- Παράξενες Ιστορίες No1... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
COLITA$
Πριν κάποια χρόνια πήγαιναν βράδυ με την αδερφή της, τον άντρα της και την κόρη της (τη φίλη μου) με το αυτοκίνητο κάπου (δε θυμάμαι πού). Ξαφνικά όπως πήγαιναν βλέπει μια κοπέλα έφηβη με λευκό φόρεμα και ξανθό μαλλί που έπεφτε στον ώμο στη μέση του δρόμου. Άρχισε να ουρλιάζει και να χτυπά τον άντρα της που οδηγούσε "Σπύρο θα την πατήσεις, την πατάς Σπύρο! Στάματα" σαν υστερική. Σταματάνε στην άκρη του δρόμου και αυτή έκλεγε και έλεγε στον άντρα της "Την πάτησες, Σπύρο, την πάτησες!". Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχαν πατήσει. Βγήκαν έξω αλλά τίποτα. Στην άκρη του δρόμου ήταν ένα εκκλησάκι (αυτά με το καντήλι, όταν σκοτώνεται κάποιος στο δρόμο).
Την ιστορία μου την είπε η ίδια και ήταν έτοιμη να κλάψει όταν μου την έλεγε. Της έχω απόλυτη εμπιστοσύνη ότι λέει αλήθεια.
Μη δίνετε σταφύλια σε μεθυσμένο, μπεκρής είναι όχι χαπάκιας.
Έτος 1984. Έχω πάει στην έκθεση βιβλίου στην παραλία της Θεσσαλονίκης και αγόρασα ένα βιβλίο, που αν θυμάμαι καλά λεγόταν Λευκή και Μαύρη Μαγεία, ήταν κόκκινο και απέξω είχε έναν μάγο.
Τον καιρό εκείνο διάβαζα πολύ σχετικά με θέματα αποκρυφισμού, εσωτερισμού κ.ο.κ.
Μετά από λίγο καιρό,άρχισα να νοιώθω περίεργα. Όπου κι αν ήμουν ένοιωθα κάποιον συνεχώς από πίσω μου να με ακολουθεί. Ένοιωθα ότι ποτέ δεν ήμουν μόνος. Πολλά βράδια έβλεπα φοβερά ζωντανά όνειρα, που είχαν σχέση με ανθρωποθυσίες, μαγεία και άλλα παρόμοια. Να πω ότι δεν ήμουν κανένα ψώνιο με τέτοια θέματα απλά με ενδιέφεραν.
Το μεγάλο σώσε έγινε ένα βράδυ....Έπεσα να κοιμηθώ στο σαλόνι (όπου είχα μία πολυθρόνα/κρεβάτι για να διαβάζω για τις πανελλαδικές). Στο σαλόνι υπήρχε μία ντουλάπα που είχε γίνει κλείνοντας ένα μέρος του τοίχου με πόρτα, δίνοντας έναν χώρο για αποθήκε περίπου 10 τ.μ. Ο χώρος ήταν γεμάτος με βιβλία, ρούχα, χαλιά και ότι άλλο οι μαμάδες μπορούν να παραχώσουν σε τέτοια μέρη.
Δεν είχα κοιμηθεί καλά καλά, όταν ξαφνικά άρχισα να ακούω ποδοβολητά και χλιμιντρίσματα μέσα από την ντουλάπα...Σηκώθηκα πάνω και αφού συγκρότησα τις σκέψεις μου και ήμουν σίγουρος για το ότι δεν κοιμόμουν συνέχισα να ακούω με πραγματικό τρόμο, αυτό το "άλογο" να συνεχίζει να χλιμιντρίζει και να κάνει βόλτες εκεί μέσα......
Σε λίγο ο ήχος χάθηκε και όταν μάζεψα όλες μου τις δυνάμεις και άνοιξα την πόρτα ένοιωσα μία βαριά μπόχα.......
Την άλλη μέρα (και βέβαια δεν έκλεισα μάτι) όλα ήταν όπως πρώτα...Ούτε οσμές περίεργες ούτε τίποτε.....
Μερικά χρόνια μετά στο Άγιον Όρος είπα την ιστορία αυτή στον πνευματικό μου....Αφού μου συνέστησε να πετάξω το βιβλίο μου είπε ότι δεν ήταν η φαντασία μου αλλά πραγματικός δαίμονας, που βρήκε την ευκαιρία μέσα από τις πεσμένες μου άμυνες και την ασχολία μου με το βιβλίο αυτό να κάνει την εμφάνιση του.
Παιδιά η ιστορία είναι αληθινή σε ότι έχω ιερό.
Φιλικά
Tomcat
Πάντως τέτοια χωριά υπάρχουν πολλά στην Ελλάδα, όπως υπάρχουν και πολλές ιστορίες στα εγκαταλειμμένα κάστρα.
Τomcat......ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ!!!
Κ αναμένω αγωνιωδώς τον φίλο Colitas...
Communicating at an unknown rate...
ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΣΠΙΤΙ 220 τ.μ. ΣΤΟ ΙΣΟΓΕΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΑΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΜΙΚΡΟ ΔΩΜΑΤΙΑΚΙ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΕΚΕΙ ΕΙΧΑ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑ ΣΑΝ ΓΡΑΦΕΙΟ.ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΣΑΝ ΜΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΡΤΑ ΑΥΤΑ ΤΑ 2 ΔΩΜΑΤΙΑ.
ΕΠΙΣΗΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΟΤΙ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΤΖΑΜΑΡΙΑ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΖΑΜΑΡΙΑ ΣΤΟ 1 ΜΕΤΡΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΟΥ.
ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΑΙΖΑΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.
ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΕΙΔΑΜΕ ΣΚΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ, ΤΟ ΣΩΜΑ (ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΠΕΡΙΠΟΥ)ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΟΥ.Η ΣΚΙΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΧΝΗ ΑΛΛΑ ΕΝΤΟΝΑ ΜΑΥΡΗ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣΕ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΑΚΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΧΥΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ. ΔΕΝ ΔΩΣΑΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑΤΙ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΟΤΙ "ΕΙΝΑΙ Ο ΝΙΚΟΣ" ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΑΜΕ.Η ΣΚΙΑ ΟΜΩΣ ΚΟΥΝΟΥΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΜΕΝΕ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΗΜΕΙΟ.ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΘΕΑΜΑ ΑΥΤΟ ΓΙΑ 5-6 ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΜΑΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΨΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΕΜΕΝΕ ΕΚΕΙ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ.ΕΠΙΣΗΣ ΕΞΩ ΕΒΡΕΧΕ ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΛΙΓΟ ΤΡΕΛΛΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΣΤΗΝ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΚΟΥΝΑΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΔΕΞΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ.ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΟΙΤΑΧΤΗΚΑΜΕ ΑΝΟΙΞΑΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΟΙΤΑΞΑΜΕ ΕΞΩ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΝΕΝΑΣ.ΦΩΝΑΞΑ ΑΡΚΕΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΟΥΝΙΑΔΟΥ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΗΡΑ ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.
ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΗΤΑΝ ΟΤΙ Η ΣΚΙΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΟΥ ΔΩΜΑΤΙΟΥ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΕΠΗΡΕΑΣΤΗ ΑΠΟ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ.ΥΠΗΡΧΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΚΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΝΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ.ΕΚΛΕΙΣΑ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΑΙ ΒΓΗΚΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΕΞΩ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ.ΨΑΞΑΜΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΑΥΛΗ ΑΛΛΑ ΜΑΤΑΙΑ.
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΜΕ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ. ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΝΕΝΑΣ. ΣΤΑΘΗΚΑ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΣΕ ΠΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ - ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ- ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΣΚΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΟΥ ΔΩΜΑΤΙΟΥ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΣΥΜΠΕΡΑΝΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ.ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΞΑΜΕ ΟΠΩΣ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΑΙ Η ΣΚΙΑ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΑΚΟΜΑ,ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΗΤΑΝ.ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΤΖΑΜΑΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΘΕΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 180 ΜΟΙΡΕΣ.
ΗΤΑΝ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΙ ΣΤΑ 2 ΜΕΤΡΑ ΝΑ ΡΙΧΝΕΙ ΣΚΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ , ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΠΕΔΙΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 180 ΜΟΙΡΕΣ, ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ 2 ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΔΕΙΤΕ ΤΙΠΟΤΑ.
ΕΞΑΛΛΟΥ Ο ΝΙΚΟΣ ΕΛΕΙΠΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΠΙΤΙ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΖΗΣΩ ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΟΥΤΕ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ.
COLITA$
Ήταν γύρο στο 49 με 50 οταν συνέβει το περιστατικό η γιαγιά μου ηταν 5 ετών και συνέβει στην περιοχή που έμενε στο δήμο Ταύρου στα σφαγεία οπώς λέγανε την περιοχή και μάλιστα απο οτι μου είπε τότε την λέγανε και Γερμανικά γιατί εκει υπήρχαν καμενα σπίτια των Γερμανών τελος παντών για να μπώ και στο θέμα ηταν λίγο πριν νυχτόση η γιαγιά μου με τα αλλα παιδιά έπαιζαι κρυφτό σε μια αλάνα όπως ηταν η αλάνα απο πισώ της υπηρχάν τα σπίτια που μένανε εκεί οι κάτηκοι και απο μπροστα υπήρχαν κάτι ευκάληπτη και πίσω απο τους ευκάληπτους ενα ρεματάκι και ποιό πίσω απο το ρεματάκι σε ενα ανάχωμα ηταν οι γραμμές του τρένου. Στούς ευκάληπτους τώρα οι γυναίκες είχαν κρεμάσει σχοινιά για να κρεμάνε τα ρούχα οπώς λοιπόν παίζαν τα παιδιά ξαφνικά βλέπουν στα σχοινιά ανθρώπους κρεμασμένους που όμως κρατάγαν τα σχοινιά δηλαδη δεν ηταν κρεμασμένοι απο τον λεμό οταν το ειδαν αυτο τα παιδια φοβίθηκαν αλλα δεν νόμιζαν οτι ηταν φαντάσματα αλλά ανθρώποι και συγκεκριμένα Εβραίοι γιατι οι μεγάλοι τους έλεγαν οτι να προσέχουν να μήν πηγαίνουν στούς ευκάληπτούς γιατί υπάρχουν Εβραίοι και παίρνουν τα παιδιά όταν λοιπόν είδαν αυτο το θέαμα μείναν εκεί κοιτάζοντάς το για λίγο και μετα έφυγαν και πήγαν και φώναξαν τους γονείς τους και τους είπαν οτι υπάρχουν Εβραίοι οι μεγάλοι λοιπόν ξεκίνησαν να πάνε να δουν και απο πίσω τους και τα παιδιά με το που φτάνουν και βλέπουν τους ανθρώπους παγώσαν όλοι κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει τι να κάνουν πανε και φωνάζουν τον αστηφύλακα και τον παπά με το που βλέπει ο παπάς τους ανθρώπους αρχίζει και ψέλνει και οι κρεμασμενοι μπροστά στα μάτια τους αρχίζουν και λιώνουν σαν κεριά και να εξαφανίζονται αυτό ήταν δεν ξανά έγινε τίποτα.
Η αλήθεια είναι εκεί έξω
Ότι είχα γεννήσει το παιδάκι μου και (3 ημέρες) με καισαρική. Ήμουν στην κλινική. Εκείνο το βράδυ ακούω το ονομά μου και πετάγομαι. Βλέπω μια κόκκινη σκιά να βγαίνει από την κούνια του παιδιού. Λέω όνειρο θα ήταν. Εν τω μεταξύ εγω σταύρωνα κάθε βράδυ το παιδί μου. Περνάνε 3 μήνες στο σπίτι πλέον κάποιο βράδυ ξαναακούω το ονομά μου και ξανα πετάγομαι. Ξανα βλέπω την κόκκινη σκιά να βγαίνει από την κούνια του παιδιού μου. Εκείνη την ώρα ακούω μια φωνή "μη σταυρώνεις μωρή το παιδί" 3 φορές μου το είπε. Εγώ φυσικα ταράχτηκα. Το επόμενο πρωί πήγα σε κάποιον παπά και του έιπα τι έγινε. Το διάβασε το παιδί και έφυγα. Το ίδιο βράδυ ενώ κοιμόμουν με θάμπωσε ένα έντονο άσπρο φως. Κοιτάζω στο παράθυρο και είδα έναν άνθρωπο ντυμένο στα άσπρα (στεκόταν πισωπλατα και δεν είδα πρόσωπο) πάντως τα μαλλιά του φτάνανε μέχρι τον ώμο και γύρω του είχε μια λάμψη που με έκανε να νιώσω γαλήνη και ηρεμία.
Υ.Γ. Να χαίρεσαι το παιδάκι σου
* Irene *
~ Love is the only truth ~
"Μου είπε λοιπόν πως όταν ήταν πιτσιρίκα (περίπου στα 17) ήξερε κάποια για την οποία λεγόντουσαν διάφορα στη γειτονιά τότε, ότι ασχολείτο με μαύρη μαγεία κλπ.
Ένα βράδυ ακούστηκαν οι φωνές της και όλοι μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι της. Άκουγαν ότι ήταν κάποιος μέσα και την χτυπούσε και εκείνη φώναζε. Κάποια στιγμή όλα σταμάτησαν και μετά από ώρα εκείνη άνοιξε την πόρτα και ζήτησε να την πάνε στο νοσοκομείο, σε μαύρα χάλια.
... στο νοσοκομείο, ανάμεσα στα χτυπήματα που είχε, βρήκαν στο σώμα της.. πατημασιές από άλογο."
Ακόμα δεν μπορώ να φανταστώ το τι μπορεί να έγινε μέσα στο σπίτι της σε περίπτωση που η ιστορία της είναι αληθινή.
* Irene *
~ Love is the only truth ~
COLITA$
Ο λόγος της αναζήτησης για το συγκεκριμένο θέμα δεν θα κρύψω οτι εγινέ ενα βραδύ μαζι με κάποιον γνωστό καθώς συζητουσαμέ για "αστικους θρύλους". Καταλήξαμε να ψαχνουμε λοιπόν στο διαδύκτιο για αστικούς θρύλους εδώ στην Ελλάδα.
Δεν απογοητευθήκαμε.
Μπορω να πώ, όσο μου το επιτρέπει η θέση μου, οτι έχω ερευνήσει πολλά μέρη, όπως η σπηλιά του Νταβέλη, ο Λυκαβητός, αρκετά βουνά της Ελλάδως, και όσο μου το επέτρεπε ο χρόνος μου να χώνομαι απο μικρός σε διάφορες κοιλότητες και τρύπες, γενικότερα όπου μπορούσα να βρώ δίοδο για υπόγειο. Μάλιστα θυμάμαι τον εαυτό μου να σέρνει μαζι του φίλους του μέσα σε μεγάλους υπονόμους στον ποταμό Ιλισο στην Καλλιθέα και μεσα στην κοίτη του Κιφησου, κοντα στην θάλασσα.
Ειλικρινά έμεινα έκπληκτος όταν είδα πολλές ιστορίες που γνώριζα ήδη, (ναι τα νέα τελικα κυκλοφορούν ακόμα και απο στόμα σε στόμα, μεσα σε σκοπιες με φίλους, ή γύρω απο Προσκοπικές φωτιές, όσο αστείο και αν ακούγεται αυτό).
Δέν μπορώ να πώ ότι φοβήθηκα σε πολλές περιπτώσεις, μάλλον τρομοκρατήθηκα :P.
Μια απο τις ιστορίες που γνωρίζω λοιπόν, δυστυχώς όχι ιδίοις όμασι, αλλά μέσω προφορικής μεταφοράς είναι για μία βίλα στον Μαραθώνα, που πλέων έχει κατεδαφιστει. Το συγκεκριμένο σπίτι, ηταν πλήρως προσανατολισμένο στον ορίζοντα, (η είσοδος κοιτουσε ανατολή, η πίσω πλευρά δύση κ.ο.κ.), στην είσοδό του, υπήρχε μια επιγραφή σαν μάτι, οπού κάποιος πιθανότατα να την παρμοίαζε με Τεκτωνικό σύμβολο, ενώ η κύρια "λειτουργία" του, αν μπορούμε να την πούμε έτσι, ήταν να προφυλάσει το "ανώι", την κύρια είσοδο του σπιτιού. Το κτήριο είχε έναν δεύτερο "όροφο", σαν μεγάλη σοφίτα, η οποία περιείχε γραμμένη την φράση "ΕΛΑ, ΕΛΑ ΚΑΤΩ". Το σπίτι ήταν πολύ παλιό, νομίζω απο τον περασμένο αιώνα, και τελείως εγκαταλελειμένο. Κάποις είχε προσπαθήσει να βρεί τον ιδιοκτήτη, αλλα εις μάτην.
Λεγόταν ότι στο σπίτι φαινόντουσαν φωτα, απο σημεία και με ταχύτητες αδύνατες για έναν άνθρωπο να τα αναπαράγει. Επίσης είχε και την φήμη του στοιχειωμένου στην γύρω περιοχή.
Το σπίτι, δυστυχώς κατεδαφίστικε λίγα χρόνια αργότερα, (έμαθα γι'αυτό το 94, και το έριξαν το 97 νομίζω), αλλά ευτυχώς είχα προλλάβει να δώ ένα ρεπορτάζ και αργότερα να ακούσω εκ'στόματος ενός φίλου απο το Μαραθώνα που κάναν ένα υπαίθριο πάρτυ εκεί κοντά για κάποια γεγονότα που συνέβησαν, όπως π.χ. ότι έσβησαν τα φώτα των αυτοκινήτων τους και δεν λειτουργούσε τίποτα.
Γενικότερα όμως, νομίζω ότι η περιοχή του Μαραθώνα, ίσως επειδή, ευτυχώς, είναι ακόμα κατα κύριο λόγο ανέγκιχτη, διατηρεί κάποια μυστήρια ακόμα.
Μετα τιμής,
The Vampire Of The Mists,
Jander Sunstar.
Is the happening? Is this fantasy?
All my dreams coming true... all because of you
I can't believe its true...all because of you...
Edited by - VANDAMME on 09/08/2003 05:50:49
"ΝΑΖΙ + ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΑΔΗ". (ταιριάζει καλύτερα σε εκείνο το θέμα)
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Αρχικά η μητέρα μου νόμισε οτι γιατροί ή νοσοκόμες ήταν κάτω στο υπόγειο και για αρκετό καιρό δεν έδωσε σημασία.
Μια μέρα, μια συνάδελφος της είπε να πάνε παρέα μέχρι το υπόγειο για να πάρουν κάτι πράγματα.
Η μητέρα μου δέχτηκε. Εκείνη την ώρα 01:00 μεσάνυχτα, ήταν μόνες οι δυό τους στον όροφο.
Κατεβαίνοντας τις σκάλες προς το υπόγειο, οι απόμακρες φωνές ακουγόταν σα δυνατά μουρμουρητά.
Η μητέρα μου παραξενεύτηκε αλλά απο φύση της είναι πολύ θαραλέα και δε τρομάζει εύκολα.
Με την άκρη του ματιού της, πρόσεξε τις αντιδράσεις της άλλης νοσοκόμας αλλά εκείνη δεν εκδήλωσε καμμιά αντίδραση.
Κάνοντας να ξεκλειδώσει την πόρτα η συνάδελφος, η μητέρα μου άκουσε κάτι να σπάει απο τη μέσα μεριά της πόρτας, κάτι σα πήλινη κανάτα.
Η μητέρα μου κοντοστάθηκε, κοίταξε και πάλι την συνάδελφο νοσοκόμα αλλά και πάλι εκείνη έδειχνε σα να μην συνέβαινε τίποτα.
Πρόσεξε την αντίδραση της μητέρας μου και τη ρώτησε αν συμβαίνει κάτι.
Η μητέρα μου απάντησε ήρεμα πως της φάνηκε πως κάτι άκουσε...
Η συνάδελφος τη ρώτησε "απο που?"
Και τότε η μητέρα μου κατάλαβε πως κάτι παράξενο συμβαίνει.
Η συνάδελφος νοσοκόμα, ξεκλείδωσε την πόρτα και μπείκε πρώτη.
Στην είσοδο της συναδέλφου στο χώρο, η μητέρα μου πρόσεξε μια διάφανη-αέρινη μορφή να την κοιτά στα μάτια για 5 δευτερόλεπτα και σε απόσταση κάπου 5 μέτρων. Έπειτα η μορφή ξεγλύστρισε ήσυχα φεύγοντας απο το κλειστό παράθυρο.
Η μητέρα μου πάγωσε αλλά δε πανικοβλήθηκε. Η συνάδελφος ήδη έπαιρνε τα πράγματα που ήθελε και δε πρόσεχε τη μητέρα μου που βρισκόταν πίσω της.
Η μητέρα μου έπειτα κοίταξε στο πάτωμα αλλά δεν είδε τίποτα κομμάτια απο κάτι που θα είχε σπάσει.
Αφού η συνάδελφος νοσοκόμα πήρε τα πράγματα που ήθελε, κλείδωσαν και ανέβηκαν σιωπηλές τις σκάλες.
Πέρασαν κάπου 3-4 μέρες και μια νύχτα πάλι, η μητέρα μου ακούει φωνές και πάλι απο κάτω.
Κάπου μισή ώρα μάζευε κουράγιο και τελικά πήρε την απόφαση να πάει μόνη της στην αποθήκη.
Και πάλι, πριν ξεκλειδώσει, άκουγε φωνές, κάτι σα μουρμουρητά.
Ξεκλειδώνει, οι φωνές σταματούν.
Προχωρά αργά προς το κέντρο του δωματίου, κοντοστέκεται, τίποτα.
Έπειτα κατευθύνεται προς το παράθυρο. Λίγο πριν φτάσει, ακούει μια φωνή σαν να ήταν 10 μέτρα πίσω της να τη ρωτάει σε απλό τόνο "η γυναίκα μου πως είναι?"
Η μητέρα μου γύρισε αλλά δεν είδε τίποτε.
Άναψε όλα τα φώτα στο υπόγειο, έψαξε παντού αλλά δε βρήκε κανένα άλλο ίχνος.
Αυτή η ερώτηση την παραξένεψε πολύ.
Έπειτα απο 15 μέρες περίπου, ήτανε νυχτερινή βάρδια.
Έσβηνε τα φώτα σε ένα θάλαμο ασθενών και ακούστηκε μια φωνή.
"Κορίτσι μου, έρχεσαι λίγο σε παρακαλώ?"
Ήταν η φωνή μιας πολύ ευγενικής ηλικιωμένης γυναίκας η οποία ήταν βαριά άρρωστη.
Κουβέντιαζαν για πολλή ώρα για διάφορα θέματα και σε μια στιγμή αυτή η κυρία λέει στη μητέρα μου "είσαι πολύ καλός άνθρωπος...γι' αυτό τον είδες"
Η μητέρα μου την ευχαρίστησε και τη ρώτησε για ποιό πράγμα μιλάει.
Η ηλικιωμένη κυρία της είπε τότε οτι συχνά, πολλά βράδια την επισκεφτόταν ο άνδρας της που είχε πνιγεί πριν δυο χρόνια στο καράβι που δούλευε.
"Αρχικά" λέει "τον έβλεπα πολύ μακριά στο διάδρομο" δεν ήθελε να με τρομάξει.
"Όσο πλησίαζε σε άλλες εμφανίσεις του, σιγά,σιγά άρχισε να μου μιλά.
Μου έλεγε οτι δε πρέπει να ανησυχώ και να μη στεναχοριέμαι.
Πολλές φορές τον έβλεπα μόνο για 10 δευτερόλεπτά, άλλοτε λίγο περισσότερο.
Τελευταία μου είπε για σένα-όχι με το όνομά σου, σε περιέγραψε.
Κορίτσι μου το νοιώθω πως δε θα ζήσω πολύ. Αλλά ήθελα πριν φύγω να το ξέρεις για να ηρεμήσεις κι εσύ."
Η μητέρα μου συγκινήθηκε και έκλαιγε με αναφυλυτά.
Την καληνύχτησε.
Στη δουλειά πήγε τη μεθεπόμενη μέρα γιατί την προηγούμενη είχε ρεπό.
Περνώντας απο το δωμάτιο της ηλικιωμένης γυναίκας το είδε άδειο και καλά στρωμένο.
Ρώτησε μια συνάδελφο και της είπε πως η γυναίκα αυτή, πέθανε την προηγούμενη μέρα.
Περιτό να σας πω οτι την πρώτη φορά που μου το είπε η μητέρα μου, ήμουν κάπου 18 χρονών και είχα καθηλωθεί.
Σε κανέναν άλλον δε το είπε παρά μόνο στην καλύτερή της φίλη και σε μένα.
Η καταγωγή του μπαμπά μου είναι από το Διαβολίτσι Μεσσηνίας (αλλιώς Γαράτζα ή Ανω Μέλπεια). Ηταν γύρω στο 1930 καλοκαίρι την εποχή που είχε τελειώσει το θέρισμα και αλωνίζανε. Οι οικογένειες συνήθιζαν να παίρνουν λίγη τροφή μαζί τους και να περνάνε όλη τη μέρα στο αλώνι μέχρι που κοιμόντουσαν το βράδυ εκεί για να γλιτώσουν χρόνο και δρόμο φοβούμενοι μήπως βρέξει και τους χαλάσει η δουλειά. Ο παππούς μου ήταν ενοματάρχης (κάτι σαν αρχιφύλακας) άνθρωπος τραχύς και άφοβος. Ενα βράδυ λοιπόν εκεί που κοιμόντουσαν όλοι στρωματσάδα στο αλώνι καμμιά 10 νοματαίοι (που'λεγε και ο παππούς) ακούσανε γυναικεία γέλια να έρχονται από τη ρεματιά που ήταν εκεί κοντά. Η γιαγιά μου φοβήθηκε και είπε ότι ήταν νεράϊδες που λουζόντουσαν και που δεν έπρεπε να τις διακόψουν γιατί ήταν επικίνδυνες... Ο παππούς όμως κάτι που δεν τα πίστευε αυτά, κάτι που ήταν γυναικάκιας πήγε να δει τι γινότανε.
Οι άλλοι που έμειναν πίσω άκουσαν ξαφνικά τον παππού να φωνάζει και όταν έτρεξαν σε βοήθεια τον είδαν μαυρισμένο στο ξύλο. Βέβαια η μαμά μου έλεγε ότι ο παππούς είχε κάνει λόγω της δουλειάς του πολλούς εχθρούς και είχε κάνει πολλά κακά σε πολλούς και ότι κάτα πάσα πιθανότητα του την είχαν στημένη...
Η άλλη ιστορία είναι για την αδερφή της γιαγιάς μου που έμενε στο Διαβολίτσι και που υπήρχαν φήμες ότι διάβαζε τη Σολωμωνική. Κάποιο βράδι λέγεται ότι ακούσανε τις φωνές της και το πρωϊ την βρήκαν μισοπεθαμένη στο ξύλο γιατί λέει την βαρέσανε τα διαμόνια. Κάτι προφανώς δεν είχε πάει καλά με τις επικλήσεις ...
Εχω και γω μια προσωπική εμπειρία που την έχω πει σε άλλο τόπικ αλλά δεν αισθάνομαι καλά να την ξαναδιηγηθώ.
Εγώ έχω να διηγηθώ δυο ιστορίες, οι οποίες συνέβησαν η μια στην αδελφή μου και η άλλη στη μάνα μου.. Αυτές οι ιστορίες με έχουν κάνει να πιστεύω στην μετα θάνατον ύπαρξη του ανθρώπου, άσχετα με τη θεωρία του χριστιανισμου (ορθόδοξος είμαι, αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι πιστεύω παραμύθια, και ο τρόπος που τα λένε και οι παπάδες και οι διαθήκες)..
Λοιπόν...
1989 πεθαίνει ο πατέρας της μάνας μου και 1990 η μητέρα της. Γύρω στο 1993, η μάνα μου βλέπει τη γιαγιά μου στον ύπνο της, ντυμένη στα λευκά. Η γιαγιά μου την πήρε και πήγανε σε ένα δωμάτιο όπου υπήρχε ένα κρεβάτι. Πάνω σ'αυτό κοιμόταν η ξαδέρφη μου (κόρη του γιου της) η οποία ήταν τότε 5 χρονών κοντά, με ένα μεγάλο άνοιγμα στην κοιλιά της (σαν σε εγχείριση). Μέσα στο άνοιγμα φαινόταν αίμα και πύον. Η γιαγιά μου της είπε ότι το παιδί είναι πολύ αρρωστο. Σημείωση: Μεχρι τότε δεν είχε αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας. Εντέλει το είπε η μάνα μου στον αδελφό της, το κοιτάξανε, η ξαδέρφη μου έχασε την πρώτη δημοτικού από αυτό, έμεινε τότε ένα χρονο+ στο νοσοκομείο, από βαριά ουρολοίμωξη..
Η δεύτερη ιστορία ήταν ένα όνειρο της αδερφής μου, γύρω στο 1-2 χρόνια που είχανε θάψει τον παππού μου. Είδε στον ύπνο της ότι ήταν μόνη της σπίτι και χτύπησε το κουδούνι. Ρώτησε ποιος είναι κι ακουσε το παππού μου να της λέει ότι είναι αυτός (σα να ζει), και ότι έξω έβρεχε πάρα πολύ και ήρθε σε εμάς για να στεγνώσει. Η αδερφή μου του άνοιξε και ήταν μουσκεμένος τελείως...Το άλλο πρωί το είπε στους γονείς μας, και αποφάσισαν να πάνε στο νεκροταφείο,που εκείνη την περίοδο είχε τύχει να πάνε πολύ καιρό. Κι εδώ είναι το κόλλημα το μεγάλο! Η βρυσούλα του νεκροταφείου ήταν γύρω στο 1,5 μέτρο από τον τάφο του παππού, και είχε σπάσει στην προηγούμενη, με αποτέλεσμα ο τόπος να είναι πλυμμηρισμένος (μέχρι πολύ πιο μακριά από τον τάφο...) Το ερώτημα εδώ είναι εκτός της περίπτωσης τα δυο γεγονότα να είναι ασύνδετα και τυχαία, εάν δεν είναι ασύνδετα, γιατί ενοχλήθηκε η "ψυχή" από το νερό;
Τεσπά, είναι παράξενο όπως λέει και το topic... Ευχαριστώ για το χρόνο...
keep the flame burning...
Και όπως αναρωτιέσαι και 'συ, έτσι και εγώ έχω αναρωτηθεί πολλές φορές πως είναι δυνατόν να υπάρχει σύνδεση αναμεσα στην ψυχή και στο υλικό σώμα του πεθαμένου που παραμένει εδώ...
* Irene *
~ Love is the only truth ~