kio

Πραγματοποιείται μέσα στο κόσμο η συνολική συνείδηση του σύμπαντος; Αν ναι, δείχνει να είναι ανενεργή. Υπάρχει κάτι τόσο απόλυτο, υγιές και αμετάβλητο που να ανήκει σε αυτό η μία και μοναδική αλήθεια που πραγματοποιούσε και θα ενεργοποιούσε τη συνείδηση του σύμπαντος στο κόσμο;
Είναι προσιτό σε εμάς το απόλυτο και τη θα μας ωφελούσε η γνώση του; Αρχικά ακόμα κι αν γνωρίζαμε έστω και με αποδείξεις κάτι από τα δυο, η γνώση μας να ήταν αυτή που θα μας έκανε να αγνοούμε ότι δεν γνωρίζουμε πραγματικά. Η θέληση για αλήθεια, είναι δική μας δημιουργία.
Βρίσκετε μέσα μας η αρχή του κόσμου; Το ταξίδι μέσα στη μεγάλη περιπλάνηση της ζωής μας δείχνει πως όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι και μύστες καταλήγουν στην ίδια περίπου θεωρία. Πως η μοναδική αλήθεια είναι μία και βρίσκετε εγγεγραμμένη στη μνήμη μας. Η αρχή του κόσμου είναι μέσα μας. Όσο παλιά κι αν ανατρέξουμε να βρούμε αυτές τις γνώμες όμως, θα διαπιστώσουμε πως το ταξίδι, αρχίζει μόλις τώρα κάθε φορά.
Ο δογματικός εγωισμός μας είναι εμπλουτισμένος με υπεροψία. Είναι παράλογο αναζητώντας τη μία και μοναδική αλήθεια που περικλείει τα πάντα και αν υπάρχει είναι παντού, να ισχυριζόμαστε πως αυτή βρίσκετε μέσα μας και μόνο εκεί μπορούμε να την ανακαλύψουμε. Αν όχι παράλογο, είναι ακόμα μια αντίθεση που συναντάμε στη πορεία προς το απόλυτο και ίσως αν αναλογιζόμασταν τη υπονοεί η αντίθεση αυτή, να πληγωνόταν ο δογματικός εγωισμός μας τόσο βαθιά που θα στιγμάτιζε το ανθρώπινο γένος για πάντα. Ευτυχώς όχι μόνο θα το στιγμάτιζε για πάντα αλλά θα το έβγαζε απ’ τη πλάνη που νομίζει πως δεν είναι και επειδή νομίζει πως δεν είναι, παραμένει στη λήθη ψυχολογικά συνδεδεμένο με τον εγωισμό του και την υπεροψία του. Αν και αφήνω πολλά περιθώρια, ελπίζω να μην κάνω λάθος.
Στο αίμα μας κυλάει σίδηρος, τα κόκαλά μας έχουν ασβέστιο και το σώμα μας αντικατοπτρίζει το σύμπαν. Αντικατοπτρίζοντας το σύμπαν αντιλαμβανόμαστε πως και αυτό έχει νου και ψυχή και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε. Αν υπάρχει μοναδική αλήθεια στο σύμπαν, αν υπάρχει κάτι ποιο απόλυτο απ’ το ίδιο το σύμπαν, τότε κι αυτό αντανακλάτε σε ‘μας. Όλα όσα βλέπουμε, αντιλαμβανόμαστε και είμαστε υπάρχουν πολύ πριν από μας γι’ αυτό ίσως θα έπρεπε να αναλογιστούμε αν ήμασταν, αν αντιληφθήκαμε ή αν είδαμε ποτέ στη πραγματικότητα. Αν αυτό συμβαίνει και το παραδεχτούμε τότε θα δούμε, θα αντιληφτούμε και θα υπάρξουμε.
Ο κόσμος όπως τον βιώνουμε είναι μια απόλυτη ύπαρξη και η ανθρώπινη ύπαρξη είναι μέρος της. Είναι επικίνδυνο να το σκέφτομαι αυτό γιατί κάθε ύπαρξη έχει αρχή και τέλος και εμείς την τελειότητα της απόλυτης ύπαρξης, την αντιλαμβανόμαστε αιώνια αναζητώντας παθιασμένοι τη μοναδική αρχή της που θα καθησυχάσει το πνεύμα μας. Ακόμα μία επικίνδυνη αντίθεση γεννιέται γιατί το πνεύμα ποτέ δεν καθησυχάζει και νιώθω την ανθρώπινη ύπαρξη δέσμια του εγωισμού της να αναζητά στην αιωνιότητα κάτι ανύπαρκτο. Σε αυτό το σημείο ίσως να επιβεβαιώνετε η ποιο τρομακτική αντίθεση από όλες αλλά και ο ποιο κατανοητός λόγος. Η μία και μοναδική αλήθεια δεν υπάρχει στην αιωνιότητα αλλά υπάρχει στην αιώνια κίνηση της ζωής, στην ίδια τη ζωή, στην απλή καθημερινή ζωή και είναι τόσο ευδιάκριτη και διαρκής που μπροστά στα μάτια μας, δεν την αντιλαμβανόμαστε. Αν αυτό ισχύει είναι ακόμα ποιο δύσκολο το να το κατανοήσουμε και να αρκεστούμε σε αυτό.