- "ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ".... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
ΣΕ ΚΑΛΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ.ΚΑΘΩΣ ΑΝΑΠΝΕΩ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΟΥ ΣΤΙΓΜΕΣ,ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΣΟΥ.
ΣΤΕΙΛΕ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΜΟΥ ΣΑΝ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΑΣΤΡΑΠΗ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗ ΜΟΥ,ΠΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΚΑΡΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΑΠ'ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΠΟΥ ΚΛΗΘΗΚΑ ΝΑ ΔΩΣΩ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΙΚΡΑΦΙΛΟΞΕΝΗ ΓΗ.
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕ ΠΑΝΕ Σ'ΑΥΤΗΝ ΝΕΚΡΟ ΠΙΑ,ΠΑΓΩΜΕΝΟ,ΜΕ ΤΗ ΧΛΩΜΑΔΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ ΟΤΙ ΘΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ....ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΡΥΣΕΣ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΒΑΛΧΑΛΛΑ,ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΣΗΜΟΚΕΝΤΗΤΟ ΟΛΟΛΕΥΚΟ ΜΑΝΤΗΛΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΥΠΙΖΩ ΤΟΝ ΙΔΡΩΤΑ ΑΠ'ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗ
ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.
ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΝΟΙΚΤΑ ΝΑ ΤΗΝ ΦΕΡΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΩ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ."
ΚΑΙ ΤΟΤΕ...Η ΟΠΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΟΡΓΟΠΟΔΑΡΟ
ΑΤΙ.ΜΟΝΟ ΠΟΥ Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΚΑΘΩΣ ΑΥΤΗ ΣΚΥΒΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙ ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑΤΟΣ.
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΣΠΑΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ... ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Η ΔΡΟΣΟΜΟΡΦΗ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗ ΤΟΝ ΥΠΟΔΕΧΕΤΑΙ.
Ω ΝΑΙ...! ΑΥΤΗ ΕΦΥΓΕ ΠΡΩΤΗ,ΜΗΝ ΜΠΟΡΩΝΤΑΣ ΝΑ ΒΑΣΤΑΞΕΙ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΟΦΟΡΗΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ.ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ ΤΟΣΟΝ ΚΑΙΡΟ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΔΙΝΕ ΖΩΗ.ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑΙΟ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟ,Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΝΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΕΤΑ ΘΑ ΔΕΙ ΝΑ ΕΚΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΑΠΕΙΡΩΣ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΤΗΣΕ.
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗΣ ΜΕ ΤΗ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ,ΤΗΝ ΑΠΕΘΑΝΤΗ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΣΤΙΣ ΧΡΥΣΕΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΘΟΜΥΡΙΣΤΕΣ ΟΧΘΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΜΕΡΙΑΣ !!!
ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ Υ Π Ε Ρ Ο Χ Ο ...ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ ΘΕΜΑ...
Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ,ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΩ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΡΑΒΟΥ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΠΑΝΤΑ ΣΥΓΚΙΝΕΙ!!!
Η Α Ι Ω Ν Ι Α ΕΝΩΣΗ ΣΤΗΝ Α Ι Ω Ν Ι Α Α Ν Ο Ι Ξ Η !!
ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ...
ΚΑΙ ΤΩΡΑ...
ΑΣ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ 5η ΕΙΚΟΝΑ...
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Communicating at an unknown rate...
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Edited by - kapodistria on 12/09/2003 18:01:10
quote:
Που είναι λοιπόν;
Communicating at an unknown rate...
ΒΑΛΝΤΑ ΑΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ.
ΠΙΑΣΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΜΕΣΩΣ...
ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΦΤΕΡΟ ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ!!!
ΕΝΤΑΞΕΙΙΙΙΙΙΙ;
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
quote:Χμμμ...Κ γω που βιάστηκα να σχολιάσω στα όνειρα ότι τη σταμάτησες αυτή ΤΗ ΚΑΚΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ.(Αρχίζω να ακούγομαι σαν τον Wicca ή μου φαίνεται;)
ΕΝΤΑΞΕΙΙΙΙΙΙΙ;
Οταν είδα την καινούργια φωτογραφία..δεν ξέρω αν θα καταφέρω να γράψω κάτι γι'αυτή...με άγγιξε πολύ παραπάνω από τις προηγούμενες..για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει ακόμα...Μπορεί κ να φοβήθηκα λίγο; Δεν ξέρω... Μου κάνει εντύπωση η γυναίκα...Στην αρχή νόμιζα ότι την κρατάει με το ζόρι, γιατί αυτή κοιτάει αλλού...αλλά μετά παρατήρησα τα χέρια της..κ αφήνεται...
Τελοσπάντων..θα δείξει...αν θα επανέλθω για τη συγκεκριμένη..
Communicating at an unknown rate...
Ο σκοτεινός ρόλος μου ενάντια στον άνθρωπο δεν τελεσφόρησε άρχοντα μου !
Κρύψε με στο σκοτάδι που εκπροσωπείς , δε με έκρυψε ο λευκός μου μανδύας , δεν παραπλάνησε , με κατάλαβαν και με καταδιώκουν .
Είναι μεγάλη η επιθυμία τους να με κατατροπώσουν , έχουν μαζί τους όλη τη δύναμη άρχοντα μου , ακόμα και ο ήλιος κρύφτηκε από τα μαύρα σύννεφα της οργής τους .
Νίκησαν ακόμα μια φορά !
Ακόμα μια φορά το βλέμμα μου είναι παγωμένο και ανέκφραστο , ακόμα μια φορά το πρόσωπο μου είναι αγέλαστο , σκληρό .
Νίκησαν πάλι !
Θα είναι μεγάλη και αυτή η νύχτα , για μας .
Ίσως πρέπει να σε θυσιάσω .
Ο κακός λύκος
ΤΗΝ ΒΛΕΠΩ ΣΕ ΛΙΓΟ ΝΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ.
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ... ΠΑΠΑΛΑ ΙΣΤΟΡΙΑ !!
Η Σελήνη κρυμμένη πίσω απο τα βαρυά σύννεφα που προμήνυαν καταιγίδα...Η θάλασσα είχε βαφτεί στα χρώματα της νύχτας και μιάς παράξενης αναμονής το άρωμα πλανιώταν στην ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα...
Το κύμα έσπαζε χωρίς καμμιά διάθεση στην ακρογιαλιά και ο βαριεστημένος ήχος του θύμιζε ρέκβιεμ μιας κουρασμένης μπάντας...
Τα βήματα που πλησιάζαν άφηναν τα ίχνη τους στην βρεγμένη άμμο και τα έκαναν ακόμη πιό δυσκίνητα,ακόμη πιο διστακτικά,λες και ήξεραν τον αθέλητο τελικό προορισμό τους...
Αυτός καθόταν εκεί, σταθερός,σίγουρος,ψυχρός σαν τον εκτελεστή που στέκεται πάνω στο ικρίωμα με όλη εκείνη την ηδονή του αίματος να πλυμμηρίζει το είναι του μέχρι την στιγμή της οριστικης πτώσης του πέλεκυ...
Έφτασε κοντά του και τον κοίταξε κατάματα σαν να ήθελε να εξερευνήσει τις προθέσεις του...Μα πώς να νοήσει κανείς αυτόν;Τον τελευταίο ίσκιο που ο κάθε άνθρωπος βλέπει με ανθρώπινη μορφή εκείνη την ώρα της ...μετάβασης;Η δεδομένη κατάληξη την έκανε να σκύψει το κεφάλι και να αφήσει το ύστατο δάκρυ της να κυλήσει...Δεν ήταν η ώρα της...Φαίνεται πως είχε αφήσει πράγματα πίσω...Θύμησες,αναμνήσεις όμορφες ή ακόμη και υποσχέσεις ανεκπλήρωτες...Είχε αφήσει πράγματα πίσω της...Εκείνον που δεν έφθασε ποτέ...Εκείνον που λησμόνησε την μελωδία του ονείρου...
Και ήταν αυτός στην σκέψη της...Τώρα..Αυτή την στιγμή που η μόνη σίγουρη επόμενη στιγμή ήταν το τέλος...Ήταν η τελευταία της ελπίδα,για την σωτηρία αλλά συνάμα και η ουτοπία που έδινε το στίγμα της πραγματικότητας...Αυτής της πραγματικότητας που δεν ήθελε να την πιστέψει...Όχι ακόμα,τουλάχιστον...
Όταν το παγωμένο χέρι του την έπιασε απο την μέση,ένοιωσε όλη την ανατριχίλα του θανάτου να την διαπερνά και τον προορισμό της να σταματά σε τούτη την στιγμή της οδύνης ενός αποχωρισμού άδοξου...Την τράβηξε με δύναμη προς το μέρος του για να αποδείξει την κυριαρχία του...Τίποτα τώρα δεν μπορούσε να μπεί ανάμεσα σε εκείνη και αυτόν...Το ήξερε...
Γύρισε το κεφάλι και κοίταξε για τελευταία φορά το μονοπάτι που την είχε φέρει εδώ...Πολύχρωμο στην αρχή του...Σκοτεινό στο τέλος του...Ουτε μια αχτίδα ήλιου δεν έφθανε εδώ σε τούτο το ζοφερό σκοτάδι του Τέλους...
Έμεινε έτσι...Ισως αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που θα έπαιρνε μαζί της...Ήταν;
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Edited by - kapodistria on 12/09/2003 18:48:42
quote:
Η νύχτα ήταν πνιγερή...
Η Σελήνη κρυμμένη πίσω απο τα βαρυά σύννεφα που προμήνυαν καταιγίδα...Η θάλασσα είχε βαφτεί στα χρώματα της νύχτας και μιάς παράξενης αναμονής το άρωμα πλανιώταν στην ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα...
Το κύμα έσπαζε χωρίς καμμιά διάθεση στην ακρογιαλιά και ο βαριεστημένος ήχος του θύμιζε ρέκβιεμ μιας κουρασμένης μπάντας...
Τα βήματα που πλησιάζαν άφηναν τα ίχνη τους στην βρεγμένη άμμο και τα έκαναν ακόμη πιό δυσκίνητα,ακόμη πιο διστακτικά,λες και ήξεραν τον αθέλητο τελικό προορισμό τους...
Αυτός καθόταν εκεί, σταθερός,σίγουρος,ψυχρός σαν τον εκτελεστή που στέκεται πάνω στο ικρίωμα με όλη εκείνη την ηδονή του αίματος να πλυμμηρίζει το είναι του μέχρι την στιγμή της οριστικης πτώσης του πέλεκυ...
Έφτασε κοντά του και τον κοίταξε κατάματα σαν να ήθελε να εξερευνήσει τις προθέσεις του...Μα πώς να νοήσει κανείς αυτόν;Τον τελευταίο ίσκιο που ο κάθε άνθρωπος βλέπει με ανθρώπινη μορφή εκείνη την ώρα της ...μετάβασης;Η δεδομένη κατάληξη την έκανε να σκύψει το κεφάλι και να αφήσει το ύστατο δάκρυ της να κυλήσει...Δεν ήταν η ώρα της...Φαίνεται πως είχε αφήσει πράγματα πίσω...Θύμησες,αναμνήσεις όμορφες ή ακόμη και υποσχέσεις ανεκπλήρωτες...Είχε αφήσει πράγματα πίσω της...Εκείνον που δεν έφθασε ποτέ...Εκείνον που λησμόνησε την μελωδία του ονείρου...
Και ήταν αυτός στην σκέψη της...Τώρα..Αυτή την στιγμή που η μόνη σίγουρη επόμενη στιγμή ήταν το τέλος...Ήταν η τελευταία της ελπίδα,για την σωτηρία αλλά συνάμα και η ουτοπία που έδινε το στίγμα της πραγματικότητας...Αυτής της πραγματικότητας που δεν ήθελε να την πιστέψει...Όχι ακόμα,τουλάχιστον...
Όταν το παγωμένο χέρι του την έπιασε απο την μέση,ένοιωσε όλη την ανατριχίλα του θανάτου να την διαπερνά και τον προορισμό της να σταματά σε τούτη την στιγμή της οδύνης ενός αποχωρισμού άδοξου...Την τράβηξε με δύναμη προς το μέρος του για να αποδείξει την κυριαρχία του...Τίποτα τώρα δεν μπορούσε να μπεί ανάμεσα σε εκείνη και αυτόν...Το ήξερε...
Γύρισε το κεφάλι και κοίταξε για τελευταία φορά το μονοπάτι που την είχε φέρει εδώ...Πολύχρωμο στην αρχή του...Σκοτεινό στο τέλος του...Ουτε μια αχτίδα ήλιου δεν έφθανε εδώ σε τούτο το ζοφερό σκοτάδι του Τέλους...
Έμεινε έτσι...Ισως αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που θα έπαιρνε μαζί της...Ήταν;
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.Edited by - kapodistria on 12/09/2003 18:48:42
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΕΓΩ ΤΩΡΑ ? ΣΙΩΠΗ ............. 
quote:
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΕΓΩ ΤΩΡΑ ? ΣΙΩΠΗ .............
Ε,ΟΧΙ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ MASVIDAL,
ΚΑΙ ΝΑ ΣΩΠΑΣΕΙΣ...
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΔΙΝΕΤΑΙ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΑΣ,ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΣΗΣ ΣΑΣ ΤΟΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΕΓΩ...
ΑΦΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ...
ΜΗΝ ΜΕ ΠΙΚΡΕΝΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΣΑΣ...
ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ...
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν και συνέχισε να μας προσφέρεις και εσύ την χαρά των μαγευτικών λόγων σου φίλη μου Καποδίστρια.
Ας αφήσω κι εγώ αυτά που γένvησε η φαντασία μου με αφορμή αυτήν την εικόνα:
Μόρι, ο γήινος, τον ονόμασε η μητέρα του οταν γεννήθηκε επειδή είχε καφέ μαλλιά και μάτια. Του έμαθε όλα τα μυστικά της. Ποια βότανα και σε τι δόσεις θεραπεύουν ή προκαλούν αρρώστια. Επίσης του έμαθε να ελέγχει τις εσωτερικές του δυνάμεις, τα «χαρίσματα» της οικογένειας, για να κάνει καλό. Ήταν ευτυχισμένος. Μέχρι τα δωδέκατα γενέθλια του. Τότε την είδε να οδηγείται στην πυρρά... Τότε αποφάσισε να εκδικηθεί. Ορκίστηκε να γίνει ο μεγαλύτερος μάγος όλων των εποχών. Κυνήγησε τις απόκρυφες και μή γνώσεις σε πολλές γωνιές της γης. Πληρώνοντας κάθε φορά το τίμημα... Ελάχιστοι θα ήταν πρόθυμοι να το πληρώσουν... Και ακόμα πιό λίγοι θα επιζούσαν την προσπάθεια...
Πέρασαν πολλά χρόνια. Εκτός από τα ρούχα που προδίδουν από μακριά την φύση του ξένου αναμεσά τους, το χαρακωμένο πρόσωπο, το περήφανο βάδισμα, το σκοτεινό, διαπεραστικό βλέμα, σκορπάνε τον φόβο στον απλό λαό. Γι’αυτό αποφεύγει την πολυκοσμία.
Η μοίρα τον έφερε στην παραλία αυτή καθώς ο ήλιος δύει γαλήνια. Μια λευκοντυμένη κοπέλα εμφανίζεται ατην παραλία και τρέχει προς το μέρος του χωρίς να τον έχει δει. Μοιάζει φοβισμένη. Δευτερόλεπτα αργότερα εμφανίζεται και ο όχλος που την κυνηγάει... ακούγονται άγριες κραυγές: «ΠΙΑΣΤΕ ΤΗΝ ΜΑΓΙΣΣΑ!», «ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΦΥΓΕΙ Η ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ!», «ΝΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΑΙΩΝΙΑ», «ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ»...
Τώρα πια η κοπέλα τον είδε και σταμάτησε απότομα σαστισμένη. Το προσωπό της καθρεφτίζει το μεγάλο της δίλημα... τόσο ο όχλος όσο και ο ξένος την γεμίζουν με τρόμο... Ο Μόρι προχώρησε προς το μέρος της και μίλησε με φωνή τόσο μα τόσο γλυκιά, που έμοιαζε αδύνατο να ηχήσε από αυτά τα σκληρά χείλη.
- Μη φοβάσαι.
Τα μάτια του έλαμπαν από συμπόνια καθώς την κοιτούσε. Η κοπέλα είδε μέσα του τον πραγματικό του εαυτό, και τον εμπιστέυτηκε. Τότε ο Μόρι γύρισε το βλέμα του στον όχλο που είχε πλησιάσει. Ο παλιός πόνος και ο θυμός του παιδιού που κάποτε υπήρξε, μαζί με τον νέο θυμό για αυτό που συνέβη τότε και συνέβαινε ξανά τώρα, τον κυρίεψαν. Πυρπόλησαν τα μάτια του. Η δύναμη έρεε από το σώμα του σαν ηλεκτρισμός καλώντας τα στοιχεία της φύσης να του συνδράμουν. Και αυτά απάντησαν. Σύννεφα μαζέυτηκαν απειλητικά, ο ουρανός σκοτείνιασε, η θάλασσα φούσκωσε... Έμεινε εκεί. Ακίνητος, αμίλητος, σαν σμιλεμένος από πέτρα. Με το ραβδί στο ένα χέρι και το άλλο προστατευτικά γύρω από την κοπέλα. Αυτή ανήσυχη στρουφίζει στην αγκαλιά του, αλλά δεν τολμάει να αντικρύσει κατάματα τους συγχωριανούς της. Κανείς δεν τόλμησε να πλησιάσει τελικά το ζευγάρι. Για δευτερόλεπτα που μοιάζαν αιώνες έμειναν ριζωμένοι, λίγα μέτρα μακριά. Τελικά, το μίσος έσβησε από τα προσωπά τους και αποστρέφοντας το βλέμα, πήραν ένας ένας το δρόμο της επιστροφής...
"For the strength of the wolf is the pack and the strength of the pack is the wolf"
ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΤΑ ΠΗΓΕΣ ΠΑΛΙ...ΜΠΡΑΒΟ!!!
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
ΓΙΟΚ ΕΜΠΝΕΥΣΗ;
ΦΙΛΕ ΑΒΑΤΑΡ,ΠΩΣ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ;ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΚΑΤΙ;
ΑΝΑΜΟΝΗ...
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
μπροστά στη ΖΩΗ και στο ΘΑΝΑΤΟ
quote:...αναμονή... ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι ΑΝΩΤΕΡΟΣ από τον άλλο,
μπροστά στη ΖΩΗ και στο ΘΑΝΑΤΟ
ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΗΡΘΕ Ο ΑΝΑΝΑΣ!!!
ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΟ ΡΩΤΗΜΑ,ΕΣΥ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;!!!
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
ΗΛΘΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ....
ΑΥΤΟΣ ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΝ ΑΓΓΑΛΙΑΣΕ ΠΑΓΕΡΑ.....
ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ..
ΤΗΣ ΕΔΩΣΕ ΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΕ ΠΩΣ ΘΑ ΕΙΧΕ ΝΕΑ ΨΥΧΗ....
Η ΨΥΧΗ ΧΑΡΗΚΕ ΗΤΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ (ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΣΕ)ΤI MEΓΑ ΛΑΘΟΣ ....
ΟΠΩΣ ΕΚΑΝΕ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ...
ΠΙΣΤΕΨΕ ΠΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΘΕΟΣ.
ΟΤΑΝ ΕΦΥΓΕ....
ΕΦΥΓΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ.
ΓΥΡΙΣΕ ΠΑΝΤΟΥ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΛΑΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΗΚΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΓΗΣ ....
ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣΕ....
ΑΛΛΑ Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΗΘΕΛΕ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΗΣ...
ΓΥΡΙΣΕ ΠΙΣΩ...
ΤΑ ΠΑΓΕΡΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΨΥΧΡΟ ΑΓΓΑΛΙΑΣΜΑ ΔΕΝ ΕΙΤΑΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΗΘΕΛΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ....
ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ....
ΣΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΩΡΙΖΕΙΣ...
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΛΥΤΡΩΘΕΙ ....
ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟ ΓΥΡΙΣΕ ...
ΗΤΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟΜΕΝΟΣ ΧΩΡΙΣΤΙΚΕ...
ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟΘΗΚΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ...
ΗΛΘΕ ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟ
ΓΥΡΙΣΕ Η ΓΥΝΑΙΚΑ....
H MAΓΕΙΑ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΝΑ..
ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**
ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΕΔΩΣΕΣ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ!!!
ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ!!!
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ...
Μ'ΑΡΕΣΕ...
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
quote:Καλώς σε (ξανα)βρήκα kapodistria...
ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΗΡΘΕ Ο ΑΝΑΝΑΣ!!!
ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΟ ΡΩΤΗΜΑ,ΕΣΥ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;!!!
Χαίρομαι για την πολύ καλή εξέλιξή σου στο φόρουμ!
ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ, εγώ αλήθεια απλά περιμένω να διαβάσω τις πολύ όμορφες κι έξυπνες και ουσιαστικές και εμπνευσμένες υποκειμενικές όψεις της κάθε εικόνας, ειπωμένης με χίλιες λέξεις...
Μου αρέσει πολύ το θέμα σου και το παρακολουθώ με ενδιαφέρον...
Καλή συνέχεια!
μπροστά στη ΖΩΗ και στο ΘΑΝΑΤΟ
Ήρθα για να κάνω αυτό που κάνω χιλιάδες χρόνια τώρα. Ταξιδεύω τις ψυχές. Σας αφήνω να κρατήσετε το σώμα. Δεν ξέρω γιατί. Εσείς μου το ζητήσατε πριν χιλιάδες χρόνια. Πάντα πίστευα ότι αυτό ήταν ένα ακόμα δείγμα του ανυπέρβλητου εγωισμού σας. Σήμερα κατάλαβα ότι άλλο εγωισμός και άλλο αγάπη.
Θα σου ψιθυρίσω ΕΜΕΝΑ στο αφτί σου, και από εκεί στο σώμα σου και στην ψυχή σου. Και σαν με νιώσεις τότε θέλω να με κρίνεις και να μου πεις αν αυτό που νιώθω λέγεται αγάπη. Μόνο μια χάρη θα σου ζητήσω πριν φύγουμε.
Μην αφήσεις τα μάτια μου να φιλήσουν τα δικά σου.
Μες την ψυχή μου κατοικούν του θανάτου οι μισθοφόροι
Μα σαν μάθανε πως σε αγάπησα, κόπηκαν οι ομφάλιοι λώροι.
Και έγιναν τώρα δικαστές που εκτελεστές θυμίζουν
Και ζητώντας μιαν απόφαση, την αγχόνη ακονίζουν.
Μα την ψυχή μου κατοικεί, μια ειρωνεία μεθυσμένη.
Πίνει δάκρυα και μεθά, κλαίει πεθαίνει και γεννά.
Γεννά μια θλίψη γελαστή και μια αδικία ερωτευμένη
Σαν μια θανατική ποινή, με ελπίδες γκαστρωμένη .
