- ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Οι δρόμοι δεν τον πήγαν πουθενά
Παράξενες τον δέρνανε απόψεις
Η μάνα του καμάρωνε κρυφά
Εσύ μια μέρα γιε μου θα προκόψεις
Μια νύχτα που κοιμήθηκε βαριά
Τον είδανε στον ύπνο του να κλαίει
Σκυφτός σαν να ‘χε φάει μαχαιριά
Τον άκουσαν οι φίλοι του να λέει
Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
Ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
Ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
Ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
Ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
Σ’ ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
Ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
Πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι
Οι δρόμοι δεν τον πήγαν πουθενά
Κλεισμένος στων ονείρων του τις χώρες
Γυρνούσε σαν αέρας τα στενά
Και μίλαγε μονάχος με τις ώρες
Μια νύχτα που κοιμήθηκε βαριά
Τον άκουσαν σε κάποιον να μιλάει
Και είδαν πως σταμάτησε η καρδιά
Την πόρτα της ζωής να του χτυπάει
Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
Ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
Ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
Ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
Ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
Σ’ ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
Ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
Πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι
Γιατι τώρα??
…Σε σκέφτομαι απόψε
Περισσότερο από κάθε άλλη βραδιά
Είναι τα υγρά μελαγχολικά μάτια σου ΄
Που περιπλανώνται μέσα στην ψυχή μου
Διερευνώντας την θάλασσα των ατέκμαρτων ονείρων
Εκβάλουν στην Αχερουσία της μνήμης οι ώρες
Καρτερικών προσμονών της μορφής σου
Διασχίζοντας τα υπέργεια λιβάδια
της λήθης η φωτιά ζωντανεύει
στην άκρη των χειλιών σου…
mat...
Γιατι τώρα??
μπλοκαρε το μυαλο μου...
Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό.Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία!
Καλό είναι να ξεμπλοκάρει το μυαλουδάκι.
΄Ολα είναι εκεί. Κι οι φίλοι, να συλλέγουν φως γιά εσένα.
΄Οπως εσύ αύριο γιά αυτούς.
Χαμογέλα. Δες εμένα; Με τόσες καταιγίδες και μπορώ...
Απλά δεν είμαι μόνη.
Δεν είσαι μόνη...
Κάποιοι αγαπούν άλλοι σβήνουν μέσα στη μιζέρια. Ζήσε...
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Ενα χαμόγελο, ενα μήνυμα, ενας άνεμος αρκούν για να αλλάξουν.
Γιατί λέτε?
Από Αφροδίτη. Δυό λόγια... Μου λείπετε...
΄Αλλοι οδηγούμεθα τρυφερά από τις μνήμες της άνοιξης
άλλοι από της αγάπης το μεθύσι,
το χάδι της τρέλλας
ή το ράπισμα των λαθών
κάποιοι παθιάζονται από τους άπειρους ίσκιους...
Γιατί το αίμα από τις πληγές
δεν ξεχωρίζει μέσα στο μαύρο της απελπισίας. Κάποιοι το νιώσαμε κάποτε.
Μα δες, χαμογέλα
Γιατί είναι απλό
να αδράξεις ένα ποιήμα από τη χαίτη
και να βγεις στο φως καλπάζοντας προς τα σύννεφα.
Με λόγια μεστά πιστά ζεστά κι ανθρώπινα.
Σημάδεψε κι απόψε μιά νέα ανατολή. Θα έρθει...
Αύριο.
Ανίχνευε την έξοδο
οσμίζοντας τη ζεστασιά της λύτρωσης από την αγωνία.
Των πόθων.
Των μόχθων.
Των λόγων.
Η ζωή είναι ένα χάδι,
Τεράστιο κύμα ορθώνεται να καταπιεί τη λιακάδα.
Αγέρα καθαρό ζητάμε.
Και στις χαμένες χαρές χρυσή ηρεμία.
Μόνο.
Μόνο.
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙΡΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΠΟΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΕΛΕΓΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΟΠΩΣ ΕΣΕΙΣ..
ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΥΠΕΡΟΧΟΙ.ΜΗΝ ΣΚΟΡΠΑΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΣΕ ΚΑΚΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΦΗ.ΖΗΣΤΕ ΟΜΟΡΦΑ,ΔΥΝΑΤΑ,ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ..
MARILYNLENA
Το κακό είναι όταν η εσωτερική ομορφιά συναντά την λάμψη και την έκφραση σε ένα εκστατικό ζευγάρι μάτια και παραδίνεσαι αμαχητί για να διαπιστώσεις αργότερα ότι το σύνολο αυτό χρησιμοποιείτε για αυτοεπιβεβαίωση και μόνο …
Ένα όμορφο μυαλό σε ένα εξίσου όμορφο κεφάλι είναι επικίνδυνος συνδυασμός.
Και μάλλον σημαίνει ρηχότητα ψυχής η κενότητα συναισθημάτων
Ισος βγάζουν μια πίκρα τα γραφώμενα αλλα
έτσι τα βίωσα και η σκέψη με οδηγεί σε
αυτά πλέον τα μονοπάτια ...
Επιφυλάσσομε για το Μέλλον
.
Γιατι τώρα??
Προστασία...
Φιλάς το μυστικόποθο
κορμί
μες την πορφύρα
των ανασασμών
υψιπετώ γιά σένα
δυό δεσμίδες
φωτός οι υποσχέσεις
έρραναν στο σύμπαν
χρυσά τριατάφυλλα
έπλενες με τ΄άσπιλο νερό
τα μάτια
λόγχισαν τον ουρανό σαν αστραπή τα χείλη σου,
σπας το φλοιό μου
στην ψύχα εισέρχεσαι
στου ονείρου τις νύχτες,
πάλι μεθώ
τα λυτά
μαλλιά
κυλούν απτόητα
στους ώμους της ζωής.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
λες και σβηστηκες απο το μυαλο μου..
δεν υπαρχεις..
η μορφη σου δεν μου μιλα οπως πρωτα..
στο μυαλο μου δεν ξεχωριζεις..
και οι μερες κυλουν με χαμογελο..
κυλουν με ροδοπεταλα..
ποσο χαιρομαι που βγηκες απο την ζωη μου..
ετσι απλα..
ηταν η αποσταση..
το βλεμμα που επαψα να συναντω καθημερινα..
ηταν πολλα..
απλα δεν σε σκεφτομαι πια..
Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό.Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία!