- ΠΟΙΗΜΑΤΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Brexei
sthn kardia tou kosmou
an8rwpofaga mhtra
katapinei
ta pio trwta paidia ths
giati den prolabes na katalabeis
Ermh
pws hsouna Apollwnas mazi kai Dionysos
h ierothta ths fwnhs sou
atsali kai beloudo
8anatos ki erwtas
dsm
to basano sou
to basano mas
de stamataw sto bary metalo
sthn panoplia
ftanw sto medouli
ta splaxna pou kate8eses
xaideyontas t astra
Love of my life...
h alh8eia sou
paidi anyperaspisto
mesa sthn kolash twn an8rwpwn
pare3hghmene aggele
sigoura kerdises ton paradeiso
sthn mikrh syneidhsh mou
Anyway the wind Blows...
dsm
να γίνει χάδι δροσερό
πάνω στη πληγή σου.
Ασε να φανεί
στην άδεια θάλασσα πανί
κι ύστερα θυμήσου.
Θυμήσου κείνο το πρωί
που μες του κόσμου τη βοή
άνοιξες δρόμο στη ζωή
και χάθηκες
Ασε τα παιδιά
που 'χουν σπίθα στην καρδιά
να 'ρθουνε κοντά σου.
Ασε τη φωτιά
να σου χαϊδεύει τη ματιά
κι ύστερα στοχάσου.
Στοχάσου κείνο το πρωί
που μες του κόσμου τη βοή
άνοιξες δρόμο στη ζωή
και χάθηκες
Σαν τις πόλεις του νότου ξεκινώ ξανά απο μια αρχή δίχως τέλος,
να φτάσω πέρα απο τη θάλασσα που με γέννησε και υποσχέθηκε να με γεμίσει με τα μυστικά της.
Φωτίζοντας λιγο πιο πέρα απο το βρωμισμένο πλοίο η ψυχή αναπήδησε και δυό λυπημένα πουλιά ταξίδεψαν στην απώτερη άνοιξη.
Τέτοια άνοιξη χωρά μόνο σε σιωπηλές-μοναχικές καρδιές που κάποτε θέλησαν να ζήσουν.
Πέρα απο τις βουβές αργοκίνητες τρικυμίες, ενας ανθρωπος θα περπατήσει σε μια χώρα με το αγκάθι στην καρδιά και θα δρασκελίσει απο τις ψυχής του τα λαγούμια να πιεί νερό καταγής και να κοιτάξει τον ήλιο που δύει στις καρδιές θλιμμένων πουλιών...
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 12/05/2003 23:03:55
DEYTERA:anebainw ta skalopatia dyo dyo sto pou8ena...
TPITH:se psaxnw..
TETAPTH:trikymia sthn psyxh...
PEMTH:tou oneirou E3ODOS to XAOS
PARASKEYH:T apanta ths erhmias
SABBATO:gyrisan ta poulia ta diabatarhka.
HR8A APO THN LAMPSH PAW PISW STHN LAMPSH
dsm
ΠΟΛΛΑ
Σε αυτή τη περίπτωση, ο ήχος κρατάει μέσα του την δύναμη της εμπειρίας και αντίληψης- είναι ένας ήχος που κάνει κάποιον να δει.
Ακόμη, η ποίηση και η μουσική που δεν είναι παρά ασυνείδητες διαδικασίες της χρήσης αυτών των μυστικών παλμών, μπορεί να είναι πανίσχυρο μέσον για το άνοιγμα της συνείδησης.
Αν μπορούσαμε να συνθέσουμε συνειδητά ποίηση ή μουσική με τον συνειδητό χειρισμό των υψηλών παλμών, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε αριστουργήματα προικισμένα με μυητικές δυνάμεις. Αντί μιας ποίησης που είναι μια φαντασία της διανόησης, θα δημιουργούσαμε μια μαντρική μουσική ή ποίηση για να φέρομε τους θεούς μέσα στη ζωή μας.
Επειδή η αληθινή ποίηση είναι δράση, ανοίγει μικρές οπές στην συνείδηση- (που είμαστε τόσο κλεισμένοι, τόσο ταμπουρωμένοι)- δια μέσω των οποίων το Αληθινό μπορεί να εισέλθει.
Η ποίηση είναι η μάντρα για το Αληθινό, είναι μια μύηση.
Απλά τα πράγματα.
στην πεδιάδα ρέει το γάλα, ρέει ο οίνος και της μέλισσας το νέκταρ….
...πέρα στα απώτερα σύννεφα των στιγμών, υπέρτατα κελεύσματα ηχούσαν την οδό την προδιαγεγραμμένη.
Καθώς κατέβαινα απ' του μυαλού μου τις ηχώ, κατάλαβα οτι όλα είναι πλασμένα με κάτι αλλιώτικο.
Καθώς κατέβαινα απ' της καρδιάς μου τα λαγούμια, κατάλαβα οτι όλα είναι μυημένα στη σοφία Του και πηγάζουν απ' τους παλμούς του.
Βροντές μακρινές ψελλίζουν αγέρωχα τις μυστικές ζήσες που δε τολμήσαμε να ζήσουμε μοναχοί. Μόνο όταν στου μυαλού μου τα λαγούμια οι ερινύες περπατούν, τότε πιστεύω οτι πρέπει να ποιήθηκαν και κάποια άλλα σύννεφα, πιότερο φωτεινά και οδηγημένα απο την ανθρώπινη ατραπό προς μια καταστροφική πορεία βύθισης στο μηδέν.
Μετά...γεννήθηκα...
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
I travelled across the desert
on a horse without a name
seeing only the blue mirages
seeking the voices of dead friends
I drank from sources long dried up
slept in the shade of uprooted trees
and kept calling the dead
The ghosts of the dead had also died
the last caravan was buried in the sand
and alone in his plundered tomb
a Pharaoh whose name no one ever bothered to learn
Ζητω συγνωμη απο τα ατομα που τα αγγλικα τους ισως να μην ειναι και τοσο καλα...
And I keep on wondering....
Μπορεί να έφυγε,
μπορεί να δάκρυσα...
Είναι όμως αυτός που αγάπησα!
Μην κλάψεις ποτέ στη ζωή σου,
γιατί κάποιος έχει ανάγκη
το χαμόγελο σου...
Μην γελάτε ξέρω είναι χαζό,αλλά...ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας...
φιλικά και δειλά 
The Truth Is Out There..
Ανθίζει κάθε μέρα στο μονοπάτι σου,
Ήλιε μου,.
και πόσο εύκολα , ασυλλόγιστα
και επικίνδυνα για την υπόλοιπη ζωή μας
σπαταλάμε τη μέρα μας,
τις στιγμές μας....
Χρονης Μίσσιος
... Κάθε σου πράξη αντιχτυπαει
σε χιλιάδες μοίρες.....΄Ως περπατάς ,
ανοίγεις, δημιουργείς την κοίτη όπου
θα μπει και θα οδεψει ο ποταμός
των απογόνων. ...Ξέρω τώρα΄
δεν ελπίζω τίποτα, λυτρώθηκα από το νου
κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω,
είμαι ελεύθερος......
Νίκος Καζαντζάκης
Θ' ανοίξω την καρδιά μου και θα της πώ:
Σ' αγαπούσα πάντα γιατί πάντα σε γνώριζα
Πιαστήκαμε απ' το ίδιο κομμάτι τ' ουρανού...θυμάσαι?
Ήταν τόσο όμορφα γιατί είμασταν κομμάτι τ' ουρανού και είμασταν μαζί...
Άσπρο γλυκό μου Φώς, ανασαίνεις μακριά μου...
Όπως όμως το ψάρι έξω απ' το νερό θα αναζητήσεις αυτό που σε κάνει να νοιώθεις ζωντανή. Γιατί είσαι αλλιώτικο κομμάτι και αισθάνεσαι τα τ' ουρανού...
Μετά θα σε πιάσω ξανά απ' το χέρι και θα σου ψιθυρίσω
Σ' αγαπούσα πάντα γιατί πάντα σε γνώριζα
Πιαστήκαμε απ' το ίδιο κομμάτι τ' ουρανού...θυμάσαι?
Some people close their eyes
Some people's destiny
Passes by
There are no guarantees
There are no alibis
That's how our love must be
Don't ask why
Bridge:
It takes some time
God knows how long
I know that i can forget you
Chorus:
As soon as my heart stops breakin'
i'll be over you~Toto
Αν το άτομο είναι κλειδωμένο σε άλλα γήινα που τον εγκλωβίζουν απ' το να γευτεί το Νέκταρ του Θεού εντός του, τότα αναφέρεται επι ματαίο σε δικές του προσπάθειες να ανελιχθεί ψυχικά...
Γιατί το Άστρο ήρθε, "μίλησε" μέσα της αλλά αυτή δεν είχε τη δύναμη να αντιμετωπίσει τη φωτεινότητά του...
Άνθρωπε!...πότε θα πάψεις να χοροπηδάς μέσα στο κεφάλι του Θεού?...
πότε θα σιωπήσεις?...Δε βλέπεις οτι είσαι δέσμιος των μικρών παθών σου?
Κλωθογύρνα στη μικρότητα των αισθήσεών σου και τέντωνε τα χέρια σου μέχρι εκεί που φτάνεις...
Τα πέρατα φαντάζουν μακρινά στη ματιά σου...οδήγα την αυταπάτη και γίνε η λέξη...ποτέ δε θα μπορέσεις να ξεπεράσεις το σημείο δίχως επιστροφή που απο Πάνω, απλόχερα σου δόθηκε...
Λυκότροπα χρόνια βροντωφώναζαν ηχηρά την έκταση της θλίψης...
Θα ζήσει μακριά της αλλά θα νοιώθει μισός, δίχως το κομμάτι του..
Θα περπατήσει ξανά την αυγή στον μυστικό κήπο και θα μυρίσει τα άνθη του μυαλού της, αυτά που αυτή μύριζε όταν ήταν εκεί...
Ω!...φωνές στο κεφάλι μου!...γιατί δε βγαίνεται μακριά?...
Ω!...μνήμες της ζήσης μου, απλωθείται και αγγίξετέ με!...
Δε βλέπετε πόσο ευαίσθητος είμαι?!
Δε βλέπετε οτι λαχταρώ το πέταγμα της πεταλούδας?
Λαχταρώ την καλοκαιρινή καταιγίδα στη δύση του, να έρθει να πλύνει και να λυτρώσει όλα τα κομμάτια που φώναζαν οτι κάποτε είμασταν μαζί!...
Φίλα τον ουρανό γλυκό μου Άσπρο Φως!...
Θυμήσου το σταύρωμα τ' ουρανού στο χάραμα και θα ξεχάσω όσο μ' έχεις πληγώσει...
Άπλωσε το χρόνο σου πάνω μου και αναπολήσου τότε που ήσουνα παιδί και οι μοίρες σε περιτριγύριζαν να σου χαρίσουν τα Ολόφωτα δώρα τους...
Οδηγημενή απο το Φως...δε θα πάς πολύ μακριά μου...
Κρατώ τη σπίθα μέσα μου...
και πισω ο ηλιος του ελιωνε το μυαλο
εστριβε νυχτες ,σ ενα τσιγαρο προσφορο
ομιχλες τον εκρυβαν σε τοπο μυστικο..
****
Τις νυχτες ζουσε στα ονειρα των αλλων
αναβε τις λαμπες ξεχασμενων φαρων
μαζευε τα αστερια που επεσαν χωρις ευχη
τις νυχτες ελαμπε στου κοσμου τη ψυχη
****
κανεις δε τον θυμαται,κανεις δεν τον ξερει
ενα σκυλι ουρλιαξε τ ονομα του
ενα παιδι τον εδειξε με το μικρο του χερι
ενας νεκρος του αφησε.. τη κληρονομια του..
***
nNoe
ΠΑΛΕΥΩ ΜΕ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΒΑΘΕΙΕΣ...
ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΑΞΙΔΕΥΩ, ΚΙ ΑΣ ΕΙΜΑΙ ΤΥΦΛΟΣ.
ΤΟ ΞΕΡΩ ΟΜΩΣ, ΠΩΣ ΚΑΠΟΥ, ΘΑ ΒΡΩ ΦΩΣ...
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
ΤΟ ΠΗΡΑ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΑΥΤΟ.
ΕΒΑΛΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ
ΚΑΙ ΜΟΥ 'ΛΕΙΠΑΝ ΑΛΛΑ ΔΥΟ.
ΠΡΟΣΘΕΣΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΕΒΑΛΑ ΕΚΕΙ
ΣΕ ΜΙΑ ΨΙΛΗ ΠΝΟΗ.
ΠΗΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΓΔΟΟ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ,
ΚΟΙΝΟ ΓΙΑ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΒΡΟΧΗ.
ΥΣΤΕΡΑ ΤΑ ΣΥΝΘΕΣΑ ΟΛΑ ΜΑΖΙ
ΚΑΙ ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ!
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ, ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ...
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ, ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ...
(ΜΑ ΠΟΥ ΤΟ 'ΧΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ;;;!!! ΠΟΥ;;;!!!)
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΥΓΝΩΜΗ!!!!!!
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo