- ΟΥΡΑΝΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ & Η 10η ΕΠΙΓΝΩΣΗ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Ευχαριστώ
Τέτοιος θα είναι ο χαρακτήρας εκείνου του πρωινού
που το απλό πέρασμα του χρόνου δεν μπορεί να φέρει την αυγή του
Τέλος η καρμική παρακαταθήκη και πως μπορεί να λυθεί...
Το άλλο ερώτημα είναι αν γεννιώμαστε κακοί, ή αυτό προκείπτει αργότερα μέσα από φόβο, όταν η ανώμαλη προσγείωση με τη γέννησή μας στη γη, μας φέρνει αντιμέτωπους με μια δύσκολη πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και μπροστά σε γκρεμισμένα όνειρα και προδομένες προσδοκίες χάνουμε τον σκοπό της ζωής μας;
Αυτά προς το παρόν. Ελπίζω σε κάποια απάντηση...
Ένα Θέμα που είχα ανοίξει πριν λίγο καιρό... Από το βοήθημα της Ουράνιας Προφητείας...
Τέτοιος θα είναι ο χαρακτήρας εκείνου του πρωινού
που το απλό πέρασμα του χρόνου δεν μπορεί να φέρει την αυγή του
Η αναφορά μου έχει σχέση με την 10η επίγνωση και τον γενικότερο φόβο (που στρέφεται κυρίως στους "αναζητητές" και όχι τόσο με τα θέατρα ελέγχου - όχι ότι δεν μας αφορούν...). Θα επανέλθω με το συγκεκριμένο θέμα. Πες μου μόνο σε ποιο τόπικ ν' αναφερθώ.
quote:
Που θέλεις να συνεχίσουμε; Εδώ ή στο άλλο;
Μα φυσικά εδώ. Το άλλο εντάσεται στην Θεραπεία...
Αναμένω...
Τέτοιος θα είναι ο χαρακτήρας εκείνου του πρωινού
που το απλό πέρασμα του χρόνου δεν μπορεί να φέρει την αυγή του
Διάβασα πρόσφατα και τα δυο βιβλία.Ομολογώ πως ειδικά η "Ουράνια Προφητεία" ήταν μια πραγματική αποκάλυψη για μένα,διότι ένα μεγάλο μέρος της (προφητείας) επαληθεύεται καμιά φορά με τραγικό τρόπο στη καθημερινότητά μου.Αισθανόμουν μια φοβερή οικειότητα διαβάζοντας το βιβλίο,σαν να το είχα γράψει εγώ ή κάποιος που με ξέρει καλά.
Πάντα οι αναζητητές θα φοβούνται αλλά ταυτόχρονα θα έλκονται από το άγνωστο.Φοβούνται διότι είναι σόφρωνες.Αν ήταν δειλοί θα υποχωρούσαν, αν δε φοβόντουσαν θα ήταν παράτολμοι.
Δυστυχώς όμως,οι αναζητητές προς το παρόν είναι συντιπτική μειοψηφία.
Και θα αντιμετωπίζονται όπως αντιμετωπίζονται όλοι όσοι επιλέγουν να είναι διαφορετικοί από τη μάζα.Είτε με θαυμασμό (όμως σπάνια θα βρουν μιμητές),είτε με απόρριψη (ποτέ όμως ανοιχτά), είτε με τρόμο (με σποραδικές επιθέσεις μέχρι να περάσει η "μόδα").
Ας ελπίσουμε να αλλάξουν τα πράγματα.Επιφυλάσσομαι να σας μιλήσω σε επόμενο μήνυμα για τη "Δέκατη Επίγνωση".
Να'στε όλοι καλά!
O Σκοτεινός Άγγελος! 
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
δεν είναι φόβος το συναίσθημα που νοιώθουν οι αναζητητές. Είναι δέος μπροστά στο άγνωστο και πρόκληση για αναζήτηση και εξέλιξη. Ο φόβος σε παγώνει. Δεν σ' αφίνει να πάς παραπέρα... Δεν σ' αφήνει να δεις τα πρόδηλα... Το δέος μπορεί να σε τρομάξει, αλλά παράλληλα σε βάζει σε σκέψεις. Σε υποχρεώνει να πας παρακάτω, να το αναλύσεις να δεις τι υπάρχει. Όπως θυμάσαι από την δέκατη επίγνωση ο φόβος προκαλεί σπασμωδικές αντιδράσεις που οδηγούν στην τυφλή βία προς κάθε κατεύθυνση.
Εμείς δεν είμαστε φοβητσάριδες! Και δεν είμαστε ούτε λίγοι. Η αναζήτηση συνεχώς κερδίζει εδαφος ανάμεσα στους ανθρώπους. Μέρα με τη μέρα... Δεν είμαστε δυο και τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς - ψιλοφοβισμένοι ίσως από την μη αποδοχή - αλλά υπάχουμε και γινόμαστε πιο πολλοί.
Αυτά τα "περίεργα" που νοιώθεις ότι σου συμβαίνουν, σαφώς και δεν είναι συμπτώσεις, απλά αφυπνίζοντας την συνείδησή σου, αρχίζεις και βέπεις τι συμβαίνει γύρω σου. Παλιότερα ίσως έβαζες ένα ταμπελάκι "καλοτυχία" ή "κακοτυχία" και η υπόθεση θα τελείωνε. Σήμερα όμως ξέρεις ότι η "τύχη" δεν παίζει κανένα ρόλο. Τα πάντα είναι μέρος ενός εκτενέστερου σχεδίου, του οποίου είμαστε ένα κομμάτι. Κι αυτό είναι το πιό σημαντικό.
Τα πράγματα φίλε Darkangel αλλάζουν, κι είμαστε εμείς που προκαλούμε αυτή την αλλάγή. Με δέος κι επίγνωση... όχι με φόβο!
quote:
Με δέος κι επίγνωση... όχι με φόβο!
Μα από εμένα τί ζητάτε... Τα είπατε όλα με λίγες λέξεις...
Με δέος κι επίγνωση λοιπόν...
Τέτοιος θα είναι ο χαρακτήρας εκείνου του πρωινού
που το απλό πέρασμα του χρόνου δεν μπορεί να φέρει την αυγή του
Επανέρχομαι στο άρθρο του ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ "Το κυνήγι των αναζητητών", το οποίο προκάλεσε και την ανάγκη μου ν' ανοίξω το τόπικ.
Νοιώθω ότι υπάρχει πολλή κινδυνολογία, πολύς αφορισμός, εμείς οι καλοί που όλοι μας δέρνουν και μας κυνηγούν κι εκείνοι οι κακοί (που μας δέρνουν και μας κυνηγούν). Δεν πιστεύω ότι είναι τόσο τραγικά τα πράγματα. Οι καταστάσεις αλλάζουν συνεχώς. Σήμερα μπορείς ν' ακούσεις έξαφνα την κυρά Κατίνα να λέει ότι στην άλλη της ζωή θα γεννηθεί βασίλισσα γιατί είναι καλός άνθρωπος κι έχει ταλαιπωρηθεί πολύ και τον κυρ Νίκο ν' αναρωτιέται τι σκ... έκανε στην προηγούμενη ζωή του και τα πληρώνει τώρα! Μπορεί νάναι απλές κουβέντες και να μην τα πιστεύουν, αλλά βλέπουμε ότι υποσυνείδητα το πράγμα λειτουργεί και κερδίζει συνεχώς έδαφος. Κι αν είμαστε σήμερα εμείς οι "γραφικοί" της ιστορίας, αύριο μπορεί να είμαστε οι "κρατούντες". Κι αν δεν μάθουμε από την ίδια την ιστορία, θα επαναλάβουμε τα λάθη της. Γραφικοί υπήρξαν κάποτε ο Μαρξ, ο Έγκελς, ο Μπακούνιν...
Μας φαντάζεσαι σε κάποιο απώτερο μέλλον να καίμε τους ορθολογιστές και τους άθεους, να ρίχνουμε τους Χριστιανούς στα λιοντάρια και ν' αποκεφαλίζουμε τους Ισλαμιστές, μόνο και μόνο γιατί δεν σκέφτονται σαν και μας;
Γι' αυτόν τον φόβο μιλάω. Τον φόβο των - εκάστοτε - κρατούντων που για να μη χάσουν την εξουσία τους, σκοτώνουν, υποβιβάζουν, φυλακίζουν τους όποιους αντιφρονούντες.
Είμαστε κι εμείς σαν κι αυτούς, ή ανοίγοντας το μυαλό και την καρδιά μας ανεβαίνουμε ένα σκαλοπατάκι στην διαμόρφωση της Ανθρώπινης ψυχής;
Αυτά για σήμερα. Τα ξαναλέμε.
Δέος λοιπόν και όχι φόβος.Επίγνωση,σεβασμός.Και μακάρι να είμαστε πολλοί ..και καλοί!!
Αγαπητέ LAMANI είμαι φίλη και όχι φίλος!
O Σκοτεινός Άγγελος!
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Edited by - Darkangel_78 on 14/10/2003 00:09:34
Συνεχίζοντας, περιμένω τις απόψεις σου πάνω στην 10η επίγνωση. Νομίζω ότι το θέμα έχει ζουμί και μας αφορά όλους.
Αυτό που περισσότερο φοβάται ο φόβος μου, είναι μήπως και δεν τον φοβηθώ...
και όμως είναι τόσο μπερδεμένος ο φόβος με τον κόμπο των αποριών. οτιδήποτε δεν μπορούμε να εξηγήσουμε και το περνάμε στο υποσυνείδητο παρατώντας το μετατρέπεται σε φόβο...
Και μετά, τη στιγμή που πραγματικά δεν τον θέλουμε, εμφανίζεται.
Ίσως βέβαια ο φόβος να μας βοηθάει να καταλάβουμε περισσότερα.... Ίσως να μην είναι τόσο κακός...
Ίσως να είναι σαν τον πόνο. Σαν το τσοπανόσκυλο που τραβάει το μαλλί του προβάτου για να το φέρει πίσω στο κοπάδι. Είναι πραγματικά κάτι κακό ο Φόβος; Μήπως είναι μία ευκαιρία να καταλάβουμε τί έχουμε τώρα και ποσο καλά είμαστε;...
Αναμένω...
Τέτοιος θα είναι ο χαρακτήρας εκείνου του πρωινού
που το απλό πέρασμα του χρόνου δεν μπορεί να φέρει την αυγή του
"είναι τόσο μπερδεμένος ο φόβος με τον κόμπο των αποριών"
και
"Ίσως βέβαια ο φόβος να μας βοηθάει να καταλάβουμε περισσότερα.... Ίσως να μην είναι τόσο κακός...
Ίσως να είναι σαν τον πόνο"
μιλάμε για τον δημιουργικό "φόβο" όπως τον θέσαμε και παραπάνω. Μου το χαλάς όμως με την τελευταία παράγραφο
"Μήπως είναι μία ευκαιρία να καταλάβουμε τί έχουμε τώρα και ποσο καλά είμαστε;..."
Τι είναι αυτό που έχουμε τώρα και δεν θέλουμε να χάσουμε; Άγνοια;;; Ίσως... Ίσως είναι καλύτερα να μένουμε κλεισμένοι μέσα στα μικρά μίζερα μυαλάκια μας και να μην αφήνουμε να μπει τίποτα που μπορεί να μας ταρακουνήσει... Ίσως είναι καλύτερα να μένουμε κλεισμένοι στο σπιτάκι μας, μπροστά στην ΤηΒούλα μας και ν' αφήνουμε τους άλλους να ζουν τη ζωή μας... Τόχω σκεφτεί πολλές φορές, πόσο καλύτερα θάτανε!
Προσωπικά έχω θυσιάσει ολόκληρη ζωή σ' αυτόν τον δημιουργικό "φόβο". Πολλές φορές - μέσα από χλεύη και ταπείνωση - έννοιωσα δικαιωμένη που δεν τα παράτησα... Έχασα... Πολλές φορές "έχασα", αλλά η ίδια η ζωή μου απέδειξε ότι τελικά δεν είχα χάσει τίποτα κι αντίθετα αυτά που κέρδισα από αυτά που θεωρούσα "απώλειες" ήταν απείρως μεγαλύτερα και καλύτερα. Όχι, αρνούμαι να δεχτώ ότι
"είμαστε καλά με ότι έχουμε τώρα"
Τουλάχιστον εγώ δεν είμαι καλά. Θέλω κι άλλο, θέλω περισσότερο.
Σ' ένα πράγμα συμφωνώ μαζί σου ανεπιφύλακτα:
"Αυτό που περισσότερο φοβάται ο φόβος μου, είναι μήπως και δεν τον φοβηθώ..."
Είναι γεγονός ότι ο φόβος τρέφεται με φόβο... Ας επιλέξουμε λοιπόν ποιον φόβο θέλουμε να συντηρήσουμε και να θρέψουμε και ποιόν να καταστρέψουμε.
Δεν είμαστε κοπάδι, αλλά ούτε και τσοπανόσκυλα. Το τι κάνουν οι άλλοι μας αφορά μόνο στον βαθμό που μας το επιτρέπουν. Το τι κάνουμε εμείς, είναι αποκλειστικά δικό μας έργο.
quote:
quote:
Κάποια άλλη στιγμή θα τα ξαναγράψω.
Πάντως μπορείς να περάσεις από εδώ...
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=930" target="_blank">Φόβος
Τέτοιος θα είναι ο χαρακτήρας εκείνου του πρωινού
που το απλό πέρασμα του χρόνου δεν μπορεί να φέρει την αυγή του
Δεν μπόρεσα να μπω στο link που με παραπέμπεις, μου βγάζει αυτό:
An error occurred on the server when processing the URL. Please contact the system administrator: root@esoterica.gr
Πάντως περιμένω ανυπόμονα την απάντησή σου.
Δοκίμασε ξανά, ίσως το διώρθωσα
Τέτοιος θα είναι ο χαρακτήρας εκείνου του πρωινού
που το απλό πέρασμα του χρόνου δεν μπορεί να φέρει την αυγή του
Πόσες φορές έχουμε γελάσει εμείς οι ίδιοι με τους δικούς μας φόβους;
Πόσες φορές δεν έχουμε πει: αν ήξερα πως ήταν τόσο εύκολο, θα το είχα κάνει νωρίτερα!
Ο φόβος δεν είναι ποτέ λογικός. Ας μη ζητάμε ερμηνεία του με την ανθρώπινη λογική. Ο φόβος και η ανυπαρξία του φόβου είναι δύο ακραίες στάσεις που μπορούν να παρατηρηθούν ξεκάθαρα στη συμπεριφορά των ζώων.
Η ανθρώπινες στάσεις δεν είναι ποτέ τόσο ακραίες, είναι πιο εκλεπτυσμένες αλλά το ίδιο ή και περισσότερο επικίνδυνες, επειδή η νοητική μας ικανότητα μας δίνει πολύ περισσότερη δύναμη από ένα ζώο.
Jason 6/4/03
Κι ακριβώς επειδή δεν είμαστε ζώα και ο ανθρώπινος φόβος είναι απρόβλεπτος κι ανεξέλεγκτος, ίσως μόνο η αλήθεια, ή η ενδοσκόπηση μπορεί να μας δώσει μια κάποια λύση(;)
Τι φοβάμαι; Γιατί φοβάμαι; Γιατί δεν μπορώ να μιλήσω γι' αυτό;
quote:
Συνεχίζοντας, περιμένω τις απόψεις σου πάνω στην 10η επίγνωση.
Συγγνώμη φίλη LAMANI που σε ανάγκασα να περιμένεις...
Λοιπόν όσο μου άρεσε η "Ουράνεια Προφητεία" τόσο ΔΕ μου άρεσε η "Δεκάτη Επίγνωση".Βασικά,μιλώντας επιφανειακά,περίμενα ένα πιο ...εντυπωσιακό φινάλε!Πιο βαθιά,μου φάνηκαν εντελώς ανεδαφικά τα όσα διαδραματίστηκαν...
Όσο για αυτό που λες
quote:
Τι φοβάμαι; Γιατί φοβάμαι; Γιατί δεν μπορώ να μιλήσω γι' αυτό;
Φοβάμαι το ίδιο το γεγονός ότι έχασα τον έλεγχο της κατάσταση και του εαυτού μου,φοβάμαι ότι φοβάμαι! Και έχω παγώσει από το φόβο του φόβου γι'αυτό δε μπορώ να μιλήσω.
Τί κατεβάζει το μυαλό του ανθρώπου νυχτιάτικα...
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Edited by - Darkangel_78 on 20/11/2003 00:09:29
"...φοβάμαι ότι φοβάμαι! Και έχω παγώσει από το φόβο του φόβου γι'αυτό δε μπορώ να μιλήσω..." γι' αυτό κι η αργοπορημένη απάντηση.
Προχτές έγινε μια συγκέντρωση της ΚΙΝΗΣΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ" με θέμα την ψυχή. Μεταξύ άλλων, ένας από τους εισηγητές είπε:
"...όταν φοβάσαι να σκέφτεσαι πως θα ενεργούσες στη συγκεκριμένη περίπτωση αν δεν φοβόσουν..."
Μ΄έβαλε σε σκέψεις και, παραδόξως, το εφάρμοσα χτές που πήγα να διεκδικήσω την αποζημείωσή μου από τον "τρομοκράτη" πρώην εργοδότη μου. Δεν θα το πιστέψεις... Έπιασε!!!
Ο ρόλος "δεν σε φοβάμαι" τον μεταμόρφωσε σε κότα...