- ΠΟΙΗΜΑΤΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

περιπου πριν δεκα χρονια...

μερος της αγωνιας σου κοιμαται, μα μερος της αγωνιας σου ξυπνησε ξαφνου.
νατο!
φωναζει, ουρλιαζει, ξεσηκωθηκε πια, θελει φτερα, θελει να πεταξει. μην του κλεινεις το δρομο!
η θεση που καθεσαι προσπαθει να σε διωξει.
φυτρωσαν αγκαθια, καρφια σε τσιμπανε, μα εσυ περιμενεις, περιμενεις και βλεπεις με φρικη την αγωνια σου που επαναστατει.
κραυγες αγωνιας σε εχουν καταβαλει, θελουν να εκτοξευτουν με δυναμη απο την υπαρξη σου.
μα εσυ σπαραζεις, σπαραζεις και ανατριχιαζοντας τους προσφερεις το ιδιο σου το κορμι σαν εξιλαστηριο θυμα...

το επομενο ειναι αφιερωμενο σε καποιο λευκο λυκο του forum...

καθε βραδυ, μολις βγει η σεληνη ο λυκος της στεππας ουρλιαζει.
ουρλιαζει και θυμαται τον καιρο που ηταν σκυλος.
και οταν ουρλιαζει λιγο περισσοτερο, θυμαται ακομη πιο παλια, τοτε που ηταν ανθρωπος.
μα ο λυκος της στεππας ειναι τωρα ελευθερος.
μπορει και τρεχει σε βουνα και λειβαδια, μπορει να εξασφαλιζει μονος του την τροφη του.
μονο που τωρα ο λυκος της στεππας δεν εχει ενα ονομα.
δεν ειναι πια ο αζορ του κυριου μανωλη η ο μανωλης κυριακιδης.
ο λυκος της στεππας ειναι ελευθερος και δεν εχει ταυτοτητα, γιατι αυτος μονος του το διαλεξε.
ετσι ηθελε να ζησει και τα καταφερε...

μες τα βαθια τα γειρατια του καθοτανε πανω στην πετρα ο ασπρομαλλης γεροντας και συλλογιστηκε λιγακι για τα παλια τα χρονια.
τα χρονια της νιοτης του.
περασανε εικονες απ το μυαλο του πολλες.
αλλες γεματες γελιο, αλλες γεματες δακρυ.
μα ο γεροντας κοντοσταθηκε και προσπαθησε για μια ακομη φορα να φερει στον νου του ετουτη την εικονα.
την εικονα της πρωτης του, παρθενικης του αγαπης.
και μολις την θυμηθηκε μαυρισαν τα μαλλια του, τα ματια του φωτιστηκαν, αφησε κατω τη μαγκουρα του και αρχισε να χορευει.
να χορευει και να τραγουδα.
γιατι ο γεροντας ειχε καταλαβει το βαθυ νοημα των αναμνησεων.
ειχε μαθει να ζει με αυτες.
αυτες ηταν οι φιλες του.
τα γεγονοτα, στιγμες φευγαλεες, τ αφηνει σε εμας.
μα αυτος χαιρεται με τις αθανατες, παντα δικες του, πιστες του φιλες, τις αναμνησεις...

αφιερωμενο σε αυτους που πιστευουν οτι μπορουν να ξεφυγουν απο τον εαυτο τους, κατ επεκταση απο το ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ...

νομιζεις οτι εγινες πεταλουδα
και ελευθερα θα πεταριζεις
στη φυση και θα γευεσαι
την γυρη των πανεμορφων λουλουδιων.
ομως το κορμι σου θα ειναι παντα δεμενο
με την πρωτη σου τη φωλια,
το αυγο που γεννηθηκες,
με μεταξωτη κλωστη,
υπεροχη, διαφανη
μα εντελως αυθραστη...

η ευα λαχταρουσε το μηλο.
το επιθυμουσε με απεραντη τρελα.
ηξερε ομως οτι αν υπεκυπτε στον πειρασμο και εκοβε το μηλο
θα εφευγε απο τον παραδεισο.
μα για στασου!
ποιον παραδεισο?
αφου η ζωη της χωρις το μηλο ηταν ηδη μια κολαση.
να κοψει το μηλο, η να μην το κοψει?
τι ειχε και τι θα εχανε?...

και ενα τελευταιο...

ποσο σιγουρο λες να ειναι το σιγουρο?
αρχισα πολυ νωρις να ζωγραφιζω αυτη την μακρια ασπρη γραμμη
αρχιζοντας απο το σημειο, το μοναδικο, το πρωτο, απο την αρχη της γραμμης μου.
τωρα ειναι ηδη αργα, η διαδρομη που εχω ζωγραφισει ειναι ηδη τεραστια.
επιθυμω με παθος να στρεψω πισω το κεφαλι
και ν' αναγνωριζω το ιχνος της ασπρης μου γραμμης.
μα εμποδιζομαι να το κανω αυτο γιατι κατι μεσα μου μου ψυθιριζει
οτι το αρχικο σημειο εχει πια καταρευσει,
γραμμη δεν υπαρχει πια,
και εγω που την εμπιστευτηκα, μονη και χαμενη,
πως θα μπορεσω πια να γυρισω πισω?...

αυτα....

και πολυ σας κουρασα!

Υ.Γ. αν δηλαδη, μπηκε κανεις στον κοπο να τα διαβασει!

Υ.Γ. Υ.Γ. ολα!

ΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΣΑΒΒΑΤΙΑΤΙΚΑ ....
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ .....
ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΛΙΛΙΘ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΟΥ....

ΜΑ ΠΟΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΟΛΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ Ο ΛΕΥΚΟΣ ΛΥΚΟΣ ....

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

1997
Το μακρινό όνειρο φεύγει και εξανεμίζεται.
Πως γίνεται ο Θεός να τ’ αφήνει να χάνεται;
Πως γίνεται τόση νεότητα να σβήνει άκαρπη και να μετατρέπεται σε απέραντο σκοτεινό υπόγειο;
Που είναι το φως,
η ζωοδόχος πηγή που ξεπηδάει τ’όνειρο και παίρνει σάρκα και οστά;
Που είναι ο άνεμος που σαρώνει τη θλίψη με ένα πέρασμα του;
Πως ζουν εκείνοι που ένιωσαν τη ζωή να μπαίνει μέσα στο αίμα τους;
Τα δέντρα λυγίζουν μπροστά σε τόση μοναξιά.
Ο αέρας παγώνει νιώθοντας την ελπίδα να έχει σβήσει.
Τα πουλιά κρύβονται για να μην αντικρίσουν
τα μάτια μου,
που έχουν γείρει στη γη
κι’ αναρωτιούνται,
ποια μέρα θα θελήσει να τα αγκαλιάσει;

2002
Πόση Άνοιξη μπήκε ξαφνικά στην ψυχή μου;
Γιατί μου έφερες μνήμες βαθιά θαμμένες;
Με έκανες να ζήσω λίγες στιγμές ζωής,
και μου τις παίρνεις πίσω τόσο άκαρδα,
ξεριζώνοντας και την τελευταία φευγαλέα πηγή της φαντασίας μου.
Με μαντρώνεις μέσα σε σύνολα ηθικής,
αφαιρώντας μου το πιο πολύτιμο είναι.
Κλειδώνεις το μυαλό μου και μου σταματάς την ανάσα,
Μου θάβεις την ψυχή….
Θέλω να ΖΗΣΩ, σου φωνάζω
και κλείνοντας τα μάτια,
με όση δύναμη ψυχής μου έχει απομείνει,
σε φωνάζω για να με σώσεις,
-ΜΗ μου στερείς είναι μου.
ΚΡΥΩΝΩ μέσα στο βαθύ σκοτάδι
Γιατί δε βλέπεις το αδύναμο φως,
που αγωνίζεται να γίνει ήλιος;
Δώσε μου μόνο μία νύχτα να τη φωτίσω,
και ύστερα σου υπόσχομαι να πέσω μόνη μου στη λήθη,
εκεί που κανείς άλλος δεν ξέρει,
εκεί που κανείς άλλος δε θα δει ποτέ.

Ω! Γιατί τρελλοί σκοτώνετε τον Θεό;
Από το "πάτερ ημών" τρέχει αίμα, εδώ και χρόνια, δεν το καταλαβαίνετε;

Ποιά μόλυνση έχει φάει την ψυχή σας; Τίποτε πια δεν απόμεινε. Ούτε καν στάχτη. Γιατί η ψυχή δεν έχει κόκκαλα.
Φτάνει πια! Σκοτώσατε τον κόσμο μας, μη λερώνεται όμως και τ'άστρα.

Το τέλος θα έρθει κάποια μακρυνή μέρα και θα τα σκεπάσει όλα με το σεντόνι της ανυπαρξίας.
Μα ως τότε, έχει ο "Θεός"...

Μαύρη η νύχτα στα βουνά
Μαύρη και στη ζωή μου
Μαύρα όλα τα όνειρα πια
Που ζουν μες τη μαύρη ψυχή μου

Μαύρα λουλούδια ανθίζουν στα δέντρα
Μαύρα φώτα στολίζουν τα κέντρα
Μαύρη η χαρά μου χωρίς να σ’ αγγίζω
Μαύρο το χρώμα που μόνο γνωρίζω

Μαύρα τα μάτια μου από το κλάμα
Μοιάζει η ζωή μου σα μαύρο πράγμα
Μαύρες ελπίδες στη σκέψη μου μένουν
Σαν οι στιγμές μας μαύρες πεθαίνουν

Στο μαύρο μου χάλι κλαίω γοερά
Τα μαύρα σου μάτια κοιτώ νοερά
Και μαύρες στιγμές με τυραννούν
Γιατί στη ζωή μου όλα μαύρα γυρνούν

Μαύρα ρούχα στο εξής θα φοράω
Σε μαύρους δρόμους σα τρελή θα γυρνάω
Με μαύρα λόγια στο εξής θα μιλάω
Με μαύρο γέλιο θα χαμογελάω

Κι αν κάποια μέρα έναν μαύρο γνωρίσω
Τη μαύρη μου τύχη μ’ αυτόν θα γυρίσω
Μαύρα παιδάκια με κείνο θα κάνω
Στη Μαύρη Αφρική γριά πια, θα πεθάνω

Υ.Γ: Admin σε παρακαλώ μη με κράξεις
Το ποίημα αποτέλεσε όντως κατάθεση ψυχής, κάποια στιγμή, που ήμουν όντως στις μαύρες μου, απλά όταν είμαι χάλια, γελάω με το χάλι μου...

Ο Καλή μου Αμαλιτσα
την καρδιά τη μαλαματένια
μην αφήνεις και σκουριάζει
σε σταυρούς και παρακάλια...
δωστης πνεύμα να ανθίσει
και η πνοή της θα θερίσει
ότι μαύρο έχουν σπείρει
άνθρωποι εχτροί και φίλοι.!

Ένα κυριακάτικο Φιλάκι!

Υ.Γ Εχεμβροτε…. Don't worry!

Ειναι ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ!

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ απο τη συλλογη "ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ"

Υ.Γ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑ ΣΕ ΑΛΛΟ ΤΟΠΙΚ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΒΑΖΩ ΚΑΙ ΕΔΩ!

quote:

---

Αυτό το ποίημα το είχα γράψει πριν από περίπου 8 μήνες όταν, όπως πιστεύω, ήμουν στενά συνδεδεμένος με τον Θεό, όταν δεν είχα καμμία αμφιβολία για την ύπαρξή Του. Τώρα που γράφω αυτές τις σειρές νοιώθω τη νοσταλγία για αυτή τη πίστη. Ελπίζω να επιστρέψω πάλι κάποτε... Θεέ μου, βοήθα με...

•Σαν έρθει το φωτεινό ηλιοβασίλεμα
•Από κάπου κοντά, σε έναν οικείο παράδεισο
•Γέλιο θα ξεχυθεί σε όλη την πλάση
•Αληθινό, ξεχωριστό, σωτήριο
•Ποτάμι θα γίνει, θα ξεπλύνει τον Άδη
•Ωσαννά θα φωνάξουν όλοι
•Θείο βρέφος θα φανεί
•Ερχόμενο σταυρωμένο αλλά σωτήριο
•Εδώ στην γη, να μας σώσει
•Με αγάπη και άπειρη στοργή
•Ορθός βράχος απέναντι στον θάνατο
•Ύπουλος ο Άδης θα χαθεί. Ωσαννά

Νάτια... Παρατηρούν... Δεν μπορούν να δουν...

---

Edited by - Cronos on 03/05/2003 23:32:29