- ΕΝΑ ...ΑΛΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
"Το Νησί Mπάρvτσεi
Αφού, σύμφωνα με την παράδοση, ο βαριά τραυματισμένος Αρθούρος μεταφέρθηκε στο νησί Άβαλον αμέσως μετά τη Μάχη του Κάμλαν, το μέρος αυτό θα έπρεπε να βρίσκεται πολύ κοντά στο πεδίο της μάχης (αν και υπάρχουν πολλές αντίθετες απόψεις και για το ακριβές σημείο της ίδιας της μάχης). Παρά τη διαδεδομένη αντίληψη πως ο Αρθούρος μεταφέρθηκε και πέθανε στο Αβαείο του Γκλάστονμπέρι, υπάρχει και η γνώμη πως το Άβαλον του μύθου είναι στην πραγματικότητα το Νησί Μπάρντσει, πέρα από τον Κόλπο Κάρντιγκαν. Σ' ένα βιβλίο του που ονομαζόταν Ιρλανδοί Δρυίδες και Αρχαίες Ιρλανδικές Θρησκείες, γραμμένο το 1894, ο Τζέιμς Mπόvγουικ γράφει: «Το ουαλικό Άβαλον, το Νησί των Μήλων, η αιώνια πηγή απ' όπου αναβλύζει το Ελιξίριο της Ζωής και είναι τόπος ανάπαυσης του Αρθούρου και άλλων μυθολογικών ηρώων, βρίσκεται πέρα από τον Κόλπο Κάρντιγκαν... προς την κατεύθυνση της Ιρλανδίας". Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στο χάρτη της Αγγλίας, θα καταλάβει πως το μόνο νησί που ταιριάζει σε αυτά τα χαρακτηριστικά είναι το Μπάρντσε'ί, λίγο πιο πέρα από το ακρωτήρι της χερσονήσου Λέιν.
Το νησί πιθανώς έχει πάρει το όνομά του από τους Σάξονες, και ιδιαίτερα από τους βάρδους (bard=βάρδος) οι οποίοι αποσύρονταν εκεί' ή ίσως πάλι και από τον Μπαρντρ, έναν ηγέτη των Bίκιvγκς. Μοιάζει με ένα τεράστιο ποντίκι, με ένα ύψωμα στη μια μεριά και μια μακριά "ουρά" επίπεδου εδάφους στην άλλη. Έχει μήκος 3 χιλιόμετρα, και πλάτος μόλις 800 μέτρα στο πλατύτερο σημείο του. Διαθέτει ένα μικρό λιμανάκι όπου πλοιάρια μετέφεραν πολλούς επισκέπτες κατά τους τελευταίους αιώνες, Πολλοί θεωρούν το νησί αυτό ως το πιο γραφικό της Αγγλίας και κάποτε προσκυνητές ταξίδευαν ως εκεί από όλα τα σημεία για να επισκεφτούν το Μοναστήρι του Αγίου Κάντφαν (του ιδρυτή και ηγούμενου του μοναστηριού, ο οποίος είναι πιθανόν να ζούσε εκεί την εποχή κατά την οποία υποτίθεται πως έζησε και ο ιστορικός Αρθούρος). Κάποια αρχαία κείμενα το αποκαλούσαν "δεύτερη Ρώμη". Μάλιστα, στηβιβλιοθήκη του Bατικανού βρίσκεται και ένα xειρόγραφο με ειδικό προνόμια για τους προσκυνητές που έκαναν το ταξίδι μέχρι το Μπόρτνσεί.
Ένας άλλος θρύλος, ο οποίος συνδυάζεται με τη θεωρία πως το Μπάρντσε'ί είναι τοΝησί του Άβαλον, είναι αυτός που λέει πως στο νησί Μπάρντσε'ί παγιδεύτηκε και ο
Μέρλιν, ο οποίος, βυθισμένος σε μαγεμένο ύπνο μέσα σε ένα γυάλινο κάστρο, περιμένει και σήμερα την επιστροφή του Αρθούρου (θυμηθείτε τη σουρεαλιστική απεικόνιση της συγκεκριμένης στιγμής στην ταινία 'Έξκάλιμπερ").
Αυτός ο πύργος ή Τάι Γκουίντρ (Γυάλινος Οίκος) περιγράφεται ως ένα τετράγωνο κάστρο, και το Χειρόγραφο Πένιαρθ του 16ου αιώνα λέει πως ο Μέρλιν έφτασε εκεί συνοδευόμενος από εννιά βάρδους και μεταφέροντας μαζί του τους δεκατρείς θησαυρούς της Βρετανίας.
Ένα άλλο χειρόγραφο, Η Τρέλα του Τριστάνου, μας πληροφορεί πως η Μοργκάνα, η Βασίλισσα του Άβαλον, ζούσε μέσα σε ένα γυάλινο δωμάτιο που συγκέντρωνε τις ακτίνες του ήλιου. Είναι δυνατό ο μύθος αυτός να καθρεφτίζει μια πιθανή πραγματικότητα; Μπορεί πράγματι να υπήρχε πάνω στο νησί ένα "γυάλινο σπίτι" ή Γυάλινο Κάστρο (Κάρ Γουίντρ); Μήπως επρόκειτο για ένα είδος πρωτόγονου θερμοκηπίου, μέσα στο οποίο μεγάλωναν μηλιές και άλλα οπωροφόρα δέντρα τα οποία είναι αδύνατον να ευδοκιμήσουν απροστάτευτα πάνω στο ανεμοδαρμένο νησί; Δεν είναι απίθανο, αν σκεφτούμε πως κάποιοι κάτοικοι του νησιού μπορεί να είχαν διδαχθεί την τέχνη της υαλουργίας από τους Ρωμαίους, οι οποίοι κατασκεύαζαν γυαλί καλής ποιότητας από άμμο ανακατεμένη με ασβέστη και ανθρακικό νάτριο. Φτάνοντας την υπόθεσή μας ένα βήμα παραπέρα, ίσως είναι πιθανό να μετέφεραν τον πληγωμένο Αρθούρο μέσα σε ένα τέτοιο θερμοκήπιο, ώστε να αναρρώσει καλύτερα μέσα στη ζεστασιά και κάτω από τις θεραπευτικές ακτίνες του ήλιου…"
Αφού, σύμφωνα με την παράδοση, ο βαριά τραυματισμένος Αρθούρος μεταφέρθηκε στο νησί Άβαλον αμέσως μετά τη Μάχη του Κάμλαν, το μέρος αυτό θα έπρεπε να βρίσκεται πολύ κοντά στο πεδίο της μάχης (αν και υπάρχουν πολλές αντίθετες απόψεις και για το ακριβές σημείο της ίδιας της μάχης). Παρά τη διαδεδομένη αντίληψη πως ο Αρθούρος μεταφέρθηκε και πέθανε στο Αβαείο του Γκλάστονμπέρι, υπάρχει και η γνώμη πως το Άβαλον του μύθου είναι στην πραγματικότητα το Νησί Μπάρντσει, πέρα από τον Κόλπο Κάρντιγκαν. Σ' ένα βιβλίο του που ονομαζόταν Ιρλανδοί Δρυίδες και Αρχαίες Ιρλανδικές Θρησκείες, γραμμένο το 1894, ο Τζέιμς Mπόvγουικ γράφει: «Το ουαλικό Άβαλον, το Νησί των Μήλων, η αιώνια πηγή απ' όπου αναβλύζει το Ελιξίριο της Ζωής και είναι τόπος ανάπαυσης του Αρθούρου και άλλων μυθολογικών ηρώων, βρίσκεται πέρα από τον Κόλπο Κάρντιγκαν... προς την κατεύθυνση της Ιρλανδίας". Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στο χάρτη της Αγγλίας, θα καταλάβει πως το μόνο νησί που ταιριάζει σε αυτά τα χαρακτηριστικά είναι το Μπάρντσε'ί, λίγο πιο πέρα από το ακρωτήρι της χερσονήσου Λέιν.
Το νησί πιθανώς έχει πάρει το όνομά του από τους Σάξονες, και ιδιαίτερα από τους βάρδους (bard=βάρδος) οι οποίοι αποσύρονταν εκεί' ή ίσως πάλι και από τον Μπαρντρ, έναν ηγέτη των Bίκιvγκς. Μοιάζει με ένα τεράστιο ποντίκι, με ένα ύψωμα στη μια μεριά και μια μακριά "ουρά" επίπεδου εδάφους στην άλλη. Έχει μήκος 3 χιλιόμετρα, και πλάτος μόλις 800 μέτρα στο πλατύτερο σημείο του. Διαθέτει ένα μικρό λιμανάκι όπου πλοιάρια μετέφεραν πολλούς επισκέπτες κατά τους τελευταίους αιώνες, Πολλοί θεωρούν το νησί αυτό ως το πιο γραφικό της Αγγλίας και κάποτε προσκυνητές ταξίδευαν ως εκεί από όλα τα σημεία για να επισκεφτούν το Μοναστήρι του Αγίου Κάντφαν (του ιδρυτή και ηγούμενου του μοναστηριού, ο οποίος είναι πιθανόν να ζούσε εκεί την εποχή κατά την οποία υποτίθεται πως έζησε και ο ιστορικός Αρθούρος). Κάποια αρχαία κείμενα το αποκαλούσαν "δεύτερη Ρώμη". Μάλιστα, στηβιβλιοθήκη του Bατικανού βρίσκεται και ένα xειρόγραφο με ειδικό προνόμια για τους προσκυνητές που έκαναν το ταξίδι μέχρι το Μπόρτνσεί.
Ένας άλλος θρύλος, ο οποίος συνδυάζεται με τη θεωρία πως το Μπάρντσε'ί είναι τοΝησί του Άβαλον, είναι αυτός που λέει πως στο νησί Μπάρντσε'ί παγιδεύτηκε και ο
Μέρλιν, ο οποίος, βυθισμένος σε μαγεμένο ύπνο μέσα σε ένα γυάλινο κάστρο, περιμένει και σήμερα την επιστροφή του Αρθούρου (θυμηθείτε τη σουρεαλιστική απεικόνιση της συγκεκριμένης στιγμής στην ταινία 'Έξκάλιμπερ").
Αυτός ο πύργος ή Τάι Γκουίντρ (Γυάλινος Οίκος) περιγράφεται ως ένα τετράγωνο κάστρο, και το Χειρόγραφο Πένιαρθ του 16ου αιώνα λέει πως ο Μέρλιν έφτασε εκεί συνοδευόμενος από εννιά βάρδους και μεταφέροντας μαζί του τους δεκατρείς θησαυρούς της Βρετανίας.
Ένα άλλο χειρόγραφο, Η Τρέλα του Τριστάνου, μας πληροφορεί πως η Μοργκάνα, η Βασίλισσα του Άβαλον, ζούσε μέσα σε ένα γυάλινο δωμάτιο που συγκέντρωνε τις ακτίνες του ήλιου. Είναι δυνατό ο μύθος αυτός να καθρεφτίζει μια πιθανή πραγματικότητα; Μπορεί πράγματι να υπήρχε πάνω στο νησί ένα "γυάλινο σπίτι" ή Γυάλινο Κάστρο (Κάρ Γουίντρ); Μήπως επρόκειτο για ένα είδος πρωτόγονου θερμοκηπίου, μέσα στο οποίο μεγάλωναν μηλιές και άλλα οπωροφόρα δέντρα τα οποία είναι αδύνατον να ευδοκιμήσουν απροστάτευτα πάνω στο ανεμοδαρμένο νησί; Δεν είναι απίθανο, αν σκεφτούμε πως κάποιοι κάτοικοι του νησιού μπορεί να είχαν διδαχθεί την τέχνη της υαλουργίας από τους Ρωμαίους, οι οποίοι κατασκεύαζαν γυαλί καλής ποιότητας από άμμο ανακατεμένη με ασβέστη και ανθρακικό νάτριο. Φτάνοντας την υπόθεσή μας ένα βήμα παραπέρα, ίσως είναι πιθανό να μετέφεραν τον πληγωμένο Αρθούρο μέσα σε ένα τέτοιο θερμοκήπιο, ώστε να αναρρώσει καλύτερα μέσα στη ζεστασιά και κάτω από τις θεραπευτικές ακτίνες του ήλιου…"
( ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ" ΤΕΥΧΟΣ 95,ΙΟΥΝΙΟΣ 2001)
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
OannesΜέλος
Καλή μου φίλη Kapodistria. Όπως πάντα ευπρόσδεκτες οι επισημάνσεις σου και ...ιδού το αποτέλεσμα (έτσι κι αλλιώς για να να μαι ειλικρινής δεν με ικανοποιούσε το προηγούμενο)
Ή ΘA BPOYME TO ΔPOMO Ή ΘA TON ΔHMIOYPΓHΣOYME
η ιρλανδια που μας χριζει ελευθερωτες της.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
OannesΜέλος
Πού είσαι αγαπητή Kapodistria ;
Γιατί εγκατέλειψες το topic ;
Ή ΘA BPOYME TO ΔPOMO Ή ΘA TON ΔHMIOYPΓHΣOYME
Γιατί εγκατέλειψες το topic ;
Ε,ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΑ...
ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ !!!
ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΜΑΣ ...ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ...
ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ!!!
ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ !!!
ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΜΑΣ ...ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ...
ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ!!!
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
OannesΜέλος
Ο μύθος του Αρθούρου θα μπορούσε να αποτελεί μια παραβολή για το μυητικό ταξίδι της ψυχής του ήρωα(αλλά και κάθε ανθρώπου που αναζητά την τελείωση) μέσα στη ζωή. Η ψυχή του ήρωα (Αρθούρου) αναδύεται αρχικά μέσα από τα βασικά και ζωώδη ένστικτα (το παράνομο πάθος του πατέρα του Αρθούρου, Ούθερ, για τη μητέρα του Ιγκρέιν), και μέσω της καθοδήγησης του διδασκάλου (Μέρλιν, ο οποίος δεν είναι απαραίτητο να είναι πρόσωπο, αλλά μπορεί να είναι μια κοσμοθεωρία ή ένα ιδανικό), καταφέρνει να ανεβεί τα σκαλιά της εξέλιξης, περνώντας τις δοκιμασίες που συναντά στο δρόμο του και πείθοντας τους άλλους να τον αναγνωρίσουν για αυτό που πραγματικά αξίζει
Το μαγικό σπαθί του (Εξκάλιμπερ) είναι το σπαθί της επικοινωνίας, του θάρρους και
της γνώσης, με το οποίο κόβει τα δεσμά της σύγχυσης, του φόβου και της άγνοιας. Το ιερό δισκοπότηρα που με τόση αγωνία αναζητά σε όλη τη ζωή του (και σπάνια κατορθώνει να αγγίξει) είναι το ανώτερο συναίσθημα της κατανόησης και της συμπόνιας για κάθε ζωντανό πλάσμα, της Αγάπης που δεν έχει τόσο σχέση με τη χριστιανική στενή έννοια της αγάπης προς τον συνάνθρωπο και το Θεό, όσο με τον υπέρτατο θαυμασμό προς το υπέροχο θαύμα του Κόσμου, του Αιώνιου αλλά και διαρκώς Εξελισσόμενου Σύμπaνroς, αυτού που περικλείει τα πάντα και περικλείεται στα πάντα, η ταύτιση με τον Ανώτερο Εαυτό.
Η τελευταία και η πιο θανάσιμη μάχη του ήρωα είναι με τον Μόρτρεντ, τον ίδιο του το γιο(!), σύμφωνα με τις πιο πολλές παραλλαγές του μύθου. Πρόκειται για τον σκοτεινό εαυτό του ήρωα, τον Εγωισμό, το Πάθος, την ισχυρότατη τάση προς την Αδράνεια, την Εντροπία, την Εγκατάλειψη, μα και για τον ίδιο το φυσικό θάνατο. Ο ήρωας κατορθώνει να τον νικήσει, χωρίς όμως να αποφύγει να τραυματιστεί και ο ίδιος θανάσιμα.
Η ψυχή του, αποσταμένη αλλά πιο σοφή και πιο δυνατή, πρέπει να περάσει μέσα από τα νερά της λήθης και να αναπαυτεί για λίγο πριν συνεχίσει το μεγάλο ταξίδι της μέσα σε ένα καινούριο σώμα, άξιο των πράξεων που ο ήρωας έκανε σ' αυτή τη ζωή. Όπως και στον μύθο του Αρθούρου, το πανέμορφο Άβαλον, το νησί στην άκρη του κόσμου, δεν είναι το τέλος, μα ένας
ακόμη σταθμός( Θωμας Μαστακούρης περιοδ. "Τριτο Μάτι" Ιούνιος 2001)
Το μαγικό σπαθί του (Εξκάλιμπερ) είναι το σπαθί της επικοινωνίας, του θάρρους και
της γνώσης, με το οποίο κόβει τα δεσμά της σύγχυσης, του φόβου και της άγνοιας. Το ιερό δισκοπότηρα που με τόση αγωνία αναζητά σε όλη τη ζωή του (και σπάνια κατορθώνει να αγγίξει) είναι το ανώτερο συναίσθημα της κατανόησης και της συμπόνιας για κάθε ζωντανό πλάσμα, της Αγάπης που δεν έχει τόσο σχέση με τη χριστιανική στενή έννοια της αγάπης προς τον συνάνθρωπο και το Θεό, όσο με τον υπέρτατο θαυμασμό προς το υπέροχο θαύμα του Κόσμου, του Αιώνιου αλλά και διαρκώς Εξελισσόμενου Σύμπaνroς, αυτού που περικλείει τα πάντα και περικλείεται στα πάντα, η ταύτιση με τον Ανώτερο Εαυτό.
Η τελευταία και η πιο θανάσιμη μάχη του ήρωα είναι με τον Μόρτρεντ, τον ίδιο του το γιο(!), σύμφωνα με τις πιο πολλές παραλλαγές του μύθου. Πρόκειται για τον σκοτεινό εαυτό του ήρωα, τον Εγωισμό, το Πάθος, την ισχυρότατη τάση προς την Αδράνεια, την Εντροπία, την Εγκατάλειψη, μα και για τον ίδιο το φυσικό θάνατο. Ο ήρωας κατορθώνει να τον νικήσει, χωρίς όμως να αποφύγει να τραυματιστεί και ο ίδιος θανάσιμα.
Η ψυχή του, αποσταμένη αλλά πιο σοφή και πιο δυνατή, πρέπει να περάσει μέσα από τα νερά της λήθης και να αναπαυτεί για λίγο πριν συνεχίσει το μεγάλο ταξίδι της μέσα σε ένα καινούριο σώμα, άξιο των πράξεων που ο ήρωας έκανε σ' αυτή τη ζωή. Όπως και στον μύθο του Αρθούρου, το πανέμορφο Άβαλον, το νησί στην άκρη του κόσμου, δεν είναι το τέλος, μα ένας
ακόμη σταθμός( Θωμας Μαστακούρης περιοδ. "Τριτο Μάτι" Ιούνιος 2001)
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Edited by - kapodistria on 07/10/2003 21:59:19
Ο Αρθούρος είναι ένας μύθος, και οι μύθοι έχουν δική τους ζωή και δικό τους χωροχρόνο. Αν ερευνήσει κανείς λιγo πιο βαθιά κάτω από την επιφάνεια, το χριστιανικό επίχρισμα του μύθου εξαφανίζεr9.Ι, αποκαλύπτοντας τις παγανιστικές πηγές του:
. Το μαγικό σπαθί Εξκάλιμπερ (η παλιότερη ονομασία του στο μύθο του Αρθούρου ήταν Κάλιμπερν, κι ακόμα παλιότερα Κάλεντβολκ) δεν είναι άλλο από το Ασημένιο Σπαθί του Φεγγαριού, που ήταν ένας από τους τέσσερις μεγάλους θησαυρούς των Τουάθα ντε Νταναάν, των Παιδιών της Θεάς Γης. Ο θρύλος έλεγε πως όχι απλώς χτυπούσε, αλλά πως τα κορμιά των εχθρών άνοιγαν από μόνα τους για να το δεχθούν.
. Όσο για το Ιερό Δισκοπότηρο του μύθου, εκτός από το κύπελο που δέχτηκε το αίμα του Ιησού, για την συγκεκριμένη παράδοση δεν είναι άλλο από τη Χύτρα του Μούριας, το τσουκάλι που μπορούσε να θρέψει τους πάντες με το αστείρευτο περιεχόμενό του, ακόμα και να αναστήσει νεκρούς.
. Το Νησί του Άβαλον, στο οποίο μεταφέρθηκε ο ετοιμοθάνατος Αρθούρος, δεν είναι παρά ο Άλλος Κόσμος, το Ανούν των αρχαίων Κελτών, μια διάσταση πέρα από τα ανθρώπινα.
. Η βάρκα με την οποία ο ετοιμοθάνατος Αρθούρος μεταφέρεται μέχρι εκεί είναι το Σκάφος του θεού Μανανάν Μακ Λιρ (το πλοιάριο του Χάροντα της ελληνικής παράδοσης και η αιγυπτιακή Λέμβος του Ρα).
. Οι τρεις γυναίκες που τον συνοδεύουν σε αυτό το τελευταίο ταξίδι είναι η Μεγάλη Θεά με την τριπλή μορφή της (Παρθένος, Σύζυγος και Γραία ή Άρτεμις, Δήμητρα, Εκάτη) .
Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ένας εντυπωσιακός παραλληλισμός ανάμεσα στον μύθο του Αρθούρου και τον μύθο του Όσιρη. Στον παραλληλισμό αυτόν, ο Αρθούρος έχει το ρόλο του Όσιρη, ο Μέρλιν του μάγου-θεού Θωθ (ή Ερμή του Τρισμέγιστου) , ενώ ο Μόρντερντ παίζει το ρόλο του Σετ, από το χέρι του οποίου πεθαίνει ο Αρθούρος/Οσιρης.
. Τ ο τελευταίο ταξίδι του Αρθούρου είναι το ταξίδι του Όσιρη στο Νείλο, ενώ τα σώματα και των δύο μεταφέρονται σε μια άλλη διάσταση (Ααλού για τον Όσιρη, Άβαλον για τον Αρθούρο!), στην οποία περιμένουν την ώρα που θα επανέλθουν ξανά στη ζωή...
Αυτή η τελευταία αναφορά φέρνει στο νου μια άλλη σειρά μύθων, ιδιαίτερα διαδεδομένων στην Ευρώπη, σχετικά με τον "μαρμαρωμένο" ή "κοιμισμένο" βασιλιά, ο οποίος δεν είναι στην πραγματικότητα νεκρός, αλλά πρόκειται να ξαναγυρίσει στη ζωή όταν έρθει "το πλήρωμα του χρόνου" και ο λαός του θα βρεθεί στη μεγαλύτερη ανάγκη. Έτσι, ο Αρθούρος είναι ο "αλλοτινός και μέλλων βασιλιάς", το ιδανικό πρότυπο του ήρωα, του οποίου το θάνατο η λαϊκή ψυχή αρνείται να αποδεχθεί, και περιμένει υπομονετικά την επιστροφή του. Δυο κλασικά παραδείγματα(το ένα πολύ γνωστό σ' εμάς) είναι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς και ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα, ο Αυτοκράτορας της Γερμανίας, ο οποίος λέγεται πως θα ξυπνήσει όταν η κόκκινη γενειάδα του μακρύνει τόσο ώστε να τυλιxτεί δεκατρείς φορές γύρω από το πέτρινο κρεβάτι πάνω στο οποίο αναπαύεται, σε κάποια άγνωστη κατακόμβη.
Μια ακόμη σειρά μύθων η οποία σχετίζεται άμεσα με τον Αρθούρο και το Άβαλον είναι αυτοί που μιλούν για κάποια μαγικά, πανέμορφα νησιά που βρίσκονται στην απώτερη Δύση, στο σημείο όπου ο ήλιος χάνεται κάθε βράδυ μέσα στα νερά. Το Άβαλον είναι το Νησί των Εσπερίδων, το οποίο επισκέφτηκε ο Ηρακλής κατά τον ενδέκατο άθλο του. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την κοινή αναφορά στο «μήλο». Το μήλο ήταν ένας ιερός καρπός για όλους τους λαoύς της αρχαίας Ευρώπης. Οι θεοί του σκανδιναβικού πανθέου διατηρούν τη νεότητά τους χάρη στα μαγικά μήλα που κρατά η θεά Ίντουν, ενώ παρόμοιες ιδιότητες έχουν και τα χρυσά μήλα, δώρο της θεάς Γης στους γάμους του Διός με την Ήρα, τα οποία φυλάγουν οι Εσπερίδες και ο τρομερός δράκοντας Λάδων, γιος του Τυφώνα και της Έχιδνας. Το μήλο της Έριδος είναι αυτό που απστελεί την αιτία του Τρωικού Πολέμου. Ο Ιππομένης καταφέρνει να κερδίσει στον αγώνα δρόμου την Αταλάντη, χάρη στα τρία
χρυσά μήλα που του δωρίζει η θεά Αφροδίτη. Η στενότατη σχέση με το κελτικό Άβαλον, το "Ίνις Άφαλαχ" ή "Νησί των Μήλων" είναι προφανής.(Θωμας Μαστακούρης,περιοδ."τριτο ματι" Ιούνιος 2001)
. Το μαγικό σπαθί Εξκάλιμπερ (η παλιότερη ονομασία του στο μύθο του Αρθούρου ήταν Κάλιμπερν, κι ακόμα παλιότερα Κάλεντβολκ) δεν είναι άλλο από το Ασημένιο Σπαθί του Φεγγαριού, που ήταν ένας από τους τέσσερις μεγάλους θησαυρούς των Τουάθα ντε Νταναάν, των Παιδιών της Θεάς Γης. Ο θρύλος έλεγε πως όχι απλώς χτυπούσε, αλλά πως τα κορμιά των εχθρών άνοιγαν από μόνα τους για να το δεχθούν.
. Όσο για το Ιερό Δισκοπότηρο του μύθου, εκτός από το κύπελο που δέχτηκε το αίμα του Ιησού, για την συγκεκριμένη παράδοση δεν είναι άλλο από τη Χύτρα του Μούριας, το τσουκάλι που μπορούσε να θρέψει τους πάντες με το αστείρευτο περιεχόμενό του, ακόμα και να αναστήσει νεκρούς.
. Το Νησί του Άβαλον, στο οποίο μεταφέρθηκε ο ετοιμοθάνατος Αρθούρος, δεν είναι παρά ο Άλλος Κόσμος, το Ανούν των αρχαίων Κελτών, μια διάσταση πέρα από τα ανθρώπινα.
. Η βάρκα με την οποία ο ετοιμοθάνατος Αρθούρος μεταφέρεται μέχρι εκεί είναι το Σκάφος του θεού Μανανάν Μακ Λιρ (το πλοιάριο του Χάροντα της ελληνικής παράδοσης και η αιγυπτιακή Λέμβος του Ρα).
. Οι τρεις γυναίκες που τον συνοδεύουν σε αυτό το τελευταίο ταξίδι είναι η Μεγάλη Θεά με την τριπλή μορφή της (Παρθένος, Σύζυγος και Γραία ή Άρτεμις, Δήμητρα, Εκάτη) .
Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ένας εντυπωσιακός παραλληλισμός ανάμεσα στον μύθο του Αρθούρου και τον μύθο του Όσιρη. Στον παραλληλισμό αυτόν, ο Αρθούρος έχει το ρόλο του Όσιρη, ο Μέρλιν του μάγου-θεού Θωθ (ή Ερμή του Τρισμέγιστου) , ενώ ο Μόρντερντ παίζει το ρόλο του Σετ, από το χέρι του οποίου πεθαίνει ο Αρθούρος/Οσιρης.
. Τ ο τελευταίο ταξίδι του Αρθούρου είναι το ταξίδι του Όσιρη στο Νείλο, ενώ τα σώματα και των δύο μεταφέρονται σε μια άλλη διάσταση (Ααλού για τον Όσιρη, Άβαλον για τον Αρθούρο!), στην οποία περιμένουν την ώρα που θα επανέλθουν ξανά στη ζωή...
Αυτή η τελευταία αναφορά φέρνει στο νου μια άλλη σειρά μύθων, ιδιαίτερα διαδεδομένων στην Ευρώπη, σχετικά με τον "μαρμαρωμένο" ή "κοιμισμένο" βασιλιά, ο οποίος δεν είναι στην πραγματικότητα νεκρός, αλλά πρόκειται να ξαναγυρίσει στη ζωή όταν έρθει "το πλήρωμα του χρόνου" και ο λαός του θα βρεθεί στη μεγαλύτερη ανάγκη. Έτσι, ο Αρθούρος είναι ο "αλλοτινός και μέλλων βασιλιάς", το ιδανικό πρότυπο του ήρωα, του οποίου το θάνατο η λαϊκή ψυχή αρνείται να αποδεχθεί, και περιμένει υπομονετικά την επιστροφή του. Δυο κλασικά παραδείγματα(το ένα πολύ γνωστό σ' εμάς) είναι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς και ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα, ο Αυτοκράτορας της Γερμανίας, ο οποίος λέγεται πως θα ξυπνήσει όταν η κόκκινη γενειάδα του μακρύνει τόσο ώστε να τυλιxτεί δεκατρείς φορές γύρω από το πέτρινο κρεβάτι πάνω στο οποίο αναπαύεται, σε κάποια άγνωστη κατακόμβη.
Μια ακόμη σειρά μύθων η οποία σχετίζεται άμεσα με τον Αρθούρο και το Άβαλον είναι αυτοί που μιλούν για κάποια μαγικά, πανέμορφα νησιά που βρίσκονται στην απώτερη Δύση, στο σημείο όπου ο ήλιος χάνεται κάθε βράδυ μέσα στα νερά. Το Άβαλον είναι το Νησί των Εσπερίδων, το οποίο επισκέφτηκε ο Ηρακλής κατά τον ενδέκατο άθλο του. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την κοινή αναφορά στο «μήλο». Το μήλο ήταν ένας ιερός καρπός για όλους τους λαoύς της αρχαίας Ευρώπης. Οι θεοί του σκανδιναβικού πανθέου διατηρούν τη νεότητά τους χάρη στα μαγικά μήλα που κρατά η θεά Ίντουν, ενώ παρόμοιες ιδιότητες έχουν και τα χρυσά μήλα, δώρο της θεάς Γης στους γάμους του Διός με την Ήρα, τα οποία φυλάγουν οι Εσπερίδες και ο τρομερός δράκοντας Λάδων, γιος του Τυφώνα και της Έχιδνας. Το μήλο της Έριδος είναι αυτό που απστελεί την αιτία του Τρωικού Πολέμου. Ο Ιππομένης καταφέρνει να κερδίσει στον αγώνα δρόμου την Αταλάντη, χάρη στα τρία
χρυσά μήλα που του δωρίζει η θεά Αφροδίτη. Η στενότατη σχέση με το κελτικό Άβαλον, το "Ίνις Άφαλαχ" ή "Νησί των Μήλων" είναι προφανής.(Θωμας Μαστακούρης,περιοδ."τριτο ματι" Ιούνιος 2001)
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
καποδιστρια ,πολυ ομορφα παρουσιασες τις παραλληλες?? μυθολογιες:)
που και οι σκανδιναυικες μα και οι αγγλοσσαξονικες στηριζονται σε εναν κοινο "βραχο".
στην αρχαια ελληνικη "μυθολογια"?? και ιστορια.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Μάλλον δεν ειναι πολύ σχετικό με το θεμα,
αλλα γι αυτους που τους αρέσει η Ιρλανδική μουσική
προτείνω ανεπιφύλαχτα τους BOTHY BAND
ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΙ!!!
αλλα γι αυτους που τους αρέσει η Ιρλανδική μουσική
προτείνω ανεπιφύλαχτα τους BOTHY BAND
ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΙ!!!