Ακόμα μία επικίνδυνη αντίθεση γεννιέται γιατί το πνεύμα ποτέ δεν καθησυχάζει και νιώθω την ανθρώπινη ύπαρξη δέσμια του εγωισμού της να αναζητά στην αιωνιότητα κάτι ανύπαρκτο. Σε αυτό το σημείο ίσως να επιβεβαιώνετε η ποιο τρομακτική αντίθεση από όλες αλλά και ο ποιο κατανοητός λόγος. Η μία και μοναδική αλήθεια δεν υπάρχει στην αιωνιότητα αλλά υπάρχει στην αιώνια κίνηση της ζωής, στην ίδια τη ζωή, στην απλή καθημερινή ζωή και είναι τόσο ευδιάκριτη και διαρκής που μπροστά στα μάτια μας, δεν την αντιλαμβανόμαστε. Αν αυτό ισχύει είναι ακόμα ποιο δύσκολο το να το κατανοήσουμε και να αρκεστούμε σε αυτό.
Mistixopoihths
Η αγωνία του κάθε αναζητητή τολμώ να πω είναι το θέμα που άνοιξες.
Έχω και εγώ ακριβώς τα ίδια ερωτήματα.
Προς το παρόν λίγα πράγματα γνωρίζουμε.
Τα υπόλοιπα τα πιστεύουμε.
Θα γνωρίσουμε την μια και μοναδική αλήθεια;
Ίσως δεν είναι στις ικανότητες του "μέρους" να κατανοήσει το "όλον",παρα μόνον όταν το "όλον" ξαναγίνει "ένα".
Είναι η ταπεινή μου άποψη και σκέψεις για σκέψη.
Κάποτε ρώτησαν τον Einstein: "ωστέ υπάρχουν πράγματα που δεν θα τα μάθουμε ποτέ;" και εκείνος απάντησε: "αστεία αξίωσις παν ό,τι υπάρχει,να περιέχεται μέσα στα λίγα κυβικά εκατοστά της φαιάς ουσίας".
Ίσως είναι κι έτσι
ΚΙΟ ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ!
μικροκοσμος και μακροκοσμος
και οι αρχαιες μυστηριακες σχολες αποκαλυπταν,μεσω της αμεσης εμπειριας,την αιωνια μυστικιστικη αληθεια οτι η ζωη ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ,ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΝ (ΘΕΟ)
Οι αρχαιοελληνες μυστικιστες διδασκαν οτι καθε ατομο ειναι μια ΣΠΙΘΑ ΣΤΟ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟ ΠΥΡ ΤΗΣ ΖΩΗΣ,ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΗ Ο ΗΛΙΟΣ αν αναλογιστουμε αυτην την εκδοχη τοτε παυουν τα ατελειωτα ερωτηματα,που μας απασχολουν και ερχομαστε σε μια συνειδητοτητα και αρμονια με τον εαυτο μας και κατ επεκταση με το συμπαν.
Ο μυστης Πλωτινος περιγραφει καποιον που βιωνει μια τετοια συνειδητοποιηση:
Εχει επιτυχει την ενοτητα της ηρεμης ακινησιας,ανεπηρεαστος απο περορισμους καΙ περισπασμους,μη ασχολουμενος καν με τον εαυτο του,βρισκεται σε απολυτο ησυχασμο.
Δεν τον ελκυουν πλεον τα ομορφα πραγματα,γιατι εχει υπερβει τη δυναμη της ελξης εχει υπερβει ακομη και την αρετη.
Ειναι οπως καποιος εισερχεται στο αδυτο του ναου,προσπερνωντας χωρις δευτερο βλεμμα τα αγαλματα,που κοσμουν το κτισμα.
Σ αυτον τον ιερο χωρο αισθανεται οτι πλησιαζει οχι τα αγαλματα ,αλλα την ιδια την θεοτητα.
Μονο αν αποστασιοποιηθουμε απο τον εαυτο μας θα μπορεσουμε ισως να δουμε το φως πυ κρυβεται,για οποιον κοιτα με αλλο τροπο δεν υπαρχει τιποτε να δει.
και κατα το ταοιστικο φιλοσοφικο συστημα ο σοφος που εχει ενωθει με το ολο επιτρεπει στην προσωπικοτητα του να λειτουργει αυτονομα.
ΟΛΑ ΜΑΣ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΕΣ ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΟΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ,ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΕΥ ΛΟΓΟΥ,ΝΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ,ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΑΠΛΩΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ.
περιμενω την συνεχεια
«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»