- ΕΡΕΥΝΑ: Απαγωγές από εξωγήινους - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Βολταρωντας στο διαδικτυο ανακαλυψα ενα πολυ ενδιαφερον αρθρο που ασχολειται με την σχεση της δημιουργειας ψευδων αναμνησεων και των μαρτυριων για απγωγες απο εξωγηινους.Φιλοδοξουσα να το μεταφρασω ολο αλλα δεν προλαβαινω τωρα και θα ηταν κριμα να παει χαμενο.

Στο ευφυές πρώτο βιβλίο της η Susan Clancy εξηγεί με επιτυχία με ποιον τρόπο φυσιολογικοί Αμερικάνοι-που δεν είναι ούτε ψυχωτικοί ούτε μυθοπλάστες-μπορούν να πιστεύουν με αφοσίωση ότι έχουν επαχθεί από εξωγήινους.

Του Chris Mooney, 2 Νοεμβρίου,2005

-------------------------------------------------------------------------------------

Παρά τα δεκάδες «μη μυθιστορηματικά» βιβλία,τα ψευδοντοκιμαντέρ, τις ταινίες και τα προγράμματα στην τηλεόραση δεν υπάρχουν αξιόλογα στοιχεία για να υποστηρίξουν τον ισχυρισμό ότι δεκάδες αμερικανών απάγονται συχνά από τα κρεβάτια τους κατά την διάρκεια της νύχτας από εξωγήινους.Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο πρέπει να καταλήξει όποιος εφαρμόζει αυστηρή επιστημονική μεθοδολογία σε αυτούς τους ισχυρισμούς-και αυτό είναι το συμπέρασμα της ερευνήτριας του Harvard Susan Clancy,που μελέτησε λεπτομερώς τους υποτιθέμενους «απαχθέντες».Αλλά στην ανθρωπιστική και διασκεδαστική της αναφορά: Abducted: How People Come to Believe They Were Kidnapped by Aliens (Απαχθεντες:Πώς Οι Άνθρωποι Καταλήγουν Να Πιστέψουν Ότι Απήχθηκαν Από Εξωγήινους,Harvard University Press, 2005 η Clancy δεν παρουσιάζεται απλά ως άλλη μια απομυθοποιήτρια.Η διάψευση της εγκυρότητας των ισχυρισμών περί απαγωγών,είναι για εκείνη απλά το πρώτο βήμα για μια βαθύτερη και πιο σημαντική ερευνά-την απόπειρα να κατανοήσουμε πως είναι δυνατόν απλοί άνθρωποι να πιστεύουν σε κάτι τόσο παράξενο.Εδώ είναι το σημείο όπου η Clancy όχι μόνο απομυθοποιεί ένα πολιτισμικό φαινόμενο που προκαλεί σύγχυση αλλά επιπλέον προσφέρει επιπλέον πληροφορίες για την ίδια την ανθρώπινη φύση.

Η Clansy μπήκε στην μελέτη αυτού του αντικειμένου με έναν απροσδόκητο τρόπο.Ξεκίνησε διερευνώντας εάν είναι δυνατό να γίνει πλήρης καταπίεση τραυματικών αναμνήσεων σεξουαλικής κακοποίησης που έλαβε χώρα στην διάρκεια της παιδικής ηλικίας και μετά να γίνει ανάκτηση αυτών των αναμνήσεων μέσω της ύπνωσης-ή εναλλακτικά,εάν η ίδια η ύπνωση μπορεί να παράγει μια σειρά ψευδών αναμνήσεων.Αυτή η περιοχή ερευνάς ήταν ένα «ναρκοπέδιο»,με ευρέως διαδεδομένες και (και μη καταγεγραμμένες) κατηγόριες για σατανική τελετουργική κακοποίηση και σεξουαλικά κυκλώματα σε παιδικούς σταθμούς,στα Αμερικανικά εθνικά ΜΜΕ. «Νηπιαγωγεία έκλειναν και δάσκαλοι φυλακίζονταν επειδή μετά από μακροχρόνια και γεμάτη υποβολή ανάκριση,τα παιδία περιέγραφαν παράδοξα επεισόδια κακοποίησης,μερικά από τα οποία περιελάμβαναν ιπτάμενους κλόουν (!!!) και σκουπόξυλα και την θανάτωση μεγάλων ζωών» γράφει η Clansy με τον χαρακτηριστικό της πνευματώδη τρόπο.

Όπως υπονοεί αυτό το αποσπασμα,η Clansy και οι μέντορες της στο Harvard άνηκαν στο «σκεπτικιστικό» στρατόπεδο όσον αφορά αυτούς τους ισχυρισμούς.Αλλά αφού η Clamsy δημοσίευσε την ερευνά της που διερευνούσε εάν οι γυναίκες που ισχυριζόταν ότι είχαν επανακτήσει μνήμες σεξουαλικής κακοποίησης ήταν πιο ευάλωτες στην δημιουργία ψευδών αναμνήσεων στο εργαστήριο,της κόλλησαν την ταμπέλα «φίλη των παιδόφιλων».Σε μια τόσο πολιτικοποιημένη ατμόσφαιρα η Clansy στράφηκε σε έναν «ασφαλέστερο» τρόπο μελέτης της δημιουργίας ψευδών αναμνήσεων:Την μελέτη ανθρώπων των οποίων οι αναμνήσεις. δεν ήταν δυνατό να αντανακλούν γεγονότα που συνέβησαν πραγματικά,σαν ένα είδος ομάδας ελεγχου.Και εδώ μπαίνουν οι απαχθεντες από τους εξωγήινους.

Πέρα από τηλεφωνήματα από φαρσερ και από ΜΜΕ,η αγγελία της Clansy που αναζητούσε αντικείμενα μελέτης-«Έχετε αρπαχθεί ποτέ από εξωγήινους;»-προσκόμισε κάποιους αληθινούς ανθρώπους που πίστευαν ότι είχαν επαχθεί. Ένας «απαχθεντας» έφερε την Clansy σε επαφή με μια κλειστή ομάδα ομοϊδεατών του,ανοιγοντας της τον δρόμο για να τους επισκεφτεί σε ένα καταφύγιο και να διεξάγει ένα μεγάλο αριθμό συνεντεύξεων.Περνώντας χρόνο μαζί με τους διάφορων ειδών απαχθεντες-ένας από αυτους ζωγραφίζει ημιπορνογραφικες εικόνες με εξωγήινους,ενας άλλος από αυτούς είναι chaneller*-γνώρισε τον Budd Hopkins έναν δημοφιλή συγγραφέα (και υπνωτιστή) που έχει προωθήσει αμφίβολης εγκυρότητας ιστορίες απαγωγής.Η Clansy δεν εντυπωσιάστηκε από το πλήθος. «Ήταν φανερό ότι η Λεπίδα του Occam*,η αρχή της φειδωλότητας πάνω στην οποία βασίζεται η δημιουργία όλων των επιστημονικών θεωριών,δεν ερχόταν με φυσικό τρόπο σε αυτούς τους ανθρώπους» αναφέρει η Clansy,σκέψη που εξέφρασε στους απαχθεντες μια νύχτα μετά από δύο ποτά για να την δει να αγνοείται παντελώς.

Όμως η Clansy εντυπωσιάστηκε από το πόσο φυσιολογικά ήταν τα αντικείμενα της έρευνας της-εκτός από τις ιστορίες αναφορικά με τα διαστημοπλοια,την σεξουαλική κακοποίηση,τα υβριδικά μωρά και ούτω καθεξης.Και έτσι αρχίζει να υφαίνει τη εξήγηση της για το πώς κατά τα αλλά διανοητικά υγιείς άνθρωποι μπορούν να καταλήξουν να αποδεχτούν ιστορίες απαγωγείς και ακόμα να πιστέψουν ότι αυτοί οι ίδιοι εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς σε κάποια φάση της ζωής τους.

Στην αναφορά της Clancy,ένας αριθμός μεμονωμένων παραγόντων συνέβαλαν στην προετοιμασία του σκηνικού για την μετάβαση στην κατάσταση της πλήρους ανεπτυγμένης νοοτροπίας του απαχθεντα.Ο πρώτος είναι ο παράγοντας της παράλυσης εν ύπνο (sleep paralysis),την ευρέως επικρατούσα αλλά λίγο κατανοητή κατάσταση στην οποία ο ύπνος REΜ-η φάση στην οποία λαμβάνει μέρος το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής ονείρων-απλά δυσλειτουργεί.Τα σώματα μας βρίσκονται σε κατάσταση παράλυσης κατά την διάρκεια του ύπνου REM και για καλό λόγο (στην περίπτωση που το σώμα μας εκτελέσει κινήσεις ακολουθώντας τα όνειρα μας μπορεί να τραυματιστούμε). Αλλά σε ένα μικρό αριθμό περιπτώσεων μπορούμε να αρχίζουμε να ξυπνάμε πριν περάσει η παράλυση και να βρισκόμαστε ακόμα στο στάδιο του ονείρου.

Αυτό που προκύπτει είναι η παραισθηση,συχνά κάποιου εξαιρετικά τρομακτικού τυπου.Στην ενύπνια παράλυση ξυπνάς στο κρεβάτι, αισθάνεσαι παράλυτος και τείνεις να διαισθάνεσαι μια τρομακτική παρουσία στο δωμάτιο.Κάποιες φορές βλέπεις κάτι,κάποιες φορές ακούς ήχους ή ακόμα νιώθεις ηλεκτρικά σοκ σε όλο σου το σωμα.Απο τις αναφορές των απαχθεντων από τους εξωγήινους,είναι ξεκάθαρο ότι αρκετά από αυτά τα άτομα όχι μόνο βίωσαν ενύπνια παράλυση αλλά βίωσαν παραισθήσεις τρομαχτικών επισκέψεων από εξωγήινους.

Αλλά η ενύπνια παράλυση από μόνη της δεν μπορεί να εξηγήσει πλήρως πως μπορεί να αναπτυχθεί ένας συνηθισμένος,καθημερινός Αμερικανος σε έναν «απαχθεντα».Η ίδια η Clancy έχει βιώσει ενύπνια παράλυση (το ίδιο και ο συγγραφέας αυτού του άρθρου-σ.τ.μφ και η ίδια η μεταφράστρια του άρθρου!) αλλά κανένας από εμάς δεν ισχυρίζεται ότι μας επισκέφτηκαν εξωγήινοι στα κρεβάτια μας για λίγη έρευνα.Το επόμενο βήμα στην μύηση στη κατάσταση της νοοτροπίας του απαχθεντα έρχεται όταν το άτομο που βίωσε μια δόση ενύπνιας παράλυσης αρχίζει να ψάχνει για μια εξήγηση του τι έγινε-μια εσωτερικά ικανοποιητική εκλογίκευση μιας σοκαριστικής εμπειρίας.

Σε αυτό το σημείο ο εν εκπαίδευση απαχθείς μπορεί να διασωθεί από κάποιον που μπορεί να του εξηγήσει την ενύπνια παράλυση.΄Η αντίθετα μπορεί να πέσει θύμα στο «πολιτισμικό σενάριο» της απαγωγής από εξωγήινους,μια διήγηση που είναι εξαιρετικά διαδεδομένη στα εθνικά ΜΜΕ και στην εθνική συνείδηση και που ενισχύεται διαρκώς.Σε ένα χρήσιμο κεφαλαίο,η Clancy εξηγεί από πού προέρχεται αυτό το σενάριο,καταδεικνύοντας ότι οι μαζικοί ισχυρισμοί απαγωγών ήρθαν πάντα μετά από αναφορές των ΜΜΕ σε υποτιθέμενες απαγωγές,είτε σε ταινίες,είτε σε ψευτοντοκιμαντερ ή σε «μη μυθιστορηματικά» βιβλία. Είναι μια μελέτη στην δύναμη της υποβολής εν δράσει.

Παρόλο που οι ιστορίες περί «ιπτάμενων δίσκων» είναι πολύ παλαιότερες,η απαγωγή από εξωγήινους σαν ένα αμερικανικό πολιτισμικό φαινόμενο εμφανίζεται να έχει αρχίσει στην δεκαετία του 1960,χάρη στην δημοφιλή τηλεοπτική σειρά The Outer Limits η οποία με την σειρά της εμφανίζεται να έχει επηρεάσει τους «απαχθεντες» Betty και Barney Hill (που έκαναν τους ισχυρισμούς τους το 1964).H ιστορία των Hill προκάλεσε αίσθηση στα ΜΜΕ προκαλώντας την εμφάνιση ενός κύματος από πανομοιότυπες αναφορές απαγωγών.Απο εκεί, η απόσταση ήταν μικρή μέχρι τις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», το best seller του Whitley Streiber «Communion» (σ.τ.μ.φ. που έγινε και ταινία) και οποιοδήποτε αριθμό ψευδοντοκιμαντερ στο κανάλι Sci-Fi.Σε ένα διασκεδαστικό απόσπασμα η Clancy σημειώνει ότι χάρη στην πολιτισμική διάχυση των ιστοριών απαγωγής από εξωγήινους,ακόμα και οι τελειόφοιτοι φοιτητές της στην Νικαραγουα (όπου είναι επισκέπτρια καθηγήτρια στο Κεντρικό Αμερικανικό Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων) ξέρουν ότι οι εξωγήινοι αρπάζουν γήινους από τα κρεβάτια τους με σκοπό να πειραματιστούν και να «κάνουν μωρά μαζί σου».

Αλλά η ενύπνια παράλυση και το σενάριο απαγωγής δεν εξηγούν επαρκώς γιατί τόσο πολλοί Αμερικανοί έχουν τόσο παλαβές πεποιθήσεις.Η Clancy αναγκάζεται να πάει μακρύτερα γιατί οι ίδιοι οι απαχθεντες πάνε μακρύτερα .Στην προσπάθεια τους να καταλάβουν τι τους έχει συμβεί-και ήδη υποπτευόμενοι απαγωγή από εξωγήινους-μπορεί να ζητήσουν να υπνωτιστούν,όποτε προχωρούν στο να θυμηθούν πολλές περισσότερες λεπτομέρειες για τους υποτιθέμενους επισκέπτες τους.

Το πρόβλημα είναι ότι η ύπνωση δεν είναι αξιόπιστη μέθοδος ανάκλησης αναμνήσεων. Καλύτερα είναι μια εξαίσια μέθοδος για την λήψη ψευδών αναμνήσεων που εμφυτεύονται από ένα υπνωτιστή ή θεραπευτή που υποβάλει τον υπνωτιζομενο,ο οποίος (θεραπευτής η υπνωτιστης) μπορεί ήδη να πιστεύει στις απαγωγές από εξωγήινους και ενδέχεται να κάνει ερωτήσεις που καθοδηγούν τον υπνωτιζόμενο. Αυτές οι ψευδείς αναμνήσεις μοιάζουν εξαιρετικά αληθινές. Πραγματικά η Clancy και οι συνεργάτες της ανακάλυψαν ότι κατά την διάρκεια ανάκλησης των τραυματικών «εμπειριών» τους.οι απαχθεντες από εξωγήινους βιώνουν ισχυρά συναισθήματα όχι πολύ διαφορετικά από εκείνα των βετεράνων πόλεμου.

Αλλα δεν ειναι μονο η υπνωση:τα ατομα που ισχυριζονται οτι απηχθησαν εχουν μεγαλυτερη ταση απο τον μεσο πληθυσμο να επιδιδονται σε ονειροποληση και φανταξιοπληξια:

And it's not just hypnosis that prompts false abduction claims. It's also the people being hypnotized. Clancy's research shows that alleged alien abductees are more likely than the general population to be fantasy prone; i.e., they have "fertile imaginations, day-dream a lot, and report very rich visual imagery." Such characteristics make abductees unusually susceptible to hypnotic suggestion. Meanwhile, and relatedly, abductees are also more prone to create false memories to begin with. Shown a list of words--"sour," "candy," "sugar," "bitter"--they were more likely than other subjects to falsely remember that a related word ("sweet") had also been on the list.

Αλλα και η αναγκη τους για νοημα στην ζωη:

By this point in Abducted, Clancy has woven together an impressive array of interlocking factors--sleep paralysis, the cultural script of alien abduction, hypnosis, fantasy proneness, a proclivity to create false memories--that have considerable explanatory power when it comes to accounting for the phenomenon of alien "abduction" in modern America. But she still isn't satisfied. For as she notes in a crucial passage,

….this analysis is still insufficient for an understanding of the phenomenon. As the abductees themselves would say, "If you're telling me it didn't happen to me, that I made it up, why in God's name would I want to?"

Why indeed? After all, being abducted by aliens doesn't sound like a very pleasant experience. First, you're attacked by monsters in your bedroom at night. You're terrified as they pin you down and stick needles in your abdomen, or painfully extract semen from your testes, or stick metal tubes up your nose and puncture your brain cavity. Not to mention the molestation. At one point, albeit briefly, Clancy entertains the notion that the abductees who make all this stuff up might be closet masochists.

But she quickly dispenses with it, because it turns out there's a very obvious reason why abductees would want to make all this stuff up. They're getting something very profound out of it. It's not just media attention; it's spiritual payoff. Some subjects even told Clancy that being abducted was the best thing that had ever happened in their lives; as one puts it:

The journey has enabled me to discover my place in the universe. I had felt abandoned, reduced to nothing but a sperm sample. Yet today I feel a tremendous expansiveness. In my total aloneness, I have discovered a oneness with the beings.

What are abductees getting from their experiences? Why, human meaning, of course. The sense that there are alien beings out there who, despite violating any number of ethical rules governing human subject experimentation, nevertheless somehow have our best interests at heart. Beings who are wiser, have greater powers, are beneficent caretakers over the human race, and help a select few of us understand how we all fit into the big cosmic picture. Beings who are, in short, our modern day version of angels. As Clancy summarizes, in what is surely the most important passage in the book:

The abductees taught me that people go through life trying on belief systems for size. Some of these belief systems speak to powerful emotional needs that have little to do with science--the need to feel less alone in the world, the desire to have special powers or abilities, the longing to know that there is something out there, something more important than you that's watching over you. Belief in alien abduction is not just bad science. It's not just an explanation for misfortune and a way to avoid taking responsibility for personal problems. For many people, belief in alien abductions gratifies spiritual hungers. It reassures them about their place in the universe and their own significance.

Or as Clancy finishes the book: "Being abducted by aliens may be a baptism into the new religion of our technological age."

Unlike many a scientist, Clancy is funny and knows how to write. She also knows when to let the "abductees" speak for themselves, so that we can understand who they really are. At one moment, for instance, she lets us overhear a cell phone conversation in which an outraged "abductee" is denouncing Clancy for suggesting that sleep paralysis may explain his experience: "I wasn't sleeping. I was taken. I was violated, ripped apart--literally, figuratively, metaphorically, whatever you want to call it. Does she know what that's like? **** her! I'm out of here!" Clancy also lets us understand how sadly, pathetically human the abductees are, as in the case of one individual who described "the anal probe that fell out, was analyzed by a lab, and declared to be a hemorrhoid because 'they were afraid of the truth.'"

Το αρθρο τελειωνει με γκρινια αφου το βιβλιο της Clansy ως επιστημονικο δεν θα διαβαστει απο τοσους πολλους οσο ενα παραμυθοβιβλιο.Αλλα ενταξει δεν νομιζω οτι θα πρεπει να κατσετε να διαβασετε και την γκρινια.

Καλό σου βράδυ φίλτατε Krissna!

quote:

---

Πόσο θα ήθελα το βραδάκι να ήμουν Χανιά, στο παλιό λιμάνι και να πίναμε μπυρίτσες!

---

"Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος" Περικλής

Δεν μπορείς να φανταστεις πόσο με ταξιδεύουν τα λόγια σου! Είναι σαν να βρήσκομαι εκεί!
Είχα έρθει στην πενταήμερη στα Χανιά και αργότερα για δουλειά του γραφείου που δούλευα! Είναι η πιο ερωτική πόλη που έχω επισκευτεί!
Είμαι ερωτευμένη με τα Χανιά , οπότε όπως καταλαβαίνεις σου έχω διπλή συμπάθεια!

quote:

---

Έχεις πάει ποτέ σε καφετέρια όπου να βλέπεις τον ήλιο να δύει δίπλα από τον φάρο;
Και έπειτα να κάτσεις στα σκαλοπάτια του φάρου και να αντικρύζεις την καφετέρια, που μόλις πριν καθόσουν, με το γεμάτο φεγγάρι από πάνω της;
Υπέροχο!

---

Όχι!
Όμως αν κάποτε καταφέρω να έρθω ξανά... θα με πάς?

Τα τελευταία 2-3 χρόνια το παλιό Λιμάνι έχασε την αίγλη του.
Δεν πηγαίνει τόσο πολύς κόσμος εκεί πια.
Το ενδιαφέρον της νεολαίας στράφηκε σε μια περιοχή ένα χιλιόμετρο μακριά (επίσης παραθαλάσσια) όπου ονομάζεται Κουμ Καπί.

Όμως ίσως για αυτόν το λόγο το παλιό Λιμάνι να είναι πιο όμορφο από ποτέ!
Ησυχία, γαλήνη και μία αίσθηση ερωτική...
Με τα γραφικά σοκάκια, τα παλιά αρχοντικά, το Συντριβάνι, το Ενετικό Φρούριο και τον Φάρο...!
Και από πίσω η Παλιά Αγορά!
Μια πραγματική Παλιά Πόλη!

quote:

---

Όμως αν κάποτε καταφέρω να έρθω ξανά... θα με πάς?

---

"Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος" Περικλής

Καλησπέρα σε όλους!

Καλησπέρα φίλτατε Krissna!

quote:

---

Καλησπέρα φίλτατε Krissna!

---

Επίσης φίλτατε Egelade!
Καλησπέρα σε σένα και σε όλους τους υπόλοιπους (Philoshophos1,drml,Semina)

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ

quote:

---

Και βέβαια θα σε πάω!
Θα το ήθελα πραγματικά και θα μου ήταν μεγάλη ευχαρίστηση!

---

Πόσο γλυκός άνθρωπος μπορεί να είσαι?

Καλό Σαββατοκύριακο καλέ μου Εgelade με ένα παλιό τραγουδακι!

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR αγκαλιά ξωτικά καθάρματα
μου 'χες πεί πως θα 'ρθείς και ήρθες
Ατλαντίς στο βυθό
φωτισμένα άρματα

Μπρός στα μάτια μου περνάνε
φωσφορίζουνε και πάνε

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR τα παιδια σε κοιτάν ανύποπτα
με ρωτάν από που να ήρθες
δεν θα πώ ποτέ σε κανέναν ΤΙΠΟΤΑ

Στις βιτρίνες που μου φέρνουν ζάλη
στις οθόνες που χτυπάνε τα κομιούτερ γράμματα
καθρεφτίζεσαι μπροστά μου πάλι
Ατλαντίς στο βυθό φωτισμένα άρματα

Καλησπέρα και καλό Σαββατοκύριακο Κrisnna, PHILOSOFOS 1, Seminaki, Aggelin (τυχερή δεν δουλεύεις σήμερα!) Lorenzo, Open mind, Ghost....... και σε όλους τους υπόλοιπους!

Ειδικές καλησπέρες σε (λίστα ) :

• Krissna!

Όλε!!!

• drml!

Όλε!!!

• Ghost_!

Όλε!!!

• Semina!

Όλε!!!

• Philosophos-1!

Όλε!!!

• Open Mind!

Όλε!!!

Μάλλον το παράκανα,ε;

καλημερουδια σε ολους krisnna εγκελαδε ολο το εσω

ευχομαι να στε καλα!!

Καλησπέρα φίλοι μου.

Kαλησπέρα κι από μένα

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΝΑ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

quote:

---

Πόσο γλυκός άνθρωπος μπορεί να είσαι?

---

"Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος" Περικλής