- Ας πλακωθούμε λιγάκι! Νο.1 (Χώρος επίλυσης ιδιαίτερων διαφωνιών) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Αμ δε φαίνεται;

quote:

---

Λέγαμε για τον Μεσσία που ήρθε..

---

Οχι. Λέγατε για τις προφητείες που υποτίθεται ότι εκπληρώνονται στο πρόσωπο του Ιησού-Μανώλη.

quote:

---

Ξέρεις ότι γράφτηκαν οι προφητείες κι οτι αφορούσαν στον Χριστό, όπως και ήταν,με κόλπα του στύλ δεν το είπε ο Ιερεμίας, το είπε ο Ζαχαρίας, δεν κερδίζεις τίποτε.

---

Ε, αφού ο Ματθαίος δεν ξέρει τι λέει και μπερδεύει τους προφήτες, φταίω εγώ;

quote:

---

Και προπάντων,σταμάτα να τους βγάζεις όλους ..ηλίθιους,δεν μπορεί μια τέτοια θρησκεία, οπως ο χριστιανισμός να έγινε αυτό που είναι με τόσο ηλίθιους

---

Και έγινε και συντηρείται από τέτοιους και αποτελείς ζωντανό παράδειγμα.

quote:

---

Και πάλι σφάλλεις στις απαντήσεις σου

---

Μπορείς να τις ανασκευάσεις όποτε θέλεις.

macedon

Κατ'αρχήν, οι ψαλμοί δεν αποτελούν προφητείες. Κι αυτό γιατί εκτός από το ότι είναι απλά τραγούδια, αναφέρονται σε γεγονότα στον αόριστο, που έγιναν δηλαδή και όχι που θα γίνουν.

Το παραπάνω εδάφιο δεν αναφέρεται στον ψαλμό 22:16 όπως ο τρεχαγύρευε αντιγράφει (είναι αυτός που διαβάζει το πρωτότυπο κι όχι τις ιστοσελίδες) αλλά στον Ψαλμό 21:17. Και ο ψαλμός δεν λέει "τρύπησαν" αλλά "ώρυξαν" που στα ελληνικά σημαίνει "έσκαψαν". (ορύσσω=σκάβω). Ακριβώς μ'αυτήν την έννοια χρησιμοποιείται η λέξη στα διάφορα εδάφια της ΠΔ:

"Και πάντα τα φρέατα, ά ώρυξαν οι παίδες" (Γεν. 26:15)
"ώρυξαν προ προσώπου μου βόθρον και ενέπεσαν εις αυτόν" (Ψαλμ. 56:7)
"ώρυξαν δε πάντες οι Αιγύπτιοι κύκλω του ποταμού" (Εξ. 7:24)
"ώρυξαν εαυτοίς λάκκους συντετριμμένους" (Ιερεμ. 2:13)

Σ’όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, μαζί και στον Ψαλμό 21, η εβραϊκή λέξη που μεταφράζουν ως "ώρυξαν" είναι η λέξη "καρά" (הרכ) (σκάβω). Αν ο Δαβίδ ήθελε να αναφερθεί στην υποτιθέμενη σταύρωση του Ιησού, θα χρησιμοποιούσε ακριβώς τις λέξεις που έπρεπε και που επίσης χρησιμοποιούνται στην ΠΔ για να δηλώσουν ανάλογες ενέργειες. Τέτοιες λέξεις είναι: "ντακάρ" (τρυπάω ή καρφώνω με κάτι), "ναγκάβ" (τρυπάω, διαπερνώ), "ρατσά" (τρυπάω). Η λέξη "καρά" που χρησιμοποιείται είναι εξαιρετικά φτωχή για να περιγράψει το "τρύπημα" από καρφιά ή άλλα μυτερά αντικείμενα, αν βέβαια σκοπός του Δαβίδ ήταν η προφητεία αναφορικά με τον Ιησού.

Αφού όμως η λέξη "σκάβω" δεν μοιάζει πολύ με τη λέξη "τρυπάω" πώς προέκυψε η αναφορά του ψαλμού στον Ιησού από τους νεοαπολογητές, όταν ακόμα και στα νέα ελληνικά, οι δύο λέξεις "τρυπάω" και "σκάβω" χρησιμοποιούνται σε τελείως διαφορετικές περιπτώσεις; Η απάντηση είναι μάλλον απλή. Οι χριστιανοί πήραν την αγγλική μετάφρασητης ΠΔ (την έκδοση του King James) όπου η λέξη "ώρυξαν" μεταφράζεται ως "τρύπησαν" και ... έτοιμη η προφητεία! Από τα αγγλικά την ξαναμεταφράζουν στα ελληνικά κι έχουμε την προφητεία για τη σταύρωση του Ιησού που αγνοούν ακόμη ... κι οι ευαγγελιστές καθώς η υποτιθέμενη προφητεία είναι πολύ νέα.

1. Το εβραϊκό κείμενο που χρησιμοποιήθηκε για την αγγλική μετάφραση δεν περιέχει καμία λέξη "τρύπησαν".
2. Οι πάπυροι της Νεκράς Θάλασσας, σε τμήμα των οποίων βρέθηκε ο επίμαχος ψαλμός, είναι τουλάχιστον αμφισβητήσιμοι ως προς τη λέξη αυτή.
3. Στα αρχαία εβραϊκά κείμενα υπήρχαν δύο λέξεις: Η μία ήταν "κααρί" (כארי) (που σημαίνει "ως λέων") και η άλλη "κααρου" (כארו) που δεν έχει κανένα νόημα στα εβραϊκά)
4. Κανείς πρώιμος χριστιανικός συγγραφέας, συμπεριλαμβανομένων και των ευαγγελιστών, δεν κάνει λόγο για το εδάφιο αυτό, ως προφητεία περί της σταύρωσης του Ιησού.

Η αγγλική μετάφραση του Βασ. Ιακώβου λέει:

"με κύκλωσαν σκυλιά πολλά, συγκέντρωση πονηρών με περιλαμβάνει, μου τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια"

Η λατινική μετάφραση της ΠΔ, η "Βουλγάτα" χρησιμοποιεί τη λέξη "foderunt", που είναι παρελθοντικός χρόνος του ρήματος "fodio" που σημαίνει "τρυπάω, κεντώ".

Στο εβραϊκό κείμενο όμως δεν υπάρχει καμία τέτοια λέξη. Η λέξη που υπάρχει εκεί είναι "κααρί" (כָּ֝אֲרִ֗י) που σημαίνει "ως λέων" και που έτσι συναντάται και στα υπόλοιπα εδάφια:

"κατακλιθείς ανεπαύσατο ως λέων (κααρί)" (Αριθμ. 24:9)

"παρεδόθη έως πρωί ως λεόντι (κααρί)" (Ησαΐας 38:13)

"ης οι αφηγούμενοι εν μέσω αυτής ως λέοντες (κααρί)" (Ιεζεκ. 22:25)

Ας ρίξουμε μια ματιά πώς μεταφράζουν το εδάφιο οι διάφορες εκδόσεις:

Εβραϊκό κείμενο: Ως λέων τα χέρια μου και τα πόδια μου.
Αραμαϊκή έκδοση: Δαγκώνοντας ως λέων τα χέρια και τα πόδια μου
Ελληνική εβδομήκοντα: Έσκαψαν τα χέρια και τα πόδια μου
Ελληνική Ακύλα: Παραμόρφωσαν τα χέρια και τα πόδια μου
Ελληνική Συμμάχου: Ως λέων τα χέρια και τα πόδια μου
Παλαιολατινική: Τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια μου
Λατινική Βουλγάτα: Τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια μου
Λατινική Ψαλμοί Ιερώνυμου: Εδεσαν τα χέρια και τα πόδια μου
Συριακή Πεσιτα: Τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια μου

1. Από τις παραπάνω μεταφράσεις, καμία μετάφραση από το πρωτότυπο δεν μεταφράζει τη λέξη ως "τρύπησαν". Αυτή τη συναντάμε μόνο στην Παλαιολατινική και Λατινική που είναι μεταφράσεις μεταφράσεων (από την ελληνική) και στη Συριακή (που είναι μετάφραση από την Αραμαϊκή).

2. Ενώ ο Ιερώνυμος στους Ψαλμούς, που μεταφράζει από το πρωτότυπο, αποδίδει τη λέξη ως "έδεσαν", την ίδια λέξη που μεταφράζει από την ελληνική (στη Βουλγάτα) την αποδίδει ως "τρύπησαν".

ΟΙ ΠΡΩΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

Ο στίχος που αναφερόμαστε είναι ο 17ος στίχος του 21ου ψαλμού (22ου στο Μασοριτικό κείμενο). Κανείς όμως από τους ευαγγελιστές δεν αποδίδει το στίχο αυτό σε προφητεία που εκπληρώνεται στο πρόσωπο του Ιησού. Και οι τέσσερις ευαγγελιστές γνωρίζουν τον ψαλμό και μάλιστα ο Ματθαίος βάζει τον πρώτο στίχο του ψαλμού στο στόμα του Ιησού την ώρα που ξεψυχάει:

"ο θεός μου, ο θεός μου, πρόσχες μου. Ίνα τι εγκατέλειπές μοι;" (Ψαλμ. 21:2)

Εξαιρετικά σημαντική και αξιοπρόσεκτη είναι η σχετική αναφορά στο ευαγγέλιο του Ιωάννη.

"Οι ουν στρατιώται, ότε εσταύρωσαν τον Ιησούν, έλαβον τα ιμάτια αυτού και εποίησαν τέσσαρα μέρη, εκάστω στρατικώτη μέρος, και το χιτώνα. Ήν δε ο χιτών άρραφος εκ των άνωθεν υφαντός δι’ όλου. Οι μεν στρατιώται είπον προς αλλήλους: μη σχίσωμεν αυτόν, αλλά λάχωμεν περί αυτού τίνος έσται.Ίνα η γραφή πληρωθή η λέγουσα: διαμερίσατο τα ιμάτιά μου εαυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρο" (19: 23-24)

Εδώ ο Ιωάννης αναφέρεται στον ίδιο Ψαλμό 21 που εξετάζουμε, και στο στίχο 19 που αναφέρει για μοίρασμα των ιματίων. Το θεωρεί σαν προφητεία και θεωρεί επίσης ότι εκπληρώνεται με την ενέργεια των στρατιωτών να μοιράσουν τον ιματισμό του Ιησού (θα το δούμε το θέμα παρακάτω). Δύο στίχους παραπάνω όμως, στον ίδιο ψαλμό, υποτίθεται πως βρίσκεται η προφητεία για το "τρύπημα των χεριών και των ποδιών" - "προφητεία" που ο Ιωάννης αγνοεί επιδεικτικά. Ποιά θα μπορούσε να είναι η αιτία; Είτε θεωρεί πως η σταύρωση του Ιησού δεν ήταν τόσο σημαντικό γεγονός όση είναι η διαμοίραση των ιματίων και γι’αυτό αγνοεί την πρώτη και επικεντρώνεται στη δεύτερη, πράγμα παράλογο, είτε δεν θεώρησε πως υπάρχει παρόμοια προφητεία δυο στίχους παραπάνω απ’αυτήν που αναφέρει.

Είναι όμως δυνατό να μιλάει ο ψαλμός για "τρύπημα χεριών και ποδιών" και κανείς από τους τέσσερις ευαγγελιστές (και ειδικά ο Ιωάννης που συνδέει άμεσα τον ψαλμό με εκπληρωθείσα προφητεία) να μην θεωρεί πως πρόκειται για προφητεία του Ιησού και μάλιστα εξαιρετικής διαύγειας; Η απάντηση, όπως προκύπτει τόσο από την ανάλυση, όσο και από την ακατανόητη (αν υπήρχε η λέξη "τρύπησε") στάση των ευαγγελιστών είναι πως ποτέ το εβραϊκό κείμενο στο στίχο 17 δεν είχε τη λέξη "τρύπησαν", "κάρφωσαν", "κέντησαν" ή οποιαδήποτε άλλη παρόμοια, παρεμφερή, συνώνυμη ή σχετική λέξη.

Η λέξη "τρύπησαν" είναι κακή λατινική απόδοση της ελληνικής λέξης "ώρυξαν" όπου βασίστηκε η αγγλική μετάφραση της Βίβλου του 1611 (King James Version). Ούτε προφητεία ούτε τίποτε σχετικό λοιπόν και σ’αυτό το κομμάτι της ΠΔ. Πρόκειται για μια λέξη που μεταφράστηκε λανθασμένα στην αγγλική μετάφραση η οποία βασίστηκε στη λατινική μετάφραση που μεταφράστηκε από τα ελληνικά τα οποία μεταφράστηκαν από τα εβραϊκά. Με τέτοιο ταξίδι είναι απορίας άξιον πώς γράφτηκε σωστά ακόμη και το όνομα του Δαβίδ.

Περισσότερες "προφητείες" σε λίγο

ΠΕΡΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: η προφητεία, είτε επαληθεύεται στο σύνολό της (γιατί ως σύνολο αποτελεί προφητεία) είτε δεν εκπληρώνεται καθόλου. Η προφητεία είναι ένα εδάφιο με ολοκληρωμένο νόημα που παραπέμπει σ’ ένα μελλοντικό γεγονός, που θα πρέπει να επαληθευθεί ακριβώς όπως λέει το προφητικό κείμενο. Οι χριστιανοί όμως χρησιμοποιούν τις διάφορες «προφητείες» της ΠΔ όπως τη βαρελίσια φέτα. «Βάλε μισό κιλό απ’αυτήν». Θα πρέπει να κατανοήσουν πως προφητεία δεν είναι ούτε η μία σειρά ούτε οι δυο-τρεις λέξεις ούτε μια λέξη από δω και μια από κει.

Έστω ότι έχουμε την προφητεία:
1. Θα έρθει η στιγμή που θα γεννηθεί ένας βασιλιάς που θα κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη.
2. Θα τον λένε Αλέξανδρο και θα δώσει πολλές μάχες.
3. Θα νικήσει τους Τούρκους και θα πάρει πίσω τη Βόρεια Κύπρο.
4. Όταν γίνουν όλα αυτά θα επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη
5. Θα μπει μέσα στην πόλη καβάλα σ’ ένα άσπρο άλογο.

Έστω λοιπόν πως κάποτε ένας τύπος με το όνομα Αλέξανδρος μπαίνει μέσα στη Θεσσαλονίκη καβάλα πάνω σ’ ένα άσπρο άλογο. Έχει εκπληρωθεί η προφητεία; Φυσικά και όχι! Γιατί μπορεί ο στίχος 5 της προφητείας μας να μιλάει γι’αυτό ακριβώς αλλά ο συγκεκριμένος στίχος δεν είναι μόνος του. Δεν αποτελεί μια αυτόνομη προφητεία αλλά αποτελεί μέρος της προφητείας και μάλιστα πολύ μικρό. Είναι εξαιρετικά αφελές να λέει κάποιος ότι εκπληρώθηκε μια προφητεία όταν στην πραγματικότητα το γεγονός που ανάγεται στην προφητεία αποτελεί πολλές φορές τμήμα της μιας σειράς της αρχικής προφητείας.

Η πλειονότητα των προφητειών που συναντούμε στην Καινή Διαθήκη και δείχνουν να εκπληρώνονται στο πρόσωπο του Ιησού-Μανώλη ανήκουν στην κατηγορία των πλαστογραφημένων προφητειών.. Πρόκειται για «προφητείες» που παραχαράσσονται, χαλεκύονται, μεταφράζονται λανθασμένα, αναφέρονται σε άσχετα πράγματα και των οποίων η επλήρωση μέσα στην Καινή Διαθήκη αποδεικνύουν απλά πως οι συγγραφείς των ευαγγελίων δεν μιλούσαν καλά εβραϊκά και πως είτε χρησιμοποίησαν την ελληνική μετάφραση της ΠΔ είτε χρησιμοποιούν κάποια προφητεία άσχετη με το γεγονός που υποτίθεται ότι εκπληρώνεται είτε ακόμη πλαστογραφούν την προφητεία ώστε αυτή να φαίνεται ότι εκπληρώνεται με το περιγραφόμενο γεγονός.

quote:

---

10. Τα ρούχα Του θα τα έβαζαν σε κλήρο
Προφητεία: «Μοιράστηκαν τα ρούχα μου μεταξύ τους, και το ρουχισμό μου τον έβαλαν σε κλήρωση» (Ψαλμός 22:18)

---

Ένα θέμα που χρήζει κατανόησης από τους οπαδούς της ασιατικής θρησκείας, είναι πως προφητείες έλεγαν οι προφήτες. Ο Δαβίδ στον οποίο αποδίδεται ο ψαλμός 21 δεν είναι προφήτης ούτε είναι δυνατόν να μιλάει προφητικά. Τραγούδια έγραφε ο άνθρωπος! Για το λόγο αυτό οι ψαλμοί του ανήκουν στα ποιητικά βιβλία της ΠΔ, μαζί με τον Ιώβ, τις Παροιμίες, το Άσμα Ασμάτων, τον Εκκλησιαστή, τη Σοφία Σειράχ και τη Σοφία Σολομώντος. Όπως μαρτυρεί και το όνομά τους, αποτελούν ύμνους στο Γιαχωβά και καμία σχέση δεν έχουν με προφητείες. Θα πρέπει να κατανοήσουμε πως οτιδήποτε βρίσκεται μέσα στην ΠΔ δεν αποτελεί ταυτόχρονα και μία εν δυνάμει προφητεία. Κι αυτά που αποτελούν προφητείες είναι συγκεκριμένα κείμενα με ολοκληρωμένο νόημα και συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Α, ναι! Οι προφητείες της ΠΔ υπάρχουν στα προφητικά βιβλία της, και οι Ψαλμοί δεν ανήκουν σ’αυτά, όπως και ο Δαβίδ δεν ανήκει στους προφήτες.

Ας θεωρήσουμε όμως για μια στιγμή πως ο Δαβίδ πήρε από το Γιαχωβά ένα προφητικό χάρισμα μικρής διάρκειας – ίσα για να γράψει τον ψαλμό 21 και να ευχαριστήσει τους κατοπινούς χριστιανούς, και μετά το χάρισμα αυτό εξαφανίστηκε. Ήταν δε τόσο μικρής διάρκειας που κανένας Εβραίος μελετητής ή ραβίνος δεν πήρε χαμπάρι για αιώνες πως ο Δαβίδ ήταν προφήτης, μέχρι που ήρθαν οι αιρετικοί Ιουδαίοι, οι χριστιανοί, και τους ξεστράβωσαν.

Σύμφωνα με τους χριστιανούς λοιπόν ο Δαβίδ είναι προφήτης (έστω και μικρής διάρκειας) και προφητεύει τη διανομή των ιματίων του Ιησού. Αν παραβλέψουμε την πιθανότητα οι ευαγγελιστές να έβαλαν την υποτιθέμενη διανομή ακριβώς γιατί υπήρχε μια αναφορά στην ΠΔ και αν αγνοήσουμε τη βεβαιότητα πως οτιδήποτε υπάρχει στην ΠΔ αποτελεί γι’αυτούς προφητεία ... για τον Ιησού (αν και πουθενά δεν αναφέρεται μέσα στην ΠΔ), ας εστιάσουμε στην ουσία αυτών που λέει ο Δαβίδ.

Όποιος διαβάσει τον ψαλμό θα καταλάβει πως αυτός αποτελεί ένα λυρικό κείμενο όπου ο Δαβίδ περιγράφει αυτά που του έχουν συμβεί (χρησιμοποιώντας παρελθοντικό χρόνο) και όχι αυτά που θα συμβούν σε κάποιον άλλο, κάποτε στο μέλλον. Γιατί, αν θεωρήσουμε πως όλος ο ψαλμός αποτελεί προφητεία για τον Ιησού, τότε θα πρέπει να ισχύουν και τα παρακάτω για τον Ιησού, όπως αναφέρονται στον συγκεκριμένο ψαλμό.

"Εγώ δε ειμι σκώληξ και ουκ άνθρωπος" (στ. 6)
"όνειδος ανθρώπων και εξουδένημα λαού" (στ. 8)
"εξηράνθη ως όστρακον η ισχύς μου" (στ. 16)
"και το σπέρμα μου δουλεύσει αυτώ" (στ. 31)

Αν λοιπόν ο ψαλμός 21 αποτελεί προφητεία για τον Ιησού, τότε στον Ιησού αναφέρονται και τα παραπάνω, μια και αυτός του οποίου τα ιμάτια διαμοίρασαν είναι ο ίδιος που λέει για τον εαυτό του ότι είναι σκουλήκι, ότι αποτελεί την ντροπή του ανθρώπου, ότι είναι αδύναμος (τι παράξενο για ένα θεό!) και πως το σπέρμα του θα δουλεύει για το θεό.

macedon

Λέει λοιπόν ο Ιωάννης πως είχε προφητευθεί για τον Ιησού πως δεν θα του έσπαζαν τα οστά αλλά δεν μας λέει σε ποια προφητεία το είδε αυτό το πράγμα. Από κοντά και οι γνωστοί ανώνυμοι νεοαπολογητές της συμφοράς που υποστηρίζουν ότι όταν οι Ρωμαίοι ήρθαν να δουν τον Ιησού απόρησαν που είχε πεθάνει (προφανώς ο Ιησούς γνώριζε πως αν δεν πεθάνει θα είχε προβλήματα...) και αντί να του σπάσουν τα σκέλη του έμπηξαν μία λόγχη, ώστε να επαληθευτεί η προφητεία με κάθε λεπτομέρεια.

Αυτά λέει ο Ιωάννης κι αυτά λένε οι απολογητές. Τι λέει όμως η προφητεία; Μας διαφωτίζουν οι ίδιοι οι νεοαπολογητές, οι οποίοι μας την παραθέτουν σαφώς και ακριβώς ώς προς την ερμηνεία της, όπως την αντέγραψε το μηρυκαστικό παραπάνω.

"Αυτός προστατεύει όλα τα οστά του. Κανένα απ’αυτά δεν θα συντριβεί"

αποδεικνύοντας πως οι απατεώνες αυτοί αναμφίβολα απευθύνονται σε ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο της κριτικής σκέψης αλλά κι αυτής ακόμη της ανάγνωσης. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει πουθενά στην ΠΔ.

Πού βρίσκεται όμως η προφητεία αυτή; Οι απολογητές υποστηρίζουν πως είναι ο ψαλμός 34 στίχος 20. Εκεί βέβαια δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, αλλά βρίσκουμε κάτι σχετικό στον ψαλμό 33 και το στίχο 21. Η συγκεκριμένη "προφητεία" βέβαια δεν αποτελεί προφητεία, καθώς βρίσκεται σ’ έναν ύμνο και όχι σε ένα προφητικό κείμενο. Και μπορεί στις υπόλοιπες "προφητείες", τραβώντας τες απ’ τα μαλλιά ή ξεχειλώνοντας το νόημά τους ή αλλάζοντας το πρόσωπο ή αλλάζοντας το περιεχόμενο να ερχόταν στα μέτρα του Ιησού. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση πρέπει να γίνουν όλα μαζί για να μπορέσει η "προφητεία" να έχει κάποια σχέση μ’αυτά που λέει ο Ιωάννης.

Ας βάλουμε τα δεδομένα δίπλα-δίπλα:

Ιωάννης:
"Για να εκπληρωθεί η γραφή ότι δεν θα συντριβεί κανένα οστούν."

Ψαλμός 33:21:
"Ένα από τα οστά δεν θα συντριβεί

Ενώ δηλαδή ο Ιωάννης μας λέει πως η προφητεία αναφέρει ότι δεν θα συντριβεί κανένα οστούν, ο ψαλμός (που υποτίθεται ότι περιέχει τη συγκεκριμένη προφητεία) μας λέει πως μόνον ένα δεν θα συντριβεί (χωρίς να μας πληροφορεί τι θα συμβεί με τα υπόλοιπα). Φυσικά, δεν έχει καμία σημασία που ο ψαλμός δεν μιλάει καν για κάποιο πρόσωπο αλλά μιλάει γενικά για τους δίκαιους και τους ταπεινούς. Η προφητεία (σύμφωνα με τους χριστιανούς) ισχύει και εκπληρώνεται στο πρόσωπο του Ιησού, έστω κι αν λέει ακριβώς τα αντίθετα.

Πάντως θα πρέπει να βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση οι ανώνυμοι χριστιανοί νεοαπολογητές καθώς θα έπρεπε να βρουν ποιά προφητεία ταιριάζει εδώ, μια και ο Ιωάννης δεν μας διαφωτίζει. Εδώ ακόμη ψάχνουν την προφητεία περί Ναζωραίου κι επειδή δεν μπόρεσαν να τη βρουν, υποστηρίζουν βλακωδώς πως ήταν προφορική, κι ας μην τη γνωρίζει κανείς, ούτε παπάς, ούτε ραβίνος, ούτε θεολόγος ούτε μελετητής.

Με την ευκαιρία, ας δείξουμε πώς εργάζονται οι σύγχρονοι πλαστογράφοι της ασιατικής θρησκείας. Η μέθοδός τους δεν διαφέρει από εκείνη των ευαγγελιστών, καθώς κι αυτοί, προκειμένου να αποδείξουν τις αναπόδεικτες θέσεις τους, πλαστογραφούν και παραχαράσσουν εδάφια, βασιζόμενοι πάντα σ’αυτό που αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο των χριστιανών: Στην αφέλεια και την άγνοια των πιστών.

Ο ψαλμός 33 και στο δεύτερο μέρος του (στίχοι 12-23) μιλάει για τους δίκαιους και τους ταπεινούς ανθρώπους, που εισακούονται από το θεό, ακριβώς γιατί κάνουν το θέλημά του. Μιλώντας λοιπόν για τους ανθρώπους αυτούς, ο Δαβίδ αναφέρει στο στίχο 21:

"Κύριος φυλάσσει τα οστά αυτών.
Εν εξ αυτών ου συντριβήσεται"

Αντιπαραβάλλοντας αυτό που λένε οι νεοαπολογητές της συμφοράς μ’αυτά που πραγματικά λέει ο ψαλμός (ο οποίος δεν αποτελεί καν προφητεία αλλά ύμνο στο Γιαχωβά) παρατηρούμε ότι υπάρχει μια τεράστια παραχάραξη. Ενώ δηλαδή οι χριστιανοί μας λένε ότι ο Κύριος φυλάσσει τα οστά του, ο ψαλμός μας λέει ότι ο Κύριος φυλάει τα οστά των δίκαιων ανθρώπων, όχι τα δικά του. Και είναι φυσικό, μια και ο θεός για τους Εβραίους δεν είναι άνθρωπος για να έχει οστά ούτε έχει συγγενείς (γιους, κόρες, ξαδέλφια) που θα ερχόταν στη γη σαν άνθρωποι.

Η εν λόγω προφητεία όχι μόνον δεν υπάρχει, όχι μόνο δεν εκπληρώνεται με κανέναν τρόπο, παρά τα λεγόμενα του Ιωάννη και τις βλακώδεις προσπάθειες των χριστιανών νεοαπολογητών, αλλά αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία να διαπιστώσει κανείς το μέγεθος της εξαπάτησης από τη μια μεριά και το μέγεθος της αφέλειας αυτών που τα πιστεύουν αυτά απ’την άλλη.

Ο Μεσσίας δεν ήταν ποτέ ένας. Άλλαζε ανάλογα με την εποχή και τις ανάγκες.

quote:

---

Δεν λέγαμε για ένα Μεσσία;

---

Αγνοώ τι λέγατε εσείς. Γνωρίζω τι έλεγαν οι Εβραίοι για το Μεσσίας τους.

quote:

---

Πόσους είχαν;

---

Θα δούμε παρακάτω.

quote:

---

Λέμε αν αναφέρονταν προφητείες για Μεσσία, ένα και διαχρονικό, όχι καμιά δεκαριά, πριν, μετά και κατά..Είναι σοβαρά πράγματα αυτά;

---

Δυστυχώς για σένα, η υπόθεση του Μεσσία πάσχει σοβαρά στο πρόσωπο του Ιησού-Μανώλη. Για την ακρίβεια ... δεν υφίσταται.

quote:

---

Αν είχαν δεχτεί τον Χριστό κι ήταν ο περιούσιος λαός,αυτοί θα οδηγούσαν την ανθρωπότητα στην σωτηρία κατά Χριστόν...Έτσι θα δοξάζονταν..Γι αυτόν τον Μεσσία,λέμε...

---

Αυτός ο Μεσσίας είναι παντελώς άγνωστος στην ΠΔ και αποτελεί εφεύρημα των χριστιανών. Ο υποτιθέμενος Ιησούς ούτε μπορούσε να είναι Μεσσίας ούτε μπόρεσε να κάνει κάποιο μεσσιανικό έργο.

Για να μάθεις εσύ μερικά πράγματα (δεν γίνεται αυτό αλλά χρησιμοποιώ την έκφραση καταχρηστικά) αλλά και για τους υπόλοιπους συνομιλητές που δεν είναι εξοικειωμένοι σχετικά με τον εβραϊκό μεσσιανισμό (και για να διαπιστώσουν πόσο απατεώνες είναι αυτοί που μιλάνε για "έναν Μεσσία" και που αναμασούν τα μηρυκαστικά) ας δούμε μερικά πράγματα για τους Μεσσίες:

Ο ΜΕΣΣΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ

Σαν γενικός όρος, ο Μεσσίας είναι εκείνος ο απεσταλμένος από το θεό που αναλαμβάνει να σώσει ένα συγκεκριμένο λαό από τα προβλήματά του. Οσο μεγαλύτερο ή έντονο ή άλυτο το πρόβλημα, τόσο πιο έντονη η μεσσιανική ιδέα. Η ιδέα του Μεσσία είναι συνηθισμένη στους αρχαίους λαούς. Οι Πέρσες πίστευαν ότι κάποιος "Λυτρωτής" (Σαπσάντ) θα τους ελευθέρωνε από τους Τουρανούς. Οι Ελληνες και οι Ρωμαίοι επίσης περιμένανε κάποιον Σωτήρα, Οι Ινδοί το ίδιο. (Κορδάτος, "Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής", 1973, σ. 269). Ακόμη και σήμερα οι χριστιανοί της Ελλάδας περιμένουν ένα μεσσία που θα κάνει όλους τους λαούς ορθόδοξους και που θα εξαφανίσει τους αλλόθρησκους, όπως εμφανίζεται μέσα από νεόκοπες προφητείες καλογέρων.

Η ιδέα του Μεσσία ήταν πολύ διαδεδομένη στον εβραϊκό λαό, κυρίως εξαιτίας της επίγνωσης της αδυναμίας του να αλλάξει τα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα προς το καλύτερο, βασισμένος αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις. Έτσι, η ιδέα του Μεσσία που θα έλθει να λυτρώσει τους Εβραίους από τα δεινά στα οποία τους υπέβαλλαν οι κάθε λογής κατακτητές αλλά και οι ντόπιοι δυνάστες τους, βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να ριζώσει και να αποτελέσει βασικό σημείο του Ιουδαϊσμού που εκφράζεται τόσο μέσα από τα επίσημα κείμενα της ΠΔ όσο και στα απόκρυφα κείμενα και τις προφορικές διηγήσεις.

Ο Μεσσίας των Ιουδαίων δεν είχε μεγάλη διαφορά από τον ντόπιο Μεσσία που ονειρεύονται οι σύγχρονοι χριστιανοί της Ελλάδας. Όπως εκείνος θα καταγόταν από βασιλικό σόι έτσι και ο ντόπιος θα είναι βασιλιάς ο ίδιος, και όπως ο Μεσσίας των Εβραίων θα κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους, έτσι και ο χριστιανός Μεσσίας θα εγκαθιδρύσει ένα κράτος δικαίου όπου όλοι οι υπήκοοι (που θα είναι μόνον χριστιανοί ορθόδοξοι) θα τρώνε με χρυσά κουτάλια. Τέλος, όπως ο Μεσσίας των Εβραίων προφητεύεται από ένα σωρό προφητείες, έτσι και ο δικός μας προφητεύεται (αυτός και τα έργα του) από ένα πλήθος νεοπροφητών και τηλεπροφητών, που ο καθένας λέει το κοντό και το μακρύ του για τις μέρες εκείνες που θα’ρθουν.

Η απήχηση που έχουν αυτές οι σαχλαμάρες σε πολλά διαφορετικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας αποδεικνύουν περίτρανα πως παρ’όλο που ζούμε στο 2009, ουσιαστικά δεν διαφέρουμε και πολύ από τους περιπλανώμενους γιδοβοσκούς της ασιατικής ερήμου της εποχής του Μωυσή και του Ησαϊα, που πίστευαν τα ίδια πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Η μόνη μας εξέλιξη σε σχέση με κείνους είναι πως αντικαταστήσαμε τις προβιές με ευρωπαϊκά ρούχα. Κατά τα λοιπά, η ασιατική θρησκεία φρόντισε να μας κρατήσει σαν έθνος στο ίδιο πνευματικό επίπεδο που βρισκόταν οι Ιουδαίοι εκείνης της εποχής: να περιμένουμε Μεσσίες και να φοβόμαστε να διασκεδάσουμε μη τυχόν και θυμώσει ο ασιάτης θεός των Εβραίων που οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες επέβαλλαν στους Ελληνες και που εξελίχτηκε σ’ ένα θεό δημόσιο υπάλληλο και φακίρη, που ζει από τους φόρους μας και καταπλήσσει το αφελές κοινό με θαύματα.

Στην αρχική της έννοια, ο όρος "Μεσσίας" (κεχρισμένος) αναφερόταν στον Ααρών και τους γιους του, που είχαν χρισθεί με λάδι και ως εκ τούτου είχαν αφιερωθεί στην υπηρεσία του θεού.

"Και ενδύσεις αυτά Ααρών, τον αδελφό σου και τους υιούς αυτού μετ’αυτού. Και χρίσεις αυτούς και εμπλήσεις τας χείρας και αγιάσεις αυτούς, ίνα ιερατεύωσίν μοι" (Έξοδος, 28:41)

Ο όρος "Μεσσίας" χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να δηλώσει τον αρχιερέα, ο οποίος ονομαζόταν "Χριστός του θεού". Με την εγκατάσταση της μοναρχίας στους Εβραίους, ο ίδιος όρος (Μεσσίας) αποδιδόταν και στο βασιλιά. Ήταν ο "Χριστός του θεού", καθώς εγκαθιστόταν στο ανώτατο αξίωμα μετά από την τελετή του χρίσματος.

"Κύριος ανέβη εις ουρανούς και εβρόντησεν, αυτός κρίνει άκρα γης και δίδωσιν ισχύν τοις βασιλεύσιν ημών και υψώσει κέρας χριστού αυτού" (Α΄ Βασιλ. 2:10).

Εκτός από τους αρχιερείς και τους βασιλείς που είχαν τον τίτλο του Χριστού, μια τρίτη κατηγορία εκλεκτών του θεού που έφεραν αυτόν τον τίτλο ήταν οι προφήτες, καθώς κι αυτοί μπορούσαν να υποβληθούν στην τελετή του χρίσματος. Ο Ηλιου διατάζεται από το θεό να χρίσει τον Ιου βασιλιά του Ισραήλ και τον Ελισαιε προφήτη στη θέση του:

"Και τον Ιου, υιόν Ναμεσσι χρίσεις εις βασιλέα επί Ισραήλ. Και τον Ελισαιε, υιόν Σαφατ από Αβελμαουλα, χρίσεις εις προφήτην αντί σου" (Γ΄ Βασιλ. 19:16)

Ο όρος "Μεσσίας" με τον καιρό και ανάλογα με την πολιτική και κοινωνική κατάσταση των Ιουδαίων άλλαζε, όχι μόνο περιεχόμενο αλλά και αποστολή. Έτσι ο Μιχαίας μιλάει για το Μεσσία που θα ελευθερώσει την Ιουδαία από τους Ασσύριους (7ος αιώνας παχχ), ο Δαβίδ μιλάει για τους Μεσσίες που θα κυβερνούν για πάντα το Ισραήλ και όλο τον κόσμο, προερχόμενοι από τη δική του γενιά (Β΄ Βασιλ. 22:48-52) ενώ ο Ησαΐας ονομάζει Μεσσία το βασιλιά της Περσίας Κύρο που ελευθέρωσε τους Εβραίους από τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία:

[blue]"Όπως λέγει Κύριος ο Θεός τω χριστώ μου Κύρω, ου εκράτησε της δεξιάς επακούσαι έμπροσθεν αυτού έθνη" [blue] (Ησαΐας 45:1).

Έτσι τελικά διαμορφώθηκε μια παράδοση του Ιουδαϊσμού σχετικά με το Μεσσία που οδήγησε στον ορισμό συγκεκριμένων χαρακτηριστικών που θα έχει, συγκεκριμένων έργων που θα πράξει και συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου κατά το οποίο θα εμφανιστεί.

Η ιδέα του Μεσσία δεν αναφερόταν εκτενώς στην Τορά (στην Πεντάτευχο δηλαδή) γιατί αυτή ήταν γραμμένη ώστε να την κατανοούν εύκολα όλοι. Εντούτοις η Τορά περιέχει πολλές αναφορές στο "τέλος των ημερών" που αποτελεί το χρόνο έλευσης του Μεσσία.

Φυσικά, ένας θεάνθρωπος που θα θυσιαστεί για τις αμαρτίες του κόσμου, όπως είναι η χριστιανική άποψη, είναι τελείως ξένη προς την ιουδαϊκή θεώρηση του Μεσσία.

Κατάλαβες; "Οχι" θα μου πεις, αλλά είναι αναμενόμενο.

macedon