- ΑΓΧΩΔΕΙΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
katiaΜέλος
quote:
ΤΟ ΕΙΔΟΥΣ ΑΓΩΓΗ????
ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΑ. ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΒΑΣΑΝΙΖΕΙ ΠΟΛΥ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ...respect
ΜΕ ΕΝΑ ΕΛΑΦΡΥ ΑΓΧΟΛΥΤΙΚΟ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΝΟΙΑ ΤΩ ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΩΝ.ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΕΙΔΙΚΟ ΓΙΑΤΡΟ (ΨΥΧΙΑΤΡΟ)ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΣΥΝΤΑΓΗ ΕΝΩ Ο ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ,ΝΑΚΡΙΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΛΟΓΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ.
ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΣΕ ΨΥΧΙΑΤΡΟ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Ο ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΓΡΙΠΗ.ΕΠΕΡΝΑ SEROXAT ΓΙΑ 5 ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΧΩΡΙΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ.ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ.ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΙΛΗΚΡΙΝΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΑΠ" ΤΗΝ ΑΡΧΗ. ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΕΑ ΣΟΥ.ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.
sansationfΜέλος
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΤΙΑ!!!!
respect
TomΝέο Μέλος
Είναι αλήθεια ότι τα φάρμακα βοηθούν σε μεγάλο βαθμό, αφού περιορίζουν τα συμπτώματα που έχεις, οπότε σταματάει ο φαύλος κύκλος του άγχους. Είχα πολύ σοβαρή κρίση πανικού, και κατόπιν πάρα πολλές απανωτές, όμως η φαρμακευτική θεραπεία με βοήθησε πραγματικά - τουλάχιστον για να σταθώ στα πόδια μου- (Seroxat+Lexotanil). Επίσης μεγάλη βοήθεια είναι και η ψυχοθεραπεία.
Αυτό όμως που εγώ θα ήθελα να θέσω σαν θέμα είναι το ακόλουθο:
Χρειάζεται τελικά κάποιος πασχών από αγχώδεις διαταραχές, κρίσεις πανικού κλπ., συνέχεια να ασχολείται με το πρόβλημά του? Δηλ. να ψάχνει στο internet, να αγοράζει βιβλία σχετικά, να ενημερώνεται από τον τύπο κοκ. Μήπως τελικά με αυτόν τον τρόπο συντηρεί άθελά του το πρόβλημα, οπότε και αυτό παραμένει εκεί και τον "ενοχλεί" συνέχεια από καιρό σε καιρό?
Αυτό όμως που εγώ θα ήθελα να θέσω σαν θέμα είναι το ακόλουθο:
Χρειάζεται τελικά κάποιος πασχών από αγχώδεις διαταραχές, κρίσεις πανικού κλπ., συνέχεια να ασχολείται με το πρόβλημά του? Δηλ. να ψάχνει στο internet, να αγοράζει βιβλία σχετικά, να ενημερώνεται από τον τύπο κοκ. Μήπως τελικά με αυτόν τον τρόπο συντηρεί άθελά του το πρόβλημα, οπότε και αυτό παραμένει εκεί και τον "ενοχλεί" συνέχεια από καιρό σε καιρό?
ElanorΝέο Μέλος
Καλησπέρα παιδιά.
Χαίρομαι που άνοιξε αυτό το θέμα, και που καταθέσατε όλοι τις εμπειρίες σας…γιατί κακά τα ψέματα, είναι από τα θέματα που δύσκολα εκμυστηρεύεται κανείς στους άλλους…Βλέπετε είναι εύκολο να μπουν ταμπέλες σε κάποιον….Λες έχω κρίσεις πανικού, παθαίνω κατάθλιψη, κι ο άλλος σε κοιτάζει σαν να του είπες πως έχεις κλείσει σουίτα στο Δαφνί.
Τέλος πάντων.
Θα καταθέσω κι εγώ την εμπειρία μου.
Κατάθλιψη και κρίσεις πανικού είχα παλιότερα, πριν 8 χρόνια περίπου….ήταν δύσκολη περίπτωση. Με είχαν πιάσει τάσεις αυτοκαταστροφής (και λέγοντας αυτό δεν εννοώ αυτοκτονικές τάσεις, όχι ευτυχώς….) απλώς, σκόπιμα έκανα κακό στον εαυτό μου, τον τιμωρούσα αν θέλετε…με ξενύχτι, κακή ζωή, αλκοόλ, και διάφορα τέτοια…Εκείνη την περίοδο βίωνα ένα πολύ πολύ άσχημο προσωπικό γεγονός (έναν θάνατο συγκεκριμένα) κι είχε φτάσει στιγμή που πίστεψα πως ειλικρινά θα έχανα το μυαλό μου… Τότε είχα επισκεφτεί ψυχολόγο, μια γυναίκα, στην οποία πήγα κανά δίμηνο. Δεν με ωφέλησε καθόλου μα καθόλου πρέπει να πω. Ίσως ο τρόπος της να ήταν σωστός ιατρικά, αλλά δεν ήταν σωστός για μένα. Εγώ τότε είχα πρόβλημα αποδοχής του γεγονότος που είχε συμβεί…άρνηση δηλαδή. Και μαζί μ’ αυτό, ενοχές για το γεγονός, και αυτοτιμωρία. Ένιωθα τύψεις που ζούσα και ανάπνεα…ένιωθα οργή που έβλεπα γέρους στον δρόμο να είναι ζωντανοί και να περπατάνε…ένιωθα απελπισία που ο καιρός καλυτέρευε –έπιανε άνοιξη θυμάμαι– και που η φύση τολμούσε να είναι όμορφη ενώ …εκείνος …είχε φύγει…
Τέλος πάντων. Εκείνη με πίεζε τρομερά να αποδεχτώ πράγματα και γεγονότα…κι εγώ κλοτσούσα. Δεν ήμουν έτοιμη. Τελικά το θέμα το ξεπέρασα μόνη μου και σιγά-σιγά…Και σήμερα ξέρω πως αν κατάφερα τότε να βγω από την ζωντανή κόλαση που ζούσα καθημερινά, δεν υπάρχει ειλικρινά τίποτα άλλο στην ζωή μου που θα με φοβίσει και θα με κάνει να τα χάσω…εκτός ίσως από άλλον έναν θάνατο…Αν και πρέπει να πω πως στα χρόνια που πέρασαν και μετά από πολύ ψάξιμο (εσωτερικό αλλά και εσωτεριστικό), έχω αλλάξει άποψη ακόμα και για τον θάνατο τον ίδιο…
Ελπίζω να μην σας ψυχοπλάκωσα, δεν το ήθελα, μόνο του μου βγήκε έτσι..
Αυτό που ήθελα να πω είναι πως και σήμερα ακόμα παθαίνω κρίσεις πανικού και μελαγχολίας, αλλά αυτό όταν τα πράγματα γύρω μου ζορίζουν πάρα μα πάρα πολύ, και τότε πάλι, προσπαθώ να κάνω υπομονή…ξέρω πως θα περάσει…πως είναι μόνο εκείνη η μαύρη ώρα και θα περάσει…Το βιώνω και το αφήνω να φύγει. Δεν λεω πως δεν είναι φριχτό, αλλά έχω μάθει να το βιώνω…Παλιότερα έπαιρνα αντικαταθλιπτικά, αλλά τα έκοψα κι αυτά μόνη μου, γιατί είδα πως πολύ γρήγορα άρχισα να εξαρτάμε από αυτά, έστω και ως ιδέα αν θέλετε, μες το μυαλό μου…
Έχω πάντα ένα κουτί στο συρτάρι μου, αλλά είμαι περήφανη να πω πως τους τελευταίους έξι μήνες δεν χρειάστηκε παρά 3 φορές να πάρω κι αυτό σε καταστάσεις πολύ μεγάλου στρες και πίεσης…κι επίσης γενικά τελευταίως ζω μια πολύ στριμωγμένη κατάσταση σε ψυχολογικό επίπεδο αλλά και σε καθημερινό, οπότε προσπαθώ να μην «τρελαίνομαι» που λένε…
Ηρεμώ μ’ όσους τρόπους μπορώ. Κάνω διαλογισμό, ζωγραφίζω, γράφω στίχους, τελειώνω το διήγημά μου, μιλάω σε δυο καλούς φίλους, και …μπαίνω και στο εσωτερικά και ..ξεδίνω!
Σας ευχαριστώ γενικώς που είστε εδώ.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Χαίρομαι που άνοιξε αυτό το θέμα, και που καταθέσατε όλοι τις εμπειρίες σας…γιατί κακά τα ψέματα, είναι από τα θέματα που δύσκολα εκμυστηρεύεται κανείς στους άλλους…Βλέπετε είναι εύκολο να μπουν ταμπέλες σε κάποιον….Λες έχω κρίσεις πανικού, παθαίνω κατάθλιψη, κι ο άλλος σε κοιτάζει σαν να του είπες πως έχεις κλείσει σουίτα στο Δαφνί.
Τέλος πάντων.
Θα καταθέσω κι εγώ την εμπειρία μου.
Κατάθλιψη και κρίσεις πανικού είχα παλιότερα, πριν 8 χρόνια περίπου….ήταν δύσκολη περίπτωση. Με είχαν πιάσει τάσεις αυτοκαταστροφής (και λέγοντας αυτό δεν εννοώ αυτοκτονικές τάσεις, όχι ευτυχώς….) απλώς, σκόπιμα έκανα κακό στον εαυτό μου, τον τιμωρούσα αν θέλετε…με ξενύχτι, κακή ζωή, αλκοόλ, και διάφορα τέτοια…Εκείνη την περίοδο βίωνα ένα πολύ πολύ άσχημο προσωπικό γεγονός (έναν θάνατο συγκεκριμένα) κι είχε φτάσει στιγμή που πίστεψα πως ειλικρινά θα έχανα το μυαλό μου… Τότε είχα επισκεφτεί ψυχολόγο, μια γυναίκα, στην οποία πήγα κανά δίμηνο. Δεν με ωφέλησε καθόλου μα καθόλου πρέπει να πω. Ίσως ο τρόπος της να ήταν σωστός ιατρικά, αλλά δεν ήταν σωστός για μένα. Εγώ τότε είχα πρόβλημα αποδοχής του γεγονότος που είχε συμβεί…άρνηση δηλαδή. Και μαζί μ’ αυτό, ενοχές για το γεγονός, και αυτοτιμωρία. Ένιωθα τύψεις που ζούσα και ανάπνεα…ένιωθα οργή που έβλεπα γέρους στον δρόμο να είναι ζωντανοί και να περπατάνε…ένιωθα απελπισία που ο καιρός καλυτέρευε –έπιανε άνοιξη θυμάμαι– και που η φύση τολμούσε να είναι όμορφη ενώ …εκείνος …είχε φύγει…
Τέλος πάντων. Εκείνη με πίεζε τρομερά να αποδεχτώ πράγματα και γεγονότα…κι εγώ κλοτσούσα. Δεν ήμουν έτοιμη. Τελικά το θέμα το ξεπέρασα μόνη μου και σιγά-σιγά…Και σήμερα ξέρω πως αν κατάφερα τότε να βγω από την ζωντανή κόλαση που ζούσα καθημερινά, δεν υπάρχει ειλικρινά τίποτα άλλο στην ζωή μου που θα με φοβίσει και θα με κάνει να τα χάσω…εκτός ίσως από άλλον έναν θάνατο…Αν και πρέπει να πω πως στα χρόνια που πέρασαν και μετά από πολύ ψάξιμο (εσωτερικό αλλά και εσωτεριστικό), έχω αλλάξει άποψη ακόμα και για τον θάνατο τον ίδιο…
Ελπίζω να μην σας ψυχοπλάκωσα, δεν το ήθελα, μόνο του μου βγήκε έτσι..
Αυτό που ήθελα να πω είναι πως και σήμερα ακόμα παθαίνω κρίσεις πανικού και μελαγχολίας, αλλά αυτό όταν τα πράγματα γύρω μου ζορίζουν πάρα μα πάρα πολύ, και τότε πάλι, προσπαθώ να κάνω υπομονή…ξέρω πως θα περάσει…πως είναι μόνο εκείνη η μαύρη ώρα και θα περάσει…Το βιώνω και το αφήνω να φύγει. Δεν λεω πως δεν είναι φριχτό, αλλά έχω μάθει να το βιώνω…Παλιότερα έπαιρνα αντικαταθλιπτικά, αλλά τα έκοψα κι αυτά μόνη μου, γιατί είδα πως πολύ γρήγορα άρχισα να εξαρτάμε από αυτά, έστω και ως ιδέα αν θέλετε, μες το μυαλό μου…
Έχω πάντα ένα κουτί στο συρτάρι μου, αλλά είμαι περήφανη να πω πως τους τελευταίους έξι μήνες δεν χρειάστηκε παρά 3 φορές να πάρω κι αυτό σε καταστάσεις πολύ μεγάλου στρες και πίεσης…κι επίσης γενικά τελευταίως ζω μια πολύ στριμωγμένη κατάσταση σε ψυχολογικό επίπεδο αλλά και σε καθημερινό, οπότε προσπαθώ να μην «τρελαίνομαι» που λένε…
Ηρεμώ μ’ όσους τρόπους μπορώ. Κάνω διαλογισμό, ζωγραφίζω, γράφω στίχους, τελειώνω το διήγημά μου, μιλάω σε δυο καλούς φίλους, και …μπαίνω και στο εσωτερικά και ..ξεδίνω!
Σας ευχαριστώ γενικώς που είστε εδώ.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!