- Παράξενες Ιστορίες No1... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

το βραδυ που γυρισαν σπιτι ειπε στον αντρα της οτι ο μικρος εξαφανηστηκε !!!!!!!!!!

9 μερες το ψαχνανε σε ολο το χωριο !

τιποτα !

μετα απο λιγες μερες ακομη , βραδυ παλι χτυπαει η πορτα !
ηταν ο μικρος !!!!!
η μητρια παγωσε !!!

εξιστορησε στον πατερα του τι εγινε , και του ειπε οτι καθως επεφτε στον γκρεμο τον επιασε μια κυρια ομορφη μαυροφορεμενη η οποια ειχε ενα μωρο στην αγκαλια της !
περιποιηθηκε τις πληγες του και οταν εγινε καλα τον ανεβασε στο χωραφι και του εδειξε το δρομο για το σπιτι του !

το παιδακι αυτο σημερα ειναι 56 χρ , και στο χωριο το λενε "αλαφροισκιωτο " επειδη βλεπει οραματα και προλεγει το μελλον .

ο πατερας του σουταρε την μητρια μετα απο αυτο και 3 μηνες αργοτερα πεθανε χανοντας την ισορροπια της και πεφτοντας στον ιδιο γκρεμο !

συμπτωση ή θεια τιμωρια !

υ.γ. αργοτερα η γιαγιακα θα σας πει και αλλες ιστοριες !!!

φιλικα

Μου έδωσε την αίσθηση της Θείας Δίκης kι' αυτό πάντα μου αρέσει.

Το γκολουμ από τον άρχοντα των δακτυλιδιών έμοιαζε με μανεκέν μπροστά του,λεει
χαριτολογώντας ο αδελφός μου.
Το νησί είναι σχετικά μικρό και αρκετές σκοπιές που το κυκλώνουν περιμετρικά έχουν οπτική επικοινωνία μεταξύ τους.
Όσοι είχαν διόπτρες νυκτός το έβλεπαν καλυτερα,και αυτοί είπαν ότι
ήταν πολύ πολύ άσχημο, με υπερβολικά μεγάλα δάκτυλα, και "γραμμές" και "τραβήγματα" στο πρόσωπο, και ότι έλαμπε υπερβολικά.
Το πλάσμα χάθηκε σε μια από τις τρύπες οι οποίες είναι γεμάτες από κοκάλα ανθρώπων(οι ντόπιοι λενε ότι
είναι τα κοκάλα από τους πειρατές που έσφαξε ο Καίσαρας).
Οι στρατιώτες άνοιξαν πυρ κατά βούληση, έριξαν αρκετές σφαίρες εναντίον του,
αλλά δεν το πέτυχε κανείς ή και αν το πέτυχε δεν βρήκαν σημάδια την άλλη μέρα που να δείχνουν κάτι τέτοιο.
Όλοι είδαν ένα πλάσμα να κινείται περίπου
στα 200 μέτρα μακριά τους ,το ύψος του ήταν περίπου 60-100cm, φαίνονταν ότι
κάποιες στιγμές δεν πατούσε στο έδαφος αλλά αιωρούταν τυλιγμένο σε ένα
πρασινοασπρο φως.
Κάποια στιγμή μέσα στην νύχτα το ένα μετά το άλλο φυλάκιο
άρχισαν να σημαίνουν συναγερμό και να ειδοποιούν το κέντρο
διαβιβασεων,60 στρατιώτες περίπου πατάχθηκαν έξω με τα όπλα στα χέρια
Εκείνο το καλοκαίρι ήταν μόνιμη σκοπιά σε φυλάκιο στο
ανατολικό αιγαίο,
Η παρακάτω ιστορία έγινε το καλοκαίρι του ....
μου την διηγήθηκε ο αδελφός μου και εγώ
την μεταφέρω σε εσάς.

Χρονολογία και ακριβές σημείο δεν αποκαλύπτω για ευνόητους λόγους καθώς και κάποιες λεπτομέρειες από την περιγραφή του.
Οι γνωρίζοντες θα το καταλάβουν εύκολα πάντως.

Αυτά!
Σας ξαναχαιρετώ και ελπίζω να σας άρεσε η ιστορία μου.

Ζούσαμε στην Μάντρα αττικής σε ένα σπίτι στην πλαγιά ενός λόφου.
Εγώ ήμουν σε ηλικία 4 ετών περίπου.
Στο σπίτι εμφανίζονταν πολλά και διάφορα. Έτσι βλέπαμε σκιές να περιφέρονται, η αδερφή μου είχε δει ένα κεφάλι δίχως σώμα να αιωρείται και άλλα τέτοια.
Εγώ προσωπικά είχα δει με τα μάτια μου 5 σκιές, με μορφή που έχουν αυτοί οι καλόγεροι με τα σκεπασμένα με κουκούλα κεφάλια, να περιφέρονται στους τοίχους η μία πίσω από την άλλη. Το αποκορύφωμα ήταν μια μορφή μαυροντυμένη που έφερνε γύρω γύρω το κρεβάτι των γονιών μου, σε κάποια φάση που ο πατέρας μου δούλευε νύχτα και ήμασταν στο σπίτι τα παιδιά και η μάνα μου μόνη της. Τι παπάδες φέραμε , τι ευχέλαια κάναμε, τίποτα. Το σπίτι το πουλήσαμε άμεσα και είχε παρθεί η απόφαση αν δεν βρεθεί αγοραστής να το χαρίζαμε σε ίδρυμα.

Αφού φύγαμε από εκεί μετά από πολλά χρόνια, ένα βράδυ ετοιμαζόμασταν να κοιμηθούμε στην αυλή. Τότε δεν είχαμε εγκληματικά στοιχεία ο κόσμος κοιμόταν έξω άφοβα. Και βλέπουμε κάτι να πετάει σε χαμηλό ύψος με εμφάνιση κολοκύθας και μέγεθος γύρω στα 2 μέτρα και κόκκινο. Το κόκκινο δεν ήταν χρώμα αλλά ήταν όπως το πυρωμένο σίδερο. Πέρασε και χάθηκε. Δυστυχώς τότε η φωτογραφική μηχανή ήταν πολυτέλεια.

Στην τελευταία τάξη του λυκείου λοιπόν είχα ένα παπάκι και πήγαινα να αφήσω τον φίλο μου στο σπίτι του. Πλησιάζοντας μια γέφυρα κοντά στο σπίτι πού έμενα στην Μάντρα, στρωμένη με άσφαλτο, εντελώς ξαφνικά με έπιασε ένας φόβος και έκοψα ταχύτητα γιατί πήγαινα γρήγορα. Μόλις μπήκαμε στο γεφυράκι σηκώθηκε ομίχλη και δεν έβλεπα στους 10 πόντους. Επίσης μύριζε έντονα λιβάνι. Περάσαμε σιγά σιγά και περιττό να πω ότι και οι 2 είχαμε παγώσει από τον φόβο μας.

Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν πια δόκιμος και αρχιφύλακας σε ένα φυλάκιο στα αλβανικά σύνορα, λίγο πριν τελειώσει η θητεία μου, με πλησιάζει ένας κάτοικος από το χωριό των 5 κατοίκων που υπήρχε 10 χλμ. μακριά από το φυλάκιο.
Είχαμε σχέσεις γιατί μας έφερνε πράγματα με το τρακτέρ από γειτονικά χωριά.
Εγώ έχω μεγάλο πάθος με τα νομίσματα. Όταν μου είπε ότι στο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη πού βρίσκετε κοντά στο φυλάκιο είχαν εντοπίσει με μηχάνημα λίρες δεν ήθελα και πολύ. Μου εξήγησε ότι παλαιότερα είχαν προσπαθήσει να τα πάρουν αλλά τους κατάλαβαν από το φυλάκιο και έφυγαν άρον άρον.
Κανονίσαμε 12 το βράδυ να πάμε, με την συμφωνία ότι δεν θα σκάβαμε με τίποτα μέσα στην εκκλησία. Μου είπαν ότι τα χρήματα είχαν εντοπιστεί απ' έξω, κοντά στην είσοδο. Η δεύτερη συμφωνία ήταν ότι θα δίναμε ίσο μερίδιο και στην εκκλησία.
Έπιασα έναν από το φυλάκιο και του είπα να πάει να κρυφτή πιο νωρίς και να με προσέχει, μην μου κάνουν κακό αν βρούμε τελικά τίποτα. Του έδωσα σφαίρες και του υποσχέθηκα μερίδιο.
Ήρθε λοιπόν η ώρα ρίξαμε τα φώτα του τρακτέρ και άρχισε το σκάψιμο. Στην πορεία βρίσκαμε κομμάτια από πήλινα αγγεία. Φτάσαμε σε μια πέτρα λαξεμένη και βαριά και χαρήκαμε. Μετά από τεράστια προσπάθεια να την βγάλουμε αλλά τζίφος. Ήδη είχαμε φτάσει σε μεγάλο βάθος και ενώ συνεχιζόταν η ανασκαφή μέσα στην απόλυτη ησυχία, άρχισα να ακούω ψαλμωδίες. Σαν ένας παπάς να έκανε λειτουργία δίπλα στο αφτί μου. Ρώτησα τους άλλους αν άκουσαν κάτι και μου είπαν όχι. Τους έβαλα επιτόπου και σκέπασαν την τρύπα και φύγαμε. Και ορκίστηκα να μην ξαναψάξω ποτέ κοντά σε εκκλησία.

Συγνώμη αν σας κούρασα. Περιλαμβάνει αληθινά περιστατικά.