- Αυτοκτονία... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Όταν δεν υπάρχει πια νόημα στο παρόν ή το μέλλον.
Όταν συγγενείς, φίλοι και γνωστοί είναι ανίκανοι να βοηθήσουν...
η αυτοκτονία είναι ο τρόπος που θα σε οδηγήσει σε κάτι καλύτερο?
Ίσως κάποιοι από εσάς να το έχετε σκεφτεί σαν μια πράξη διαφυγής απο τα προβλήματα, τα αισθήματα και τις σκέψεις.
Η απόφαση μιας τέτοιας πράξης είναι πολύ δύσκολη. Όμως πολλοί ανθρωποι την έχουν πάρει. Ίσως πολλές φορές να ρωτάμε...γιατί να το κάνουν αυτό? και όμως υπάρχουν στιγμές που και εμείς οι ίδιοι το σκεφτόμαστε, ίσως να είναι μια λύση...
Πόσοι το σκέφτηκαν? Πόσοι το πλησίασαν?
Για σας τι σημαίνει η αυτοκτονία? Εγκαταλείπω τη μάχη ή δεν πιστεύω στη μάχη (δεν θα μου δώσει τίποτα) ? Τι κερδίζω, και τι χάνω...?
Θα μοιραστώ μερικές σκέψεις στο πραγματικά δύσκολο θέμα που μας παραθέτεις.
Θα παραμείνω μόνο σε συγκεκριμένα ερωτήματα.
-------
Για σας τι σημαίνει η αυτοκτονία?
Το πρώτο που θα πρέπει να δει κανείς είναι το λόγω που θα ήταν τόσο σημαντικός να προχωρηση και να αφαιρεση την ζωή του σε κάτι που είναι το μεγαλύτερο δώρο που δίνεται σε κάθε άνθρωπο. Την Ζωή.
Μια δωρεά που κανείς δεν μας εγγυάται την πορεία της.
Τις περισσότερες φορές μια ψυχή μπορεί να φτάσει σε αυτή την απόφαση από μεγάλη θλίψη και θυμό.
Αυτοκτονία είναι η έλλειψη αγάπης και ψυχικής δύναμης για να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα. Η αυτό δικαίωση στο να είμαστε πάντα καλά, να έχουν πραγματοποιηθεί συγκεκριμένες επιθυμίες μας και γενικά να είμαστε ευτυχισμένοι και υγιείς, είναι αυτή (η αυτό δικαίωση) που μας δημιουργεί τα αρνητικά συναισθήματα και μας σπρώχνει σε μια τέτοια σκέψη απελπισίας.
Η αποδοχή μιας κατάστασης είναι ο μόνος δρόμος αφετηρίας για μια νέα αρχή.
----------
Εγκαταλείπω τη μάχη ή δεν πιστεύω στη μάχη (δεν θα μου δώσει τίποτα) ?
Ποτέ δεν θα ξέρουμε αν θα κερδίσουμε η όχι μια μάχη παρά μόνο αν την δώσουμε!!! Ακόμα και αν τραυματιστούμε, είναι πολύ καλύτερο από το να αποσυρθούμε από την ζωή.
Από όσο γνωρίζω όταν μια ψυχή τερματίσει την ζωή της στην Γη με την δικιά της θέληση τότε η ψυχή εγκλωβίζεται σε μια ουδέτερη κατάσταση μεταξύ Γης και Ουρανού για όσα χρόνια έχει πάρει την ευλογιά να ζήσει.
Αν κάποιος με την θέληση του αποφασίσει να φύγει με την δική του θέληση στα 30 και έχει ευλογία να ζήση μέχρι τα 80 θα είναι για πενήντα χρόνια μεταξύ Γης και Ουρανού.
Για την Κρίση της Ψυχής κάνεις δεν μπορεί να πει ποια θα είναι. Γιατί αν κάποιο θα πει, τότε θα πάρει το ρόλο του Θεού. Αλλά Για σκέψου πως θα αισθανόσουνα, να είχες ένα σύντροφο, να το υπέρ αγαπάς, να του χαρίζεις ένα δώρο με όλη σου την καρδιά και εκείνος να σου το επιστρέφει πίσω.
Τι κερδίζω, και τι χάνω...?
Και αυτό που χάνει είναι την ευκαιρία να δώσει ακόμα, και ακόμα μια, και ακόμα μια …. Ευκαιρία στο να φέρει μικρές μικρές αλλαγές στην ζωή του μέχρι να κάνει μια μεγάλη αλλαγή προς το καλύτερο.
Η Συχώρεση πρώτα στον εαυτό μας και μετά σε όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας χωρίς διακρίσεις, είναι ο τρόπος που μας βγάζει από την ανεμοθύελλα και την καταιγίδα των αρνητικών σκέψεων και των συναισθημάτων.
Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ας αγγίξει κάθε καρδιά που πορεύεται χωρίς ελπίδα.
Δεν έχω άλλες σκέψεις. Εύχομαι ο Θεός να μιλάει στις Ψυχές των χωρίς ελπίδα ανθρώπων. Μα όπως είχε πει και ένα άλλο μέλος, τελευταία δεν πεθαίνει η ελπίδα, αλλά η προσπάθεια!!!(Ανάλογα με το θέμα βέβαια).
Αυτές οι λίγες σκέψεις.
Να είστε ευλογημένοι.
Με Αγαθή αγάπη Ιησού Χριστού 7Χ7,
Just a man
999
Συμφωνώ απόλυτα στο ότι το πρώτο που θα πρέπει να δούμε είναι το γιατί κάποιος προχωρά σε μια τέτοια πράξη και όχι απλώς να το καταδικάζουμε σαν μια αμαρτία ή στην καλύτερη περίπτωση μια τρέλλα, ένα παραλογισμό στην κορύφωση του. Η εκκλησία, κατά τη γνώμη μου, αυτό κάνει...
quote:
Ποτέ δεν θα ξέρουμε αν θα κερδίσουμε η όχι μια μάχη παρά μόνο αν την δώσουμε!!!
Και αν την έχουμε δώσει πολλές φορές και αποτύχαμε σε όλες? Αξίζει να συνεχίσουμε? Ίσως ναι, για να μάθουμε και άλλα πράγματα, αλλά αυτός είναι ο σκοπός μας? να μαθαίνουμε συνέχεια μέχρι να έρθει από μόνο του το τέλος? και τότε τι κερδίσαμε έτσι? γνώση που δεν θα μας χρησιμεύσει πουθενά?
quote:
Ευκαιρία στο να φέρει μικρές μικρές αλλαγές στην ζωή του μέχρι να κάνει μια μεγάλη αλλαγή προς το καλύτερο.
Αυτές οι αλλαγές μπορούν να γίνουν? Ίσως οι πολύ μικρές και οι ασήμαντες. Και αν αυτό που τον κυνηγά είναι ο ίδιος του ο εαυτός? αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει, όπου και αν πάει "η πόλις θα σ'ακολουθεί".
quote:
το μεγαλύτερο δώρο που δίνεται σε κάθε άνθρωπο. Την Ζωή.
Αυτό το πίστευα. Τώρα όμως δεν ξέρω. Είναι στ'αλήθεια δώρο, δώρο ανεκτίμητης αξίας? σκεφτήκατε ποτέ πως οι στιγμές λύπης είναι πολύ περισσότερες από τις στιγμές χαράς? και αν δεν ήρθαμε εδώ για να ευτυχίσουμε, τότε γιατί...
sleepless,
obscured
ΘΕΛΕΙ ΤΟΛΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ
Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΛΟΥΣ...
ΔΕΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΤΑ ΧΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΛΗΓΩΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ...ΤΗ ΖΩΗ
Και αν την έχουμε δώσει πολλές φορές και αποτύχαμε σε όλες? Αξίζει να συνεχίσουμε? Ίσως ναι, για να μάθουμε και άλλα πράγματα, αλλά αυτός είναι ο σκοπός μας? να μαθαίνουμε συνέχεια μέχρι να έρθει από μόνο του το τέλος? και τότε τι κερδίσαμε έτσι? γνώση που δεν θα μας χρησιμεύσει πουθενά?
Δυστυχώς ο πόνος είναι ο μόνος τρόπος για να αναγεννηθεί και να ελευθερωθεί μια Ψυχή. Μιλάω εκ πείρας!!! Όποιος πει ότι είναι εύκολο μάλλον δεν έχει την αίσθηση της πραγματικότητας. Ένας μεγάλος Πόλεμος κερδίζεται από μικρές χιλιάδες μάχες που κερδίσαμε και χάσαμε.
Αυτές οι αλλαγές μπορούν να γίνουν? Ίσως οι πολύ μικρές και οι ασήμαντες. Και αν αυτό που τον κυνηγά είναι ο ίδιος του ο εαυτός? αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει, όπου και αν πάει "η πόλις θα σ'ακολουθεί".
Αυτό κατήχηση.
Αυτό καθοδήγηση.
Αυτό κάθαρση.
Αυτό φώτιση.
Αυτό συνείδηση.
Αυτό πραγμάτωση.
Αυτό Θέωση.
Όλα αυτά οδηγούν στην αυτό-καταστροφή.
Ίσως, όταν καταλάβει ο ε-αυτό-ς μας ότι από μόνος του χωρίς τον Τριαδικό μας Θεό και τους συνανθρώπους μας, δεν μπορεί να ισορροπήσει τότε θα απαλλαγή από τα φαντάσματα που τον κυνηγούν.
Δυστυχώς και αυτό έτσι το αισθάνομαι και το έχω βιώσει και το βιώνω ακόμα.
Αυτό το πίστευα. Τώρα όμως δεν ξέρω. Είναι στ'αλήθεια δώρο, δώρο ανεκτίμητης αξίας? σκεφτήκατε ποτέ πως οι στιγμές λύπης είναι πολύ περισσότερες από τις στιγμές χαράς? και αν δεν ήρθαμε εδώ για να ευτυχίσουμε, τότε γιατί...
Δυστυχώς αυτός ο κόσμος μας προγραμματίζει μόνο για την ιδέα του τη ωραία είναι να είσαι Νικητής στης ζωή και ευτυχισμένος. Κανείς όπως δεν μας εκπαιδεύει για την αποτυχία που μπορεί να έχουμε και τα τραύματα από τις μάχες. Και αυτό είναι κάτι που δεν συμφέρει από μια ομάδα ανθρώπων. Γιατί ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει ποιο δυνατούς.
Ίσως η Ζωή του Μεγα Αλέξανδρου μπορεί να μας διδάξει πολλά.
Το γιατί είμαστε εδώ δεν λέγετε σε λίγες γραμμές και από το παρόν τοπίο.
Ένα είναι το σίγουρο. Ότι μεγαλύτερο δώρο από την Ζωή δεν υπάρχει.!!!
Ευχαριστώ,
Να είστε ευλογημένοι.
Καλή Χρονιά και Καλή Κυριακή.
Με αγαθή Αγάπη Ιησού Χριστού 7Χ7,
just a man
999
quote:Σωστά! Και ίσως αυτό το τζοκερ να μην είναι μόνο χρήμα, μπορεί να είναι ένα πνευματικό, συναισθηματικό τζόκερ.
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΕΝΩ ΑΥΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΤΟ ΤΖΟΚΕΡ??
quote:Συμφωνώ. Δεν υποστήριξε κανείς πως είσαι θαραλλέος με το να κάνεις αυτή την πράξη.
ΘΕΛΕΙ ΤΟΛΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ
Η ερώτηση μου όμως είναι άλλη. Αν δεν βρίσκεις πια νόημα σε οτιδήποτε κάνεις, όταν όλα καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα, και αν (ναι, ακούγεται ηλίθιο) έχεις φτάσει σε σημείο να μισάς τον εαυτό σου, τι απομένει για σένα σε αυτό τον κόσμο? Μόνο η διαφυγή...
Δεν θελω να αναλυσω αν χρειαζεται τολμη το να φτασεις στην ακραια περιπτωση της αυτοκτονιας γιατι οσες φορες εχω σκεφτει και αναλυσει γιατι καποιος ανθρωπος μπορει να φτασει εκει,παντα δινω ελαφρυντικα στον αυτοχειρα.
Κυριως οι λογοι που οδηγουν στην αυτοκτονια ειναι η υπερευαισθησια να ανταπεξελθει το ατομο στης πιεσεις της ζωης,η αλλη περιπτωση ειναι ενδογενεις λογοι,αλλα και κληρονομικοτητα.
Δηλαδη ενα παιδι που εχει τον εναν απο τους δυο γονεις με συνδρομο καταθλιψης,το πιο πιθανο ειναι να κληρονομιση αυτην την διαθεση.
Θα προτεινα αν αφορα εσενα το θεμα,να κανεις μια λιστα με το τι σ ευχαριστει πιο πολυ,και το τι σε δυσαρεστει.
Προσπαθησε να παρασυρεις Εσυ τον εαυτο σου με μικρα σταθερα βηματα σε δραστηριοτητες που θα σου δωσουν ευχαριστηση,π.χ μια βολτα κοντα στην θαλασσα,μια ευχαριστη συζητηση με εναν φιλο σου,η αγορα ενος βιβλιου,η ενος cd που θελεις πολυ.
Ξεκινα μια καινουργια δραστηριοτητα που δεν ειχες σκεφτει ποτε πριν π.χ η εκμαθηση μιας ξενης γλωσσας,ενος μουσικου οργανου,η καποιου σπορ.
Ξυπνωντας το πρωι παρατηρησε τον εαυτο σου κατα την διαρκεια της ημερας,ποτε νιωθεις καλυτερα,με τον εαυτο σου ,πιο χαλαρα και δημιουργικα ποια ωρα της ημερας,και κατεγραψε αν ειναι καθε μερα η ιδια ωρα.
Αν ολα αυτα κι αλλα πολλα τρυκ που μπορεις να κανεις δεν σε βοηθησουν ισως θα πρεπει να συμβουλευτεις εναν καλο ψυχιατρο,αλλα προσπαθησε να μην ξεκινησεις καμια θεραπευτικη αγωγη,πριν Παλεψεις εσυ πρωτα με τον εαυτο σου.
Ευχες για οτι καλυτερο.
Φιλικα!
«Όποιος σκοπεύει να παλέψει με τέρατα πρέπει να φροντίσει να μη γίνει ο ίδιος τέρας. Όταν κοιτάζεις επίμονα την άβυσσο, η άβυσσος κοιτάζει εξίσου επίμονα πίσω σε σένα».
Ευχαριστώ για την ανταπόκρισή σου.
Έχω προσπαθήσει άπειρες φορές να βοηθήσω τον εαυτό μου, να τον σώσω, να τον αλλάξω...δυστυχώς απέτυχα. Τα περισσότερα απ'όσα μου πρότεινες τα έχω δοκιμάσει, τα άλλα θα τα δοκιμάσω (όσα είναι εφικτά).
Κάνω τις τελευταίες προσπάθειες να βγω από το αδιέξοδο μου, μέσα από αυτά τα forums (που οφείλω να ομολογήσω πως είναι πάρα πολύ κατατοπιστικά) αφού δεν βρίσκω αλλού διέξοδο. Πέρνω λύσεις και μου δημιουργούνται άλλα ερωτήματα
Στο τέλος όλα καταλήγουν στο ίδιο σημείο: μάλλον εγώ φταίω...και μετά...απελπισία...
Ο ίδιος μου ο εαυτός με εμποδίζει να ξεπεράσω τα τείχη που βρίσκονται γύρω μου και να φτάσω στους άλλους...
But it was only fantasy
The wall was too high, as you can see
No matter how he tried he could not break free
And the worms ate into his brain
Pink Floyd
Ίσως απλά κάποιοι άνθρωποι να μην μπορούν να άλλάξουν...
Θα ήθελα να συμπληρώσω ακόμα μερικές σκέψεις με σεβασμό στο θέμα.
quote:
Έχω προσπαθήσει άπειρες φορές να βοηθήσω τον εαυτό μου, να τον σώσω, να τον αλλάξω...δυστυχώς απέτυχα.
Δεν είσαι ο μόνος. Και ο just έχει ένα μεγάλο πάθος που του αφήνει ο θεός για να μην πέφτει σε άλλα μεγαλύτερα πάθη.
quote:
Τα περισσότερα απ'όσα μου πρότεινες τα έχω δοκιμάσει
Δοκίμασε την μανούλα μας την Παναγιά. Δοκίμασε τον Ιησού.
quote:
Στο τέλος όλα καταλήγουν στο ίδιο σημείο: μάλλον εγώ φταίω...και μετά...απελπισία...
Στην Ορθοδοξία έχουμε ένα πολύ καλό ρητό πού λέμε για την απελπισία.
Όταν ένας άνθρωπος πέσει σε απελπισία σε αυτό το χωράφι της Διάνοιας μας και της καρδιάς μας, εκεί, ο Διάβολος μπορεί να σπείρει ότι θέλει.
Και εκεί που δεν πιστεύει ένα χριστιανός ότι υπάρχει λύσει, μας την έχει στημένη και μας περιμένει ο φιλάνθρωπός Ιησούς, στα αδιέξοδα της ζωής μας για να μας πάρει στην αγκαλιά του και να μας ελευθερώσει και να στηθούμε και πάλι δυνατή στα πόδια μας.
Η μόνη διαφυγή... είναι η συγχώρεση για όλα τα συναισθηματικά αδιέξοδα.
Για κάτι που έγινε στο παρελθών ακόμα και αν μετανιώνουμε μια ολόκληρη αιωνιότητα δεν αλλάζουν κάποια γεγονότα που προκαλέσαμε και μας στεναχωρούν και μας θλίβουν.
Κανένας από τους ανθρώπους στη Γη δεν είναι άγιος η άγγελος η ηθικό παράδειγμα για να σκεφτόμαστε ότι είμαστε οι μόνοι που κάποια πράγματα δεν τα έχουμε κάνει καλά και ακόμα δεν μπορούμε να τα κάνουμε καλά.
Πολλές φορές ο θεός επιτρέπει να έχουμε ένα πάθος για να μην πέφτουμε σε μεγαλύτερο πάθος και αυτό να το ένα πάθος που έχουμε και μας ελέγχει την συνείδηση να είναι για να μας φυλάει από μεγαλύτερα λάθη.
Όλοι οι άνθρωποι το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι, επιστροφή και διαφυγή στην Αγάπη.
Ξεκινώντας πρώτα από τον εαυτό μας. Γιατί κανείς μας δεν μπορεί να περιμένει να τον αγαπήσουν οι γύρο του όταν δεν αγαπάει τον ίδια την ψυχούλα του.
Αγάπησε τον εαυτό σου, τα Δημιουργήματα και τον Δημιουργό και θα σε αγαπήσουν και όλα τα θηρία της Γης.
Η αγάπη είναι το φάρμακο.
Και αν δεν έχει κάποιος αγάπη, εδώ σχεδόν είμαστε μια οικογένεια.
Αγάπη.
Έτσι απλά. Χωρίς πολλές άλλες λέξεις. Μονό μια λέξη αρκεί.
Ο κύριος μας Ιησούς Χριστός να ελεεί και ευλογεί πάντα την Διάνοια και την Καρδιά σου.
Καλή υπομονή και στη νέα προσπάθεια.
Σου εύχομαι καλή και ευλογημένη χρονιά να είναι το 2005. Ορόσημο για το υπόλοιπο της ζωής σου.
Να είστε ευλογημένοι.
Με αγαθή Αγάπη Ιησού Χριστού 7Χ7,
just a man
999
Όσο για την εκκλησία...δυστυχώς είμαι μακριά και δεν νιώθω πως είναι στιγμή να πλησιάσω...όχι τώρα στην ανάγκη...
Και ακόμη κάτι, πιστεύετε πως ένας άνθρωπος μπορεί πραγματικά να αλλάξει? Για παράδειγμα, μπορεί ένας κλείστος χαρακτήρας να ανοιχτεί και να δημιουργήσει σχέσεις? Ή τελικά ο άνθρωπος είναι ο τόπος(η πόλις)?
sleepless,
obscured
Υ.Γ Just_A_Man και οι υπόλοιποι, ευχαριστώ πάρα πολύ που ασχολήστε τέτοιες μέρες...μακάρι να υπήρχαν και στην πραγματικότητα τέτοιοι άνθρωποι
quote:
Αυτό το πίστευα. Τώρα όμως δεν ξέρω. Είναι στ'αλήθεια δώρο, δώρο ανεκτίμητης αξίας? σκεφτήκατε ποτέ πως οι στιγμές λύπης είναι πολύ περισσότερες από τις στιγμές χαράς? και αν δεν ήρθαμε εδώ για να ευτυχίσουμε, τότε γιατί...
Αγαπητέ obscured, η ζωή είναι απίστευτα δύσκολη και σκληρή, μα δεν είναι το σύνολο της που μετρά… είναι αυτές οι μικρές στιγμές που σε γεμίζουν χαρά και ελπίδα και σε σπρώχνουν, σε κρατούν για μια ακόμη μέρα…
Η ευτυχία δεν είναι χαπάκι, δεν έχει συνταγή και κανένας δεν ξέρει που και πότε θα την συναντήσει. Μπορεί να είναι στο πέταγμα μιας πεταλούδας, στο άνοιγμα των πετάλων ενός λουλουδιού, στο κλάμα ενός νεογέννητου, στο χαμόγελο μιας αιθέριας ύπαρξης, στην τσαχπινιά ενός πεντάχρονου παιδιού, στο δάκρυ ενός υπερήλικα που βλέπει παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, ενός αρρώστου που του προσφέρεις ένα λουλούδι, ενός ζητιάνου που του δίνεις ένα χέρι βοηθείας… η ευτυχία κρύβεται στα απλά, μικρά, καθημερινά στιγμιότυπα και γλιστρά, απλώνεται μέσα σου αργά και απολαυστικά προσφέροντας ικανοποίηση και χαρίζοντας σου ένα χαμόγελο…
Για εμένα η αυτοκτονία δεν είναι μια πράξη δειλίας και αποστροφής της ζωής, είναι μια προσπάθεια απελευθέρωσης από τον πόνο, αλλά πόσο μεγάλος είναι ο πόνος σου?
Σε κάθε μια από τις πορείες μας στο αιώνιο ταξίδι της ζωής γελάμε, δακρύζουμε, πονάμε, ελπίζουμε… και προσπαθούμε να ζήσουμε…
Σε αυτή την πορεία μου, βρήκα μπροστά μου τον θάνατο τρεις φορές… με πείσμα και παρά τις αντίξοες συνθήκες πάλεψα, έσφιξα τα δόντια, του είπα και μερικές βαριές κουβέντες και έως τώρα τα πράγματα δείχνουν ότι επιβίωσα… πριν μερικά χρόνια συνάντησα έναν άνθρωπο… τον έψαχνα, με έψαχνε και τελικά βρεθήκαμε.
Ήταν μια εποχή βουτηγμένη στη μαγεία της ζωής και της αγάπης, ένα όνειρο, ένας παράδεισος επί γης… μόνο που από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα το είχα «δει»… υπήρχε κάτι γύρω του, μέσα του… κάτι που μου έλεγε ότι η φλόγα του σβήνει.
Δεν είναι εγωιστικό να πω ότι έζησε για εμένα, για να είμαστε μαζί ένα χρόνο παραπάνω απ’ όσο υπολόγιζε και ο ίδιος… όμως η πίστωση χρόνου δεν είναι αιώνια, όπως δεν είναι η ευτυχία, όπως δεν είναι και ο πόνος…
Από την φθορά, την σήψη και την ανέλπιδη φυτοζωία των νοσοκομείων και των χημειοθεραπειών προτίμησε να δώσει ένα τέλος με τον δικό του τρόπο… το είχα δει στα μάτια του, πριν φύγει εκείνη τη μέρα, δεν είπα τίποτα, δεν έκανα κάτι, παρά μόνο έκλεψα μια στιγμή κρατώντας τον λίγο ακόμη κοντά μου…
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα χτύπησε το τηλέφωνο, ήθελε να μου πει να κρατώ το φως που τον οδήγησε κοντά μου, αναμμένο, για να βρει τον δρόμο ξανά, όταν θα γυρίσει… και με αυτά τα λόγια πάτησε το γκάζι και «έφυγε»…
Η ζωή μου έγινε κομμάτια, βυθίστηκα στον πόνο και στην απελπισία, πνιγόμουν και εκείνος ήταν ο αέρας μου, η ανάσα μου και δεν υπήρχε πια… αλλά τελικά έμαθα να «αναπνέω» ξανά… παρά την βαθιά θλίψη και τον πόνο που ένιωθα, παρά το χτυπήματα που δέχτηκα από το στενό οικογενειακό του περιβάλλον, δεν κατέβασα το κεφάλι και δεν σκέφτηκα την αυτοχειρία… δεν μπορούσα να σβήσω το φως…
Δεν θεωρώ την πράξη του λάθος, γιατί γνωρίζω όπως και εκείνος γνώριζε πως δεν υπήρχε διαφυγή, το τέλος του τον περίμενε ότι και να έκανε… όταν ο όγκος στον εγκέφαλο είναι σε μέγεθος καρυδιού… κανένα φάρμακο, κανένας γιατρός και καμία προσευχή δεν σε σώζει…
Ήταν μια πράξη γενναιότητας και ευσπλαχνίας προς τον εαυτό του και εμένα, που προτιμώ να τον θυμάμαι όπως ήταν εκείνη την τελευταία μέρα, παρά να έχω στο μυαλό μου την εικόνα του να λιώνει, να παραμορφώνεται και να χάνεται σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου-νεκροτομείου…
Μπορεί όλα αυτά που έγραψα να είναι καταθλιπτικά και ακόμη χειρότερα στην αρχή μιας νέας χρονιάς, αλλά θέλω να δείξω ότι όλοι έχουμε περάσει καταστάσεις που μας έχουν τσακίσει και έχουμε μπροστά μας πολλές ακόμη, μα όσο έχουμε έστω και την πιο μικρή σπίθα ελπίδας θα επιζούμε και θα προχωράμε μπροστά.
Φίλε obscured, όσο μελανά κι αν είναι τα πάντα γύρω σου, κάπου υπάρχει και για εσένα μια πηγή φωτός… μια σταγόνα ελπίδας που μπορεί να γεννιέται από ένα δάκρυ απελπισίας… και κάθε μέρα θα βγαίνει ο ήλιος… άνοιξε τα μάτια της ψυχής σου και άφησε τα να πλημμυρίσουν από αυτό τον ήλιο… κράτα το φως αναμμένο...
Ελπιδοφόρα... The She Mantis
Την απόφαση του αν θα πηδήξω από την ταράτσα ή θα επιβιώσω....
.... και δεν ήταν εύκολη απόφαση... ειδικά τη στιγμή που κάθε τι άξιο και ειλικρινές και έντιμο και καλό είχε χαθεί...
... και που γνώριζα πολύ καλά ότι μαζί μ'αυτό (όπως κι έγινε) θα διαλυόντουσαν τα πάντα στη ζωή μου... σπίτι, εργασία, οικογένεια, φίλοι, κοινωνικό περιβάλλον... ο εαυτός μου ο ίδιος...
... την απόφαση την πήρα πριν κατεβάσω το ακουστικό στη θέση του...
... θυμάμαι τον εαυτό μου να ουρλιάζει για μήνες... γιατί το κλάμα δεν ήταν αρκετό...
... θυμάμαι τον εαυτό μου να παραδίνει σε χέρια ξένων ό,τι είχα αγαπήσει και δημιουργήσει στο εργαστήριο μου γιατί δεν είχα άλλο τρόπο επιβίωσης....
... θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακαλάει φίλους και γνωστούς στην αρχή για μερικά ευρώ για να ζήσω και μετά για μία δουλειά...
... θυμάμαι να ακούω κάποιους να με κατηγορούν επειδή πέρασα από την ζωή του, γελώντας χαιρέκακα...
... θυμάμαι την ημέρα των πρώτων μου γενεθλίων μετά τον θάνατο του να με ειδοποιούν ότι χάνω το σπίτι μου...
... θυμάμαι να προσπαθώ να ξαναστήσω την ζωή μου μέσα σε ένα οίκημα που εκείνη την εποχή έμοιαζε να το έχει χτυπήσει τσουνάμι....
... θυμάμαι να ουρλιάζω ένα πρωϊνό στη μέση του κήπου με τα δυό μου σκυλιά να σπαρταράνε στα χέρια μου, πεθαίνοντας από δηλητήριο...
... θυμάμαι όμως κι εκείνη την πρώτη μέρα που χαμογέλασα ξανά, και που συνεχίζω να χαμογελάω....
... και που τώρα αυτό το χαμόγελο "βαραίνει" συστηματικά το πρόσωπο μου με κίνδυνο να μοιάζω "χαζοχαρούμενη"....
αχ, φίλε μου...
υπάρχει πάντα μια επόμενη μέρα... που έχει περιθώρια για χαμόγελο...
αυτή η μάχη μπορεί και πρέπει να γίνεται και να κερδίζεται...
γιατί τώρα μπορώ να λέω με περηφάνεια :
"I've passed the test
I'll diminish
and go into the West
and remain
Galadriel"
Galadriel of Galadhrim
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!
Edited by - galadriel on 03/01/2005 09:32:51
συγνώμη για όλα
θα ήταν καλύτερα αυτό το Θέμα να διαγραφεί...
με εκτίμηση...
Πιστεύεις πραγματικά ότι γράφοντας σε αυτό το θέμα ξύπνησαν οι μνήμες του παρελθόντος?
Τέτοιες εμπειρίες δεν φεύγουν ποτέ από το μυαλό, σε σημαδεύουν και σε σπρώχνουν να κάνεις το επόμενο βήμα.
Έτσι χρωματίζεται η ελπίδα και μέσα από μελανές αποχρώσεις γίνεται λευκή, ρόδινη, χρυσαφένια…
Αν ξεχνάς δεν έχει νόημα η ζωή γιατί χάνεις την δύναμη να ξαναρχίσεις…
Φωτεινά... The She Mantis
quote:
Και ακόμη κάτι, πιστεύετε πως ένας άνθρωπος μπορεί πραγματικά να αλλάξει? Για παράδειγμα, μπορεί ένας κλείστος χαρακτήρας να ανοιχτεί και να δημιουργήσει σχέσεις? Ή τελικά ο άνθρωπος είναι ο τόπος(η πόλις)?
Δεν θα μιλήσω με γενικότητες, θα πάρω σαν παράδειγμα τον εαυτό μου.
Δεν είμαι κλειστός χαρακτήρας, είμαι ένα πλάσμα κοινωνικότατο, αλλά μετά από τα χτυπήματα που δέχτηκα βρέθηκα να κάνω μια στροφή προς τα μέσα, να κλείνομαι στον εαυτό μου, γιατί εκεί κρατούσα φυλαγμένες τις στιγμές που είχα μοιραστεί μαζί του… εκεί ένιωθα σχετικά καλά και μπορούσα να ξεγελάσω λίγο τον πόνο που ένιωθα.
Βέβαια λειτουργούσα κανονικά, τουλάχιστον εξωτερικά, πήγαινα στην δουλειά μου, έβλεπα τους φίλους μου… όμως όλα αυτά γίνονταν μέσα από ένα διάφανο τοίχο. Πίσω από αυτό τον τοίχο καθόμουν και αναμασούσα την ευτυχία που είχα ζήσει και πολύ προσεκτικά απέφευγα να αγγίζω το τέλος…
Με αυτό τον τρόπο πέρασα ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και όσο πιο πολύ «ζούσα» πίσω από αυτό τον διάφανο τοίχο τόσο πιο πολύ έκοβα τους δεσμούς μου με την πραγματικότητα. Στην δουλειά μου συνέχιζα σαν να κουρδισμένο ανθρωπάκι, αλλά οι φίλοι μου γίνονταν «ενοχλητικοί» γιατί έβλεπαν την διαφορά και προσπαθούσαν να με επαναφέρουν… έτσι άρχισα να τους αποφεύγω, δεν απαντούσα στα τηλέφωνα τους, έβρισκα δικαιολογίες για να μην βγαίνω μαζί τους και άλλα πολλά τέτοια…
Ο μόνος δεσμός με την πραγματικότητα ήταν η δουλειά μου που παραδόξως τα πήγαινα πολύ καλά. Μέχρι που κάποια στιγμή ξύπνησα απότομα… έμαθα ότι ένα κοντινό μου πρόσωπο έπασχε από καρκίνο. Τότε άνοιξαν διάπλατα εκείνες οι περιοχές που δεν άγγιζα και βρέθηκα αντιμέτωπη με την πικρή αλήθεια.
Έκλαψα ξανά και ξανά, αλλά δεν προσπάθησα πάλι να κρυφτώ, δεν είχα μέρος αρκετά ασφαλές και υπήρχε ένας άνθρωπος που με χρειαζόταν. Πήρα μια βαθιά ανάσα και έσπασα τον διάφανο τοίχο μου. Βγήκα έξω και έτρεξα να συναντήσω την πραγματικότητα…
Σιγά σιγά ξαναγύρισα στον παλιό καλό μου εαυτό, μουδιασμένα στην αρχή, αλλά τα κατάφερα… αναθέρμανα παλιές σχέσεις και δημιούργησα νέες. Κοιτώντας πίσω βλέπω εκείνο το κομμάτι της ζωής μου με συμπάθεια και οίκτο…
Όλοι μας είμαστε ανεξερεύνητες περιοχές για τους άλλους… όλοι μας μπορούμε να ανοίξουμε την «πόρτα», το θέμα είναι αν το θέλουμε πραγματικά…
Θέλεις να αφήσεις τους άλλους να μπουν μέσα? Να σε γνωρίσουν? Να σε αγαπήσουν?
Φωτεινά... The She Mantis
Είμαι σχεδόν σίγουρος οτι τα έχεις σκεφτεί σχεδόν όλα. Οτι προβληματίστηκες αρκετά και τελικά συμπέρανες οτι είσαι σε αδιέξοδο.
Και οτι πιθανόν η μόνη διέξοδος είναι η τελική λύση.
Δεν είμαι ειδικός, αν και θα μπορούσα κατά κάποιον τρόπο, αν πήγαινα κι εγώ πίσω όπως λές οτι ανάγκασες μερικούς από μας να πάνε.
Αυτό δε σημαίνει οτι δεν υπάρχουν ειδικοί, ακόμη και για το δικό σου πρόβλημα.
Υπάρχουν ειδικοί για να σε βοηθήσουν να μην αυτοκτονήσεις, όπως επίσης υπάρχουν ειδικοί που σε βοηθούν να αυτοκτονήσεις.
Το θέμα είναι να είσαι σίγουρος τί ακριβώς θέλεις εσύ.
Κι εδώ θα μου επιτρέψεις μια επιφύλαξη. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος οτι απευθύνθηκες σε κάποιον τέτοιο, πιθανόν θεωρώντας οτι δεν υπάρχει ειδικώτερος από σένα στο συγκεκριμένο θέμα.
Δεν ξέρω την ηλικία σου, δεν ξέρω αν είσαι παιδί ή κορίτσι αλλά είμαι σίγουρος οτι οι λόγοι που σε κάνουν να σκέφτεσαι την αυτοκτονία μπορεί να είναι για μένα γελοίοι αλλά είναι για σένα αρκετά σοβαροί.
Κατ’ αρχήν θεωρώ οτι έκανες ένα μεγάλο βήμα που δείχνει ωριμότητα, μπαίνοντας εδώ και ζητώντας αν όχι απαντήσεις, τουλάχιστον απόψεις και σκέψεις.
Σου συνιστώ να ψάξεις κι αλλού, και σε άλλα φόρα έστω, σε όσο πιό πολλά μπορείς.
Θα εκπλαγείς από το πλήθος των απόψεων και από το πλήθος αγνώστων μέχρι τώρα για σένα στοιχείων, ίσως και απαντήσεων σε όσα σε προβληματίζουν.
Θα μείνω σε μερικά δικά σου λόγια, όχι για να σε πείσω για κάτι αλλά γιατί με προκαλούν ευχάριστα.
Οταν όλα φαίνονται μαύρα...
...δε σημαίνει οτι είναι κιόλας. Μόνο και μόνο από το φαίνεται μου δείχνεις οτι δεν είσαι στόκος (να το πω λαϊκά). Φαίνονται μαύρα σε σένα αλλά κατά βάθος ξέρεις οτι υπάρχουν κι άλλα χρώματα που εσύ δεν μπορείς στη φάση που είσαι να τα δεις ή γιατί δε φωτίζονται πλέον αρκετά (αν είναι ετερόφωτα) ή γιατί έχουν χάσει πολύ από φως που εξέπεμπαν (αν είναι αυτόφωτα).
Οταν δεν υπάρχει νόημα στο παρόν ή στο μέλλον...
Για το παρόν δε θα διαφωνήσω, είναι η άποψή σου και είναι αξιόλογη.
Για το μέλλον όμως, δε μπορείς ούτε εσύ (ελπίζω μην είσαι μάντης) ούτε εγώ να ξέρουμε.
Ακόμη και μάντης να ήσουνα όμως και να ήξερες οτι ούτε στο μέλλον υπάρχει κάτι που να έχει νόημα, τότε θα ξέρεις οτι και η λύση που σκέφτεσαι επίσης δεν έχει νόημα και φυσικά δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι.
Οταν συγγενείς, φίλοι και γνωστοί είναι ανίκανοι να βοηθήσουν...
Εδώ δεν έχω να πω κάτι αντίθετο.
Οι συγγενείς θεωρώ οτι θέλουν αλλά δεν μπορούν ή δεν ξέρουν πώς.
Φίλοι κατά την άποψή μου, με τη στενή έννοια δεν υπάρχουν, οπότε πάνε κι αυτοί.
Για τους γνωστούς δε μιλώ καν, δεν τους αφορά το πρόβλημα.
Αρα, μένεις εσύ και οι ειδικοί που λέγαμε πιό πριν.
Για να γίνει όμως αυτό ( να βοηθήσεις εσύ ή οι ειδικοί ) πρέπει πρώτα απ’ όλα να το θέλεις και να πιστεύεις οτι μπορείς να το κάνεις, να βοηθήσεις δλδ τον εαυτό σου (για τους ειδικούς δεν το συζητάω, είναι η δουλειά τους και, πίστεψέ με, μπορούν).
Θεωρώ οτι θέλεις πολύ να βοηθήσεις, για αυτό άλλωστε είσαι κι εδώ.
Επειδή πιστεύω οτι δεν υπάρχει ενδογενές πρόβλημα που να μη μπορούμε (όλοι μας) να το κάνουμε ζάφτι, νομίζω θα βρεις τη βοήθεια και τις απαντήσεις που θέλεις.
Λίγα ακόμη σκόρπια πράγματα, βασισμένα σε απλή λογική θα πω και αν θες τα συζητάμε.
Μελέτες επί μελετών έδειξαν οτι όσοι σκέφτονται την αυτοκτονία, είτε σωματικό πόνο θέλουν να τερματίσουν είτε ψυχικό είτε και τα δύο (τον πόνο όχι κυριολεκτικά, ας μη μπούμε σε λεπτομέρειες).
Αν ισχύει το πρώτο, τερματίζοντας τη ζωή του υλικού (σώματος), γλυτώνουμε μεν από τον σωματικό πόνο αλλά τραυματίζουμε την ψυχή, στερώντας της βίαια και πρόωρα το κέλυφος μέσα στο οποίο ζει.
Είναι, όπως έλεγε κάποιος πιό ειδικός «μια οριστική λύση σε ένα προσωρινό πρόβλημα».
Αν ισχύει το δεύτερο, βαράμε το σαμάρι για να πονέσει ο γάιδαρος. Πετάμε το σώμα αλλά την ψυχή δεν μπορούμε να την εξαφανίσουμε και συνεπώς χτυπάμε λάθος στόχο. Ενώ έχουμε ένα ψυχικό πρόβλημα, τιμωρούμε το σώμα.
Ομοίως αν ο πόνος αφορά και στα δύο. Γιατί δεν πιστεύω να ελπίζεις οτι αποστασιοποιύμενος από το σώμα σου μηδενίζεις και την ψυχή σου.
Για το άλλο σου σχόλιο, έχω να πω οτι καλά έκανες και πήγες, όσους πήγες πίσω. Είμαι βέβαιος οτι αυτό το πισωγύρισμα τους έκανε καλό, θα σου το πουν οι ίδιοι. Οπως καλά έκανες που μας είπες όσα μας είπες και μας θύμισες πράγματα που πιθανόν πολλοί είχαμε ξεχάσει ή καταχωνιάσει σε κάποια υπόγα του κεφαλιού μας.
Δε θα μπω στον πειρασμό να αραδιάσω συμβουλές για το τί πρέπει να κάνεις και τί όχι.
Θα με ευχαριστούσε όμως (κι ας μη σε ξέρω) να ψάξεις καλά, πολύ καλά. Γιατί πιστεύω οτι και ο τελευταίος άνθρωπος σ’ αυτή τη μπάλλα έχει κάτι να προσφέρει κι αυτό το κάτι έχει την ίδια αξία με δέκα τόμους ενός φιλοσόφου.
Ακόμη δε περισσότερο θα με ευχαριστούσε το εξής:
Αν εγώ, που δε με ξέρεις, ήμουνα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας και είχες την ευκαιρία να μου πεις κάτι, τί θα μου έλεγες;
δεν το πιστεύω πως τα κάνετε όλα αυτά για μένα...
Umm...καταρχήν να πω πως η αυτοκτονία βρίσκεται αρκετά μακριά από τις σκέψεις μου. Δεν θέλω να το κάνω γιατί όπως είπατε και εσείς μαλλον δεν είναι λύση. Το μόνο που φοβάμαι είναι η αντίδραση σε μια στιγμή πλήρους απογνωσης.
Η φίλη Mantis είπε:
quote:
αλλά οι φίλοι μου γίνονταν «ενοχλητικοί» γιατί έβλεπαν την διαφορά και προσπαθούσαν να με επαναφέρουν… έτσι άρχισα να τους αποφεύγω, δεν απαντούσα στα τηλέφωνα τους, έβρισκα δικαιολογίες για να μην βγαίνω μαζί τους και άλλα πολλά τέτοια…
Θα με πίστευες αν σου έλεγα πως είμαι έτσι σ'όλη μου τη ζωή, εκτός από ελάχιστες στιγμές που κατάφερα να ξεφύγω?
quote:
όλοι μας μπορούμε να ανοίξουμε την «πόρτα»
Και όμως...η πόρτα δεν ανοίγει εύκολα. Το προσπαθώ εδώ και χρόνια, μόλις καταφέρει να ανοίξει να φανεί μια μικρή σχισμή, κλίνει ξανά, και κλειδώνει για αρκετό καιρό.
Και ναι, πιστεύω στα χρώματα του φίλου lamogio και θέλω να ξέρεις πως θα προσπαθήσω, η ύστατη προσπάθεια...θα ψαξω πολύ μέσα μου να βρω το φως...
Αυτό που θέλω να διευκρινήσω είναι ότι δεν νιώθω κάποιο πολύ μεγάλο πόνο, δεν έχω πληγωθεί ποτε βαθιά στη ζωή μου. Δεν έφτασα στην δυστυχία, αλλά ούτε και την ευτυχία. Νιώθω ένα τεράστιο κενό. "Emptiness is filling me" (Metallica).
Νιώθω τύψεις που μιλάμε για μένα...δεν ξέρω αν κάποιος από εσάς το έχει νιώσει αυτό...
Όσο για αυτό που με ρώτησες...
quote:
Αν εγώ, που δε με ξέρεις, ήμουνα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας και είχες την ευκαιρία να μου πεις κάτι, τί θα μου έλεγες
Θα σου μιλούσα για την αισιόδοξη πλευρά της ζωής, όπως έκανα 1-2 φορές σε άλλα άτομα. Αλλά εσύ ξέρω πως δεν σε εμποδίζει ο εαυτός σου να σωθείς...
quote:
Νιώθω τύψεις που μιλάμε για μένα...δεν ξέρω αν κάποιος από εσάς το έχει νιώσει αυτό...
μη νιώθεις τύψεις γιατί δεν μιλάμε για σένα αλλά με σένα...
και γιατρεύοντας την δική σου ψυχή, αν και όσο το καταφέρνουμε, γιατρεύουμε παράλληλα και την δική μας...
γιατί μπορούμε να δούμε σε σένα αυτό που αρνείσαι να δεις ο ίδιος, τα χρώματα και το φως που σε συνοδεύουν...
υπάρχουν πολλές μορφές αυτοκτονίας σ'αυτή τη ζωή φίλε μας...
μία απ' αυτές είναι και η παραίτηση από την προσπάθεια να ζήσουμε όπως θέλουμε...
μία άλλη είναι το να δηλητηριάζουμε την σκέψη μας και την ψυχή μας ακόμα και αν δεν συντρέχει κάποιο σοβαρό γεγονός που να μας στεναχωρεί...
μία τρίτη είναι η άρνηση να δεχτούμε βοήθεια από ειδικούς νομίζοντας πως θα τα καταφέρουμε μόνοι μας...
θα σου πω κάτι εδώ ...
η μεγαλύτερη νίκη μου στην απόγνωση είναι ότι όταν γυρνάω και την θυμάμαι δεν με καταβάλλει, την δέχομαι και συνεχίζω....
και ο όποιος πόνος, μας θυμίζει μονάχα πως είμαστε ολοζώντανοι!
και θα διάλεγα χίλιες φορές να ξανάρθω σ'αυτή την γη ακόμα και αν ξαναπέρναγα τα ίδια... γιατί σε κάτι μικρά και αδιόρατα μερικές φορές πράγματα κρύβεται τόση ευτυχία και τόσο φως που αξίζει τον κόπο!
και ένα τελευταίο,
αν μου επιτρέπει ο αγαπητός lamogio να απαντήσω κι εγώ στην ερώτηση του...
σε κάποιον λοιπόν που θα σκεφτόταν την αυτοκτονία δεν θα του έλεγα ούτε καλές κουβέντες, ούτε θα του έδειχνα την αισιόδοξη πλευρά της ζωής... γιατί αυτά αν μπορούσε να τα δει και να τα νιώσει δεν θα έφτανε ποτέ στην σκέψη αυτή....
θα "έτρωγε" όμως ένα χοντρό χαστούκι!
που υποτιμά την ουσία της ζωής
που υποτιμά την δυστυχία των άλλων
που υποτιμά την πιθανότητα να μην πετύχει στην προσπάθεια του και να μείνει πιθανότατα ανάπηρος και τότε πραγματικά δυστυχισμένος ....
που υποτιμά την πιθανότητα να υπάρχει ένας άλλος κόσμος στον οποίο δεν θα βρει την λύτρωση αν αυτοκτονήσει, αλλά το αιώνιο μαρτύριο της εγκατάλειψης στις ίδιες του τις σκέψεις...
που υποτιμά τον πόνο που θα προκαλέσει στους γύρω του, ακόμα και αν δεν πιστεύει πως αυτοί θα τον νιώσουν...
που φέρεται σαν το τελευταίο κακομαθημένο παιδί, που θέλει να δοκιμάζει τα όρια του και τα όρια των άλλων για να παίξει... ή για να περάσει το δικό του...
και θα του έλεγα τότε...: ορίστε πήδα!
αν αυτά νομίζεις για την ζωή δεν αξίζει να την ζεις!
παρακινδυνευμένο θα μου πεις... αποτελεσματικό όμως...
γιατί αυτός που πραγματικά σκοπεύει να αυτοκτονήσει, δεν κάθεται να το συζητάει με τους άλλους...
το αποφασίζει και το κάνει... κακώς πολύ κακώς κατά την γνώμη μου, αλλά το κάνει...
οι υπόλοιποι έχουν όρεξη για "χάδια".... και η ζωή σ'αυτούς θα χαρίσει μόνο "χαστούκια"...
ας συνηθίζουν λοιπόν....
τέλος, φίλε obscured....
το κενό που λες υπάρχει εν δυνάμει σε όλους μας... και είναι αυτό που μας οδηγεί τελικά στις πιο μεστές μορφές δημιουργίας...
δέξου το , αγάπησε το, αγκάλιασε το (σαν κομμάτι του εαυτού σου που είναι) και θα 'ρθει η ώρα που θα σε ανταμείψει...
Galadriel of Galadhrim
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!
Edited by - galadriel on 03/01/2005 15:26:21
Ολα αλλαζουν .
Φιλε obscured ολα αλλαζουν.Να εισαι σιγουρος τιποτε δεν ειναι ιδιο
ακομη και οι εφιαλτες μας που μας φαινοντε ανυπερβλητα εμποδια και μας κυνηγουν εστω και αν τρεξουμε και αυτοι αλλαζουν , και εμεις αλλαζουμε.Το θεμα ειναι οτι ο νους εχει την δυναμη να νικησει τα παντα .
Αφου μπορει να νικησει το ενστικτο της αυτοσυντηρησης και να οδηγησει εναν ανθρωπο στην αυτοκτονια γιατι να μην μπορει το αντιθετο;
zinon
αγαπητη obscured
προσπαθησε να δειξεις στον ευατο σου αυτοσυγκρατηση
αποφασιστικοτητα αγαπη αυτοπεποιθηση και μετα στους αλλους
ανθρωπους ενδιαφερον γιατι σιγουρα καποιος/α θα βρεθει να σε
κατανοησει οπως κανουμε και εμεις εδω τωρα
ευχομαι να σαι παντα καλα!!
αγαπη ειναι το παν
η αρετη ειναι η αρχη
το τελος ειναι η αρχη της αγαπης προς τον πλησιον
οταν αγαπας τον πλησιον ειναι σαν να αγαπας τον ευατο σου
ολοι για εναν και ενας για ολους
αυτο ειναι απο τους τρεις σωματοφυλακες
η αγαπη ειναι παντοτινη
gh