- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
quote:NEMESI ΜΟΥ ΕΔΩ ΟΛΟ ΚΑΙ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ, ΣΗΜΕΡΑ ΤΩΡΑ Η ΑΤΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΗ!!!
Καλή μου Αφροδίτη όχι η θερμοκρασία δεν ανέβηκε, ίσα ίσα, κατέβηκε, είμαστε στα μείον τώρα και περιμένουμε και χιονάκι σήμερα αύριοΕ, καιρός του όμως δεν είναι? χιχιχιχι
Η αλήθεια είναι Αφροδίτη μου, ότι μου ζεσταίνεται την ψυχή και αυτό είναι που μετράει, όλοι βέβαια, αλλά θα ήθελα να πω ένα ευχαριστώ στην nst για τις πολύ πολύ όμορφες φωτογραφίες που έβαλε και έφερε την άνοιξη με τα υπέροχα αυτά χρώματα και σένα με τα ποιήματά σου
Να είστε πάντα καλά"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
ΝΟΙΩΘΩ ΟΜΟΡΦΑ ΣΗΜΕΡΑ, ΣΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΩ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ JUDAS -ΟΛΟ ΑΓΡΙΕΥΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΥΤΑΤΟ, ΧΑΜΟΓΕΛΩ ΣΤΗΝ ΝST ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΛΕΚΤΟΥ LORENZO
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΛΑΜΨΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΩΝ. ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ Η NST.
ΑΠΟΨΕ ΕΧΕΙ ΚΑΦΕΔΑΚΙ ΘΗΣΕΙΟ ΜΕΡΙΑ...
ΩΡΑΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΑΠΛΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΑΝΤΑ. ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΕΥΤΕΙ ΠΟΛΛΟΙ ΠΟΛΛΕΣ ΧΑΜΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ...
ΓΡΑΦΙΚΗ ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ ΑΘΗΝΑ. ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ ΣΟΥ ΣΤΑΖΕΙ ΖΩΗ.
Α.Ρ. ΤΙΓΡΗΣ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
στο πέλαγο οπου ταξιδεύω.
Δεν έβλεπα τις αστραπές
τον μολυβένιο ουρανό
να κρέμεται επικίνδυνα.
Πως να κρατήσω ίσια τη ρότα
που θα με πήγαινε μακριά
στον απροσπέλαστον Παράδεισο.
Δεν συμφλιώθηκα ποτέ
με το δελτίο καιρού
το σκοτεινό
και το δυσοίωνο.
Παπαλεονάρδου ΄Μαρία.
ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΞΕΚΑΘΑΡΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ
ΣΕΡΓΙΑΝΑΣ
ΕΣΥ Η ΙΔΙΑ
ΑΦΘΑΡΤΗ ΛΙΑΚΑΔΑ
ΠΑΘΟΣ ΖΩΗΣ
ΠΕΤΑΛΟ ΡΟΔΟΥ
ΑΥΓΙΝΟΥ
ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΘΟΣ
ΛΕΥΚΟ ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΓΝΟΤΗΤΑ
ΠΟΥ ΝΤΥΝΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΟΥ ΞΕΧΩΡΟΥ ΕΡΩΤΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ
ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ.
ΜΥΗΣΗ ΣΤΗ ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ.
ΣΤΟ ΑΚΡΙΒΟ ΤΗΣ ΚΡΑΣΙ.
ΠΟΥ ΜΕΘΑ
ΜΑ ΔΕ ΖΑΛΙΖΕΙ.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
ΜΕ ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΟ ΑΤΤΙΚΟ ΟΜΟΡΦΟ ΟΥΡΑΝΟ...
ΛΙΑΚΑΔΕΣ.
Α.Ρ.
ΦΩΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
…Τα δελφίνια απόψε προσπέρασαν
Στον κάβο πέρα μακριά
τα φώτα των φάρων έδειξαν
τον δρόμο για το πέλαγος .
τα καΐκια σφυρίζοντας αφήσανε
γοργά τη σκάλα και χάθηκαν .
Πάνε κι απόψε να απλώσουν τα δίχτυα τους .
να γίνουν ένα με την θάλασσα
κουβεντιάζουν οι ναυτικοί μαζί της
μαθαίνουν κάποια από τα μυστικά της .
Στα χαμηλά πετώντας για λίγο
τα συντρόφεψαν οι τελευταίοι γλάροι .
τα δελφίνια αμέριμνα συνέχισαν το ταξίδι
...mat...
Γιατι τώρα??
Ανοίγει η καρδιά μου, φωτίζεται ο νούς και μονομιάς το φοβερό τούτο στρατόπεδο του κόσμου μου ξεσκεπάζεται ερωτική παλαίστρα.
Δύο σφοδροί ερωτικοί άνεμοι, ο ένας αρσενικός, ο άλλος θηλυκός, συναντήθηκαν και συγκρούονται σε ένα σταυροδρόμι.
Συζυγιάστηκαν και έγιναν ορατοί.
Το σταυροδρόμι τούτο είναι το σύμπαντο.
Το σταυροδρόμι τούτο είναι η καρδιά μου.
Χαρά! χαρά! Δεν ήξερα πως ο κόσμος τούτος είναι ενα μαζί μου, πως όλοι είμαστε ένας στρατός, πως οι ανεμώνες και τ' αστρα μάχουνται, δεξιά ζερβά μου, και δεν με γνωρίζουν, μα εγώ στρέφουμαι και τούς γνέφω.
Νίκος Καζαντζάκης
Μιά βόλτα.
Με το Νοέμβρη να έχει φορέσει τα καλά του, τα καθαρά τα φωτεινά χρώματα. Μιά βραδιά συνηθισμένη, ή σαν όλες τις άλλες.
Γνήσιες κι ανέφελες είναι οι βραδιές που δεν τις περνάς μόνος.
Που σε συντροφεύει το χέρι που επέλεξες.
Τα μάτια που λάμπουν και σιωπούν αλλά ταυτόχρονα συλλαβίζουν τα πάντα.
Πανέμορφες είναι οι νύχτες στο Θησείο, ή σε ολάκερη τη γη και το σύμπαν, αν έχεις αντάμα τα χείλη που ζητάς.
Το νεύμα
το χάδι
τη γεύση ζωής.
Ποτέ μόνος...
Ποτέ μόνη.
Ποτέ μόνοι...
Μιά καρδιά που ζητάει το είναι σου, όχι το σαρκικό παιχνίδι, ένα τραγούδι να ψιθυρίζει συνέχεια στο αυτί και σε κάθε σου κύτταρο, πως είναι εκεί συνεχώς όχι γιά μιά ώρα ή γιά λίγα λεπτά...
Φροντίδα
αγάπη
λατρεία
εμπιστοσύνη
αφοσίωση.
Μυρίζει ο κόσμος γιασεμί κι απόψε.
Πως μπορεί στους δρόμους του Θησείου τους κατάμεστους να βλέπεις μόνους ανθρώπους να συλλαβίζουν τις σιωπές να χτυπούν τα βήματα στα πλακόστρωτα δρομάκια
να χάνονται
να σιωπούν
να σιγομουρμουρίζουν τραγούδια μελαγχολίας.
Μυρίζει η φύση ευωδιές.
Βράδυ Νοέμβρη.
΄Εναστρος ουρανός.
Ποτέ κανείς μόνος
στους δρόμους του Θησείου
στα μονοπάτια της ζωής.
Πόσο γλυκό,
να σ΄ακουμπάει ένα χέρι
γιά σχέση ζωής
όχι στιγμής,
να μπουμπουκιάζει το σύμπαν
κι ο Νοέμβρης να κλείνει το μάτι στον ορίζοντα
σε κύματα ψυχών κι ηδονών αφρίζοντα.
Πόσο λαμπερό να σε θέλουν
γιά τη ψυχή κι όχι γιά το κορμί μόνο.
Μιά βόλτα στην ανάσα της Ακρόπολης.
Στο φιλί του φεγγαριού,
κανείς ποτέ μόνος.
Απόψε
αύριο
ποτέ.
Ποτέ...
Καληνύχτα.
΄Εναστρη νύχτα.
Κανείς μόνος.
Μήτε εχθρός μήτε φίλος...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 19/11/2005 00:00:53
δυο σταγόνες χαράς,
πύλες αμέθυστου κάλλους,
ανταύγειες αθανασίας.
Τα χείλη...
άνθος θαλασσινό,
λαμπρά κεράσια φλογισμένα
στο όνειρο της αιωνιότητας.
Καλημέρα....
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Σιγόκαιει, σπίθα αναλλοίωτη, του χρόνου
Σπαράζει απο το κλάμα, γελάει
Αναγεννάτε, ατελείωτα, ρέει…
Ωκεανός χαράς το πνεύμα σου,
Θησαυρός ανέλπιστος, βαθιά κρυμμένος
Θείο κάλλος η διάφανη δύναμη
Το σύμπαν χαιρετά την ηθική της αγάπης.
Χαμογελώ...για...
χρωματίζει στο θαλασσινό αγέρα
κοράλλια ελευθερίας,
σε συγχορδίες ενός άλλου κόσμου.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
