- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ  Vol. - 2 - - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

.
.
.
.
.

Βροχή και σήμερα, βροχή στη στέγη μας

Βροχή στην πόρτα μας, ατέλειωτη βροχή

Και εσύ στα σύνορα, σ’ ένα χαράκωμα

Και γύρω ο θάνατος, ατέλειωτη βροχή

.
.

Εγώ στα σύνορα, σε κάποιο γράμμα μου

βαθιά στη χλαίνη σου, γλυκά να σε πονώ

Και συ στο σπίτι μας, παντού τα χνάρια σου

παντού τα μάτια σου, πληγές στο δειλινό

.
.

Βροχή και σήμερα, κι ούτε ένα γράμμα σου

κι ούτε ένα μήνυμα στον μαύρο ουρανό

Φυλάξου αγέρα μου, φυλάξου αγρύπνια μου

Φυλάξου αγόρι μου, από τον κεραυνό

.
.

Περνάγαμε ωραία μ' εκείνη την παρέα

τα γέλια μας χαλούσαν τις βραδιές

και στρίβαμε τσιγάρα σαν καραβιού φουγάρα

και μοιάζαν οι καπνοί μας προσευχές

.
.

Ουσίες, ουσίες κι οινοπνεύματα

κι άρχισαν να ξεντύνονται μες στο μυαλό τα πνεύματα

.
.

Τα χρόνια τα μοιραία τα φάγαμε παρέα

απάνω σε κρεβάτια κι αγκαλιές

κι αυτό που τώρα ζούμε σαν άρωμα να πούμε

που βγάζουν δυο χιλιάδες πασχαλιές

.
.

Ουσίες, ουσίες κι οινοπνεύματα...

ώπα

Tα φτερά μου ανοίγω στον αέρα
ότι απομένει απ' τη ζωή είναι μια μέρα
είν' ένας κήπος με λουλούδια και με φίδια
δυό χελιδόνια που γυρνάν ξανά στα ίδια

You're a whole lotta woman
A whole lotta woman
Whole lotta Rosie
And you're a whole lotta woman
Oh honey you can do it
Do it to me all night long
Only one to turn
Only one to turn me on
All through the night time
And right around the clock
To my surprise
Rosie never stops

.
.
.

Αχ χελιδόνι μου, πώς να πετάξεις

σ’ αυτό το μαύρο τον ουρανό

Αίμα σταλάζει το δειλινό

και πώς να κλάψεις, και πώς να κλάψεις

Αχ χελιδόνι μου

.
.

Αχ παλικάρι μου, τα τραίνα φύγαν

Δεν έχει δρόμο για μισεμό

Κι όσοι μιλούσαν για λυτρωμό

πες μου πού πήγαν, πες μου πού πήγαν

Αχ παλικάρι μου

.
.

Άχου καρδούλα μου φυλακισμένη

δε βγαίνει ο ήλιος που καρτεράς

Μόνο ο τελάλης της αγοράς

σε ξεκουφαίνει, σε ξεκουφαίνει

Άχου καρδούλα μου

Παραγωγη: B.D.Foxmoor,
Στιχοι: Sadahzinia
Παρουσιαση: Sadahzinia - B.D Foxmoor
- Σωκρατης Μαλαμας
Κιθαρα-Μπασο: Ακης Θεοτοκατος
|
Πως να σου πω για αυτες τις σκεψεις που σταθηκαν στο μυαλο μου,
θρονιαστηκαν k φωτισανε για λιγο τ' ονειρο μου
k οι στιγμες χορεψανε μπροστα μου σα σκιες•
αλλες ανηκαν εδω k αλλες χανοντουσαν στο χτες.
Σκορπισμενες ολες στης ζωης το βιβλιο
k οι σελιδες οι θαμπες, τσακισμενες στα δυο
να μου θυμιζουν οτι καπου στα παλια τα μονοπατια
ειναι της μνημης μου τα πιο ομορφα κομματια•
αγαπημενα σαν οργανα παλια ξεκουρδισμενα,
μακρια απο μενα, περασμενα ξεχασμενα,
ξεμακραινουν λιγο- λιγο μ' ενα χρονο σακατη
k ετσι φουντωνει του πονου το γινατι.
Ισως μεγαλωσα και καπως παραπανω
k στην αναγκη να παψω και το κεφι μου να κανω,
μα θα μικρυνω k θα σβηνω τη χαρα μου
κι αυτα τα ωραια που κυλησανε μπροστα μου.
Γι' αυτο γυριζω στα παλια να ξεδιψασω•
οι στιγμες μου μ' αφηνουνε παρεα να ξαποστασω
k λιγωνουν τη ψυχη μου καθε τοσο.
Απο τα ομορφα δε θελω να γλιτωσω.

Δε θελω να γλιτωσω απο τα ομορφα,
γιατι εκεινα την ασκημια μου σκεπαζουν
k οταν φοβαμαι τα πιο μεγαλα ψεμματα,
μακαρι παντα να μου ταζουν.
Δε θελω να γλιτωσω απο τα ομορφα,
ουτε για λιγο σου λεω να τ' αποφυγω.
Τα φτιαχνω θυμηση k τα ντυνω ονειρα
k μες στη σκεψη μου τα πνιγω.

Ειναι τα ομορφα με τ' ασχημα μπλεγμενα,
πανω στης μοιρας τα παραμυθια κεντημενα,
ξαναμμενα με τραβανε στο χορο τους το τρελο•
ψαχνω τα βηματα να βρω και χανω το ρυθμο.
Μα οταν με πιασουνε τα ομορφα απ' το χερι
με ταξιδευουνε στου ηλιου το κρυμμενο μου αστερι
k μου ανοιγουν τη ψυχη να τραγουδησω,
με τη βροχη του κοσμου να νυχτοπερπατησω.
Ομως, δε ξερω αν πρεπει να μεινω η να φυγω,
αφου τα ομορφα k αυτα κρατανε λιγο
k μενει ο φοβος στη ζωη συνοδοιπορος
σε καθε ανασα, καθε σκεψη απαραβατος ορος.
k ενω το ψεμα κι εγω ειμαστε πραματα χωρια
να με γλιτωσει θελω, οταν φοβαμαι, απο τα ζορια.
Μικρο το κακο, αφου τουλαχιστον θα ζησω,
τις κλεμμενες στιγμες για λιγο ονειρα θα ντυσω.
Ας λενε πως τα δυσκολα θεριευουν τη ψυχη,
ειναι ο πονος ομως, στιχοπαιδευτρα ευχη.
Μη με αφησεις εδω περα να στοιχειωσω,
Aπο τα ομορφα δε θελω να γλιτωσω.

|

.
.
.
.
.

Τρέχει το νερό στο μύλο

έπιασες καινούργιο φίλο

τρέχει το νερό στ’ αυλάκι

σ’ άλλον έδωσες φιλάκι

.
.

Παίζει με τον ήλιο το νερό

παίξαμε κι εμείς με τ’ όνειρο

κι όλα γίνανε βαριά

στου καιρού τη ζυγαριά

.
.

Τρέχει το νερό στα κλώνια

σαν τα νιάτα σαν τα χιόνια

τρέχει το πουλί στα δέντρα

ήσουν της καρδιάς μου αφέντρα

.
.

Παίζει το πουλί να το χαρώ

παίξαμε κι εμείς με τ’ όνειρο

κι όλα γίνανε βαριά

στου καιρού τη ζυγαριά

όλα γίνανε βαριά

στου καιρού τη ζυγαριά

1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...