- Mυστικοί κώδικες στις μουσικές κλίμακες-Μαθηματικές δομές - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Απλό.

Για εφαρμογές στο ακουστικό φάσμα χρησιμοποιούμε μικρόφωνο και ενισχυτή. Όσο πιο μεγάλη ακρίβεια θέλουμε, τόσο πιο μακριά μένουμε από "ερασιτεχνικές" λύσεις.

Υπάρχουν πράγματι μικρόφωνα και ενισχυτές για στούντιο, που αντιλαμβάνονται συχνότητες στην περιοχή του υπέρηχου. Με απλά λόγια, θα μπορούσαν να καταγράψουν άνετα τους ήχους δελφινιών, φαλαινών, νυχτερίδων κλπ.

Αλλά κάνω μια πρακτική σκέψη. Εφόσον γνωρίζουμε ότι τα συστήματα που αναπαράγουν μουσική στο σπίτι, στο αυτοκίνητο στον υπολογιστή μας έχουν μια πεπερσμένη ανω συχνότητα, ας πούμε 20-22KHz, έχοντας αυτήν την πραγματικότητα ύπ όψη μας, ίσωςν να μην χρειάζεται να καταφύγουμε σε πανάκριβες μετρήσεις.

Όταν ήμουν πιτσιρικάς συνέδεα τον παλμογράφο με το στέρεο. Έτσι "φαινόταν" η κυματομορφή της μουσικής. Οι απεικονίσεις αυτές είναι πολύ ενδιαφέρουσες (και θεαματικές !), και σήμερα μπρούν να γίνουν ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ με κάποιο πρόγραμμα με την κάτρα ήχου του ΠίΣί.

Για να κάνουμε όμως ανάλυση σε αρμονικές, χρειάζεται ένας λεγόμενος ΑΝΑΛΥΤΗΣ. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιο πρόγραμμα που να το κάνει

Λέξεις κλειδί : Spectrum analyzer, Harmonic-, frequency-,Fourrier analysis

Θα διαπιστώσεις ότι η ανάλυση των αρμονικών μιας χορδής ενός μουσικού οργάνου έιναι καθοριστική για το μουσικό όργανο.
Οι αρμονικές είναι αυτές, που καθορίζουν τη χροιά.
Ένα απλό παράδειγμα και το πιο ... ιστορικό.

Ο αυλός. Με μια ή με δύο σύριγγες. Αλλά και η ύραυλίς (αρμόνιο), που δίνει αέρα σε περισσότερες από μία σύριγγες.
Το "κλασσικό εκκλησιαστικό αρμόνιο". Με κάποιους ρυθμιστές, εμπλουτίζεται ο ήχος με αρμονικές και αλλάξει η χροιά του.

Κλασσικό παράδειγμα. Η απλή και η ηλεκτρική κιθάρα. Με distortion παράγονται αρμονικές που κάνουν την ηλεκτρική κιθάρα αυτό που είναι.

Το ξύλο, το κέλυφος, η μορφή το σχήμα του είναι αυτό που "δινει" αρμονικές στην χορδή. Άλλο το βιολί Στραντιβάριους και άλλο η Στράτοκάστερ.

Όρεξη να έχεις ... να το ψάχνεις ! :D

Ανδρέας "Βρίλ"

quote:

---

Εννοείται οτι δεν μιλαμε για μεταφυσικές, αλλά για φυσικούς νόμους. Υπάρχει μια έμφυτη τάση του ανθρώπου για την αρμονική μελωδία- όπως και για την ομορφιά της φύσης. Αν τωρα, εμεις επιλέξαμε να ζούμε στα "τσιμέντα", κακό του κεφαλιού μας

---

So-complicated-simple... :)
M©Z_AAArtProtectedbyUni-cheΦ>>

Δεν πρόκειται περί πλάκας αλλά περί φόρου τιμής στον Μπαχ. Συνολικά έχουν γραφτεί γύρω στα 30 έργα που ξεκινούν με αυτούς ακριβώς τους φθόγγους από πολύ μεγάλους συνθέτες.

Το θέμα αυτό ( Β Α C H ) ξεκίνα πρώτα από τον ίδιο τον Μπάχ που το χρησιμοποιεί στο 3ο μέρος μίας φούγκας(δεν θυμάμαι ακριβώς ποιας, μιας και είναι πάρα πολλές, αλλά μπορώ να το βρω αν ενδιαφέρει κάποιον). Το ίδιαίτερο βέβαια με αυτό το τρίτο μέρος, απ'όσο γνωρίζω, δεν είναι η σειρά αυτή των νοτών(αφού πρόκειται για κάτι που έγινε σκόπιμα από τον συνθέτη),αλλά η αρμονία.
Όλοι πίστευαν ότι αυτό το 3ο μέρος δεν είναι γραμμένο σύμφωνα με τους κανόνες της φούγκας, ώσπου κάποιος μουσικολόγος(και πάλι δεν θυμάμαι όνομα αλλά μπορώ να το βρω αν ψάξω) εμφανίστηκε και αποκάλυψε ότι αυτό το μέρος μπορεί να παιχτεί παράλληλα(δηλ μαζί) με οποιοδήποτε από τα άλλα δύο μέρη και να δημιουργεί αρμονία!

Εδώ φίλε μου έρχομαι να σε προσθέσω ένα β σκέλος. Το β σκέλος αφορά την εκάστοτε εποχή και τα εκάστοτε αυτιά.
Ένα παράδειγμα:

Η πέμπτη(το διάστημα 5ης, δηλαδή η απόσταση που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο νότες) είναι διάστημα σύμφωνο και επιτρεπτό στα πλαίσια μίας συγχορδίας. Σε ένα κομμάτι κλασσικής μουσικής απαγορεύεται να χρησιμοποιηθεί διάστημα 5ης μεταξύ δύο συνεχόμενων συγχορδιών(είναι οι λεγόμενες "παράλληλες πέμπτες"). Αυτό όμως δεν συνέβαινε πάντα. Μέχρι να εξελιχθεί η αρμονία χρησιμοποιούνταν οι παράλληλες πέμπτες.(και ας μην ξεχνάμε και τις "πέμπτες του Μότσαρτ", Μότσαρτ ήταν αυτός ότι γούσταρε έκανε..).