- HEAVY METAL (και άλλα...) - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Σπίτι ,αργά, τη νύκτα .Βάζω ένα ουίσκι για να βοηθήσει το μυαλό μου ,σε ένα ταξίδι στο παρελθόν & το ξεχασμένο λαβύρινθο των γλυκών αναμνήσεων της εφηβικής αθωότητας, αναζητώντας τον Rory.

12 Σεπτέμβριο του 1981 που έγινε η συναυλία στη Ν. Φιλαδέλφεια ήμουν μικρός ακόμη για να πάω στη συναυλία, μαθητής τότε της Α`Λυκείου στη Καλλιθέα, άλλα ήμουν ήδη βαπτισμένος ροκάς. Αμυδρά θυμάμαι ότι εκείνο το πρωινό του Σαββάτου ,τον είχε προσκεκλημένο στην μαυρόασπρη ακόμη τότε ΕΡΤ , για συνέντευξη ,ο δημοσιογράφος Χρήστος Οικονόμου.

Την επόμενη μέρα από τα κρεμασμένα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σε όλα τα περίπτερα, ή Ελλάδα μάθαινε ``Κάηκε ή Νέα Φιλαδέλφεια από τους ΡΟΚΑΔΕΣ..`` Συγκρούσεις με τις δυνάμεις των ΜΑΤ, κάψιμο περιπολικών, ρίψη δακρυγόνων και ολονύκτιο κυνηγητό στα γύρω στενά και τον σταθμό του ηλεκτρικού στο Περισσό. Η αλήθεια είναι ότι ο συντηρητικός κρατικός μηχανισμός, για μια ακόμη φορά είχε δείξει χωρίς ``προσωπείο`` την στάση και το φόβο του απέναντι στο κίνημα του ροκ ,που έπαιρνε διαστάσεις επιδημίας απ` άκρη σ` άκρη σε όλη τη νεολαία ,του πλανήτη.

Η ιστορία επαναλαμβανόταν όπως στο παρελθόν, με αναίτια επέμβαση της αστυνομίας σε όλες τις ροκ συναυλίες που έγιναν :των Rolling Stones (1967),Police,Gillan ή θέσπιζε νόμους απαγορεύσεως της `μακριάς κώμης `. Η νεολαία όμως τότε δε `κόλλαγε` σε τέτοια. Είχε ήδη ζήσει χούντες, αύρες, κλόμπς ,λογοκρισίες, Πολυτεχνεία. Το επαναστατικό πνεύμα στα `80ees υπήρχε και θέλαμε να αλλάξουμε το κατεστημένο που επικράτησε στα `70ees.Το πάνκ, το μέταλ και οι Pink Floyd με το ``Τhe Wall`` μας είχαν `ψιλιάσει` για τις κρεατομηχανές του συστήματος που μας περίμεναν να μας καταπιούν. Χρειαζόμασταν μία ταυτότητα και μία μουσική. Τη βρήκαμε στο ροκ.

Τα νέα της συναυλίας του Rory Gallagher κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα σε όλα τα σχολεία ,τα προαύλια ,τα φροντιστήρια, τις καφετέριες ,στα ηλεκτρονικά, τις πλατείες, τους παράνομους ραδιοφωνικούς σταθμούς στα FM…και το όνομα του έγινε Θρύλος .Γραφόταν σε τοίχους ,σχολικές τσάντες, θρανία, φοιτητικές εστίες ΠΑΝΤΟΥ. Ο Rory ήταν ο μόνος καλλιτέχνης που η μουσική του συσπείρωνε και ήταν σεβαστός από όλους τους νέους ανεξαρτήτως `φυλής` που ανήκαν. Φρικιά, χεβυ μεταλλάδες ,πανκιά, μοϊκανοί, new wave, φλώροι, καρεκλάδες κλπ. Tα τραγούδια του Shadow play,Philby,Follow me,Moonchild παιζόντουσαν σε όλα τα πάρτυ, τις κοπάνες, χοροεσπερίδες, θερινές ντισκοτέκ. Την αμεσότητα των στίχων του ,την έντυσε με κιθαριστικές συγχορδίες μίας μόνο ισοβίως αγαπημένης του (σχεδόν λιωμένης από το παίξιμο) Fender Stratocaster του. Την είχε πάντοτε δίπλα του ,χωρίς να την αποχωριστεί ποτέ, ακόμη και τα τελευταία δύσκολα χρόνια της ασθένειας του ,που δεν μπορούσε πλέον λόγω του `πρηξίματος` που επεκτάθηκε σε όλο του το σώμα να δίνει συναυλίες και κρυβόταν από τους θαυμαστές του και τους δημοσιογράφους σε κάποιο διαμέρισμα στο Λονδίνο, μέχρι τη στιγμή που πήγε ψηλά να συναντήσει το Hendrix, τη Joplin,τον Morrison και όλη τη παλιό παρέα ,για να τζαμάρουν αιώνια. Για όλους εμάς όμως η αυθεντικότητα της κληρονομιά και που μας άφησαν , τα τραγούδια τους, θα μας συντροφεύουν και θα είναι σα να ζουν για πάντα ανάμεσά μας . Θα αποτελούν πάντα (υπενθυμίζοντας και στους νεότερους) ότι υπάρχει αντίδοτο στο δήθεν, το προσποιητό, το ψεύτικο & το `πλαστικό` του σήμερα ……..Ευχαριστούμε Rory για ότι μας άφησες…..Long live rock & roll hero.....Goodnight my friend.....

εν το μεταξυ μολις συνηδειτοποιησα πως τοση ωρα ακουω το painkiller [το αλμπουμ]. συμπτωση; α, ρε velis τι μας εκανες

quote:

---

Ωραίο videoclip κι ωραίο τραγούδι...

---

______________________________________________
learn as if you are going to live forever
live as if you are going to die tommorow
-soulfly

quote:

---

εδω πρεπει να μπει "φλωρε, τι ειναι αυτα που ακους, within temptation μπλα μπλα μπλα μπλα...."

γεια σου dying αθανατε!

---

In anticipation of my resurrection...

αλλωστε οπως ειδες και πιο πανω, γι' αυτου του ειδους τη μουσικη τ' ακουσα!!!

keep up!!!

Πάντως τα τρία μεγάλα απωθημένα μου είναι η συναυλία των Maiden το '88,οι Pink Floyd το '89 και οι Metallica το '93.Είχα διαβάσει ότι οι Metallica είχαν παίξει 3 ώρες(!!!) στη Νέα Σμύρνη.Το απόλυτο όργιο!

Όταν έμαθα ότι θα γίνει η συναυλία, ήταν Σεπτέμβριος του 1988. Πήγαινα Τρίτη Λυκείου στη Σιβιτανίδειο και πραγματικά ήταν γεγονός που το περιμέναμε όλοι τότε μιας και οι ροκάδες και τα μέταλα ήταν της μόδας τότε και ήμαστε πολύ πιο πολλοί από αυτούς που ακούγανε τα Hits της εποχής (σε αντίθεση με σήμερα). Μέσα σε λίγες μέρες άρχισε η διαφημιστική καμπάνια της συναυλίας με τεράστιες αφίσες. Παντού, Στο Σύνταγμα και στην Ομόνοια, ακόμη και μέσα στα βαγόνια του ηλεκτρικού. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι Pink Floyd είχαν αρχίσει περιοδεία μήνες πριν (από το 1987) και το θέαμα ήταν μοναδικό. Αυτό το ήξεραν μέχρι και οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, η υποδοχή των Pink Floyd, από τη Μελίνα Μερκούρη στο αεροδρόμιο και στο Υπουργείο Πολιτισμού αυτό δήλωνε. Και μην ξεχνάμε πως τότε η Ελλάδα έκανε και προσπάθεια να πάρει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 και η διαφήμιση της χώρας μετρούσε.

Μάλιστα, η γνώμη των Floyd για το θέμα αυτό πήρε μεγάλη δημοσιότητα μιας και τάχτηκαν ανοιχτά με το μέρος της Ελλάδας, αν και συνυποψήφια ήταν και η χώρα τους. Είχε γίνει μάλιστα σχετικά με το θέμα αυτό εκτενές ρεπορτάζ από την κρατική τηλεόραση, με ταυτόχρονη μετάδοση πλάνων από συναυλία τους, που έδωσαν στη Γαλλία το 1988 και που ταυτόχρονα μετέδιδε η ρωσική TV, μιας και το να παίξουν οι Floyd στη Μόσχα τότε ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός (έπαιξαν 4 μέρες μετά την Αθήνα).

Στις 31 Μάη λοιπόν του 1989 οι Floyd εμφανίζονται στην Αθήνα. Την προηγούμενη μέρα είχαν πάει στη συναυλία των Cure, ως θεατές στο γήπεδο της ΑΕΚ. Στο ΟΑΚΑ, οι νταλίκες έξω από το στάδιο ήταν σαν ένα τεράστιο ξενοδοχείο. Γεννήτριες χιλιάδων Watt, έδιναν ρεύμα στα μοναδικά και πάντα τελευταίας τεχνολογίας φώτα και ηχητικά των Pink Floyd. Το Μοναδικό τετραφωνικό σύστημα που κανένα Group δεν έχει φέρει ποτέ στην Ελλάδα έδινε έναν ήχο μαγικό. Τεράστιοι γερανοί με συρματόσκοινα από τη μια μεριά του σταδίου στην άλλη, και γενικά απίστευτος όγκος σκηνικών, σε έκαναν να πιστεύεις ότι αυτό που θα ακολουθήσει σε λίγο δεν θα έχει σχέση με τίποτα από όσα είχαμε δει ως τότε.

Η συναυλία άρχισε με το Shine on you crazy diamond και φυσικά δεν περιγράφεται το τι έγινε! Η εικόνα από τις πάνω κερκίδες, με τη λαοθάλασσα να έχει ανάψει "εκατομύρια" αναπτήρες και το απίστευτο χρωματικό σκηνικό με τους Floyd, θα μείνει στη μνήμη μου για πάντα, αφού άλλωστε είμαι σίγουρος ότι πλέον από δω και πέρα, ό,τι και να δω που θα έχει σχέση με συναυλία, θα είναι κατώτερο από αυτό που είδα πριν 14 χρόνια.

Ο ήχος των Pink Floyd στην κυριολεξία σε περικύκλωνε. Νόμιζες ότι ακούς το CD των Floyd από δεξιά, αριστερά, μπροστά και πίσω. Ο συνδυασμός του τέλειου ήχου με τα laser και τα φώτα σε έκαναν να βλέπεις έναν ήχο γεμάτο εικόνες. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω ότι έγινε εκείνη τη βραδιά. Η συναυλία τελείωσε και όλοι φύγαμε από το στάδιο με το στόμα ανοιχτό, που πραγματικά δεν μπορούσαμε να το κλείσουμε από το σοκ που πάθαμε. Ήταν τόσο μοναδική αυτή η συναυλία, που την άλλη μέρα οι εφημερίδες γράφανε λόγια σαν και αυτά που γράφω τώρα. Τα ΝΕΑ είχαν ένα τρισέλιδο αφιέρωμα στη βραδιά και προβλέψανε ότι η μοναδικότητα αυτού του θεάματος θα μείνει στη μνήμη όλων για δεκαετίες, αφού δεν θα υπάρχει τίποτα παρόμοιο για να το σβήσει. Και τελειώνοντας το άρθρο γράφει: "Χθές φέυγοντας από το στάδιο νιώσαμε πιο καθαροί", εννοώντας το πόσο πιο ξεκάθαρα μπορείς πλέον να ξεχωρίσεις αυτό το group, που απέχει πολύ από ότι έχει σχέση με μουσική και μουσικό, γιατί είναι πολύ ψηλά.

Αυτά είχα να σας πω. Και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να προσπαθούμε να πούμε σε όλα αυτά τα ζωντόβολα που ακούνε Βανδή και Βίσσυ πόσο γραμμένους τους έχουμε... (χεχεχε)."

Το άρθρο που ακολουθεί τώρα είναι από ένα ακόμη μέλος του fan club που θέλει να μείνει ανώνυμο και ήταν και αυτό εκεί.

"Όταν έμαθα το Σεπτέμβριο του 1988 ότι θα έρθουν οι Pink Floyd στην Ελλάδα δεν έδωσα και πολύ σημασία. Ήμουν 15 χρονών τότε, τρελαμένος με Metallica, Led Zeppelin, Black Sabbath και κυρίως με metal και hard rock ακούσματα. Τους Pink Floyd φυσικά και τους ήξερα, χωρίς να έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα και ένας ξάδερφος μου είχε το The Wall σε βινύλιο και το είχα ακούσει κι εγώ. Θυμάμαι μάλιστα, πως μου άρεσε άλλα σε καμία περίπτωση δεν μπορούσα να το τοποθετήσω πάνω από το Master of Puppets και από πολλά albums των Sabbath και άλλων groups. Τότε μάλιστα επικρατούσε και μια πόρωση με Scorpions και μπορώ να πω ότι το Wall, το είχα πολύ χαμηλά σε σχέση με αυτά. Φυσικά, περιττό να πω ότι δεν είχα ακούσει κανένα άλλο album τους.

Σύντομα, είχαμε μαζευτεί μια παρέα "μεταλλάδων", να πάμε να δούμε τους Floyd. Τα εισιτήρια θυμάμαι ήταν ψιλοτσουχτερά για την εποχή και μου είχε κακοφανεί.

Τελικά, κλείσαμε εισιτήρια και περιμέναμε να έρθει ο Μάης. Φυσικά, εκείνη η χρονία είχε πολλά ονόματα που επισκεφθήκαν τη χώρα μας, ειδικά το καλοκαίρι από ότι θυμάμαι. Είχαν έρθει και οι Cure εκείνες τις μέρες αν δεν κάνω λάθος. Τελικά, οι Floyd φτάσανε με δάφνες 2 μέρες νομίζω πριν τις 31. Απέξω από το στάδιο όταν φτάσαμε γινόταν ΠΑΝΙΚΟΣ!!! Εντύπωση μου είχε κάνει το κράμα ηλικιών, αφού έβλεπες από 10 χρονών παιδάκια μέχρι και εξηντάρηδες! Πάντως, ως επί το πλείστον οι περισσότεροι ήταν 25-35 από ότι έμαθα αργότερα.
Το πρώτο κομμάτι που παίξανε γέμισε την ψυχή μου με πόνο και ταυτόχρονα ένιωσα να εξυψώνομαι στα ουράνια. Αργότερα έμαθα ότι λεγόταν Shine on you crazy diamond. Απο εκείνο το σημείο και μετά, δεν πίστευα αυτά που άκουγα. Το ίδιο και οι φίλοι μου. Ήταν μια απίστευτη μουσική, που δεν είχαμε ποτέ ξανακούσει. Δεν ξέραμε σχεδόν κανένα κομμάτι και παίξανε και πολλά από το καινούριο τους τότε album. Παρόλα αυτά, νιώθαμε μουσικά μεταλλαγμένοι. Μέσα σε μια ώρα παιξίματος οι Floyd είχαν καταφέρει να επισκιάσουν ότι μέχρι τότε θεωρούσα μουσική.

Κι όλα αυτά μέσα σε ένα απίστευτο κλίμα με γουρούνια και κρεβάτια και άλλα περίεργα να περνάνε πάνω από τα κεφάλια μας. Με χρώματα που ταίριαζαν τόσο με τη μουσική που ήθελες να κλάψεις. Ακτίνες laser, σου έδιναν την εντύπωση ότι ταξιδεύεις στο διάστημα. Όσο για τον κόσμο; Τόσο φανατικό κοινό ούτε και σε μέταλ συγκροτήματα δεν βλέπεις. Θυμάμαι έναν 30αρη τότε, καθόταν δίπλα μου σχεδόν και τραγουδούσε μαζί με τους FLoyd! Ήξερε απέξω μέχρι και το τελευταίο τραγούδι! Εντύπωση μου χε κάνει κι ένας άλλος που ήταν μισόγυμνος και είχε βάψει το σώμα του σαν τείχος. Ευτυχώς, που είχε και ζέστη.
ΛΟΙΠΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΕΔΩ...ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΑΝΤΑ ΓΙΆ PINK FLOYD
http://pinkfloyd.gr/phpBB2/viewtopic.php?t=19

Γιά maiden στη Ν.Φιλαδέλφεια `88,τότε κτυπιώμουν τόσο πολύ μπροστά (όπως και φέτος 21/6 στη Μαλακάσσα,)όπου ο Dickinson και όλοι δώσανε ρέστα,ΑΠΛΑ γιατί είναι κορυφαίοι performers πάντα.....

Saxon Ριζουπολη Μάη του 86 έπαιξαν Support oi ΕΛληνες SPitfire, στην ιστορική πρώτη Metal συναυλία επί Ελληνικού εδάφους Αν και ήμουν στο γήπεδο έκείνη τη βραδυά προτειμώ να γράψω επί λέξη το άρθρο του ανταποκριτή του Kerrang!(Τεύχος 122) Mark Putterford που΄είχε πάει και κρουαζίέρα Υδρα,Σπέτσες κ.α με τους Saxon..Spitfire weren`t exactly in the same class as Saxon but they tried hard and should be given credit for that...Αναφέρει λεπτομερώς απ` ότι θυμάμε και εγώ τα τεράστια τεχνικά προβλήματα στον ήχο που είχαν.(θαμμένη φωνή ,κιθάρα) μπροστά σε 12,000 κόσμο περίπου.

Metallica,(με support Cult) μπορείς να τους θαυμάσεις σε DVD(μέσω δορυφορικής λήψης επαγγελματική κάλυψη) στο Μοναστηράκι έαν το πετύχεις ,απο΄την περιοδέία μερικές μέρες μετά στη Βασιλεία της Ελβετίας..Απλά οι ανθρώποι σε τελειώνουν με ένα ισοπεδωτικό setlist και ξεχνάνε να κατέβουν από τη σκηνή...

Ανατρίχιασα με το άρθρο για τη συναυλία των Floyd.

Θα τρελαθώ εάν έρθει ο Waters στην Επίδαυρο,θα είναι απίστευτο!!!

θελω να πω, οι manowar ειναι οι παλιοι αλλα οι rhapsody ειναι οι "ωραιοι"... θελουν ατμοσφαιρα, εφφε, σκοταδι...

quote:

---

ξερει κανενα μεταλο εδω μεσα, αν θα ερθουν με κανεναν αλλο οι manowar/rhapsody? βεβαια και μονοι τους πολλοι ειναι [δεν πιστευα στα ματια μου οταν το διαβασα] αλλα ποιος θα ανοιγει για ποιον;;;

---

-Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να προδώσει τη μοίρα του-

The hellrider of a tyranny of souls riding the storm by a master of puppets in an endless pain of the trooper that kill with power under a glass moon waiting for darkness after an imigrant song to heaven and hell...