- υπογειες περασματα παραξενα πλασματα. - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Λύκαινα, λύκαινα, λ...
Λύκαινα->λύκσα->λκξ (α)...

Σωστός ο Νέος !!!

Ρε παιδιά, ηρεμήστε....

Αμα το μέλος του Φόρουμ με το όνομα Vlakas, ή το κάθε άλλο που σκαρφίζεται, θέλει να πιστεύει σε Κούφια/Μούφια Γή και σε καλλικατζαράκια μοντέλο "Βρίλ", αφήστε τον στην κοσμάρα του. Ούτε στο Βιογραφικό του θα τόλμαγε να γράψει τέτοια πράγματα, αλλά ούτε και στην καντίνα της φάμπρικας θα τόλμαγε να μιλήσει για τέτοια πράγματα, γιατί θα του ρίχνανε αρκετές με τη ματσόλα.

Εδώ είναι το Εσωτέρικα και μπορέι να τα λέει άφοβα !

Γιατί πάτε να του τη χαλάσετε ? Κούφια Γή θες ? Το λέει και ο Γιαννουλάκης/Γιαννόπουλος/Πάλμος και η λοιπή συγραφική συνομοταξία ? Ε, άμα το λένε αυτοί, δε μπορέι, έτσι θα ναι... (ψάχνω έναν σμάιλη που να κουνάει με πολύ κατανόηση τη κεφάλα του)

Η Γή είναι κούφια. Αφήστε τον να το πιστεύει. Αφού μεχρι εκεί φτάνει το μυαλό του, αφήστε τον/την και μη τους πολυζαλίζετε αυτούς.

Ότι πείς φιαλράκο μου. Γεια χαρά ...

Υ.Γ. Ενημερωτικά, ήμουν με τον Dim.Kar και άλλους της "παρέας" το ΣΚ για σπηλαιοεξερέυνησεις...
Η είσοδος ήταν θολωτή και έβλεπες το παγωμένο και μαύρο νερό να χάνεται στο βάθος, εκεί που δε φτάνει ποτέ ο ήλιος...
Μπήκαμε στο παγωμένο νερό. Κολημπήσαμε. Φτάσαμε στην απέναντι στεριά, μέσα στο αιώνιο σκοτάδι. Ανεβήκαμε. Περπατήσαμε πάνω σε κατακρυμνησμένους βράχους και προχωρήσαμε τόσο, που δε φαινόταν πιά ούτε το άνοιγμα και ούτε και τίποτα από το φώς του ήλιου. Προχωρήσαμε και φτάσαμε σε δεύτερη λίμνη. Μπήκαμε στο νερό και κολυμπήσαμε. Φτάνοντας στο τέλος τς λίμνης, είδαμε ένα μικρό άνοιγμα στο βράχο πάνω από το νερό, που δεν χωρούσε το κεφάλι. Κρατήσαμε αέρα όσο κρατά μια βαθιά ανάσα και βάλαμε το καφάλι κάτω από το νερό και περάσαμε το βράχο. Φτάσαμε σε τρίτη αίθουσα. Περπατήσαμε ανάμεσα σε κατακρυμνήσεις, σαθρούς βράχους και πέτρες που κουνιόντουσαν. Από πάνω μας πετούσαν εκατοντάδες νυχτερίδες και η ανάσα γινόταν ολοένα και πιο δύσκολη σε αυτό το αποπνιχτηκά ομιχλώδες περιβάλον. Φτάσαμε σε τρίτη λιμνούλα, που μπήκαμε και την κολυμπήσαμε. Στο τέλος της, πάλι άνοιγμα στο βράχο, επίσεις χαμηλό, που παίρνοντας ανάσα και περνώντας κολυμπόντας κάτω α΄πο το νερό, βγήκαμε από την άλλη μεριά.
Μέσα στα βάθη της Γής, μετά από αρκετό κολύμπι και αρκετό περπάτημα, μετά από τουλάχιστον δύο ώρες έντονης δράσης, φτάσαμε στ τέλος της διαδρομής. Δεν αποκλείεται να συνεχίζει η σπηλιά, αλλά στο σημείο αυτό έχει γίνει κατολίσθηση και πιθανότατα να έχει φράξει για πάντα.

Φίλε μου, θιασώτη της κούφιας γής, που ξέρεις απέξω πια όλες τις ιστοριούλες που διαβάζεις στο Ίντερνετ (αλληνικό και ξένο), να σου κάνω μια απλή ερώτηση. Εσύ τολμάς να φτάσεις στο μικρό δωματιάκι, ξέροντας ότι από πάνω σου κρέμονται τόνοι σαθρού βράχου, να ψάξεις για τη δίοδο που πάει κατά τη γνώμη σου στην Κο΄φουφια Γή ? Εσύ δεν είπες, ότι τα περισσότερα σπήλαια βγάζουν στην κούφια γή ? άρα λοιπόν, και αυτό πρέπει να σε βγάλει στην κούφια γή. Κούνα κάποιον βράχο, και θα βρεθείς μια και καλή εκεί.

Αλλά και να μήν βρείς ποτέ σου την είσοδε για την κούφια γή, μπορείς να περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου διαβάζοντας όσα βιβλία θές γι αυτήν. Οι διάφοροι παραμυθάδες θα σου γεμίσουν το μυαλό σου με τόσες όμορφες ιστορίες, που δε θα μπορείς να κάνεις άλλο, από να τα πιστεψεις.
Εγώ σου συνιστώ να μείνεις μακριά από τα σπήλαια, γιατι είναι σκοτεινά, υγρά, μυρίζουν, είναι επικίνδυνα, σούρνεσαι, λερώνεσαι και κινδυνεύεις ανα πασα στιγμή. Α-πα-πα-παπαπααα

Το Τέρας της Σπηλιάς της Πεντέλης