fate
Νέο Μέλος10Μηνύματα
4Θέματα
29/06/2003, 05:22:42Πρώτο μήνυμα
12/08/2003, 23:08:18Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Tα σύννεφα βαραίνουν στη ματιά μου...θαρρώ θα βρέξει...
Λυκότροπα χρόνια βροντωφώναζαν ηχηρά την έκταση της θλίψης...
Θα ζήσει μακριά της αλλά θα νοιώθει μισός, δίχως το κομμάτι του..
Θα περπατήσει ξανά την αυγή στον μυστικό κήπο και θα μυρίσει τα άνθη του μυαλού της, αυτά που αυτή μύριζε όταν ήταν εκεί...
Ω!...φωνές στο κεφάλι μου!...γιατί δε βγαίνεται μακριά?...
Ω!...μνήμες της ζήσης μου, απλωθείται και αγγίξετέ με!...
Δε βλέπετε πόσο ευαίσθητος είμαι?!
Δε βλέπετε οτι λαχταρώ το πέταγμα της πεταλούδας?
Λαχταρώ την καλοκαιρινή καταιγίδα στη δύση του, να έρθει να πλύνει και να λυτρώσει όλα τα κομμάτια που φώναζαν οτι κάποτε είμασταν μαζί!...
Φίλα τον ουρανό γλυκό μου Άσπρο Φως!...
Θυμήσου το σταύρωμα τ' ουρανού στο χάραμα και θα ξεχάσω όσο μ' έχεις πληγώσει...
Άπλωσε το χρόνο σου πάνω μου και αναπολήσου τότε που ήσουνα παιδί και οι μοίρες σε περιτριγύριζαν να σου χαρίσουν τα Ολόφωτα δώρα τους...
Οδηγημενή απο το Φως...δε θα πάς πολύ μακριά μου...
Κρατώ τη σπίθα μέσα μου...
Λυκότροπα χρόνια βροντωφώναζαν ηχηρά την έκταση της θλίψης...
Θα ζήσει μακριά της αλλά θα νοιώθει μισός, δίχως το κομμάτι του..
Θα περπατήσει ξανά την αυγή στον μυστικό κήπο και θα μυρίσει τα άνθη του μυαλού της, αυτά που αυτή μύριζε όταν ήταν εκεί...
Ω!...φωνές στο κεφάλι μου!...γιατί δε βγαίνεται μακριά?...
Ω!...μνήμες της ζήσης μου, απλωθείται και αγγίξετέ με!...
Δε βλέπετε πόσο ευαίσθητος είμαι?!
Δε βλέπετε οτι λαχταρώ το πέταγμα της πεταλούδας?
Λαχταρώ την καλοκαιρινή καταιγίδα στη δύση του, να έρθει να πλύνει και να λυτρώσει όλα τα κομμάτια που φώναζαν οτι κάποτε είμασταν μαζί!...
Φίλα τον ουρανό γλυκό μου Άσπρο Φως!...
Θυμήσου το σταύρωμα τ' ουρανού στο χάραμα και θα ξεχάσω όσο μ' έχεις πληγώσει...
Άπλωσε το χρόνο σου πάνω μου και αναπολήσου τότε που ήσουνα παιδί και οι μοίρες σε περιτριγύριζαν να σου χαρίσουν τα Ολόφωτα δώρα τους...
Οδηγημενή απο το Φως...δε θα πάς πολύ μακριά μου...
Κρατώ τη σπίθα μέσα μου...
Αν η μοίρα, το τυχερό Άστρο δεν αναγνωριστεί απο το άτομο, δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή αυτή η Θεία στιγμή με άλλο τρόπο...
Αν το άτομο είναι κλειδωμένο σε άλλα γήινα που τον εγκλωβίζουν απ' το να γευτεί το Νέκταρ του Θεού εντός του, τότα αναφέρεται επι ματαίο σε δικές του προσπάθειες να ανελιχθεί ψυχικά...
Γιατί το Άστρο ήρθε, "μίλησε" μέσα της αλλά αυτή δεν είχε τη δύναμη να αντιμετωπίσει τη φωτεινότητά του...
Άνθρωπε!...πότε θα πάψεις να χοροπηδάς μέσα στο κεφάλι του Θεού?...
πότε θα σιωπήσεις?...Δε βλέπεις οτι είσαι δέσμιος των μικρών παθών σου?
Κλωθογύρνα στη μικρότητα των αισθήσεών σου και τέντωνε τα χέρια σου μέχρι εκεί που φτάνεις...
Τα πέρατα φαντάζουν μακρινά στη ματιά σου...οδήγα την αυταπάτη και γίνε η λέξη...ποτέ δε θα μπορέσεις να ξεπεράσεις το σημείο δίχως επιστροφή που απο Πάνω, απλόχερα σου δόθηκε...
Αν το άτομο είναι κλειδωμένο σε άλλα γήινα που τον εγκλωβίζουν απ' το να γευτεί το Νέκταρ του Θεού εντός του, τότα αναφέρεται επι ματαίο σε δικές του προσπάθειες να ανελιχθεί ψυχικά...
Γιατί το Άστρο ήρθε, "μίλησε" μέσα της αλλά αυτή δεν είχε τη δύναμη να αντιμετωπίσει τη φωτεινότητά του...
Άνθρωπε!...πότε θα πάψεις να χοροπηδάς μέσα στο κεφάλι του Θεού?...
πότε θα σιωπήσεις?...Δε βλέπεις οτι είσαι δέσμιος των μικρών παθών σου?
Κλωθογύρνα στη μικρότητα των αισθήσεών σου και τέντωνε τα χέρια σου μέχρι εκεί που φτάνεις...
Τα πέρατα φαντάζουν μακρινά στη ματιά σου...οδήγα την αυταπάτη και γίνε η λέξη...ποτέ δε θα μπορέσεις να ξεπεράσεις το σημείο δίχως επιστροφή που απο Πάνω, απλόχερα σου δόθηκε...
Some people live their dreams
Some people close their eyes
Some people's destiny
Passes by
Some people close their eyes
Some people's destiny
Passes by
There are no guarantees
There are no alibis
That's how our love must be
Don't ask why
Bridge:
It takes some time
God knows how long
I know that i can forget you
Chorus:
As soon as my heart stops breakin'
i'll be over you~Toto
Τα δευτερόλεπτα, οι ώρες μαχαιριές που σημαίνουν ηχηρά το βαρύ χρόνο μακριά της.
Θ' ανοίξω την καρδιά μου και θα της πώ:
Σ' αγαπούσα πάντα γιατί πάντα σε γνώριζα
Πιαστήκαμε απ' το ίδιο κομμάτι τ' ουρανού...θυμάσαι?
Ήταν τόσο όμορφα γιατί είμασταν κομμάτι τ' ουρανού και είμασταν μαζί...
Άσπρο γλυκό μου Φώς, ανασαίνεις μακριά μου...
Όπως όμως το ψάρι έξω απ' το νερό θα αναζητήσεις αυτό που σε κάνει να νοιώθεις ζωντανή. Γιατί είσαι αλλιώτικο κομμάτι και αισθάνεσαι τα τ' ουρανού...
Μετά θα σε πιάσω ξανά απ' το χέρι και θα σου ψιθυρίσω
Σ' αγαπούσα πάντα γιατί πάντα σε γνώριζα
Πιαστήκαμε απ' το ίδιο κομμάτι τ' ουρανού...θυμάσαι?
Θ' ανοίξω την καρδιά μου και θα της πώ:
Σ' αγαπούσα πάντα γιατί πάντα σε γνώριζα
Πιαστήκαμε απ' το ίδιο κομμάτι τ' ουρανού...θυμάσαι?
Ήταν τόσο όμορφα γιατί είμασταν κομμάτι τ' ουρανού και είμασταν μαζί...
Άσπρο γλυκό μου Φώς, ανασαίνεις μακριά μου...
Όπως όμως το ψάρι έξω απ' το νερό θα αναζητήσεις αυτό που σε κάνει να νοιώθεις ζωντανή. Γιατί είσαι αλλιώτικο κομμάτι και αισθάνεσαι τα τ' ουρανού...
Μετά θα σε πιάσω ξανά απ' το χέρι και θα σου ψιθυρίσω
Σ' αγαπούσα πάντα γιατί πάντα σε γνώριζα
Πιαστήκαμε απ' το ίδιο κομμάτι τ' ουρανού...θυμάσαι?
Δε μπορούμε να αναρωτηθούμε τι ειναι Θεός αν δεν αναρωτηθούμε πρώτα τι είναι άνθρωπος.
Βήμα βήμα τελείται η ολοκλήρωση και ολόκληρος είναι αυτός που μπορεί να κατανοήσει κάθε κομμάτι του που τον έφτασε στην ολοκλήρωση...
Ας μη βιαζόμαστε να θέτουμε τέτοια ερωτήματα...γιατί ο άνθρωπος δε μπορεί να δώσει τέτοιου είδους απάντηση.
Είναι σα να ρωτάμε ένα ουρακοτάγκο τι είναι άνθρωπος.
Είμαστε πολύ μικρόνοες για να βρούμε την απάντηση σ' αυτή την ερώτηση.
Και μια απάντηση δε θα είναι η απάντηση αυτής της ερώτησης.
Βήμα βήμα τελείται η ολοκλήρωση και ολόκληρος είναι αυτός που μπορεί να κατανοήσει κάθε κομμάτι του που τον έφτασε στην ολοκλήρωση...
Ας μη βιαζόμαστε να θέτουμε τέτοια ερωτήματα...γιατί ο άνθρωπος δε μπορεί να δώσει τέτοιου είδους απάντηση.
Είναι σα να ρωτάμε ένα ουρακοτάγκο τι είναι άνθρωπος.
Είμαστε πολύ μικρόνοες για να βρούμε την απάντηση σ' αυτή την ερώτηση.
Και μια απάντηση δε θα είναι η απάντηση αυτής της ερώτησης.
Στο νοσοκομείο της Καβάλας, εποχή κάπου 1960, εργαζόταν η μετέρα μου ως βοηθός νοσοκόμου. Μετά τα μεσάνυχτα ακουγόταν ομιλίες και παράξενες φωνές στο υπόγειο.
Αρχικά η μητέρα μου νόμισε οτι γιατροί ή νοσοκόμες ήταν κάτω στο υπόγειο και για αρκετό καιρό δεν έδωσε σημασία.
Μια μέρα, μια συνάδελφος της είπε να πάνε παρέα μέχρι το υπόγειο για να πάρουν κάτι πράγματα.
Η μητέρα μου δέχτηκε. Εκείνη την ώρα 01:00 μεσάνυχτα, ήταν μόνες οι δυό τους στον όροφο.
Κατεβαίνοντας τις σκάλες προς το υπόγειο, οι απόμακρες φωνές ακουγόταν σα δυνατά μουρμουρητά.
Η μητέρα μου παραξενεύτηκε αλλά απο φύση της είναι πολύ θαραλέα και δε τρομάζει εύκολα.
Με την άκρη του ματιού της, πρόσεξε τις αντιδράσεις της άλλης νοσοκόμας αλλά εκείνη δεν εκδήλωσε καμμιά αντίδραση.
Κάνοντας να ξεκλειδώσει την πόρτα η συνάδελφος, η μητέρα μου άκουσε κάτι να σπάει απο τη μέσα μεριά της πόρτας, κάτι σα πήλινη κανάτα.
Η μητέρα μου κοντοστάθηκε, κοίταξε και πάλι την συνάδελφο νοσοκόμα αλλά και πάλι εκείνη έδειχνε σα να μην συνέβαινε τίποτα.
Πρόσεξε την αντίδραση της μητέρας μου και τη ρώτησε αν συμβαίνει κάτι.
Η μητέρα μου απάντησε ήρεμα πως της φάνηκε πως κάτι άκουσε...
Η συνάδελφος τη ρώτησε "απο που?"
Και τότε η μητέρα μου κατάλαβε πως κάτι παράξενο συμβαίνει.
Η συνάδελφος νοσοκόμα, ξεκλείδωσε την πόρτα και μπείκε πρώτη.
Στην είσοδο της συναδέλφου στο χώρο, η μητέρα μου πρόσεξε μια διάφανη-αέρινη μορφή να την κοιτά στα μάτια για 5 δευτερόλεπτα και σε απόσταση κάπου 5 μέτρων. Έπειτα η μορφή ξεγλύστρισε ήσυχα φεύγοντας απο το κλειστό παράθυρο.
Η μητέρα μου πάγωσε αλλά δε πανικοβλήθηκε. Η συνάδελφος ήδη έπαιρνε τα πράγματα που ήθελε και δε πρόσεχε τη μητέρα μου που βρισκόταν πίσω της.
Η μητέρα μου έπειτα κοίταξε στο πάτωμα αλλά δεν είδε τίποτα κομμάτια απο κάτι που θα είχε σπάσει.
Αφού η συνάδελφος νοσοκόμα πήρε τα πράγματα που ήθελε, κλείδωσαν και ανέβηκαν σιωπηλές τις σκάλες.
Πέρασαν κάπου 3-4 μέρες και μια νύχτα πάλι, η μητέρα μου ακούει φωνές και πάλι απο κάτω.
Κάπου μισή ώρα μάζευε κουράγιο και τελικά πήρε την απόφαση να πάει μόνη της στην αποθήκη.
Και πάλι, πριν ξεκλειδώσει, άκουγε φωνές, κάτι σα μουρμουρητά.
Ξεκλειδώνει, οι φωνές σταματούν.
Προχωρά αργά προς το κέντρο του δωματίου, κοντοστέκεται, τίποτα.
Έπειτα κατευθύνεται προς το παράθυρο. Λίγο πριν φτάσει, ακούει μια φωνή σαν να ήταν 10 μέτρα πίσω της να τη ρωτάει σε απλό τόνο "η γυναίκα μου πως είναι?"
Η μητέρα μου γύρισε αλλά δεν είδε τίποτε.
Άναψε όλα τα φώτα στο υπόγειο, έψαξε παντού αλλά δε βρήκε κανένα άλλο ίχνος.
Αυτή η ερώτηση την παραξένεψε πολύ.
Έπειτα απο 15 μέρες περίπου, ήτανε νυχτερινή βάρδια.
Έσβηνε τα φώτα σε ένα θάλαμο ασθενών και ακούστηκε μια φωνή.
"Κορίτσι μου, έρχεσαι λίγο σε παρακαλώ?"
Ήταν η φωνή μιας πολύ ευγενικής ηλικιωμένης γυναίκας η οποία ήταν βαριά άρρωστη.
Κουβέντιαζαν για πολλή ώρα για διάφορα θέματα και σε μια στιγμή αυτή η κυρία λέει στη μητέρα μου "είσαι πολύ καλός άνθρωπος...γι' αυτό τον είδες"
Η μητέρα μου την ευχαρίστησε και τη ρώτησε για ποιό πράγμα μιλάει.
Η ηλικιωμένη κυρία της είπε τότε οτι συχνά, πολλά βράδια την επισκεφτόταν ο άνδρας της που είχε πνιγεί πριν δυο χρόνια στο καράβι που δούλευε.
"Αρχικά" λέει "τον έβλεπα πολύ μακριά στο διάδρομο" δεν ήθελε να με τρομάξει.
"Όσο πλησίαζε σε άλλες εμφανίσεις του, σιγά,σιγά άρχισε να μου μιλά.
Μου έλεγε οτι δε πρέπει να ανησυχώ και να μη στεναχοριέμαι.
Πολλές φορές τον έβλεπα μόνο για 10 δευτερόλεπτά, άλλοτε λίγο περισσότερο.
Τελευταία μου είπε για σένα-όχι με το όνομά σου, σε περιέγραψε.
Κορίτσι μου το νοιώθω πως δε θα ζήσω πολύ. Αλλά ήθελα πριν φύγω να το ξέρεις για να ηρεμήσεις κι εσύ."
Η μητέρα μου συγκινήθηκε και έκλαιγε με αναφυλυτά.
Την καληνύχτησε.
Στη δουλειά πήγε τη μεθεπόμενη μέρα γιατί την προηγούμενη είχε ρεπό.
Περνώντας απο το δωμάτιο της ηλικιωμένης γυναίκας το είδε άδειο και καλά στρωμένο.
Ρώτησε μια συνάδελφο και της είπε πως η γυναίκα αυτή, πέθανε την προηγούμενη μέρα.
Αρχικά η μητέρα μου νόμισε οτι γιατροί ή νοσοκόμες ήταν κάτω στο υπόγειο και για αρκετό καιρό δεν έδωσε σημασία.
Μια μέρα, μια συνάδελφος της είπε να πάνε παρέα μέχρι το υπόγειο για να πάρουν κάτι πράγματα.
Η μητέρα μου δέχτηκε. Εκείνη την ώρα 01:00 μεσάνυχτα, ήταν μόνες οι δυό τους στον όροφο.
Κατεβαίνοντας τις σκάλες προς το υπόγειο, οι απόμακρες φωνές ακουγόταν σα δυνατά μουρμουρητά.
Η μητέρα μου παραξενεύτηκε αλλά απο φύση της είναι πολύ θαραλέα και δε τρομάζει εύκολα.
Με την άκρη του ματιού της, πρόσεξε τις αντιδράσεις της άλλης νοσοκόμας αλλά εκείνη δεν εκδήλωσε καμμιά αντίδραση.
Κάνοντας να ξεκλειδώσει την πόρτα η συνάδελφος, η μητέρα μου άκουσε κάτι να σπάει απο τη μέσα μεριά της πόρτας, κάτι σα πήλινη κανάτα.
Η μητέρα μου κοντοστάθηκε, κοίταξε και πάλι την συνάδελφο νοσοκόμα αλλά και πάλι εκείνη έδειχνε σα να μην συνέβαινε τίποτα.
Πρόσεξε την αντίδραση της μητέρας μου και τη ρώτησε αν συμβαίνει κάτι.
Η μητέρα μου απάντησε ήρεμα πως της φάνηκε πως κάτι άκουσε...
Η συνάδελφος τη ρώτησε "απο που?"
Και τότε η μητέρα μου κατάλαβε πως κάτι παράξενο συμβαίνει.
Η συνάδελφος νοσοκόμα, ξεκλείδωσε την πόρτα και μπείκε πρώτη.
Στην είσοδο της συναδέλφου στο χώρο, η μητέρα μου πρόσεξε μια διάφανη-αέρινη μορφή να την κοιτά στα μάτια για 5 δευτερόλεπτα και σε απόσταση κάπου 5 μέτρων. Έπειτα η μορφή ξεγλύστρισε ήσυχα φεύγοντας απο το κλειστό παράθυρο.
Η μητέρα μου πάγωσε αλλά δε πανικοβλήθηκε. Η συνάδελφος ήδη έπαιρνε τα πράγματα που ήθελε και δε πρόσεχε τη μητέρα μου που βρισκόταν πίσω της.
Η μητέρα μου έπειτα κοίταξε στο πάτωμα αλλά δεν είδε τίποτα κομμάτια απο κάτι που θα είχε σπάσει.
Αφού η συνάδελφος νοσοκόμα πήρε τα πράγματα που ήθελε, κλείδωσαν και ανέβηκαν σιωπηλές τις σκάλες.
Πέρασαν κάπου 3-4 μέρες και μια νύχτα πάλι, η μητέρα μου ακούει φωνές και πάλι απο κάτω.
Κάπου μισή ώρα μάζευε κουράγιο και τελικά πήρε την απόφαση να πάει μόνη της στην αποθήκη.
Και πάλι, πριν ξεκλειδώσει, άκουγε φωνές, κάτι σα μουρμουρητά.
Ξεκλειδώνει, οι φωνές σταματούν.
Προχωρά αργά προς το κέντρο του δωματίου, κοντοστέκεται, τίποτα.
Έπειτα κατευθύνεται προς το παράθυρο. Λίγο πριν φτάσει, ακούει μια φωνή σαν να ήταν 10 μέτρα πίσω της να τη ρωτάει σε απλό τόνο "η γυναίκα μου πως είναι?"
Η μητέρα μου γύρισε αλλά δεν είδε τίποτε.
Άναψε όλα τα φώτα στο υπόγειο, έψαξε παντού αλλά δε βρήκε κανένα άλλο ίχνος.
Αυτή η ερώτηση την παραξένεψε πολύ.
Έπειτα απο 15 μέρες περίπου, ήτανε νυχτερινή βάρδια.
Έσβηνε τα φώτα σε ένα θάλαμο ασθενών και ακούστηκε μια φωνή.
"Κορίτσι μου, έρχεσαι λίγο σε παρακαλώ?"
Ήταν η φωνή μιας πολύ ευγενικής ηλικιωμένης γυναίκας η οποία ήταν βαριά άρρωστη.
Κουβέντιαζαν για πολλή ώρα για διάφορα θέματα και σε μια στιγμή αυτή η κυρία λέει στη μητέρα μου "είσαι πολύ καλός άνθρωπος...γι' αυτό τον είδες"
Η μητέρα μου την ευχαρίστησε και τη ρώτησε για ποιό πράγμα μιλάει.
Η ηλικιωμένη κυρία της είπε τότε οτι συχνά, πολλά βράδια την επισκεφτόταν ο άνδρας της που είχε πνιγεί πριν δυο χρόνια στο καράβι που δούλευε.
"Αρχικά" λέει "τον έβλεπα πολύ μακριά στο διάδρομο" δεν ήθελε να με τρομάξει.
"Όσο πλησίαζε σε άλλες εμφανίσεις του, σιγά,σιγά άρχισε να μου μιλά.
Μου έλεγε οτι δε πρέπει να ανησυχώ και να μη στεναχοριέμαι.
Πολλές φορές τον έβλεπα μόνο για 10 δευτερόλεπτά, άλλοτε λίγο περισσότερο.
Τελευταία μου είπε για σένα-όχι με το όνομά σου, σε περιέγραψε.
Κορίτσι μου το νοιώθω πως δε θα ζήσω πολύ. Αλλά ήθελα πριν φύγω να το ξέρεις για να ηρεμήσεις κι εσύ."
Η μητέρα μου συγκινήθηκε και έκλαιγε με αναφυλυτά.
Την καληνύχτησε.
Στη δουλειά πήγε τη μεθεπόμενη μέρα γιατί την προηγούμενη είχε ρεπό.
Περνώντας απο το δωμάτιο της ηλικιωμένης γυναίκας το είδε άδειο και καλά στρωμένο.
Ρώτησε μια συνάδελφο και της είπε πως η γυναίκα αυτή, πέθανε την προηγούμενη μέρα.
Περιτό να σας πω οτι την πρώτη φορά που μου το είπε η μητέρα μου, ήμουν κάπου 18 χρονών και είχα καθηλωθεί.
Σε κανέναν άλλον δε το είπε παρά μόνο στην καλύτερή της φίλη και σε μένα.
Tα σύννεφα βαραίνουν στη ματιά μου...θαρρώ θα βρέξει...
Λυκότροπα χρόνια βροντωφώναζαν ηχηρά την έκταση της θλίψης...
Θα ζήσει μακριά της αλλά θα νοιώθει μισός, δίχως το κομμάτι του..
Θα περπατήσει ξανά την αυγή στον μυστικό κήπο και θα μυρίσει τα άνθη του μυαλού της, αυτά που αυτή μύριζε όταν ήταν εκεί...
Ω!...φωνές στο κεφάλι μου!...γιατί δε βγαίνεται μακριά?...
Ω!...μνήμες της ζήσης μου, απλωθείται και αγγίξετέ με!...
Δε βλέπετε πόσο ευαίσθητος είμαι?!
Δε βλέπετε οτι λαχταρώ το πέταγμα της πεταλούδας?
Λαχταρώ την καλοκαιρινή καταιγίδα στη δύση του, να έρθει να πλύνει και να λυτρώσει όλα τα κομμάτια που φώναζαν οτι κάποτε είμασταν μαζί!...
Φίλα τον ουρανό γλυκό μου Άσπρο Φως!...
Θυμήσου το σταύρωμα τ' ουρανού στο χάραμα και θα ξεχάσω όσο μ' έχεις πληγώσει...
Άπλωσε το χρόνο σου πάνω μου και αναπολήσου τότε που ήσουνα παιδί και οι μοίρες σε περιτριγύριζαν να σου χαρίσουν τα Ολόφωτα δώρα τους...
Οδηγημενή απο το Φως...δε θα πάς πολύ μακριά μου...
Κρατώ τη σπίθα μέσα μου...
Λυκότροπα χρόνια βροντωφώναζαν ηχηρά την έκταση της θλίψης...
Θα ζήσει μακριά της αλλά θα νοιώθει μισός, δίχως το κομμάτι του..
Θα περπατήσει ξανά την αυγή στον μυστικό κήπο και θα μυρίσει τα άνθη του μυαλού της, αυτά που αυτή μύριζε όταν ήταν εκεί...
Ω!...φωνές στο κεφάλι μου!...γιατί δε βγαίνεται μακριά?...
Ω!...μνήμες της ζήσης μου, απλωθείται και αγγίξετέ με!...
Δε βλέπετε πόσο ευαίσθητος είμαι?!
Δε βλέπετε οτι λαχταρώ το πέταγμα της πεταλούδας?
Λαχταρώ την καλοκαιρινή καταιγίδα στη δύση του, να έρθει να πλύνει και να λυτρώσει όλα τα κομμάτια που φώναζαν οτι κάποτε είμασταν μαζί!...
Φίλα τον ουρανό γλυκό μου Άσπρο Φως!...
Θυμήσου το σταύρωμα τ' ουρανού στο χάραμα και θα ξεχάσω όσο μ' έχεις πληγώσει...
Άπλωσε το χρόνο σου πάνω μου και αναπολήσου τότε που ήσουνα παιδί και οι μοίρες σε περιτριγύριζαν να σου χαρίσουν τα Ολόφωτα δώρα τους...
Οδηγημενή απο το Φως...δε θα πάς πολύ μακριά μου...
Κρατώ τη σπίθα μέσα μου...
Αν η μοίρα, το τυχερό Άστρο δεν αναγνωριστεί απο το άτομο, δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή αυτή η Θεία στιγμή με άλλο τρόπο...
Αν το άτομο είναι κλειδωμένο σε άλλα γήινα που τον εγκλωβίζουν απ' το να γευτεί το Νέκταρ του Θεού εντός του, τότα αναφέρεται επι ματαίο σε δικές του προσπάθειες να ανελιχθεί ψυχικά...
Γιατί το Άστρο ήρθε, "μίλησε" μέσα της αλλά αυτή δεν είχε τη δύναμη να αντιμετωπίσει τη φωτεινότητά του...
Άνθρωπε!...πότε θα πάψεις να χοροπηδάς μέσα στο κεφάλι του Θεού?...
πότε θα σιωπήσεις?...Δε βλέπεις οτι είσαι δέσμιος των μικρών παθών σου?
Κλωθογύρνα στη μικρότητα των αισθήσεών σου και τέντωνε τα χέρια σου μέχρι εκεί που φτάνεις...
Τα πέρατα φαντάζουν μακρινά στη ματιά σου...οδήγα την αυταπάτη και γίνε η λέξη...ποτέ δε θα μπορέσεις να ξεπεράσεις το σημείο δίχως επιστροφή που απο Πάνω, απλόχερα σου δόθηκε...
Αν το άτομο είναι κλειδωμένο σε άλλα γήινα που τον εγκλωβίζουν απ' το να γευτεί το Νέκταρ του Θεού εντός του, τότα αναφέρεται επι ματαίο σε δικές του προσπάθειες να ανελιχθεί ψυχικά...
Γιατί το Άστρο ήρθε, "μίλησε" μέσα της αλλά αυτή δεν είχε τη δύναμη να αντιμετωπίσει τη φωτεινότητά του...
Άνθρωπε!...πότε θα πάψεις να χοροπηδάς μέσα στο κεφάλι του Θεού?...
πότε θα σιωπήσεις?...Δε βλέπεις οτι είσαι δέσμιος των μικρών παθών σου?
Κλωθογύρνα στη μικρότητα των αισθήσεών σου και τέντωνε τα χέρια σου μέχρι εκεί που φτάνεις...
Τα πέρατα φαντάζουν μακρινά στη ματιά σου...οδήγα την αυταπάτη και γίνε η λέξη...ποτέ δε θα μπορέσεις να ξεπεράσεις το σημείο δίχως επιστροφή που απο Πάνω, απλόχερα σου δόθηκε...
Some people live their dreams
Some people close their eyes
Some people's destiny
Passes by
Some people close their eyes
Some people's destiny
Passes by
There are no guarantees
There are no alibis
That's how our love must be
Don't ask why
Bridge:
It takes some time
God knows how long
I know that i can forget you
Chorus:
As soon as my heart stops breakin'
i'll be over you~Toto
Τα δευτερόλεπτα, οι ώρες μαχαιριές που σημαίνουν ηχηρά το βαρύ χρόνο μακριά της.
Θ' ανοίξω την καρδιά μου και θα της πώ:
Σ' αγαπούσα πάντα γιατί πάντα σε γνώριζα
Πιαστήκαμε απ' το ίδιο κομμάτι τ' ουρανού...θυμάσαι?
Ήταν τόσο όμορφα γιατί είμασταν κομμάτι τ' ουρανού και είμασταν μαζί...
Άσπρο γλυκό μου Φώς, ανασαίνεις μακριά μου...
Όπως όμως το ψάρι έξω απ' το νερό θα αναζητήσεις αυτό που σε κάνει να νοιώθεις ζωντανή. Γιατί είσαι αλλιώτικο κομμάτι και αισθάνεσαι τα τ' ουρανού...
Μετά θα σε πιάσω ξανά απ' το χέρι και θα σου ψιθυρίσω
Σ' αγαπούσα πάντα γιατί πάντα σε γνώριζα
Πιαστήκαμε απ' το ίδιο κομμάτι τ' ουρανού...θυμάσαι?
Θ' ανοίξω την καρδιά μου και θα της πώ:
Σ' αγαπούσα πάντα γιατί πάντα σε γνώριζα
Πιαστήκαμε απ' το ίδιο κομμάτι τ' ουρανού...θυμάσαι?
Ήταν τόσο όμορφα γιατί είμασταν κομμάτι τ' ουρανού και είμασταν μαζί...
Άσπρο γλυκό μου Φώς, ανασαίνεις μακριά μου...
Όπως όμως το ψάρι έξω απ' το νερό θα αναζητήσεις αυτό που σε κάνει να νοιώθεις ζωντανή. Γιατί είσαι αλλιώτικο κομμάτι και αισθάνεσαι τα τ' ουρανού...
Μετά θα σε πιάσω ξανά απ' το χέρι και θα σου ψιθυρίσω
Σ' αγαπούσα πάντα γιατί πάντα σε γνώριζα
Πιαστήκαμε απ' το ίδιο κομμάτι τ' ουρανού...θυμάσαι?