- Ευθανασια - Ο " γλυκος θάνατος " - .-= Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ =-.
Εγώ Σίσιφε προτιμώ ή προσπαθώ να μην το βλέπω ώς ζήτημα ζωής ή θανάτου,παρά ως θέμα επιλογής.Αλλά και πάλι αυτό είναι υπό συζήτηση διότι,σ'αυτό μπορεί να μας βοηθήσει και η Σταχτομπούτα της παρέας,απ'ότι ξέρω όλες οι εγκεφαλικές παθήσεις είναι μη αναστρέψιμες!Υπάρχει λοιπόν ζωή για κάποιον που είναι καθηλωμένος σε ένα κρεββάτι και δεν έχει επίγνωση της κατάστασής του αφού ο εγκέφαλος του δεν λειτουργεί??Ποιά είναι η ζωή για κάποιον τέτοιον??Η ελπίδα των υπολοίπων ότι κάποτε θα βρεθεί λύση στο πρόβλημα του??
οπως ειπα και στο προηγουμενο μυνημα μου ειμαι ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΗ.
Θα προσπαθησω να σου απαντησω σε ορισμενα απο τα ερωτηματα σου χωρις να προσπαθησω να σου αλλαξω αποψη βεβαια.
Ειπες
¨"Υπάρχει λοιπόν ζωή για κάποιον που είναι καθηλωμένος σε ένα κρεββάτι και δεν έχει επίγνωση της κατάστασής του αφού ο εγκέφαλος του δεν λειτουργεί??"
Υπαρχουν περιπτωσεις φιλε μου που εγινε Θαυμα (ασχετως σε ποιον Θεο πιστευε ο ασθενης)
Περιπτωση ανθρωπου-φυτου που επι 8 χρονια τρεφοταν με παρεντερικη σιτιση στην Αμερικη, και τελικα επανηλθε στη φυσιολογικη ζωη!!!
(αυτο απο μονο του δεν θα αρκουσε???)
Περα απο την περιπτωση θαυματος ομως...η επιστημη απο οτι βλεπουμε
(ασε το ποσα μας κρυβουν λογω καθε λογης συμφεροντων) προχωραει με τρομερους ρυθμους (ασιληπτους πλεον για μας...εφοσων εφτασαν στο να μπορουν να "δημιουργουν" ζωη)και καθημερινα εχουμε νεες θεραπειες (ακομα και για καποιες μορφες καρκινου)..μπορει σημερα να μιλαμε για ανιατες ασθενειες και σε λιγα χρονια να μην υπαρχει πια ουτε καν ο ορισμος αυτος. (απιθανο?)
Σκεψου μονο οτι κανεις δεν ξερει τι του ξημερωνει η αυριανη μερα...και οτι κατα τη γνωμη μου ολοι μας πανω κατω τις ιδιες πιθανοτητες εχουμε για να πεθανουμε...δηλαδη τι θα επρεπε να κανουμε?
Γιατι να μην αφησουμε τη Θεια Δικη να κανει αυτο που πρεπει?(ασχετα σε ποιον Θεο πιστευεις...μαλλον θα πιστευεις οτι υπαρχει και δικαιοσυνη περα απο τους νομους του ανθρωπου...πολυ πιο σοφη)
Δεχομαι οτι κ εγς που υποστηριζω ολα αυτα αν δω δικο μου ανθρωπο να τυραννιεται και να υποφερει και να με παρακαλαει να δωσω ενα τελος στο μαρτυριο του ισως μπω σε διλλημα αλλα θα παρακαλω το Θεο να μου δωσει τη δυναμη να μην κανω κατι τετοιο. Μετα πως θα ζησω απο τις τυψεις αλλωστε?
Εδω η εκκλησια δεν κανει κηδεια στους αυτοχειρες...να μη σημενει τιποτα αυτο?
Το προνομιο του να δωσεις η να παρεις ζωη ανηκει στο Θεο. Σε οποιον Θεο κι αν μας επλασε.
Αν θανατωσεις καποιον που υποφερει θα ζεις παντα με την απορια του αν την επομενη μερα θα γινοταν καποιο θαυμα...μπορει να ζησει κανεις με αυτην την απορια? Και ποτε δεν θα μαθει την απαντηση.
Θαυμαζεις τον Ιπποκρατη? Αν ναι γιατι αραγε μας βαζει να δωσουμε ορκο εννωπιο Θεου και ανθρωπου, για το οτι πρεπει να συμβαλλουμε στην καλυτερη υγεια και ζωη του ανθρωπου?
Φιλε μου αν αρχισουμε και κανουμε ευθανασιες..μονο φριχτα αποτελεσματα μπορω να φανταστω...ανοιγεις τους ασκους του Αιολου...
και ποιος θα μπορει να ελενξει τι θα γινει?
Θα αρχισουν ευθανασιες...δηλαδη "φονοι" για καθε λογης συμφεροντων...ρατσιστικα, προσωπικα,.. αμφιβαλλεις???
Ασ σταματησουμε να ειμαστε εγωιστες και φυγοπονοι εμεις οι ανθρωποι...
το να ζητας να κανουν ευθανασια σε εναν δικο σου που υποφερει ειναι εγωιστικο...διοτι εκεινος το ζηταει μεσα στη ψυχολογικη επιβαρυνση που του επιβαλλει η ασθενεια του.
Αλλωστε να σου πω και κατι αλλο?
Η ψυχη κατα τη γνωμη μου εχει φοβερες δυναμεις...και οι γιατροι οσο και αν κανουν τους αδιαφορους...τους "ξεφευγει" και λενε την αληθεια που και που...ξερεις ποτε?...καθε φορα που αναφερονται σε ψυχοσωματικες ασθενειες! χα! δηλαδη μια ψυχη μπορει να προκαλλεσει ασθενεια? ε αν ισχυει αυτο συνεπαγεται οτι η ψυχη μπορει και να θεραπευσει την ασθενεια!
Εχω τον εαυτο μου παραδειγμα σαυτο και δεν θα πιστεψω ποτε το αντιθετο.
Επι 4 χρονια ειχα αρρωστησει λογω ανχους...αν και κανενας γιατρος δεν το εριχνε εκει...με αρχισαν λοιπον στισ ενεσεις κορτιζονης...επρεπε καθε 15 μερες να βαζω μια ενεση...συχχενομαι τις ενεσεις...αλλα το εβλεπα σαν λυτρωση..οταν εβαζα την ενεση σε λιγες ωρες τα συμπτωματα εξαφανιζοταν ωσ δια μαγειας...ο οργανισμος μου ειχε μαθει πια το προγραμμα και καθε 14η μερα μου "θυμιζε" οτι ηταν ωρα για την επομενη ενεση με το να αρχιζει να εμφανιζει τα συμπτωματα ξανα...ημουν ευτιχισμενη που θα πηγαινα για την "ευεργετικη ενεσουλα" μου!
Ειχα καταντησει κατι σαν ναρκωμανης τωρα που τα σκεφτομαι...ηξερα οτι απο το ανχος προηλθε η ολη κατασταση αλλα σκεφτομουν οτι δεν μπορουσα το να σταματησω να ανχωνομαι...αποτελεσμα?
Η κορτιζονη "ταραξε" τον οργανισμο μου...οσα αποτελεσματα της μπορεσα να προλλαβω τα προλλαβα...(π.χ. ηξερα τι να κανω ωστε να μην παχυνω λογω κορτιζονης...να μη παθω τα νεφρα μου...και ενα δυο ακομα)...αλλα το αμυντικο μου συστημα το εκανε "σκονη"...αρχισα να αρρωσταινω με το παραμικρο...και τοτε ηταν που αποφασισα να το ελενξω με το μυαλο μου το ολο θεμα...σταματησα μαχαιρι την κορτιζονη...και οποτε αρχιζαν τα συμπτωματα...προσπαθουσα να το ελενχω ...δυσκολο μεν...εφικτο δε..
εγινε τελικα...ζω χωρις την κορτιζονη...και κανενα προβλημα...απλα εμαθα να ελενχω το σωμα μου μεσω του μυαλου και της ψυχης μου...
αυτα για να υποστηριξω τη γνωμη μου περι ψυχοσωματικων ασθενειων.
Οντως η ψυχη εχει τη δυδναμη να θεραπευσει το σωμα στο οποιο κατοικει...ασ αφησουμε λοιπον την ψυχη να κανει τη δουλιτσα της...μιας και οταν εχουν σταματησει η εγκεφαλικες λειτουγρειες η ψυχη
ειναι ξυπνια ακομα και ποιος ξερει...ισως και σε εγρηγορση!!!
Sorry που σε ανάγκασα να μπείς πάλι στο tripάκι της ασθένειας που ξεπέρασες!!!Εύγε για την προσπάθεια σου!!!
Όντως είναι καθαρά εγωϊστικός ο τρόπος που σκέφτομαι το ζήτημα της ευθανασίας για αυτό και έγραψα "προτιμώ ή προσπαθώ"!!!Από θαύματα ζωής έχω αρκετά και μάλιστα ένα κοντινό μου τα τελευταία 5 χρόνια(!!!) στα οποία μια πάρα πολύ όμορφη γυναίκα,μητέρα 3 κοριτσιών έχει καταφέρει να "κοροϊδέψει" την λευχαιμία που έχει!!!!!Το ζήτημα αυτό το αντιμετώπισα για πρώτη φορά και ελπίζω για τελευταία όταν έχασα την προ-γιαγιά μου.Είμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος,μετρίου αναστήματος 1,83m,όταν λοιπόν στα 90 της χρόνια η γιαγιά μου μου έριχνε ένα κεφάλι!!!Τους τελευταίους μήνες της ζωής αναγκάστικα έγω,τα παιδιά της,τα εγγόνια της,τα δισέγγονα της να την βλέπουμε να "μαζεύει",να "συρικνώνεται"!!Το αποτέλεσμα ήταν δεδομένο,απ΄λα παραμείναμε θιασώτες της αδυναμίας μας να την βοηθήσουμε να παρατείνει την ζωή της...Τότε λοιπόν αναρωτήθηκα εάν θα ήταν φρόνιμο να επισπεύσουμε το ήδη γνωστό αποτέλεσμα...Ναί είναι εγωϊστικό!!!
Δεν πρότεινα να τεθούν νομικά πλαίσια υποστήριξης της ευθανασίας,έλεος,αλλά να αγαπητή γιατί είχα,έχω αυτή την άποψη...
κι απο μενα συγνωμη που αναγκαστηκες να "ξαναζησεις" αυτο που περασες με τη προ-γιαγια σου.
Μου θυμισες κ εμενα (αν και αυτα ποτε δεν ξεχνιουνται) αυτο που περασε η γιαγια μου πριν πεθανει...απο το πρωτο εγγεφαλικο που επαθε δεν μπορουσε να χρησιμοποιησει πια τις λεξεις που ηξερε πριν..ηταν σαν ενα μικρο παιδι οταν πια εφτασε στο 7ο εγγεφαλικο...
τις μαθεναμε μαζι με τον αδερφο μου να μιλαει απο την αρχη...εδινε σε ολους αλλα ονοματα...απο την παιδικη της ηλικια ισως...η απο αλλες τις ζωες ...ποιος ξερει? ονοματα ασχετα...
Συνεχεια κουναγε το κεφαλι της σαν να "κοροιδευε" τον εαυτο της για την κατασταση που ειχε φτασει...ομως(!!!) ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ!!!!
Προσπαθουσε να επανελθει κ ασ μην δουλευε κανονικα ο εγγεφαλος της...
επειδη ειχε παραλυσει το χερι της της ειχαμε ενα ειδικο μπαλακι να το κραταει οσο μπορουσε κ να το πιεζει...κ την εβλεπες και το ειχε συνεχεια στο χερι της και προσπαθουσε...προσπαθουσε με χαρα της να ξαναμαθει ολα εκεινα που ηξερε κι ας συνεχιζε που και που να κουναει το κεφαλι της σαν να ελεγε "που καταντησα"...
Κι εγω ποναγα πολυ οταν το εβλεπα αυτο...και ολοι οι δικοι μου...
οταν το πρωτοεπαθε δεν ημουν καν κοντα της δεν ημουν καν στην ελλαδα..και ομως η μητερα μου χωρις να μπορει η γιαγια μου να αρθρωσει λεξη παρα μονο εβγαζε κατι ηχους...καταλαβε οτι θελει να μου μιλησει...η εστω να με ακουσει...και με πηραν τηλεφωνο και το μονο που ακουγα απο τη γιαγια μου ηταν κατι ηχοι που δεν ειχαν κανενα νοημα...πονεσα πολυ τοτε βεβαια...αλλα παρολαυτα εστω και ετσι ειχε ξεπερασει τον κινδυνο που ειχε οταν βρισκοταν στην εντατικη...
ειχαμε το δικαιωμα οταν ηταν στην εντατικη και δεν ενοιωθε τιποτα να της αφαιρεσουμε τη ζωη?
Δεν νομιζω
Ξερεις πιστευω και νοιωθεις οτι αυτη τη στιγμη μας βλεπουν, μας σκεφτονται, μας νοιωθουν (και γιατι οχι ισως κανουν και παρεουλα)
απο καπου εκει ψηλα...και πιστευω χερονται που δεν πηραμε καποια τετοια αποφαση που θα χαλαγε το καρμα μας...με καταλαβαινεις πιστευω
Στέλλω τον σεβασμό και την αγάπη μου προς όλες τις δοκιμασθέντες ψυχές και τις εμψυχώνω με ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΓΑΠΗΣ για να αντέξουν τις δοκιμασίες τους. ΙΩΑΝΝΑ
Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ
Δεν νομιζω αγαπητοι φιλοι, οτι εχουμε το δικαιωμα να αποφασισουμε για το ανωδυνο ή επωδυνο τελος ενος συναθρώπου μας. Για το δικο μας τελος ναι, μπορουμε. ΑΛλα με πιο δικαιωμα για καποιον αλλον? Με το δικαιωμα της αγαπης? του οίκτου? Οχι, οχι..
Εγω προσωπικα το εχω πει και το εχω δηλώσει στη γιατρο μου οτι σε περιπτωση επωδυνης ανιατης ασθένειας μου επιθυμω να δοκιμαστουν σε μενα νεα φαρμακα και μεθοδοι θεραπειας που θα βοηθησουν τους συναθρώπους μου και οταν η ιατρικη τελειωσει τα πειραματα της επανω μου, να προχωρήσουν στην ευθανασία και στη δωρεα του σωματος μου στο πανεπιστημιο των Αθηνων - ιατρικη(ειμαι δωρητης σωματος).
Η αποφαση μου ειναι απολυτα συνειδητη. Ξερω οτι το σωμα μου ειναι το οχημα της ψυχης, οτι εχει ημερομηνια ληξης. Η αθανατη ψυχη θα σνεχίσει γιατι εσυνειδητα εχω επιλεξει την πορεια προς το Συμπαντικο Πατερα.
Αλλα με κανενα τροπο δεν νομιζω οτι μπορω να αποφασισω για τη τυχη καποιου συναθρωπου μου όσο κοντινος και να ειναι. Αυτο που μπορω να προσφερω στους συνανθρωπους μου ειναι η βοηθεια για τη συνειδητοποιηση της συμπαντικης πραγματικοτητας, για την πορεια μας προς τη τελειοτητα. Και απο κει και περα οι ιδιοι θα επιλεξουν τον τροπο διαφυγης απο τη σαρκα.
Που αλλο θα ταιριαζε καλυτερα το θεμα της ευθανασιας;
Κατα την γνωμη μου βασικο ερωτημα της ευθανασιας ειναι αν θα συνεχιστει καποια θεραπεια η αν θα τα παρατησουμε εντελως οποτε καπου κολλαει...
"For the strength of the wolf is the pack
and the strength of the pack is the wolf"
ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΠΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΕΙΡΩΝΙΑΣ ΜΕΣΩ ΜΟΝΟ ΕΝΟΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ.
ΛΕΙΠΕΙ Ο ΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ. ΕΣΤΩ Η ΕΞΑΣΚΗΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ.
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΕΞΗΓΩ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΝΗΘΙΣΩ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ...
"For the strength of the wolf is the pack
and the strength of the pack is the wolf"
ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΤΕΧΝΗ
quote:
EXEMBROTE ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η Silverwolf ΠΟΥ ΣΕ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΚΟΜΑ
ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΤΕΧΝΗ
Παλιά μου τέχνη κόσκινο, λοιπόν και ο Εχέμβροτος.
Αναρρωτιέμαι ρε παιδιά, εγώ που διάβασα αυτά τα γραφόμενα, γιατί δεν μου πέρασε καν από το μυαλό να παρεξηγήσω αυτά που γράφει ο Εχέμβροτος;
Μήπως γιατί τον γνωρίζω λίγο καλύτερα από άλλα του γραφόμενα; Αρα είμαι προκατηλημένη θετικά. Συμπέρασμα: Πολλά συμπεραίνουμε από υποκειμενικές γωνίες θέασης των πραγμάτων, συχνά δε ανακαλύπτουμε ότι μπορεί και να σφάλουμε. Γιατί λοιπόν να μπαίνουμε στον κόπο;
Σχετικά με το θέμα της ευθανασίας που ανέστησες φίλε Εχέμβροτε, διερωτώμαι, εάν η ευθανασία είναι παρέμβαση (που είναι), το να κρατάς έναν άνθρωπο ζωντανό αλλά καλωδιωμένο με 10 μηχανήματα, γιατί δεν είναι παρέμβαση στην απόφαση του Θεού; Και ειδικά, οταν η ύπαρξη ή μη, αλλά και η ποιότητα της περίθαλψης και της καλωδίωσης εξαρτάται άμεσα από το πόσο πλούσιος και διάσημος είναι κάποιος...
αυτή...που τα κατάφερε!
Οτι αυτό που είπα ήταν κουτό;ε;
αυτή...που τα κατάφερε!
ΝΩΡΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΤΙΣ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΞΗΛΩΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΕΤΣΙ ΕΧΕΜΒΡΟΤΕ;
ΙΣΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ ΜΗΝ ΜΠΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ... 
"For the strength of the wolf is the pack
and the strength of the pack is the wolf"
ΔΕΝ ΛΕΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΔΩ ΜΕΣΑ.......
ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΔΩΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΔΩΣΟ
quote:
DEN PISTEUW NA ME PAREXIGISATE PALI E>?????")XAXXAXAXAXAXAXA
ΑΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΣΟΥ!
ΦΙΛΙΚΑ
Υ.Γ ΦΙΛΤΑΤΕΕΧΕΜΒΡΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΣ
Αγαπητή cinderella θα ήθελα να μας πεις για ποιούς λόγους έχασες το όραμά σου; Γιατί το επάγγελμά σου κατάντησε στα μάτια σου εμπόριο;
Το θέμα δεν είναι πώς το βλέπουν οι άλλοι αλλά πώς το βλέπεις εσυ!
Τί;; Δε σου αρέσει η μοναξιά; Ε τότε μάθε ότι το ίδιο όραμα με εσένα έχω και εγώ. Είμαι στο 2ο έτος της Ιατρικής και να είσαι σίγουρη ότι δε θα πάψω να οραματίζομαι ΤΗΝ υγεία, όσο η ψυχή μου φιλοξενείται στο ΝΑΟ μου-το σώμα μου. Ξέρεις τί θέλεις να γίνω όταν μεγαλώσω; Επιδιορθωτής ΝΑΩΝ σαν το δικό μου. Υπάρχουν εξάλλου τόσοι πολλοί γύρω μου... Γι'αυτό λοιπόν μην παραδίδεις τα όπλα. Να θυμάσαι. Οι καλοί δε χάνονται ποτέ.
Η αποψή μου για το θέμα;Με κάλυψε ο φίλτατος Σίσυφος.
"Δώρο είναι οι καρδιές των ανθρώπων που ψάχνουν πέρα απο τον κόσμο και δε βρίσκουν ανάπαυση εντός του."
Σας χρειαζόμαστε με πίστη και όραμα και όχι κυνικούς κυνηγούς του φακέλου. (και έχουμε και εμείς ευθύνη να μην σας σπρώξουμε προς τα εκεί...)
Με εκτίμηση.
quote:
Σας χρειαζόμαστε με πίστη και όραμα και όχι κυνικούς κυνηγούς του φακέλου. (και έχουμε και εμείς ευθύνη να μην σας σπρώξουμε προς τα εκεί...)
Θυμηθείτε τα λόγια του Silverwolf σε όλες σας τις πράξεις.
Είμαστε υπεύθυνοι για το περιβάλλον μας. Δε μας επηρεάζει μόνο αυτό.
Εύχομαι να μη ακούσω ποτέ κανέναν ξανά να επιχειρηματολογεί με τον εξής τρόπο: "Ε τι να κάνουμε; Έτσι είναι το σύστημα..."
Ντροπή!
...στους "καναπέδες".
"Δώρο είναι οι καρδιές των ανθρώπων που ψάχνουν πέρα απο τον κόσμο και δε βρίσκουν ανάπαυση εντός του."
Edited by - Secondborn on 20/05/2003 21:37:59
quote:
Ως ''πράξη ευσπλαχνίας'' χαρακτήρισε Αυστραλιανό δικαστήριο την προσχεδιασμένη ευθανασία ενός άνδρα που βοήθησε την καρκινοπαθή γυναίκα του να πεθάνει τον Οκτώβριο του 2002.Το Ανώτατο Δικαστήριο Μελβούρνης επέβαλε στον Αλεξάντερ Μάξγουελ ποινή φυλάκισης 18 μηνών με αναστολή.
Το μαρτύριο του ζεύγους άρχισε το 1994, όταν η Μάργκαρετ, γυναίκα του Αλεξάντερ Μάξγουελ προσβλήθηκε από ανίατη μορφή καρκίνου. Όταν η συμβατική ιατρική ύψωσε τα χέρια, το ζεύγος Μάξγουελ στράφηκε προς την εναλλακτική ιατρική, αποφασισμένο να δώσει νέο αγώνα για τη θεραπεία της Μάργκαρετ. Οι προσπάθειες απέβαιναν μάταιες. Ο καρκίνος έλιωνε καθημερινά την Μάργκαρετ και η ζωή της γινόταν καθημερινά πιο μαρτυρικός.
Απελπισμένη, η Μάργκαρετ παρεκάλεσε τον άνδρα της να την βοηθήσει να πεθάνει, για να απαλλαγεί από το άσκοπο μαρτύριό της. Εξουθενωμένος και ο Αλεξάντερ από την καθημερινή δοκιμασία της γυναίκας του, υποσχέθηκε να της κάνει ευθανασία, να τη βοηθήσει να πεθάνει.
Στις 19 Οκτωβρίου 2002 το ανδρόγυνο πήγε στο τροχόσπιτο που είχαν στο Φίλιπ Άϊλαντ και το οποίο είχαν επιλέξει ως τόπο του παντοτινού αποχωρισμού τους. Μετά το θάνατο, ο Μάξγουελ ειδοποίησε την αστυνομία και ξάπλωσε πάλι δίπλα στη γυναίκα του, μέχρι να φθάσουν οι αστυνομικοί.
Στην αγόρευσή του ο πρόεδρος του δικαστηρίου, δικαστής Κόλντρι, είπε ότι δέχθηκε τη διαβεβαίωση του Μάξγουελ, ότι αγαπούσε τη γυναίκα του και ότι δεσμεύτηκε από τη συμφωνία που είχαν κάνει, να την βοηθήσει να πεθάνει.
Πηγή: -Α.Π.Ε.
και νόμος άρχισε να γίνεται πιο ελαστικός σε τέτοιες περιπτώσεις...
μπροστά στη ΖΩΗ και στον ΘΑΝΑΤΟ
DREAMWALKER
"ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΤΙ ΚΡΥΣΤΑΛΙΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΚΑΤΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ"
σκεφτείτε πως αν ήμασταν σεμία ανάλογη θέση ίσως και εμείς να παρακαλάγαμε τους γύρως μας να δωσουν τελος στη ζωή μας
"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"