- Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
. ΓΡΑΨΕ ΛΑΘΟΣ ΣΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΥΝΗΜΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ .... Ω!! ΠΛΑΤΩΝΑ.... Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΓΕΙΟ ΤΗΣ.Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ,, ΚΟΙΤΩ ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟ, ΜΕ ΤΑ ΣΑΛΙΑ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ, ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ <ΣΕΡΦΑΡΩ> ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΥΦΗΣ ΣΚΕΨΗΣ, ΤΗΣ ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΣΦΑΙΡΑΣ,, ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΤΡΕΜΟΠΑΙΖΟΥΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΤΥΠΗΜΑ ΠΛΗΚΤΡΟΥ, ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ <ΔΙΚΟ ΜΟΥ>, ΤΟΝ ΟΔΗΓΩ ΣΕ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ,, ΑΠΟΡΕΙΑ , ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ, ΕΠΙΦΩΤΗΣΗ, ΠΟΝΗΡΙΑ... ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΜΑΓΟΣ ΤΟΝ ΑΠΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΜΕΛΑΝΩΝ ΣΗΜΕΙΩΝ ΕΠΑΝΩ ΣΕ ΛΕΥΚΟ ΦΟΝΤΟ, ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΚΑΝΩ ΤΑ ΑΨΥΧΑ ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΟΥ, ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ, ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΥΠΕΡΤΑΤΟΥ.. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΟΙΩΘΩ ΤΕΛΕΙΑ
ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΘΑ ΕΒΡΙΣΚΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΖΗΤΟΥΣΑ,,, ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ, ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΞΩ,, ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ ,, ΝΑ ΥΠΑΡΧΩ,
ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΣΤΕ ΕΚΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΑΒΑΖΩ, ΝΑ ΣΑΣ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ , ΝΑ ΖΩ ΚΑΙ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΟΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΑΥΤΗ Η ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΜΟΙΡΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΠΑΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΛΗ
ΣΩΣΤΕ ΜΕ!!!!
Η ΑΓΑΠΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ
Ο ΦΕΥΓΑΤΟΣ
Έτσι, αφεθήκαμε στο αιώνιο παιχνίδι της ένωσης, μέσα και έξω από τη θάλασσα, έως ότου, ακούσαμε τα γέλια των φίλων που επέστρεφαν. Ντυθήκαμε γρήγορα, και λίγο πριν τα χαράματα, αφού αποχαιρετίσαμε το άλλο ζευγάρι, την άφησα σε ένα δρομάκι, κοντά στο πατρικό της.
Καληνύχτα…η μάλλον καλημέρα… Τι ώρα είναι… ψιθύρισε φυλώντας με απαλά. Ας ελπίσουμε πως κοιμάται ακόμα, διαφορετικά θα έχω πάλι μουρμούρα.
Εννοούσε τον μεσήλικα Πατέρα της, που αγαπούσε και δεν ήθελε να στεναχωρήσει. Κάθε γονιός θέλει το καλλίτερο για τα παιδία του, και όσο πέρναγε ο καιρός, και παρέμενε ελεύθερη, τόσο μεγάλωναν οι πιέσεις και τα παράπονα από μέρους τους. Την καταλάβαινα, θέλανε λέει, να την δούνε ευτυχισμένη, μα ποτέ δεν ρώταγαν τους εαυτούς τους…. αν οι ίδιοι ήσαν ευτυχισμένοι…
Δεν νύσταζα πια. Έκανα κατά το λιμανάκι για πρωινό καφέ. Στο περίπτερο, η ευτραφής κυρία έφτιανε της εφημερίδες και το στόλιζε με παιχνίδια για τα παιδιά. Όλο και κάποιος γονιός θα τα αγόραζε, χαρίζοντας τους χαρα και γέλιο…. Οι γαργαλιστικές μυρωδιές φρέσκου ψωμιού και τυρόπιτας, με τράβηξαν στον κοντινό και γραφικό φούρνο… Η Φουρνάρισσα, μια καλοσυνάτη κυρία με το εύκολο χαμόγελο, μας καλημέρισε. Τα έβαλε σε μια σακούλα, και μετά από λίγο τα απολάμβανα με ένα cappuccino, σε ένα τραπεζάκι, της παράλιας. Τέτοια ώρα δεν είχε κίνηση, λίγο αργότερα, δεν θα εύρισκες να καθίσεις.
Η Ένταση της βραδιάς ακόμα με συνόδευε, κάνοντας τις πρώτες ηλιαχτίδες αισθητές, έντονες και ναζιαρες, σαν τα παιχνίδια της Ντίνας. Ο έρωτας και η γυναικεία ομορφιά... είχαν διώξει μακριά τις σκέψεις, κάθε πρόβλημα και σύγκρουση, μα ο κατασταλτικός χαρακτήρας τους, ήταν μόνο παροδικός.
Αισθανόσουν ξαλαφρωμένος, ένιωθες την αρμονία... μα δεν διαρκουσε!
Ο Σταύρος, με χαιρέτισε από μακριά. Οι περισσότεροι άνθρωποι στον τόπο, ήσαν φιλικοί, ίσως γιατί ζούσα λίγο μαζί τους, ίσως γιατί όταν τους μίλαγα, δεν έκρινα ποτέ τους άλλους, ότι και να κάνανε! Αδύνατος, ψιλός, γύρω στα τριάντα, μα που η χρήση του αλκοόλ έδειχναν για σαράντα και βαλε. Η μόνες στιγμες της ημέρας που τον έβλεπε κανείς καλά, ήταν οι πρωινές ώρες!
Καλημέρα Σταύρο, κόπιασε να σε κεράσω!
Μου είχε ζητήσει κατά το παρελθόν να μιλήσουμε, μα ήταν φτιαγμένος με το πιοτό, και ήταν αδύνατο…
Κάθισε δισταχτικά, σαν να το περίμενε. Μόλις φάνηκε ο καταστηματάρχης, ζήτησε μια πράσινη, μα του είπα πως αν ήθελε να μιλήσουμε, ήταν πιο ενδεικτικός ο καφές! Συμμορφώθηκε σαν μαλωμένο παιδί, και πέρασε αμέσως στην αντεπίθεση….
Δεν πίνω Πλάτωνα….μπίρα είναι.. δεν πίνω πάνω από τέσσερα μπουκαλάκια την μέρα!
Χώρια το ουίσκι, σκέφτηκα από μέσα μου, μιας και ο αδερφός του μου είχε μιλήσει, και με είχε ρωτήσει, τι θα μπορούσαν να κάνουν.
Το ξέρω, μα πίνεις κάθε μέρα βρε Σταυρό. Είναι τρία χρόνια τώρα…Ξέρεις το γιατί?
Και αν το ξέρω… μήπως θα το κόψω? Απάντησε ερωτηματικά… Μπορεί και να μην θέλω….
Τότε ας μιλήσουμε για κάτι άλλο...
Χαμήλωσε το κεφάλι. Ήθελε να διώξει αυτή τη συνήθεια… μιας και όπως μου είπε… ξεχνιόταν, και καθημερινά τον πλάκωνε.
Τι θέλεις να ξεχάσεις Σταύρο?
Ανατρίχιασε και σκοτείνιασε η ματιά του. Άρχισε να μου μιλάει για την άδικη κοινωνία, για τον πατέρα του που δεν του ανεγνώριζε τίποτα, για τον άπληστο αδερφό του, για τα κληρονομικά….και τι δεν είπε! Αφού τελείωσε, με κοίταξε σαν να περίμενε κάτι… όποτε τον ξαναρώτησα!
Τι θέλεις να ξεχάσεις Σταύρο?
Άρχισε να τρέμει, το χέρι του…. έψαξε τα τσιγάρα.
Γιατί να υπάρχει κάτι άλλο? Με ρώτησε.
Γιατί αυτά τα έχουν οι περισσότεροι…μα δεν πίνουν…
Έπεσε σε περισυλλογή…Κάθε τόσο τράβαγε μια βαθιά ρουφηξιά, και έριχνε μια κλεφτή ματιά προς το μέρος μου…
Ρε συ Σταύρο, μέχρι πριν τρία χρόνια ήσουν μια χαρά άνθρωπος….. έχεις την γυναίκα σου, το παιδί σου, τη δουλεία σου…..Σε θυμάμαι πάντα γελαστό. Τι μεσολάβησε?
Καθώς του μίλαγα, μια ανησυχία και ένας πόνος διαγράφτηκε στο πρόσωπο του…
Δεν ξέρεις Πλάτωνα…δεν ξέρεις…κανείς δεν ξέρει… τι κουβαλάει αυτή η δόλια ψυχή…Γίνεται να κόψω το πιοτό, χωρίς να πάω σε κλινική σε τρελοκομείο, η στο νεκροταφείο?... με ξαναρώτησε.
Δεν ήθελε να μου πει, αυτό που τον έσπρωχνε να πίνει… μα και που ο ίδιος γνώριζε.
Σταύρο, άμα γνωρίζεις την αιτία, όποια και να είναι…. μπορείς να την αντιμετωπίσεις!
Η Αιτία! Κούνησε το κεφάλι του…. Είναι Φαρμάκη η αιτία Πλάτωνα. Σκέφτομαι να τελειώσω… να την πάρω μαζί μου… έτσι μόνο θα λυτρωθώ!
Σήκωσε το χέρι του και παρήγγειλε μια Πράσινη!
Είχε περάσει η Ώρα, και σκέφτηκα τους δικούς μου πως θα είχαν ξυπνήσει και θα ανησυχούσαν…Είπα στον Σταύρο πως θα επεστρεφα αμέσως… και έψαξα για τηλέφωνο. Τους καθησύχασα.
Γυρνώντας, βρήκα το μπουκάλι σχεδόν άδειο. Του είπα πως θα έφευγα… μα μου έπιασε το χέρι…
Κάθισε Πλάτωνα! Κάθισε! Πες μου κάτι.... Γιατί δεν παντρεύτηκες ακόμα? Ένας σαν και σένα έχει όποια θέλει… γιατί δεν παντρεύεσαι?
Με βρήκε απροετοίμαστο, μα κάτι άρχισα να καταλαβαίνω…
Δεν παντρεύτηκα… ίσως δεν βρέθηκε ακόμα η κατάλληλη….του είπα!
Η Κατάλληλη! Ναι ναι η κατάλληλη! Μονολόγησε…Είσαι έξυπνος Πλάτωνα… έχεις πιάσει το νόημα..
Έμεινα σιωπηλός. Κατέβαζε σιγά σιγά τη μπύρα, και έπαιρνε κουράγιο…
Θα σου πω Πλάτωνα! Είσαι ο μόνος που θα το μάθει… Θέλω να ξαναζήσω, μα δεν μπορώ πια….Είπε με φωνή που ζήταγε κουράγιο…
Πριν τρία χρόνια, θα ανέβαινα στην Αθήνα για δουλειές, και θα έλειπα για δυο μέρες απο το σπιτι. Έτσι χαιρέτησα τη γυναίκα, το μικρό γιο μου, και ξεκίνησα. Ήταν απόγευμα, μα σε ένα άλλο χωριό, έπαθε βλάβη το αυτοκίνητο, έτσι αναγκάσθηκα να ψάξω για συνεργείο. Το ανταλλαχτικο θα έφτανε την επόμενη, όποτε το βραδακι, πήγαμε σε μια ταβέρνα με το μηχανικό, και γυρω στα μεσανυχτα, με συνόδεψε ο ίδιος στο χωριό. Περπάτησα ελαφριά, να μην τους ξυπνήσω... Μπήκα αθόρυβα στο σπίτι, και άκουσα ομιλίες από το υπνοδωμάτιο. Η Γυναίκα μου μίλαγε με κάποιον!
Πλησίασα. Η καρδιά μου, εγώ ξέρω πως άντεξε... Του έλεγε πόσο της είχε λείψει!!! Πόσο τον αγαπούσε, πόσο τον σκεφτότανε, και πόσο του έμοιαζε το παιδί μας!!! Εκεί έξω από την πόρτα του δωματίου μας, πέθαινα, με κάθε της λέξη, και όταν αυτός γέλασε… μπήκε ακομα πιο βαθιά το μαχαίρι…. ανεγνώρισα τον αδερφό μου...
Κατάλαβες τώρα Πλάτωνα γιατί πίνω? Ο Αδερφός μου έχει οικογένεια και τρία παιδιά…..Εγώ την αγαπούσα και αγαπώ… μα όταν γυρίζω σπίτι, τίποτα δεν είναι δικό μου….Είπε αυτά…. και άρχισε να κλαίει!
Αισθάνθηκα να σπαράζω μέσα μου το ίδιο....Έβαλα τα χέρια μου στο μέτωπο, αναλογιζόμενος τι πέρναγε αυτός ο άνθρωπος. Έμεινα για λίγο σιωπηλός, ακουμπώντας του το χέρι. Στο τέλος μπόρεσα και ψέλλισα!
Πάλι καλά Σταύρο, πάλι καλά…που πίνεις μόνο….
Συνεχιζεται...
6
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 01/04/2003 08:22:50
Μολις μου ειπαν στο νοσοκομειο... πως η φιλη μου ειναι άρρωστη….. Θα χρειασθει όλη μου την προσοχή.....Δεν εχω ορεξη να γραψω αλλο....ισως στο μελλον... προς το παρον, θα μεινω δυπλα της...
Σας χαιρετώ… εύχομαι ειρήνη και αγάπη σε όλους.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 07/04/2003 12:57:03
quote:
ισως στο μελλον
ΠΛΑΤΩΝΑ πέρασε καιρός. Ίσως θες να μας ξαναστείλεις στον δικό σου Παράδεισο. Αν θες συνεχίζεις... Αλλιώς ασε την σιωπή να μας καλύψει με το ουράνιο πέπλο της....
Τέτοιος θα είναι ο χαρακτήρας εκείνου του πρωινού
που το απλό πέρασμα του χρόνου δεν μπορεί να φέρει την αυγή του
Χαίρομαι ειλικρινά που είσαι μαζί μας σε αυτό τον "χώρο"...
'
'
...Ο Σταύρος συνέχιζε να πίνει, ο Πλάτωνας τον χαιρέτησε με ένα νεύμα βαθειάς κατανόησης και πήρε το δρόμο του...
Λίγο πιο πέρα, κάποια χιλιόμετρα μακριά δηλαδή, ξημέρωνε και σε εκείνο το δωμάτιο...
Εδώ και 10-15 μέρες κοιμόταν νωρίς το βράδι και ξυπνούσε με το χάραμα.
Πόσο όμορφα ήταν όλα στο χάραμα...
Έβλεπες τα πάντα να ξυπνούν, να αναγεννώνται απο τις στάχτες της προηγούμενης νύχτας και υπήρχε τόση ομορφιά σε αυτό...
Μπορούσε να κάθεται ώρες ολόκληρες και δίχως τη βιάση αυτού που κυνηγάει τη μέρα αλλά αυτού που την ακολουθεί, να οσφραίνεται την κάθε μέρα στη γέννησή της.
Αν και ήταν επαρχία, ζούσε ψηλά σε ρετιρέ και η θέα ήταν πανέμορφη κάθε πρωί...
Αν έστρεφες το κεφάλι σου λίγο αριστερά, έβλεπες τα βουνά της Ξάνθης, δροσισμένα απο την πρωινή πάχνη, να διώχνουν βιαστικά και ταξιδιάρικα πουλιά.
Λίγο πιο κοντά, στη βεράντα, έβλεπες μικρές δροσοσταλίδες να κρέμονται απο τεράστια και ευωδιαστά τριαντάφυλλα...
Πόσο ευχαριστούσα τον Δημιουργό που ζούσα εκείνη τη στιγμή σε όλο το μεγαλείο της...
Κατά το πέρας αυτών των ημερών, με τον κύκλο "νωρίς βράδι-νωρίς πρωί",
θα έφευγε για ταξίδι...
Συνοδοιπόρος ο καρδιακός μα απόμακρος φίλος του, ο Γιώργος.
Οι μηχανές ήταν έτοιμες τώρα, μόλις τις είχανε πάρει απο το συνεργείο.
Καλοφτιαγμένες και σχεδόν καινούργιες...
Το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να ξεκινήσουν...
Πράγματα λιγοστά, μόνο τα απαραίτητα...σ' αυτό το ταξίδι που καιρό τώρα το μελετούσαν.
Τώρα μόνο δρόμος...δρόμος μπροστά και πίσω μνήμες...
...φιδίσιοι δρόμοι ξετυλίγονταν επάνω μα και κάτω...στο χρόνο τους.
Αρχικά κούραση, πολλή κούραση απο το ταξίδι.
Όπως πάντα η αισιόδοξη αρχή ακολουθείται απο ενα μέλλον με περισσότερο σκεπτικισμό.
Υπάρχει τόση συσωρευμένη ενέργεια στη φύση που πλέον η κούραση,
ερχόταν και έφευγε σα παλίροια...
...
συνεχίζεται...
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Είμαι λοιπόν εδώ και περιμένω....
Κι άλλο....
Σας χαιρετώ.
Η αληθεια ειναι οτι ειχα ρωτησει τον "θρυσκευτικο" μου για το θεμα αυτο και αυτος α ατυχος ανθρωπακος προσπαθουσε με το χερι να με πεισει οτι η πλευρα αμα την τεντωσεις λιγακι φτανει στο κεφαλι...
μοιραια τον ειχα υποταξει ... τον ειχα βαλει να σκεφτετε με τον δικο μου τροπο...."
Ωραία ιστορία...και εγώ είχα τα ίδια προβλήματα με τον θρησκευτικό...
Με έλεγε Δαίμονα και μου είχε βαθμό 15 τη στιγμή που ήξερα καλύτερα
τη θρησκεία του από τον ίδιο.
:)
Ο πατέρας μου ήθελε να τον θάψει ζωντανό, και κάθε μέρα ήταν στο γραφείο του διευθυντή και τα έσπαγε όλα... lol :) ...
:)
Πλάτωνα μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε σε τι πιστεύετε?...
Με απλά λόγια, όχι ποιήματα και παραβολές...
A...για το θέμα με τη δημιουργία της γυναίκας,εξήγησα στον θρησκευτικό ότι ήταν η πρωτόγονη εξήγηση της κλωνοποίησης...
:)
Thanks!
Ciao!
"Ο αναμάρτητος, πρώτος το λίθο βαλέτω"
Με ρωτας,
quote:
Πλάτωνα μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε σε τι πιστεύετε?...
Με απλά λόγια, όχι ποιήματα και παραβολές...
Υπάρχει ΠΙΣΤΗ, είναι αρκετό?
Αν δεν είναι…. τότε πρέπει να διαβάσεις και τα παρακάτω μικρέ μας φίλε. Ελπιζω να μην σε στεναχωρισω, μιας και οπως σου εγραψα και αλλου ειμαι ανοιχτος.... και μαθαινω...
Καταρχάς γιατί κάνεις την ερώτηση?
Είσαι μήπως ελεύθερος στο να κάνεις σύγκριση, με το τι πιστεύεις εσύ?
Μέσα σου δεν είναι εδραιωμένη μια πίστη *(Λόγια και εμπειρίες κάποιου άλλου)….που πιστεύεις σαν αλήθεια και τα ακολουθείς?
Σε τι διαφέρεις από ένα Χριστιανό, Βουδιστή, Μωαμεθανό? Δεν είσαι μήπως ακόλουθος και όχι πρωταγωνιστής των όσων πρεσβεύεις?
Πρέπει να έχεις μεγάλη ιδέα για τον Εαυτό σου μικρέ μας φίλε, και μάλλον φταίει και ο μπαμπάς λίγο, μιας και τα έκανε γυαλιά καρφιά το γραφείο του διευθυντού
…για το βαθμολόγιο σου!
Αλήθεια, αναρωτήθηκες ποτέ σου τι είναι η ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ?
Οι *(Θρησκευόμενοι) συνήθως είναι σοβαροί σε ότι αφορά τα πράγματα του ΝΟΥ, (πχ μια πίστη, η να αυτοπροβληθούν).. μα όχι με τον ίδιο τον ΝΟΥ, που πλάθει τα πράγματα! Είσαι μήπως σοβαρός όταν αποβλέπεις σε ένα προπαγανδιστικό αποτέλεσμα, που είναι… η δική σου ικανοποίηση?
Απάντησε σε σένα πρώτα... μετά μπορεί και να σκέφτεσαι πως μιλάς 6 γλώσσες και πως γνωρίζεις καλύτερα θρησκευτικά από τον καθηγητή, (η και από εμάς)…… μα η επιδίωξη της εκπλήρωσης, σε οποιαδήποτε μορφή, δεν σημαίνει πως είσαι Σοβαρός!
Πιο αναλυτικά?
Το άτομο που αναφέρω παραπάνω, (Σταυρος) και πίνει για να ξεχάσει τη θλίψη του, από τον υποψήφιο βουλευτή που αυτές τις μέρες θα σε γλύψει για την ψήφο σου, και τον αναζητητή του Θεού…. η των εξωγήινων…. σε τι διαφέρουν?
Ω τι έγραψα ο βλάσφημος!!!! Έμπλεξα το Θεό και τους εξωγήινους πατέρες μας, μαζί με τον πολιτικό και τον πιότη!!!!
Πλάτωνας…ο ΣΑΤΑΝΑΣ!
Ο Θεός, όταν γίνεται ΣΚΟΠΟΣ…πιστεύοντας πως έτσι έχει νόημα η ΖΩΗ, (για τον Πολιτικό είναι η αναζήτηση της δύναμης), αυτόματα δημιουργείται μέσα σου αντίθεση και σύγκρουση. Η Ζωή από τη μια…και το Θεός από την άλλη… Μήπως κατανοώντας τη ΖΩΗ, (και τον ΝΟΥ) μήπως λέω μικρέ μου φίλε υπάρχει κάτι… που δεν το έφτιαξε κανένας εξωγήινος?
Αν ο Νους είναι προσκολλημένος σε μια πίστη, η σε Συμπερασματα, γιατί μέσα σου επιθυμείς να είσαι ασφαλής η για να πετύχεις ένα σκοπό... δεν είσαι πια ελεύθερος να μάθεις. Γίνεσαι ένα μαγνητόφωνο έτοιμο να επαναλάβει ότι διδάχτηκε, από γονείς, σχολείο, θρησκείες…μα δεν έχεις επίγνωση της κίνησης του Νου, δεν μαθαίνεις από τη Ζωή, από ένα φύλλο που πέφτει, από ένα χαμόγελο, από την πίκρα κάποιου που δεν μπορεί…
Γιατι στα γραφω?
Αυτο θα το δεις οταν καποτε βαρεθείς να περιμένεις να σε μεταλλάξουν….*(και γίνεις σοβαρός
), θα βρεις πως ο ΝΟΥΣ σου στρέφεται προς τα ΕΞΩ και προς τα ΜΕΣΑ….με ένα ΣΚΟΠΟ!
Να εκπληρώσει τον ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, με ΚΑΤΙ….
Αν αυτή η επίγνωση, γίνει ΒΙΩΜΑ….*(ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ)….ανοίγει την πόρτα στους ΟΥΡΑΝΟΥΣ….που δεν είναι η περισσότερη μάθηση, μα απλά μαθαίνεις καθώς κινείσαι!
....σαν να λέμε,
ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ, ΑΓΑΠΑΣ……ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ...
Σε ευχαριστούμε που μας θυμίζεις τις ομορφιές της Αγάπης που δεν βλέπουμε γύρο μας.
Εύχομαι ο δρόμος στο μονοπάτι της Αγάπης να είναι γεμάτος Σοφία.
Με αγαθή Αγάπη.
Just A Man
“Ο Θεός του Κόσμου, που είναι η ΑΓΑΠΗ, ας μας έχει πάντα καλά.”
Edited by - Just_A_Man on 31/01/2004 14:13:19
>Καταρχάς γιατί κάνεις την ερώτηση?
Από περιέργεια.
>Είσαι μήπως ελεύθερος στο να κάνεις σύγκριση, με το τι πιστεύεις >εσύ?
Ναι,είμαι ελεύθερος να κάνω ότι θέλω, από τη στιγμή που δεν βλάπτω τον συνάνθρωπό μου.
>Μέσα σου δεν είναι εδραιωμένη μια πίστη *(Λόγια και εμπειρίες >κάποιου άλλου)….που πιστεύεις σαν αλήθεια και τα ακολουθείς?
Όχι ακριβώς...αλλά σε γενικές γραμμές ναι.
>Σε τι διαφέρεις από ένα Χριστιανό, Βουδιστή, Μωαμεθανό? Δεν είσαι >μήπως ακόλουθος και όχι πρωταγωνιστής των όσων πρεσβεύεις?
Είμαι και Χριστιανός και Βουδιστής και μουσουλμάνος,ξέρω τι σημασία και την εξήγηση αυτών των θρησκειών.
>Πρέπει να έχεις μεγάλη ιδέα για τον Εαυτό σου μικρέ μας φίλε, και >μάλλον φταίει και ο μπαμπάς λίγο, μιας και τα έκανε γυαλιά καρφιά το >γραφείο του διευθυντού…για το βαθμολόγιο σου!
Φυσικά έχω πολύ μεγάλη ιδέα για τον ευατό μου και τον αγαπώ πάρα πολύ,αλλά δεν είμαι εγωιστής στις σχέσεις μου.
Ο εαυτός μου είναι ένα μέρος του απείρου.
Ο εαυτός μου είναι ένα αποτέλεσμα σωστής ταξινόμησης ενέργειας.
Όταν πεθάνω ελπίζω να ξαναδημιουργηθώ χάριν της τεχνολογίας σε ένα γήινο παράδεισο χάριν της τεχνολογίας.
Αν δεν ξαναδημιουργηθώ,παρόλο που αγαπώ τη ζωή,δεν με ενδιαφέρει και τόσο πολύ αφού δεν θα υπάρχω για να λυπάμαι. :)
Ο πατέρας μου έχει τις δικές του ιδέες και τις σέβομαι.
:)
>Αλήθεια, αναρωτήθηκες ποτέ σου τι είναι η ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ?
Η σοβαρότητα είναι κάτι το σχετικό.
"Ο αναμάρτητος, πρώτος το λίθο βαλέτω"
Νομίζω ότι όσο προσεγγίζουμε υπάρχει κάποιο δόγμα. Μόλις το εγγίσουμε τότε φεύγει το δόγμα και έρχεται η ιδία αντίληψη. Αυτό είναι γενικό και όχι μόνο στο θείο.
"Ενδέχεται φυσικά η προσέγγιση μου προς το θείο να είναι εσφαλμένη με αυτόν τον τρόπο.
Το ίδιο όμως εσφαλμένη μπορεί να είναι και μέσα από κάποιο δόγμα.
Καλά είμαι κι έτσι λοιπόν!"
Το αν είσαι καλά δεν μπορώ να το ξέρω εγώ , είναι μια δογματική πίστη για μένα και το πιστεύω επειδή εσύ το ξέρεις σίγουρα και μου το λες.
Δε συμφωνώ επίσης ότι η προσέγγιση προς το θείο μπορεί να είναι εσφαλμένη με όποιο τρόπο κι αν γίνεται.
Με ποιά λογική? Δηλαδή αν ένας λαός πιστεύει σε ένα θεό και ο άλλος σε δύο θεούς οι πρώτοι είναι φασίστες και οι άλλοι δημοκράτες?
"Ο Μονοθεϊσμός είναι αποκλειστικός, καθώς θεωρεί ότι όλες οι άλλες θεότητες είναι ψεύτικες και οι θεοί εκείνοι στην καλύτερη περίπτωση αποτελούν δαίμονες (elilim)."
Δεν έχω δει και καμιά θρησκεία που να πιστεύει ότι η δική μας θρησκεία είναι λάθος και η άλλη σωστή.
quote:
Νομίζεις ότι έτσι το βλέπουν οι πιστοί? Δυστυχώς για μας, οι πιστοί θεωρούνε ότι όλες αυτές οι ανεγκέφαλες προτροπές είναι ΛΟΓΟΣ ΘΕΟΥ.
Φίλε μου Schwabe, πάντοτε θα υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις δε νομίζω όμως πως αυτό είναι ένα καθολικό φαινόμενο ούτε αντιπροσωπεύει όλους τους πιστούς σε ένα δόγμα...
Όπως έχω ξαναπεί, πιστεύω πως έχει πολύ σχέση με τον βαθμό ελευθερίας στον οποίο έχει περιέλθει ο Νους κάποιου ανθρώπου.
quote:
Δε συμφωνώ επίσης ότι η προσέγγιση προς το θείο μπορεί να είναι εσφαλμένη με όποιο τρόπο κι αν γίνεται.
Φυσικά, κάποια ψήγματα Αλήθειας είναι πιθανό να υπάρχουν σε κάθε προσέγγιση προς το Θείο, όπως κι αν δίνεται αυτή.
Σύμφωνα λοιπόν με την άποψη σου, κάθε δόγμα μπορεί να σε οδηγήσει προς το Θείο?
In anticipation of my resurrection...
Οχι, οδηγούμαστε εκεί που θέλουμε να πάμε.
ναι,συμφωνώ.Πρέπει κανείς να έχει την ελευθερία+δικαίωμα επιλογής.
Ουσιαστικά,αν ΔΕΝ υπήρχε το γαλλικό κίνημα του Διαφωτισμού,ΔΕΝ θα μιλούσαμε με τέτοια ελευθερία σήμερα!
"Είναι δικαίωμά σου να πιστεύεις σε ότι θέλεις, αρκεί αυτό που πιστεύεις να μου επιτρέπει κι εμένα να κάνω το ίδιο."
Μου θυμίζει το "Διαφωνώ με ό,τι λες αλλά θα υπερασπίσω ακόμα και με κόστος την ίδια μου τη ζωή,το δικαιωμά σου να το λες ελεύθερα" του τέκτονα Βολταίρου...
Ingy
(όπως πάνω-έτσι και κάτω)
Ο καθένας μας απο την στιγμή που δέν γνωρίσει τον αληθινό Θεό μπορεί να τον φανταστεί με τον τρόπο που θέλει. Οτιδήποτε περίεργο δεί στον εξωτερικό κόσμο θα το θεοποιήσει, κάτι που έκαναν οι άνθρωποι σε παλιότατες εποχές που δέν είχαν ιδέα απο τον λόγο του Θεού.
Τον λόγο του Θεού γνώρισαν μέσω του αληθινού εκπροσώπου του, του θεανθρώπου Ιησού Χριστού που κήρυξε τον δρόμο της αληθινής πίστης, της αγάπης και της αλήθειας. Έδειξε στον άνθρωπο τον τρόπο να πιστεύει αληθινά στον θεό ανεξάρτητα απο σκοπιμότητες και ψευδαισθήσεις.
Δεν είναι τόσο απλή η απάντηση όσο φαίνεται.
Θα σου εξηγήσω γιατί:
Αν υποστηρίξω ότι έχει κάποιος το δικαίωμα, το έχει με τις προϋποθέσεις που έθεσε ο Μακεδόνας.
Αν υποστηρίξω ότι δεν το έχει (είναι η θέση μου) τότε τα πράγματα περιπλέκονται κάπως.
Τι κάνουμε σε αυτήν την περίπτωση;
Θα χωρίσω σε δύο σκέλη την απάντησή μου: α) Στο ένα σκέλος η θρησκεία αυτή δεν υφίσταται και β) υφίσταται.
Ας ονομάσω την θρησκεία αυτή Ο.Ε.Ο. (Οργάνωση Επιβολής Ολιγόνοιας*) για λόγους κατανόησης.
Αν δεν υφίσταται η Ο.Ε.Ο. τότε τα πράγματα είναι σχετικά απλά.
Φροντίζουμε μέσω της αγωγής και της παιδείας, ν' αγνοηθεί από τους ανθρώπους ο κάθε βαρεμένος που θα διακηρύξει αυτές τις αρχές ως θεόπνευστες.
Αυτό θα εφαρμόζετο σε πολιτισμένες (σκεπτόμενες) κοινωνίες.
Εννοείται ότι αυτή η αρχή (της Ο.Ε.Ο.) θα είναι προϊόν κηρύγματος κάποιου ανθρώπου και όχι αποτέλεσμα παρατήρησης της φύσης απ' όπου - με το πέρασμα του χρόνου - προκύπτουν οι νόμοι και οι αιτίες της λειτουργείας της, διότι ως γνωστόν στην φύση και κατ' επέκταση στο σύμπαν, δεν υπάρχει αυτή η αρχή.
Υπάρχει μόνον στα αρρωστημένα μυαλά κάποιων ανθρώπων.
"όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου και όποιος είναι εναντίον μου, τον τρώει το μαύρο σκοτάδι"
Αν όμως ήδη υφίσταται (κάπου), τότε τι γίνεται;
Θα προήλθε από κάποιον λαό όπου ο πολιτισμός - η ελεύθερη σκέψη δηλαδή - είναι άγνωστη λέξη.
Λόγω της αρχής αυτής της Ο.Ε.Ο., ο λαός αυτός θα επεδίωξε την εξουσία διότι μόνον μέσω της εξουσίας θα μπορούσε να επιβληθεί.
Κι αυτό διότι η λογική, μέσω της οποίας ΔΙΑΔΙΔΕΤΑΙ κάτι, απουσιάζει...
Και μετά την αναρρίχηση στην εξουσία, θα επεβάλλετο δια της βίας στους πολιτισμένους λαούς, διότι, ως γνωστόν, όταν δεν μπορεί κάποιος να κατανοήσει ή ν' ακολουθήσει κάποιον καλλίτερο, αντί να μαθαίνει από αυτόν, προσπαθεί να τον αφανίσει. Αυτός είναι ο ορισμός της βλακείας.
Κι ερχόμαστε σε μια κοινωνία όπου η Ο.Ε.Ο. είναι κυρίαρχη και παραμένει έτσι λόγω του φόβου της τιμωρίας που έχει ποτίσει τους λαούς κι έχει (σχεδόν) εξαλείψει οτιδήποτε χαρακτηρίζει τον πολιτισμό.
Τι κάνουμε;
Καθαρίζουμε τους πιστούς; Και ποιός θα μείνει;
Καθαρίζουμε το ιερατείο ώστε να σταματήσει να επιβάλλεται;
Εεεπ! Εμείς όμως λέμε ότι είμαστε πολιτισμένοι και αν ακολουθήσουμε την ίδια τακτική με τους Ο.Ε.Ο. δεν θα είμαστε καλλίτεροι...
Από την άλλη, κάθε προσπάθεια αντίστασης - μέσω της λογικής - από την μειοψηφία (διότι ως γνωστόν, η αντίσταση είναι πάντα μειοψηφία), οι Ο.Ε.Ο. επιστρατεύουν την συντριπτική (πλέον) πλειοφηφία των φανατικών πιστών τους, οι οποίοι κατέχουν και τα πόστα της εξουσίας και η μειοψηφία απλώς χλεβάζεται στην καλλίτερη περίπτωση, ή διώκεται στην χειρότερη.
Αδιέξοδο...
Αδυνατώ να προτείνω εφικτή λύση για το β' σκέλος παιδιά.
Καμμία καλή ιδέα;;;
(*)Ολιγόνοια = (η) ουσ. η περιορισμένη διανοητικότητα, μικρόνοια.
Edited by - Αίολος on 01/05/2007 11:38:17
Ομολογώ πως το μήνυμα σου έχει μια πολύ λογική βάση και προσωπικά με προβληματίζει αρκετά στην προσπάθεια μου να βρω κάποια πιθανή λύση.
Καταρχάς η επιβολή της θρησκείας αυτής μπορεί να γίνει είτε με την βία, είτε πιο φυσιολογικά είτε και με τους 2 τρόπους παράλληλα.
Όταν το θρησκευτικό αυτό σύστημα δηλαδή είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με το προηγούμενο που υπάρχει, τότε θα υπάρξουν αντιδράσεις από τους πιστούς της προηγούμενης θρησκείας.
Από την άλλη, όταν το προηγούμενο θρησκευτικό σύστημα είχε αρχίσει ήδη να φθίνει και να βρίσκεται στην φάση θανάτου του, το πέρασμα στη νέα θρησκεία μπορεί να γίνει με πολύ πιο ανώδυνα μέσα.
Προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι σχεδόν τα πάντα που σχετίζονται με τον άνθρωπο - θρησκευτικά, κοινωνικά, πολιτικά, εκπαιδευτικά κτλ συστήματα - διαγράφουν έναν κύκλο.
Κάποια στιγμή γεννιούνται επειδή υπάρχει η διάθεση των ανθρώπων για κάτι καινούριο, ακμάζουν, φτάνουν στο υπέρτατο σημείο δύναμης τους κι ύστερα αρχίζουν να παρακμάζουν έως ότου πεθάνουν για να δώσουν την σειρά σε κάτι άλλο να εξελιχθεί.
Αυτό είναι απολύτως λογικό αν σκεφθούμε ότι οι ανάγκες των ανθρώπων αλλάζουν συνεχώς κι αποζητούμε κάτι το καινούριο για την κάλυψη τους.
Οπότε κι η Ο.Ε.Ο. κάποια στιγμή θα αντικατασταθεί από ένα άλλο θρησκευτικό σύστημα, δεν γίνεται αλλιώς.
quote:
Τι κάνουμε;
Καθαρίζουμε τους πιστούς; Και ποιός θα μείνει;
Καθαρίζουμε το ιερατείο ώστε να σταματήσει να επιβάλλεται;
Εεεπ! Εμείς όμως λέμε ότι είμαστε πολιτισμένοι και αν ακολουθήσουμε την ίδια τακτική με τους Ο.Ε.Ο. δεν θα είμαστε καλλίτεροι...
Από την άλλη, κάθε προσπάθεια αντίστασης - μέσω της λογικής - από την μειοψηφία (διότι ως γνωστόν, η αντίσταση είναι πάντα μειοψηφία), οι Ο.Ε.Ο. επιστρατεύουν την συντριπτική (πλέον) πλειοφηφία των φανατικών πιστών τους, οι οποίοι κατέχουν και τα πόστα της εξουσίας και η μειοψηφία απλώς χλεβάζεται στην καλλίτερη περίπτωση, ή διώκεται στην χειρότερη.
Αδιέξοδο...
Δεν θα καθαρίσουμε κανένα πιστό και κανένα ιερατείο! 
Όταν προσπαθήσεις να πολεμήσεις κάτι με βίαιο τρόπο θα προκληθούν και πολύ βίαιες αντιδράσεις.
Όχι επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα είναι πιστοί στην Ο.Ε.Ο. αλλά επειδή αντιδρούμε σε ξαφνικές και μεγάλες αλλαγές.
Μια λύση θα είναι να προσπαθήσουμε να προωθήσουμε κάτι καλύτερο και να δουλέψουμε επάνω στη μετάδοση του.
Αυτό μπορεί να γίνει κατά την διάρκεια ολόκληρων αιώνων.
Άλλωστε, όταν μιλάμε για την ανθρωπότητα ο χρόνος χάνει τα χαρακτηριστικά του με τα οποία τον αντιλαμβανόμαστε εμείς ως μονάδες και για να δημιουργήσουμε κάτι καλό, θα πρέπει να υπάρχει υπομονή και κόπος.
Κάποιοι άνθρωποι ρίχνουμε τους σπόρους για κάτι καινούριο και πίστεψε με, οι σπόροι αυτοί θα βρεθούν από κάποιους ανθρώπους οι οποίοι θα καλλιεργηθούν.
Κι όσο περνάει ο καιρός αυτό θα συμβαίνει όλο και περισσότερο μέχρι την στιγμή που θα έρθει η μετάβαση από την προηγούμενη κατάσταση της ανθρωπότητας με φυσικό τρόπο.
Ας δουλέψουμε λοιπόν επάνω στην αφύπνιση των ανθρώπων, στην διεύρυνση του νου τους και - κυρίως - να δείξουμε στους ανθρώπους πως να χειρίζονται το νου τους.
In anticipation of my resurrection...