LAMANI
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
"...φοβάμαι ότι φοβάμαι! Και έχω παγώσει από το φόβο του φόβου γι'αυτό δε μπορώ να μιλήσω..." γι' αυτό κι η αργοπορημένη απάντηση.
Προχτές έγινε μια συγκέντρωση της ΚΙΝΗΣΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ" με θέμα την ψυχή. Μεταξύ άλλων, ένας από τους εισηγητές είπε:
"...όταν φοβάσαι να σκέφτεσαι πως θα ενεργούσες στη συγκεκριμένη περίπτωση αν δεν φοβόσουν..."
Μ΄έβαλε σε σκέψεις και, παραδόξως, το εφάρμοσα χτές που πήγα να διεκδικήσω την αποζημείωσή μου από τον "τρομοκράτη" πρώην εργοδότη μου. Δεν θα το πιστέψεις... Έπιασε!!!
Ο ρόλος "δεν σε φοβάμαι" τον μεταμόρφωσε σε κότα...
Πόσες φορές έχουμε γελάσει εμείς οι ίδιοι με τους δικούς μας φόβους;
Πόσες φορές δεν έχουμε πει: αν ήξερα πως ήταν τόσο εύκολο, θα το είχα κάνει νωρίτερα!
Ο φόβος δεν είναι ποτέ λογικός. Ας μη ζητάμε ερμηνεία του με την ανθρώπινη λογική. Ο φόβος και η ανυπαρξία του φόβου είναι δύο ακραίες στάσεις που μπορούν να παρατηρηθούν ξεκάθαρα στη συμπεριφορά των ζώων.
Η ανθρώπινες στάσεις δεν είναι ποτέ τόσο ακραίες, είναι πιο εκλεπτυσμένες αλλά το ίδιο ή και περισσότερο επικίνδυνες, επειδή η νοητική μας ικανότητα μας δίνει πολύ περισσότερη δύναμη από ένα ζώο.
Jason 6/4/03
Κι ακριβώς επειδή δεν είμαστε ζώα και ο ανθρώπινος φόβος είναι απρόβλεπτος κι ανεξέλεγκτος, ίσως μόνο η αλήθεια, ή η ενδοσκόπηση μπορεί να μας δώσει μια κάποια λύση(;)
Τι φοβάμαι; Γιατί φοβάμαι; Γιατί δεν μπορώ να μιλήσω γι' αυτό;
Δεν μπόρεσα να μπω στο link που με παραπέμπεις, μου βγάζει αυτό:
An error occurred on the server when processing the URL. Please contact the system administrator: root@esoterica.gr
Πάντως περιμένω ανυπόμονα την απάντησή σου.
"είναι τόσο μπερδεμένος ο φόβος με τον κόμπο των αποριών"
και
"Ίσως βέβαια ο φόβος να μας βοηθάει να καταλάβουμε περισσότερα.... Ίσως να μην είναι τόσο κακός...
Ίσως να είναι σαν τον πόνο"
μιλάμε για τον δημιουργικό "φόβο" όπως τον θέσαμε και παραπάνω. Μου το χαλάς όμως με την τελευταία παράγραφο
"Μήπως είναι μία ευκαιρία να καταλάβουμε τί έχουμε τώρα και ποσο καλά είμαστε;..."
Τι είναι αυτό που έχουμε τώρα και δεν θέλουμε να χάσουμε; Άγνοια;;; Ίσως... Ίσως είναι καλύτερα να μένουμε κλεισμένοι μέσα στα μικρά μίζερα μυαλάκια μας και να μην αφήνουμε να μπει τίποτα που μπορεί να μας ταρακουνήσει... Ίσως είναι καλύτερα να μένουμε κλεισμένοι στο σπιτάκι μας, μπροστά στην ΤηΒούλα μας και ν' αφήνουμε τους άλλους να ζουν τη ζωή μας... Τόχω σκεφτεί πολλές φορές, πόσο καλύτερα θάτανε!
Προσωπικά έχω θυσιάσει ολόκληρη ζωή σ' αυτόν τον δημιουργικό "φόβο". Πολλές φορές - μέσα από χλεύη και ταπείνωση - έννοιωσα δικαιωμένη που δεν τα παράτησα... Έχασα... Πολλές φορές "έχασα", αλλά η ίδια η ζωή μου απέδειξε ότι τελικά δεν είχα χάσει τίποτα κι αντίθετα αυτά που κέρδισα από αυτά που θεωρούσα "απώλειες" ήταν απείρως μεγαλύτερα και καλύτερα. Όχι, αρνούμαι να δεχτώ ότι
"είμαστε καλά με ότι έχουμε τώρα"
Τουλάχιστον εγώ δεν είμαι καλά. Θέλω κι άλλο, θέλω περισσότερο.
Σ' ένα πράγμα συμφωνώ μαζί σου ανεπιφύλακτα:
"Αυτό που περισσότερο φοβάται ο φόβος μου, είναι μήπως και δεν τον φοβηθώ..."
Είναι γεγονός ότι ο φόβος τρέφεται με φόβο... Ας επιλέξουμε λοιπόν ποιον φόβο θέλουμε να συντηρήσουμε και να θρέψουμε και ποιόν να καταστρέψουμε.
Δεν είμαστε κοπάδι, αλλά ούτε και τσοπανόσκυλα. Το τι κάνουν οι άλλοι μας αφορά μόνο στον βαθμό που μας το επιτρέπουν. Το τι κάνουμε εμείς, είναι αποκλειστικά δικό μας έργο.
quote:
quote:
Συνεχίζοντας, περιμένω τις απόψεις σου πάνω στην 10η επίγνωση. Νομίζω ότι το θέμα έχει ζουμί και μας αφορά όλους.
Επανέρχομαι στο άρθρο του ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ "Το κυνήγι των αναζητητών", το οποίο προκάλεσε και την ανάγκη μου ν' ανοίξω το τόπικ.
Νοιώθω ότι υπάρχει πολλή κινδυνολογία, πολύς αφορισμός, εμείς οι καλοί που όλοι μας δέρνουν και μας κυνηγούν κι εκείνοι οι κακοί (που μας δέρνουν και μας κυνηγούν). Δεν πιστεύω ότι είναι τόσο τραγικά τα πράγματα. Οι καταστάσεις αλλάζουν συνεχώς. Σήμερα μπορείς ν' ακούσεις έξαφνα την κυρά Κατίνα να λέει ότι στην άλλη της ζωή θα γεννηθεί βασίλισσα γιατί είναι καλός άνθρωπος κι έχει ταλαιπωρηθεί πολύ και τον κυρ Νίκο ν' αναρωτιέται τι σκ... έκανε στην προηγούμενη ζωή του και τα πληρώνει τώρα! Μπορεί νάναι απλές κουβέντες και να μην τα πιστεύουν, αλλά βλέπουμε ότι υποσυνείδητα το πράγμα λειτουργεί και κερδίζει συνεχώς έδαφος. Κι αν είμαστε σήμερα εμείς οι "γραφικοί" της ιστορίας, αύριο μπορεί να είμαστε οι "κρατούντες". Κι αν δεν μάθουμε από την ίδια την ιστορία, θα επαναλάβουμε τα λάθη της. Γραφικοί υπήρξαν κάποτε ο Μαρξ, ο Έγκελς, ο Μπακούνιν...
Μας φαντάζεσαι σε κάποιο απώτερο μέλλον να καίμε τους ορθολογιστές και τους άθεους, να ρίχνουμε τους Χριστιανούς στα λιοντάρια και ν' αποκεφαλίζουμε τους Ισλαμιστές, μόνο και μόνο γιατί δεν σκέφτονται σαν και μας;
Γι' αυτόν τον φόβο μιλάω. Τον φόβο των - εκάστοτε - κρατούντων που για να μη χάσουν την εξουσία τους, σκοτώνουν, υποβιβάζουν, φυλακίζουν τους όποιους αντιφρονούντες.
Είμαστε κι εμείς σαν κι αυτούς, ή ανοίγοντας το μυαλό και την καρδιά μας ανεβαίνουμε ένα σκαλοπατάκι στην διαμόρφωση της Ανθρώπινης ψυχής;
Αυτά για σήμερα. Τα ξαναλέμε.
δεν είναι φόβος το συναίσθημα που νοιώθουν οι αναζητητές. Είναι δέος μπροστά στο άγνωστο και πρόκληση για αναζήτηση και εξέλιξη. Ο φόβος σε παγώνει. Δεν σ' αφίνει να πάς παραπέρα... Δεν σ' αφήνει να δεις τα πρόδηλα... Το δέος μπορεί να σε τρομάξει, αλλά παράλληλα σε βάζει σε σκέψεις. Σε υποχρεώνει να πας παρακάτω, να το αναλύσεις να δεις τι υπάρχει. Όπως θυμάσαι από την δέκατη επίγνωση ο φόβος προκαλεί σπασμωδικές αντιδράσεις που οδηγούν στην τυφλή βία προς κάθε κατεύθυνση.
Εμείς δεν είμαστε φοβητσάριδες! Και δεν είμαστε ούτε λίγοι. Η αναζήτηση συνεχώς κερδίζει εδαφος ανάμεσα στους ανθρώπους. Μέρα με τη μέρα... Δεν είμαστε δυο και τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς - ψιλοφοβισμένοι ίσως από την μη αποδοχή - αλλά υπάχουμε και γινόμαστε πιο πολλοί.
Αυτά τα "περίεργα" που νοιώθεις ότι σου συμβαίνουν, σαφώς και δεν είναι συμπτώσεις, απλά αφυπνίζοντας την συνείδησή σου, αρχίζεις και βέπεις τι συμβαίνει γύρω σου. Παλιότερα ίσως έβαζες ένα ταμπελάκι "καλοτυχία" ή "κακοτυχία" και η υπόθεση θα τελείωνε. Σήμερα όμως ξέρεις ότι η "τύχη" δεν παίζει κανένα ρόλο. Τα πάντα είναι μέρος ενός εκτενέστερου σχεδίου, του οποίου είμαστε ένα κομμάτι. Κι αυτό είναι το πιό σημαντικό.
Τα πράγματα φίλε Darkangel αλλάζουν, κι είμαστε εμείς που προκαλούμε αυτή την αλλάγή. Με δέος κι επίγνωση... όχι με φόβο!
Η αναφορά μου έχει σχέση με την 10η επίγνωση και τον γενικότερο φόβο (που στρέφεται κυρίως στους "αναζητητές" και όχι τόσο με τα θέατρα ελέγχου - όχι ότι δεν μας αφορούν...). Θα επανέλθω με το συγκεκριμένο θέμα. Πες μου μόνο σε ποιο τόπικ ν' αναφερθώ.
Τέλος η καρμική παρακαταθήκη και πως μπορεί να λυθεί...
Το άλλο ερώτημα είναι αν γεννιώμαστε κακοί, ή αυτό προκείπτει αργότερα μέσα από φόβο, όταν η ανώμαλη προσγείωση με τη γέννησή μας στη γη, μας φέρνει αντιμέτωπους με μια δύσκολη πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και μπροστά σε γκρεμισμένα όνειρα και προδομένες προσδοκίες χάνουμε τον σκοπό της ζωής μας;
Αυτά προς το παρόν. Ελπίζω σε κάποια απάντηση...
Υπάρχουν πολλά εγκατελειμένα χωριά σ' όλη την Ελλάδα. Τα περισσότερα από αυτά θεωρούνται στοιχειωμένα. Είναι όπως το περιγράφεις: Σαν οι άνθρωποι να σηκώθηκαν και νάφυγαν ξαφνικά, αφήνοντας τα πράγματά τους εκεί που είναι (τα πιάτα στο τραπέζι, κλπ).
Κάποτε σε μια εκδρομή στην Τήνο, ήθελα να πάω να δω την παλιά πόλη (είναι εντελώς εγκατελειμένη). Ένας παππούς στο μοναστήρι με αποθάρρυνε λέγοντάς μου ότι ήταν αργά (ήταν απόγευμα) και στο χωριό γυρνάνε φαντάσματα. "Κι αν περάσεις από κεί και δεις άνθρωπο, μη του μιλήσεις, φύγε τρέχοντας. Είναι βρυκόλακας" μου είπε...
Μετά απ' αυτό φυσικά δεν τόλμησα ουτε απο δίπλα να περάσω!
Όμως το ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ οργανώνει κατά καιρούς εκδρομές τόσο στην κουφια γή, όσο και διανυκτερεύσεις σε στοιχειωμένα χωριά.
Όποιος τολμά...
Αυτά.
Τώρα όσο για τους "εξορκισμούς" που γίνονται στο Λεκανοπέδιο Αττικής και πέριξ... θου Κύριε φυλακεί τω στοματί μου!!! Είδα και άκουσα και έφριξα...
Συνέβει σ' ένα χωριό, κοντά στο μοναστήρι του Κίκκου όπου γίνεται ένα μεγάλο πανιγύρι. Η "κοπέλα" έμενε σ' ένα χωριό περίπου 3 χιλ. από εκεί. Και όντως ήταν το σακάκι του που είχε αφίσει κι έτσι γύρισε πίσω να το βρεί και βρήκε την μάνα, κλπ, κλπ.
Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες γιατί δεν έδωσα σημασία, αλλά θυμάμαι ότι η ίδια ιστορία έχει συμβεί και στην Αγγλία πριν από 30-40 χρόνια. Το είχα διαβάσει σε κάποιο περιοδικό...
Μέχρι τώρα φοβάμαι τα αυτοκίνητα, την ταχύτητα και την φωτιά...
Πολύ αργότερα έμαθα ότι κοντά στην περιοχή που γεννήθηκα, σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα μια 29χρονη Ιταλίδα δημοσιογράφος, η οποία καηκε ζωντανή μέσα στο αυτοκίνητό της, ένα περίπου χρόνο πριν γεννηθώ.
Πριν λίγες μέρες συνάντησα τυχαία μια αλλοδαπή κυρία, η οποία αφού μιλήσαμε λίγο,μου είπε πως είναι διάμεσος και πρόσθεσε: "Στην τελευταία σου ζωή ήσουν γυναίκα από την Ιταλία... Πέθανες βίαια πριν έρθει η ώρα σου και ξαναγεννήθηκες αμέσως"
Πάντα φοβόμουν ότι θα πεθάνω νέα... και παρεπιπτόντως... ΔΕΝ ΟΔΗΓΩ!
Υπάρχει μόνο μία γλώσσα, η γλώσσα της Καρδιάς
Υπάρχει μόνο μία θρησκεία, η θρησκεία της Αγάπης
Υπάρχει μόνο ένας Θεός και είναι ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ!
Satya Sai Baba
Όλοι σε κατάσταση σοκ περιμένουμε να δούμε τον ακροτηριασμό...
Ο οδηγός της μηχανής σηκώνεται ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΛΑ και πάει τρέμοντας στο πεζοδρόμιο. Ο οδηγός του αυτοκινήτου που στο μεταξύ έχει βγεί πανικόβλητος στηρίζεται σε μια κολώνα και χτυπάει το κεφάλι του. Ο οδηγός του λεωφορείου κατεβαίνει κλαίγοντας και κάθεται στο πεζοδρόμιο...
Εμείς...
Είμασταν 10 άνθρωποι και είδαμε το ίδιο πράγμα.
1) "Παλεύοντας για τη ζωή μας" με τη Μέριλ Στρηπ
Ένας κυριούλης στα 30 και κάτι, πεθαίνει και βρίσκεται στο μετά θάνατον επίπεδο επιλογής, όπου θα προγραμματιστεί η επόμενη ζωή του βάσει των επιλογών και των δραστηριοτήτων του στην τελευταια...
2) "Η Μέρα της Μαρμότας". Ευαγγέλιο για όσους θέλουν να μάθουν για το ΚΑΡΜΑ και πως λειτουργεί...
Ελαφρές κι ευχάριστες ταινίες που έχουν πολλά να πουν...
quote:
Δυστυχώς ή ευτυχώς όλοι μας όταν πετάμε κοιμώμαστε μιας και η επιτυχία είναι μια γλυκιά νάρκη.Ποιός μπορεί να θεωρηθεί ξύπνιος όταν όλα του πάνε καλά,μάλλον σε μια νιρβάνα βρίσκεται στην οποία ονειρεύεται τον εαυτό του σαν βασιλιά των πάντων.Η παραγματική αφύπνιση έρχεται στις προσγειώσεις ειδικά μάλιστα όταν αυτές είναι ανώμαλες.Τότε κινητοποιούμαστε να κάνουμε κάτι ή να μάθουμε κάτι διακόπτωντας τον βαθύ "ύπνο" της παντοδυναμίας μας.Τότε είναι που η αδρεναλίνη μας φτάνει στα ύψη και αν δεν μπούμε στη δράση τελικά η δράση αυτή πραγματοποιείται μέσα μας σαν μια βόμβα που σκάει στην παλάμη μας...και μας σκοτώνει.Αν είμαστε τυχεροί...! Γιατί αλλιώς καταντάμε Σάββας Ξηρός... Ένα μάτι, ένα χέρι, ένα αυτί...!
"...φοβάμαι ότι φοβάμαι! Και έχω παγώσει από το φόβο του φόβου γι'αυτό δε μπορώ να μιλήσω..." γι' αυτό κι η αργοπορημένη απάντηση.
Προχτές έγινε μια συγκέντρωση της ΚΙΝΗΣΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ" με θέμα την ψυχή. Μεταξύ άλλων, ένας από τους εισηγητές είπε:
"...όταν φοβάσαι να σκέφτεσαι πως θα ενεργούσες στη συγκεκριμένη περίπτωση αν δεν φοβόσουν..."
Μ΄έβαλε σε σκέψεις και, παραδόξως, το εφάρμοσα χτές που πήγα να διεκδικήσω την αποζημείωσή μου από τον "τρομοκράτη" πρώην εργοδότη μου. Δεν θα το πιστέψεις... Έπιασε!!!
Ο ρόλος "δεν σε φοβάμαι" τον μεταμόρφωσε σε κότα...