- ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΡΟΜΟΥ! - - Κινηματογράφος -
Ο αρχικός ιταλικός τίτλος είναι Profondo Rosso και ο ελληνικός όπως ο ιταλικός και ο αγγλικός, δηλαδή Βαθύ Κόκκινο
Η ταινία ξεκινάει στην αίθουσα ενός θεάτρου στο οποίο μία γυναίκα με ικανότητες "μέντιουμ" δίνει μια διάλεξη στο κοινό. Το μέντιουμ ξαφνικά διαισθάνεται την παρουσία ενός δολοφόνου ανάμεσα στο κοινό με βεβαρυμένο παρελθόν, χωρίς να μπορεσει να τον διακρίνει ακριβώς. Ξέρει όμως ότι είναι εκεί και παθαίνει παραλήρημα με αποτέλσμα η διάλεξη να διακοπεί.
Δυστυχώς για το μέντιουμ ο δολοφόνος δεν θα καθόταν με σταυρωμένα τα χέρια, ειδικά όταν υπάρχει κίνδυνος να τον ανακαλύψουν! Οπως καταλαβαίνετε ο φονιάς επισκέπτεται τη γυναίκα-μέντιουμ στο σπίτι της όπου και την πετσοκόβει μέχρι θανάτου σε μια απολαυστικότατη αιματοβαμμένη σκηνή! Ομως υπάρχει μάρτυρας! Ενας ταλαντουχος μεσήλικας πιανίστας βλέπει το φόνο απ'έξω απ'το παράθυρο και τρέχει να βοηθήσει την δύστυχη γυναίκα. Είναι όμως αργά...ο δολοφόνος την έχει σκαπουλάρει αφήνοντας πίσω του λουτρό αίματος...
Καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, λοιπόν ο πιανίστας παίρνοντας προσωπικά την υπόθεση αναζητά την ταυτότητα του δολοφονου. Στην έρευνά του αυτή τον βοηθά μια ναζιάρα γοητευτική δημοσιογράφος που φαίνεται πως γοητεύεται κάπως από τον δημοσιογράφο...είναι και γκριζομάλλης γοητείας ο άτιμος οπότε αναμενόμενο ήταν
Το πρόβλημα για τον πιανίστα είναι ότι πλέον κινδυνεύει και η δική του η ζωή αφού ο δολοφόνος γνωρίζει ότι ήταν μάρτυρας!
Τι επιφυλάσει λοιπόν η συνέχεια της έρευνας στον πρωταγωνιστή μας ο οποίος αναζητά με τόλμη και επιμονή απαντήσεις για το παρελθόν και την ταυτότητα του αιμοσταγή φονιά, ο οποίος φυσικά δεν αρκείται μόνο στον πρώτο φόνο αλλά συνεχίζει το ρεσιτάλ βίαιων φόνων σε όλη τη διάρκεια της ταινίας και μάλιστα με στυλ!
Από τα μεγάλα ατού της ταινίας πέρα από το ευρηματικό σενάριο, είναι η εξαιρετική ανατριχιαστική μουσική που το συνοδεύει αλλά και το παιχνίδι με τις αισθήσεις του θεατή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ο δολοφόνος βρίσκεται στο σπίτι του πρωταγωνιστή την ώρα που αυτός παίζει πιάνο και αφου καταλαβαίνει ότι κάποιος έχει μπει στο σπιτι του, συνεχίζει να παίζει πιάνο υποκριτικά με το ένα χέρι ώστε με το άλλο να αρπάξει ένα αγαλματίδιο για αυτοάμυνα! Το τηλέφωνο χτυπάει όμως και....δεν σας λέω τι γίνεται αλλά πρόκειται για ευρηματικότατη σκηνή που σου παγώνει το αίμα. Και τώρα που το γράφω ανατριχιάζω!
Ομως αυτό που κάνει μοναδική την εξαιρετικη΄αυτή ταινία τρόμου είναι το φινάλε. Κι αυτό γιατί ο τρόπος που ξετυλίγεται βασανιστικά η αλήθεια είναι καθηλωτικός. Και το σημαντικότερο? Σε κάνει να γυρίσεις την ταινία στην φάση του πρώτου φόνου και να δεις το προσωπο του δολοφόνου το οποίο φαίνεται, αλλά κανείς σας δεν πρόκειται να το δει εκείνη τη στιγμή! Με λίγα λόγια ο σατανικός Dario Argento έβαλε και ολίγη δόση από οφλαλμαπάτη και Κόπερφιλντ μέσα. Ειλικρινά δεν θυμάμαι να μου έχει ξανατύχει αυτό σε ταινία, δηλαδή μετά από το τέλος να την ξαναβάλω στην αρχή (του πρωτου φόνου).
Μεγάλη μαγκιά του Argento η συγκεκριμένη ιδέα.
Να το δείτε οπωσδήποτε, αλλιως θα χάσετε μια από τις πιο ευρηματικές ταινίες τρόμου με πολύ μυστήριο και σασπένς. Οι φόνοι είναι αρκετά απολαυστικοί αλλά η περισσότερη γοητεία του Deep Red βρίσκεται στην ανατριχιαστική ατμοσφαιρα, στο ντεντεκτιβικό μυστήριο, στα εξαιρετικά πλάνα, στην υπέροχη δαιμονική μουσική και φυσικά στο απρόβλεπτο φινάλε!
Edited by - Agnostic on 02/01/2008 05:48:53
καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη
καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη
Από την άλλη όμως, μου φαίνεται πως η θεματολογία της ταινίας εκείνης με το "Ορφανοτροφείο" είναι διαφορετική, γιατί στην πρώτη δεν υπήρχαν φαντάσματα κλπ.
Ήταν μάλιστα μια ταινία με πάρα πολλούς συμβολισμούς, μήπως δεν θα έπρεπε να σταθούμε τόσο στο ότι η πρωταγωνίστρια ήταν ένα μικρό κοριτσάκι απλά;
In anticipation of my resurrection...
Και λέω "κατά κάποιο τρόπο" διότι δεν είναι ακριβώς slasher movie, αλλά ένα μείγμα από slasher,κωμωδία,ψυχοπαθολογία...με ολίγη από αποκρυφισμό.
Αναφέρομαι στο Mountaintop Motel Massacre του 1986. Η 50-άρα μέγαιρα Εβελιν είναι η ιδιοκτήτρια ενός υπαίθριου Motel το οποίο αποτελείται από λίγα μικρά ενοικιαζόμενα δωμάτια. Μόλις όμως πριν μερικά χρόνια πήρε εξιτήριο από ψυχιατρείο....και αυτό μας προϊδεάζει για το τι θα δούμε στη συνέχεια...
Η διαταραγμένη προσωπικότητα της Εβελιν διαφαίνεται από την αρχή του έργου όπου σφάζει το χαμστεράκι της κόρης της στους αγρούς! Αμέσως μετά συλλαμβάνει την κόρη της να διεξάγει στο υπόγειο του σπιτιού τους(το οποίο είναι ξεχωριστό κτίσμα του Motel), κάποια σκοτεινή μαγικη τελετή, κατά την οποιά ζητάει από το νεκρό πατέρα της βοήθεια για την τρελή μητέρα της!
Ε δεν θέλει πολύ να τα πάρει στο κρανίο η Εβελιν και να αρχίζει να τα κάνει όλα λαμπόγυαλο μ'ένα δρεπάνι...μόνο που θελημένα ή αθέλητα(ακόμα δεν έχω καταλάβει από την απότομη και σκοτεινή στην κυριολεξία σκηνή), το δρεπάνι χτυπάει και την κόρη της, αφήνοντας την ξερή! Τέζα!
Οσο μετανιωμένη και αν φαίνεται η πρωταγωνίστριά μας για το φονικό, δεν μπορεί να συνέλθει, αφού η φωνή της κόρης της την συνοδεύει στα διαταραγμένα εγκεφαλικα της κύτταρα και την στοιχειώνει
Ετσι λοιπόν, ένα βροχερό βράδυ σκάνε μύτη διάφοροι επισκέπτες για να ξαποστάσουν πριν συνεχίσουν τα ταξίδια τους. Η Έβελιν έχοντάς τα πλέον εντελώς χαμένα εξυπηρετεί αρχικά τους κουρασμένους επισκέπτες όχι μόνο προσφέροντάς τους δωμάτιο αλλά και...δρεπανιές!!!
Πριν όμως ξεκινήσει την σφαγή, εκφοβίζει τους επισκέπτες -κι εδώ είναι η όλη παράνοια- βάζοντας στα δωμάτιά τους ποντίκια, φίδια και κατσαρίδες!! Μετά ξεκινά η σφαγή. Το "cult" στοιχείο του έργου είναι οι καταπακτές που υπάρχουν σε κάθε δωμάτιο από το οποίο εισβάλλει η Έβελιν σ'αυτά, αφού κάτω απ'τα δωμάτια υπάρχει ολόκληρο υπόγειο δίκτυο. Ανέφερα στην αρχή περί ψυχοπαθολογίας και κωμωδίας όχι μόνο λόγω της παρανοϊκης πρωταγωνίστριας, αλλά και διάφορων άλλων σκηνών, όπως οι ατάκες του μεθύστακα ευτραφή ιερέα(ενας από τους επισκέπτες), το αγχωμένο πρόσωπο της Έβελιν την ώρα που τρέχει σαν το Βέγγο περα-δώθε στις καταπακτές για να προλάβει να πάει από το ένα δωμάτιο στο άλλο, καθώς και για τη φωνη της νεκρής της κόρης η οποία συνεχίζει να την στοιχειώνει και να την παροτρύνει να σκοτώσει τους επισκεπτες. Σε ελάχιστες σκηνές εμφανίζονται οπτασίες(?) της νεκρής κόρης της που στο τέλος σουλατσάρει ανεξήγητα στους αγρούς...
Κωμική είναι και η ατάκα στο εξώφυλλο που λέει "Please do not disturb Evelyn...she alread is!
...που μας παραπέμπει στη ταμπελίτσα "do not disturb" που συναντάμε στα δωμάτια των ξενοδοχείων, μόνο που στην ταινία ο λόγος είναι διαφορετικός
Πέρα όμως από την πλάκα υπάρχουν και αρκετές σφαγές(όλες με δρεπάνι) που δίνουν πόντους στην ταινία, πολύ καλή μουσική που αρμόζει σε ταινία τρόμου ενώ και οι κατακόμβες δίνουν μια σκοτεινή αποκρυφιστική πινελιά στο συνολικό αποτέλεσμα. Το καλύτερο όμως highlight του Mountaintop Motel Massacre, είναι αναμφίβολα η διαταραγμένη προσωπικότητα της Έβελιν που ουσιαστικά σκιαγραφεί τον χαρακτήρα της απόλυτα αντιπαθητικης και υστερικής μέγαιρας, εκείνης που ποτέ δεν θες να συναντάς και να συναναστρέφεσαι, εκείνης που δεν θα ήθελες ποτέ να γίνει πεθερά σου(αν εχει γίνει ήδη, την έβαψες!).
Και ειδικά όταν αυτή η τρισάθλια ψυχασθενική μέγαιρα κρατάει δρεπάνι, τότε είναι εύκολα κατανοητό για τι επίπεδο τρόμου μιλάμε!
Σε γενικες γραμμές πρόκειται για συμπαθητικό b-movie τρόμου, που μάλλον όμως δύσκολα θα το δει κανείς και δεύτερη φορά. Η πρώτη επιβάλλεται απλά και μόνο για την πρωτότυπη παράνοια που προσφέρει. Δυστυχώς αν μερικοί σεναριογράφοι και σκηνοθέτες ήταν πιο ευρηματικοί, αν αποφάσιζαν να δουλέψουν περισσότερο ή αν είχαν μεγαλύτερο budget για να βελτιώσουν τα επιμέρους στοιχεία μιας ταινίας τρόμου(εφέ, πλοκή, χαρακτηρες κτλ) που έχει όμως τις απαραίτητες βάσεις - όπως το Mountaintop Motel Massacre - για να καταλήξει αριστούργημα, θα βλέπαμε ασύγκριτα καλύτερες παλιές ταινίες τρόμου σήμερα...
Ή μήπως ζητάω πολλά?
quote:
Ήταν μάλιστα μια ταινία με πάρα πολλούς συμβολισμούς, μήπως δεν θα έπρεπε να σταθούμε τόσο στο ότι η πρωταγωνίστρια ήταν ένα μικρό κοριτσάκι απλά;
Κοίτα,ίσως να είναι κι έτσι.Όμως είδα την ταινία παρέα με δύο ψυχολόγους κι έτυχε να έχουν την ίδια απορία με μένα...
καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη
Άσε, δεν είναι για μένα αυτές οι ταινίες γιατί θα μου μπουν ιδέες για το δρεπάνι...
Καλή μου maraki8, μπορεί ο Ντελ Τόρο να έχει όντως ένα κόλλημα με τα παιδιά, μπορεί κι όχι.
Η δική μου παρότρυνση είναι να προσπαθήσουμε να σκεφτούμε τι συμβολισμούς περιέχει αυτή η ταινία, οι οποίοι είναι και πάρα πολλοί αλλά και πολύ "δυνατοί". 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Dying_IncubusΒρε Agnostic, τελικά αυτή η Έβελυν τους σκοτώνει όλους να ησυχάσουμε από αυτήν, να ησυχάσει κι αυτή;
Δεν σου λέω
quote:
PREDATORαπο ταινιες με "σφαγες"... για μενα, οι καλυτερες ηταν "FRIDAY the 13th"
Κι όμως...υπάρχουν αρκετές άσημες ταινίες τρόμου "slasher" τουλάχιστον ισάξιες των καλύτερων του FRIDAY the 13th. Τέτοια είναι για παράδειγμα το εξαιρετικό Maniac(Μανιακός Δολοφόνος), το οποίο έχω βέβαια χρόνια να δω και αμυδρά το θυμάμαι, αλλά πραγματικά πρόκειται για άρρωστη και ιδιαίτερα βίαιη ταινία σφαγών.
Το πρόβλημα με τα FRIDAY the 13th είναι τα αμέτρητα sequel που κατά κάποιο τρόπο υποβαθμίζουν την αίγλη της ταινίας. Δε λέω, σ'αυτά έχω δει μερικούς από τους πιο αιματηρούς και στυλάτους φόνους, αλλά όταν φτάνει στο σημείο να παρουσιάζει τον Jason στο διάστημα και δεν ξέρω κι εγώ που αλλού ακόμα...τότε η βαλίτσα πάει απελπιστικά μακριά...