- Ροδόσταυροι - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΦΙΛΕ ΚΕΛΣΟ. Οντως δεν έλαβα κανένα e-mail απο εσενα. (Μπορείς όμως τώρα εαν θέλεις απλά την επομένη ενημέρωσέμε για την αποστολή μέσω αυτού του topic , θέλω να ελέγξω κάτι.
Οντως το εργασιακό είναι μια δοκιμασία της ζωής και ιδιαίτερα αυτή την περίοδο.Το κακό με τους ανθρώπους είναι οτι τους πιάνει το αγχος και δεν επιμερίζουν σωστά τις αντιξοότητες , με αποτέλεσμα την πλήρη επικράτηση του χάους.

Ζητώ ΣΥΓΝΩΜΗ απ' όλους σας για την αλλαγή του θέματος δεν θα ξανασυμβεί, απλά το έκανα επειδή όφειλα μια εξήγηση στο αγαπητό KELSO.

Νάστε καλά ΟΛΟΙ ΣΑΣ --> ΤΗΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΟΥ

STRIKER:.

DIM και Κελσο,
ναι, ο χρόνος περνά γρήγορα, αλύπητα, μας παρασέρνει προς τα εκεί που θέλει
και όχι εκεί που θέλουμε, και όταν πια συνειδητοποιήσουμε το παιχνίδι του και
θελήσουμε να βγούμε από τους κύκλους του τότε αρχίζει ο Γολγοθάς.
Ένα αγκάθινο στεφάνι καλά καρφωμένο στο κρανίο, και ένας σταυρός.
Ο νόμος ενεργοποιείτε και πέφτει σαν το δίκοπο τσεκούρι, ο σταυρός ασήκωτος,
το μαστίγιο σκίζει τις σάρκες μας, η ζέστη είναι αφόρητη με τον ιδρώτα να μπαίνει μέσα στις πληγές, οι πατούσες μας κομματιασμένες από τις κοφτερές πέτρες και το αφόρητο βάρος του σταυρού....

Πόσοι άραγε από μας θα αντέξουν να φτάσουν εκεί ψιλά, στον τόπο του κρανίου?
Και πόσοι θα σταυρωθούν?
Πόσοι θα αναστηθούν, και πόσοι θα καθίσουν εκ δεξιών του πατρός ?

Όχι βέβαια τα ανθρωπάρια που καταναλώνουν λίτρα το Αλκοόλ, που μεθοκοπούν,
που ανεβαίνουν πάνω στα τραπέζια (για να εκφρασθούν καλύτερα) με τις κοιλιές και τους πισινούς στον αέρα, και με το στήθος να πηγαινοέρχεται πέρα δώθε, ακούγοντας κολασμένους ρυθμούς, ξεκουφαίνονται ακούγοντας πολλά db, δηλητηριάζουν τον ναό της ψυχής τους με παραισθησηογόνες ουσίες και για επιδόρπιο...ζωώδες σεξ.

Άθλιοι, αν γνώριζαν τι είδος ενέργειας παράγουν και ποίοι τρέφονται από αυτήν.
Αν ήξεραν τι δημιουργούν στο αστρικό.

Αρκετά σας κούρασα

Ο Επόμενος κύκλος μας επιφυλάσσει έκπληξεις.

Galaxy

2. Αφού δεν το κάνει άλλος, ας δώσω μια καλή διεύθυνση για τους πελεκάνους:
http://rosecroixdorient.tripod.com/grpelican.html

3. Θα κάνω και μια ερώτηση και όποιος προαιρείται ας μου απαντήσει: Πότε αρχίζει η ιστορία του Ροδοσταυρισμού;
Τυπικά (ή «μυθικά») αρχίζει στη μεσαιωνική Γερμανία με τον Κρίστιαν Ρόζεν Κρόιτς και τα λοιπά. Μια κίνηση που έπεται του Ελευθεροτεκτονισμού, ο οποίος είχε ήδη αναπτυχθεί στη Σκοτία και στη Βόρεια Αγγλία, ως απόρροια των διαλυμένων Ναϊτών (τουλάχιστον αυτά έχω καταλάβει ως περίληψη, και μάλιστα από διάφορες πηγές).
Οι πιο ενθουσιώδεις του Ροδοσταυρισμού στέλνουν το ξεκίνημά του στην αρχαία Αίγυπτο (ή ίσως και στα πέριξ) ως «κεντρική ιδέα». Στην αρχαία Αίγυπτο όμως είχε θεμελιωθεί –πάντα ως «κεντρική ιδέα»– και ο Τεκτονισμός, σωστά;
Οι πιο μετριοπαθείς πάλι, κάτι αναφέρουν για Βυζάντιο…
Προσωπικά, συμπεραίνω τα εξής: Αν, λίγο ως πολύ, θεωρήσουμε ότι ο Ροδοσταυρισμός απηχεί τον Εσωτερισμό, τότε ναι, οι ρίζες είναι πολύ παλιές. Αν μείνουμε στα τυπικά, ξεκινάμε από την Ευρώπη του 15ου αιώνα.
Τα γράφω καλά;

Ευχαριστώ.

Ο φίλος Γαλαξίας εκφράζει εύγλωττα μια μεγάλη πικρή αλήθεια. Δεν θα οικτείρω όμως αυτούς που περνούν τη ζωή τους με τον τρόπο που περιέγραψες, φίλε Galaxy. Σαφώς αγνοούν όχι μόνο αν
δημιουργούν οτιδήποτε στο αστρικό αλλά και πολλές άλλες
όψεις της Ζωής και του Εαυτού τους. Αγνοούν το "σταυρό" και το "Γολγοθά", το "μαρτύριο" και
το "Θάνατο". Αγοούν όμως και την προσδοκία της "Ανάστασης".
Προφανώς δεν ενδιαφέρονται καν να μπουν στον κόπο να γνωρίσουν ή έστω να υποψιαστούν.
Άλλωστε, "IGNORANCE IS BLISS". Ίσως κάποτε η Πρόνοια του Θεού τους βγάλει από τον ύπνο τους.

Εγώ ανησυχώ γι'αυτούς που "ανηφορίζουν". Αν καταφέρουν να φτάσουν στην κορυφή και να
πεθάνουν στο Σταυρό τότε πραγματικά ο αγώνας τους "τετέλεσται" και η Ανάσταση είναι εγγυημένη. Αν όμως στα μέσα της
διαδρομής κουραστούν και λιποψυχήσουν και στρέψουν το βλέμμα προς τα κάτω; Έχετε φανταστεί ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης πτώσης; Γι'αυτούς ας προσευχόμαστε φίλοι
μου, κι ας βοηθαέι ο ένας τον άλλο να σηκώνουμε τους σταυρούς μας μέχρι το τέλος του δρόμου...

Φίλε Spiral συμφωνώ με όσα αναφέρεις αφού έτσι προκύπτουν από τις κοινώς προσβάσιμες πηγές περί ροδοσταυρισμού. Ανέκαθεν όμως είχα την αίσθηση και τη γνώμη ότι ο Ροδοσταυρισμός, "as such", εξ ορισμού είναι χριστιανικός. Στηρίζεται στην εσωτερική παράδοση της αρχαιότητας
την οποία προσανατολίζει προς τον αποκαλυφθέντα Θεό, Ιησού Χριστό. Είναι δηλαδή στην αυθεντική μορφή του "Χριστιανικός Εσωτερισμός" (και ΟΧΙ "εσωτερικός" χριστιανισμός). Συνεπώς το εν λόγω κίνημα, ανεξαρτήτως των διακηρύξεων των εκάστοτε φορέων και διεκδικητών του, πιστεύω ότι χρονικά
δεν μπορεί παρά να έπεται της Ενσάρκωσης του Χριστού, ή κατ'ελάχιστον να προηγείται στο πρόσωπο αυτών που τον ανέμεναν άμεσα (π.χ. οι τρείς Μάγοι κατά την άποψή μου κάλλιστα εμπίπτουν στο πρότυπο των Ροδοσταύρων Μυστών!).

Καλό σας Φθινόπωρο,
Eques Vagans

Μετά χαράς βλέπω όλη τη παρέα πάλι μαζί,
άντε, καλό φθινόπωρο να έχουμε φίλοι μου.

DIM

...το οποίο σημαίνει "στους περαστικούς" και, όπως διάβαζα, ήταν μια επιγραφή χαραγμένη σε μια κρήνη που είχε φτιάξει με έξοδά της η δούκισσα της Πλακεντίας για να δροσίζονται οι περαστικοί ενός απομακρυσμένου, τότε, αθηναϊκού προαστείου.

Όμως περαστικοί είμαστε όλοι και μακάρι να βρίσκουμε κρήνες να μας δροσίζουν... ειδικά μάλιστα στις ανησυχητικές ανηφόρες, που γράφει και ο φίλτατος Wandering Knight.

Μακάρι να είχαμε όλοι τη δύναμη ή και την τύχη να φτάσουμε στην κορυφή. Αν πάλι δεν τα καταφέρουμε, αγαπητέ φίλε, γιατί να μιλήσουμε για πτώση και όχι για... στάση; Υποθέτω ότι τα βήματα, ακόμα και λίγα, είναι προτιμότερα από την ακινησία του εφησυχασμού.

Υποθέτω και ότι η αναζήτηση ακούει σε κάποιο ένστικτο που το έχεις ή δεν το έχεις. Κάτι σαν χάρισμα. Αν το έχεις, θα το ακούσεις και θα σε οδηγήσει να ψάξεις να βρεις το δρόμο σου. Αν δεν το έχεις, δεν θα ακούσεις τίποτα όσα και να σου λένε.

Να σημειώσω επίσης και κάτι ανάποδο από το συνηθισμένο: Όπως μας αρέσει η επιείκεια για τους άλλους, ας είμαστε επιεικείς και με τον εαυτό μας. Διαβλέπω σε κάποιες αντιλήψεις μια τάση "νηστείας και προσευχής" με την οποία δεν συμφωνώ εξαιρετικά. Από τους τύπους είναι προτιμότερη η ουσία.