Elanor
Νέο ΜέλοςGreece42Μηνύματα
19Θέματα
20/03/2004, 21:31:34Πρώτο μήνυμα
20/04/2004, 22:29:04Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Υ.Γ.
Άρη, ναι είναι το Ανεξήγητο του Απριλίου που έχει το άρθρο.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Άρη, ναι είναι το Ανεξήγητο του Απριλίου που έχει το άρθρο.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Φίλε Άρη,
Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για την άμεση απάντησή σου. Αν μπορείς, σε παρακαλώ, γράψε μου περισσότερες πληροφορίες στο εξής email: giteana@yahoo.gr. Το προηγούμενο, για έναν μυστήριο λόγο δεν μου ανοίγει πια.
Αλήθεια, το βιβλίο που μου αναφέρεις, μήπως γνωρίζεις αν κυκλοφορεί και μεταφρασμένο στα ελληνικά; Η power publishing δηλαδή είναι ελληνική η αγγλική εκδοτική εταιρεία; Γιατί δεν την έχω ακουστά.
Αν ξέρεις κάτι να με διαφωτίσεις θα ήμουν ευγνώμων.
Λοιπόν, περιμένω email σου, και πάλι σε ευχαριστώ πολύ…
Τελικά δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε, πως όποιος ψάχνει βρίσκει…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για την άμεση απάντησή σου. Αν μπορείς, σε παρακαλώ, γράψε μου περισσότερες πληροφορίες στο εξής email: giteana@yahoo.gr. Το προηγούμενο, για έναν μυστήριο λόγο δεν μου ανοίγει πια.
Αλήθεια, το βιβλίο που μου αναφέρεις, μήπως γνωρίζεις αν κυκλοφορεί και μεταφρασμένο στα ελληνικά; Η power publishing δηλαδή είναι ελληνική η αγγλική εκδοτική εταιρεία; Γιατί δεν την έχω ακουστά.
Αν ξέρεις κάτι να με διαφωτίσεις θα ήμουν ευγνώμων.
Λοιπόν, περιμένω email σου, και πάλι σε ευχαριστώ πολύ…
Τελικά δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε, πως όποιος ψάχνει βρίσκει…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Καλησπέρα σε όλους.
Το περιοδικό ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ έχει ένα αφιέρωμα στον Ζοάο ντε Ντέους, αρκετά εμπεριστατωμένο, και σωστά παρουσιασμένο. Θα εξηγούσε διάφορα πράγματα σε όσους έχουν απορίες σχετικά με τον Ζοάο, υπάρχουν επίσης και φωτογραφίες. Επίσης καλός τόπος για ενημέρωση είναι η εξής σελίδα : http://www.friendsofthecasa.org η οποία περιέχει σχεδόν όλα όσα θα ήθελε κανείς να μάθει και να ρωτήσει.
Δυστυχώς δεν τα κατάφερα να δω τον Ζοάο όταν είχε έρθει στην Ελλάδα…και να σκεφτείτε πως είχα την δυνατότητα. Απλώς αδιαφόρησα. Μου το πρότεινε μια φίλη, εκείνη την ώρα όμως ήμουν πνιγμένη στην δουλειά και στο άγχος και δεν έδωσα την απαιτούμενη σημασία. Δεν είχα καν γνώση για το ποιος ήταν ο Ζοάο ντε Ντέους και τι έκανε. Κι έτσι αρνήθηκα την πρόσκλησή της. Από κείνη τη στιγμή και μετά, λες και συμβαίνει επίτηδες, όπου στραφώ κι όπου βρεθώ, πέφτω επάνω σε πληροφορίες για τον Ζοάο…Άρθρα, σελίδες, φόρουμς, εδώ στο Εσωτερικά…. Φυσικά και χτυπάω το κεφάλι μου για την ανοησία μου και για την ελαφρότητα με την οποία αντιμετώπισα τότε το θέμα… Όμως ίσως ήταν καλύτερα έτσι. Δεν πήγα εγώ στον Ζοάο, κι ήρθε εκείνος σε μένα (οι πληροφορίες για το άτομό του εννοώ!). Κι έτσι έχω βρεθεί τελευταία να ψάχνω μανιωδώς για το θέμα.
Φίλε ΆΡΗ, διάβασα και το παλιότερο ποστ σου στο θέμα, και διάβασα κι αυτά που γράφεις τώρα. Είσαι πραγματικά τυχερός. Γράφεις πως το γραφείο που διοργάνωνε ταξίδια στην Βραζιλία δεν το κάνει πια. Μπορείς παρόλα αυτά να μου δώσεις κάποιες πληροφορίες για το ζήτημα; Εννοώ το χρηματικό κόστος, την μετακίνηση, κλπ; Οτιδήποτε κι αν ξέρεις, θα με βοηθούσε σημαντικά. Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων…Βλέπεις, μπορεί να μην μπόρεσα να τον δω εδώ, ξέρω όμως πως κάποια στιγμή τα βήματά μου θα με οδηγήσουν σε κείνον, θα παω στην Βραζιλία, κι αυτό το νιώθω με μια σιγουριά εντελώς αλλόκοτη.
Τέλος πάντων, ελπίζω να μην σας κούρασα…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Υ.Γ. Αρη, αν δεν μπορείς να μου απαντήσεις εδώ, πες μου να σου δώσω το μέιλ μου. Σ' ευχαριστώ και πάλι.
Το περιοδικό ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ έχει ένα αφιέρωμα στον Ζοάο ντε Ντέους, αρκετά εμπεριστατωμένο, και σωστά παρουσιασμένο. Θα εξηγούσε διάφορα πράγματα σε όσους έχουν απορίες σχετικά με τον Ζοάο, υπάρχουν επίσης και φωτογραφίες. Επίσης καλός τόπος για ενημέρωση είναι η εξής σελίδα : http://www.friendsofthecasa.org η οποία περιέχει σχεδόν όλα όσα θα ήθελε κανείς να μάθει και να ρωτήσει.
Δυστυχώς δεν τα κατάφερα να δω τον Ζοάο όταν είχε έρθει στην Ελλάδα…και να σκεφτείτε πως είχα την δυνατότητα. Απλώς αδιαφόρησα. Μου το πρότεινε μια φίλη, εκείνη την ώρα όμως ήμουν πνιγμένη στην δουλειά και στο άγχος και δεν έδωσα την απαιτούμενη σημασία. Δεν είχα καν γνώση για το ποιος ήταν ο Ζοάο ντε Ντέους και τι έκανε. Κι έτσι αρνήθηκα την πρόσκλησή της. Από κείνη τη στιγμή και μετά, λες και συμβαίνει επίτηδες, όπου στραφώ κι όπου βρεθώ, πέφτω επάνω σε πληροφορίες για τον Ζοάο…Άρθρα, σελίδες, φόρουμς, εδώ στο Εσωτερικά…. Φυσικά και χτυπάω το κεφάλι μου για την ανοησία μου και για την ελαφρότητα με την οποία αντιμετώπισα τότε το θέμα… Όμως ίσως ήταν καλύτερα έτσι. Δεν πήγα εγώ στον Ζοάο, κι ήρθε εκείνος σε μένα (οι πληροφορίες για το άτομό του εννοώ!). Κι έτσι έχω βρεθεί τελευταία να ψάχνω μανιωδώς για το θέμα.
Φίλε ΆΡΗ, διάβασα και το παλιότερο ποστ σου στο θέμα, και διάβασα κι αυτά που γράφεις τώρα. Είσαι πραγματικά τυχερός. Γράφεις πως το γραφείο που διοργάνωνε ταξίδια στην Βραζιλία δεν το κάνει πια. Μπορείς παρόλα αυτά να μου δώσεις κάποιες πληροφορίες για το ζήτημα; Εννοώ το χρηματικό κόστος, την μετακίνηση, κλπ; Οτιδήποτε κι αν ξέρεις, θα με βοηθούσε σημαντικά. Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων…Βλέπεις, μπορεί να μην μπόρεσα να τον δω εδώ, ξέρω όμως πως κάποια στιγμή τα βήματά μου θα με οδηγήσουν σε κείνον, θα παω στην Βραζιλία, κι αυτό το νιώθω με μια σιγουριά εντελώς αλλόκοτη.
Τέλος πάντων, ελπίζω να μην σας κούρασα…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Υ.Γ. Αρη, αν δεν μπορείς να μου απαντήσεις εδώ, πες μου να σου δώσω το μέιλ μου. Σ' ευχαριστώ και πάλι.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Αμαλία, καλημέρα.
Τον Γιώργο τον ανακάλυψα πριν από καμιά εξαετία, μέσα από κάποια άρθρα του. Στην συνέχεια τον παρακολούθησα σε μερικά σεμινάριά του, και ειδικά σε κάποια συγκέντρωση που έκανε πριν πέντε περίπου χρόνια το περιοδικό Άστρα και Όραμα. Ήταν μια εκδήλωση που κράτησε δύο σαββατοκύριακα, ξεκινούσε το πρωί και τέλειωνε αργά το βράδυ. Είχε λάβει χώρα σε ένα μεγάλο συνεδριακό κέντρο (ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων), κάπου στα Πατήσια, και είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Θυμάμαι πως είχαν μαζευτεί διάφορα άτομα από πάρα πολλούς διαφορετικούς κλάδους, και έκαναν σεμινάρια, ομιλίες, μαθήματα, επιδείξεις, γινόταν κυριολεκτικά χαμός. Άλλα ήταν δωρεάν, άλλα ήταν με κάποιο συμβολικό ποσό συμμετοχής, αλλά μπορούσες να βρεις ότι ήθελες…Ρέικι, Τζορέι, φωτογραφίσεις της αύρας, κρυσταλλοθεραπείες, αναδρομές, ψυχομετρία, κρανιοιερή θεραπεία, μεθόδους των ινδιάνων Χόπι, αστρολογία, μαντεία, ότι μπορείς να διανοηθείς…Στο ισόγειο του κέντρου θυμάμαι, υπήρχε κάτι σαν bazaar, με διάφορες εκδόσεις του χώρου και τα βιβλία τους, με κρυστάλλους, αιθέρια έλαια, πέτρες, φενγκ σούι, μέχρι και τις πλακέτες τέσλα είχα δει…Το μόνο πρόβλημα της εκδήλωσης, ήταν πως πολλές ομιλίες και σεμινάρια γινόντουσαν συγχρόνως, σε διαφορετικές αίθουσες βεβαίως, και έτρεχα σαν την τρελή να προλάβω να παρακολουθήσω όσα με ενδιέφεραν…κάτι σαν εξεταστική περίοδος στα ΤΕΙ, όπου μόλις έγραφες το ένα μάθημα, καπάκι είχες να γράψεις κι άλλο που συνέπιπταν οι ώρες γιατί ήταν προηγουμένου εξαμήνου…χα, χα, χα!
Τέλος πάντων, δεν μπόρεσα φυσικά να παρακολουθήσω όσα θα ήθελα όπως καταλαβαίνεις, αλλά μέσα σ’ αυτά που παρακολούθησα, ήταν κι ένα του Γιώργου για την ψυχομετρία. Είχε κρατήσει κανένα τετράωρο θυμάμαι (τα είχα παίξει…χα χα), κι ήμουν μία από το κοινό που είχε δώσει στον Γιώργο μια φωτογραφία ενός προσώπου να την «διαβάσει»…Θυμάμαι που κράταγε την φωτογραφία ανάποδα στα χέρια του, χωρίς να την κοιτάζει, και βημάτιζε πάνω κάτω στην αίθουσα χωρίς να κοιτάζει ούτε εμένα ούτε το ακροατήριο. Κάποια στιγμή στρέφεται προς το μέρος μου και αρχίζει να μου λεει πράγματα… Άπιστος Θωμάς πάντα εγώ, τον κοιτάζω και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου…λεω, διαβάζει το μυαλό μου…αλλά τότε μου σκαει δυο τρία πράγματα που δεν γνώριζα και ..μένω! Λεω για να δούμε, δεν μένει παρά να τα διασταυρώσω. Γυρίζω στο σπίτι, και ρωτάω το πρόσωπο της φωτογραφίας (με τον οποίο τότε ζούσαμε μαζί –βλέπε μήνυμά μου στο “αμοιβαία τα αισθήματα, μωρό μου…”–) και τον ρωτάω γι αυτό που μου είπε ο Γιώργος. Εκείνος βέβαια μου επιβεβαιώνει τα λεγόμενα, και θυμάμαι που δεν με πίστευε και ρώταγε που το έμαθα….
Από κει και πέρα, μίλησα σε κάποια φάση με τον Γιώργο, του είπα πως ίσως κάποια στιγμή ενδιαφερθώ για αναδρομή, μου έδωσε τηλέφωνα και στοιχεία του, και …μου χρειάστηκαν άλλα τρία χρόνια για να βρω το κουράγιο να παω..
Δεν ήταν πως δεν ήθελα… απλά κάθε φορά που το ξεκινούσα, κάτι με κρατούσε. Έλεγα όμως πως όταν θα έρθει η στιγμή που θα είμαι πραγματικά έτοιμη, θα παω. Στο μεταξύ συνέχιζα να παρακολουθώ την πορεία του Γιώργου, μέσα από άρθρα του και συνεντεύξεις. Και τελικά έτσι κι έγινε. Ένα ωραίο απόγευμα, είμαι μ’ ένα φίλο μου και έχουμε μια κουβέντα τέτοιου είδους. Γυρίζω ξαφνικά και του λεω, <Αύριο, το πολύ την Παρασκευή θα παω για αναδρομή>, κι αμέσως τηλεφωνώ στον Γιώργο και βρίσκω ελεύθερη ώρα για την Παρασκευή…και πήγα… Ήταν το καλοκαίρι του 2002, αρκετά πρόσφατο δηλαδή.
Ήθελα όμως να σε ρωτήσω τι εννοείς λέγοντας «Παίζει σαφώς μεγάλο ρόλο, και πόσο έντονο έχει κάποιος το νοητικό στοιχείο…». Κατά πόσο μπορείς να κάνεις δηλαδή το μυαλό σου, το συνειδητό σου να το «βουλώσει» και να πάψει να πηδάει σαν μαϊμού από κλαδί σε κλαδί, που λένε κι οι ζεν μοναχοί; Πίστεψέ με, Αμαλία, αυτό ήταν το δυσκολότερο μέρος, και το μόνο που φοβόμουν…πως δεν θα κατόρθωνα δηλαδή να ανοίξω το υποσυνείδητό μου, πως δεν θα κατόρθωνα να μπω στην φάση ή να δω πράγματα…πήγαινα θυμάμαι με τον φόβο πως θα ξεκινούσαμε, και μετά από λίγα λεπτά θα του έλεγα, άστα μεγάλε, δεν γίνεται τίποτα…
Τελικά, έγινε κι ούτε κι εγώ δεν το πίστευα…νόμιζα πως είχε περάσει κανένα τεταρτάκι κι είχε περάσει περίπου μια ώρα… μια ώρα στην οποία είχα πλήρη συνείδηση του τι συνέβαινε. Δηλαδή, ήξερα πως εγώ ήμουν εγώ, ήξερα τι συνέβαινε και τι έκανα εκεί, άκουγα τους θορύβους απ’ έξω (κι ένα …σκασμένο κοπρίτη που γάβγιζε σ’ όλη την διάρκεια..χα,χα,χα…), όμως συγχρόνως, είχα πλήρη συνείδηση κι αυτού που «έβλεπα»… Ακόμα και μετά από τόσο καιρό μου είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσω με λόγια. Ήταν σαν να παρακολουθούσα σκηνές μιας ταινίας, στην οποία πρωταγωνιστούσα εγώ η ίδια. Ήξερα με απόλυτη βεβαιότητα πως ήμουν εγώ, ενώ συγχρόνως ήμουν και το άλλο πρόσωπο που έβλεπα…τα συναισθήματά του ήταν και δικά μου, η ζωή του ήταν και δική μου…ήμουν εκεί στ’ αλήθεια, κι όσο κι αν κάποιοι μου πουν πως μπορεί το μυαλό μου να έπαιζε παιχνίδια, τους βεβαιώνω πως δεν ήταν καθόλου έτσι… Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα, ήταν πως το μυαλό μου πήγαινε με χίλιες στροφές, η σκέψη μου απαντούσε πολύ πιο γρήγορα από ότι το στόμα μου προλάβαινε να σχηματίζει λέξεις…θυμάμαι πως περισσότερο απαντούσα με το μυαλό μου, παρά με τις λέξεις που έλεγα…οι λέξεις, η ομιλία με δυσκόλευε. Κάθε φορά που ακούω την κασέτα της αναδρομής, θυμάμαι πολλά περισσότερα συναισθήματα από όσα μπορούσα σ’ εκείνη την φάση να εκφράσω με λέξεις…ήταν λες και οι λέξεις μόνο δεν ήταν αρκετές να περιγράψουν αυτό που βίωνα..
Επίσης, θυμάμαι που (ευτυχώς δηλαδή!), ο Γιώργος με είχε ενημερώσει πως ίσως να είχα στην συνέχεια, μετά το τέλος της αναδρομής δηλαδή, κάποιες «φλασιές» που λεω κι εγώ, δηλαδή κάποια κομμάτια ακόμη. Και λεω ευτυχώς, γιατί για μένα το συγκλονιστικότερο κομμάτι της αναδρομής ήταν το μετά. Γιατί για τον επόμενο μήνα περίπου, στα ξαφνικά και από το πουθενά, ήταν σαν να μεταφερόμουν σε άλλο χώρο και χρόνο, και μου ερχόντουσαν κι άλλες σκηνές και μνήμες από την ζωή της αναδρομής…κομμάτια που συμπλήρωναν κενά. Θυμάμαι μια μέρα, είμαι με το μηχανάκι μου και οδηγώ, πηγαίνοντας στο γραφείο. Ξαφνικά, κι όντας σταματημένη σ’ ένα φανάρι, μου έρχεται ένα φλας από εκείνη την ζωή, και βλέπω ξανά εικόνες, βλέπω κι άλλες λεπτομέρειες…Αν ήμουν εν κινήσει κι όχι στο φανάρι θα χα φαει καμιά τούμπα, είμαι σίγουρη… αυτό ήταν τρομακτικό…
Δεν ξέρω κατά πόσο βγάζουν νόημα τα όσα γράφω, γιατί γράφω, σκέφτομαι, θυμάμαι κι αισθάνομαι συγχρόνως…
Ελπίζω πάντως να μην κάναμε το τόπικ, κάτι σαν…ιδιωτική συζήτηση, που ίσως οι τρίτοι να έχουν κάποιες απορίες ή να την θεωρήσουν βαρετή…
Θα ήθελα να ακούσω και την γνώμη άλλων μελών…
Αυτά για την ώρα.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Τον Γιώργο τον ανακάλυψα πριν από καμιά εξαετία, μέσα από κάποια άρθρα του. Στην συνέχεια τον παρακολούθησα σε μερικά σεμινάριά του, και ειδικά σε κάποια συγκέντρωση που έκανε πριν πέντε περίπου χρόνια το περιοδικό Άστρα και Όραμα. Ήταν μια εκδήλωση που κράτησε δύο σαββατοκύριακα, ξεκινούσε το πρωί και τέλειωνε αργά το βράδυ. Είχε λάβει χώρα σε ένα μεγάλο συνεδριακό κέντρο (ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων), κάπου στα Πατήσια, και είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Θυμάμαι πως είχαν μαζευτεί διάφορα άτομα από πάρα πολλούς διαφορετικούς κλάδους, και έκαναν σεμινάρια, ομιλίες, μαθήματα, επιδείξεις, γινόταν κυριολεκτικά χαμός. Άλλα ήταν δωρεάν, άλλα ήταν με κάποιο συμβολικό ποσό συμμετοχής, αλλά μπορούσες να βρεις ότι ήθελες…Ρέικι, Τζορέι, φωτογραφίσεις της αύρας, κρυσταλλοθεραπείες, αναδρομές, ψυχομετρία, κρανιοιερή θεραπεία, μεθόδους των ινδιάνων Χόπι, αστρολογία, μαντεία, ότι μπορείς να διανοηθείς…Στο ισόγειο του κέντρου θυμάμαι, υπήρχε κάτι σαν bazaar, με διάφορες εκδόσεις του χώρου και τα βιβλία τους, με κρυστάλλους, αιθέρια έλαια, πέτρες, φενγκ σούι, μέχρι και τις πλακέτες τέσλα είχα δει…Το μόνο πρόβλημα της εκδήλωσης, ήταν πως πολλές ομιλίες και σεμινάρια γινόντουσαν συγχρόνως, σε διαφορετικές αίθουσες βεβαίως, και έτρεχα σαν την τρελή να προλάβω να παρακολουθήσω όσα με ενδιέφεραν…κάτι σαν εξεταστική περίοδος στα ΤΕΙ, όπου μόλις έγραφες το ένα μάθημα, καπάκι είχες να γράψεις κι άλλο που συνέπιπταν οι ώρες γιατί ήταν προηγουμένου εξαμήνου…χα, χα, χα!
Τέλος πάντων, δεν μπόρεσα φυσικά να παρακολουθήσω όσα θα ήθελα όπως καταλαβαίνεις, αλλά μέσα σ’ αυτά που παρακολούθησα, ήταν κι ένα του Γιώργου για την ψυχομετρία. Είχε κρατήσει κανένα τετράωρο θυμάμαι (τα είχα παίξει…χα χα), κι ήμουν μία από το κοινό που είχε δώσει στον Γιώργο μια φωτογραφία ενός προσώπου να την «διαβάσει»…Θυμάμαι που κράταγε την φωτογραφία ανάποδα στα χέρια του, χωρίς να την κοιτάζει, και βημάτιζε πάνω κάτω στην αίθουσα χωρίς να κοιτάζει ούτε εμένα ούτε το ακροατήριο. Κάποια στιγμή στρέφεται προς το μέρος μου και αρχίζει να μου λεει πράγματα… Άπιστος Θωμάς πάντα εγώ, τον κοιτάζω και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου…λεω, διαβάζει το μυαλό μου…αλλά τότε μου σκαει δυο τρία πράγματα που δεν γνώριζα και ..μένω! Λεω για να δούμε, δεν μένει παρά να τα διασταυρώσω. Γυρίζω στο σπίτι, και ρωτάω το πρόσωπο της φωτογραφίας (με τον οποίο τότε ζούσαμε μαζί –βλέπε μήνυμά μου στο “αμοιβαία τα αισθήματα, μωρό μου…”–) και τον ρωτάω γι αυτό που μου είπε ο Γιώργος. Εκείνος βέβαια μου επιβεβαιώνει τα λεγόμενα, και θυμάμαι που δεν με πίστευε και ρώταγε που το έμαθα….
Από κει και πέρα, μίλησα σε κάποια φάση με τον Γιώργο, του είπα πως ίσως κάποια στιγμή ενδιαφερθώ για αναδρομή, μου έδωσε τηλέφωνα και στοιχεία του, και …μου χρειάστηκαν άλλα τρία χρόνια για να βρω το κουράγιο να παω..
Δεν ήταν πως δεν ήθελα… απλά κάθε φορά που το ξεκινούσα, κάτι με κρατούσε. Έλεγα όμως πως όταν θα έρθει η στιγμή που θα είμαι πραγματικά έτοιμη, θα παω. Στο μεταξύ συνέχιζα να παρακολουθώ την πορεία του Γιώργου, μέσα από άρθρα του και συνεντεύξεις. Και τελικά έτσι κι έγινε. Ένα ωραίο απόγευμα, είμαι μ’ ένα φίλο μου και έχουμε μια κουβέντα τέτοιου είδους. Γυρίζω ξαφνικά και του λεω, <Αύριο, το πολύ την Παρασκευή θα παω για αναδρομή>, κι αμέσως τηλεφωνώ στον Γιώργο και βρίσκω ελεύθερη ώρα για την Παρασκευή…και πήγα… Ήταν το καλοκαίρι του 2002, αρκετά πρόσφατο δηλαδή.
Ήθελα όμως να σε ρωτήσω τι εννοείς λέγοντας «Παίζει σαφώς μεγάλο ρόλο, και πόσο έντονο έχει κάποιος το νοητικό στοιχείο…». Κατά πόσο μπορείς να κάνεις δηλαδή το μυαλό σου, το συνειδητό σου να το «βουλώσει» και να πάψει να πηδάει σαν μαϊμού από κλαδί σε κλαδί, που λένε κι οι ζεν μοναχοί; Πίστεψέ με, Αμαλία, αυτό ήταν το δυσκολότερο μέρος, και το μόνο που φοβόμουν…πως δεν θα κατόρθωνα δηλαδή να ανοίξω το υποσυνείδητό μου, πως δεν θα κατόρθωνα να μπω στην φάση ή να δω πράγματα…πήγαινα θυμάμαι με τον φόβο πως θα ξεκινούσαμε, και μετά από λίγα λεπτά θα του έλεγα, άστα μεγάλε, δεν γίνεται τίποτα…
Τελικά, έγινε κι ούτε κι εγώ δεν το πίστευα…νόμιζα πως είχε περάσει κανένα τεταρτάκι κι είχε περάσει περίπου μια ώρα… μια ώρα στην οποία είχα πλήρη συνείδηση του τι συνέβαινε. Δηλαδή, ήξερα πως εγώ ήμουν εγώ, ήξερα τι συνέβαινε και τι έκανα εκεί, άκουγα τους θορύβους απ’ έξω (κι ένα …σκασμένο κοπρίτη που γάβγιζε σ’ όλη την διάρκεια..χα,χα,χα…), όμως συγχρόνως, είχα πλήρη συνείδηση κι αυτού που «έβλεπα»… Ακόμα και μετά από τόσο καιρό μου είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσω με λόγια. Ήταν σαν να παρακολουθούσα σκηνές μιας ταινίας, στην οποία πρωταγωνιστούσα εγώ η ίδια. Ήξερα με απόλυτη βεβαιότητα πως ήμουν εγώ, ενώ συγχρόνως ήμουν και το άλλο πρόσωπο που έβλεπα…τα συναισθήματά του ήταν και δικά μου, η ζωή του ήταν και δική μου…ήμουν εκεί στ’ αλήθεια, κι όσο κι αν κάποιοι μου πουν πως μπορεί το μυαλό μου να έπαιζε παιχνίδια, τους βεβαιώνω πως δεν ήταν καθόλου έτσι… Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα, ήταν πως το μυαλό μου πήγαινε με χίλιες στροφές, η σκέψη μου απαντούσε πολύ πιο γρήγορα από ότι το στόμα μου προλάβαινε να σχηματίζει λέξεις…θυμάμαι πως περισσότερο απαντούσα με το μυαλό μου, παρά με τις λέξεις που έλεγα…οι λέξεις, η ομιλία με δυσκόλευε. Κάθε φορά που ακούω την κασέτα της αναδρομής, θυμάμαι πολλά περισσότερα συναισθήματα από όσα μπορούσα σ’ εκείνη την φάση να εκφράσω με λέξεις…ήταν λες και οι λέξεις μόνο δεν ήταν αρκετές να περιγράψουν αυτό που βίωνα..
Επίσης, θυμάμαι που (ευτυχώς δηλαδή!), ο Γιώργος με είχε ενημερώσει πως ίσως να είχα στην συνέχεια, μετά το τέλος της αναδρομής δηλαδή, κάποιες «φλασιές» που λεω κι εγώ, δηλαδή κάποια κομμάτια ακόμη. Και λεω ευτυχώς, γιατί για μένα το συγκλονιστικότερο κομμάτι της αναδρομής ήταν το μετά. Γιατί για τον επόμενο μήνα περίπου, στα ξαφνικά και από το πουθενά, ήταν σαν να μεταφερόμουν σε άλλο χώρο και χρόνο, και μου ερχόντουσαν κι άλλες σκηνές και μνήμες από την ζωή της αναδρομής…κομμάτια που συμπλήρωναν κενά. Θυμάμαι μια μέρα, είμαι με το μηχανάκι μου και οδηγώ, πηγαίνοντας στο γραφείο. Ξαφνικά, κι όντας σταματημένη σ’ ένα φανάρι, μου έρχεται ένα φλας από εκείνη την ζωή, και βλέπω ξανά εικόνες, βλέπω κι άλλες λεπτομέρειες…Αν ήμουν εν κινήσει κι όχι στο φανάρι θα χα φαει καμιά τούμπα, είμαι σίγουρη… αυτό ήταν τρομακτικό…
Δεν ξέρω κατά πόσο βγάζουν νόημα τα όσα γράφω, γιατί γράφω, σκέφτομαι, θυμάμαι κι αισθάνομαι συγχρόνως…
Ελπίζω πάντως να μην κάναμε το τόπικ, κάτι σαν…ιδιωτική συζήτηση, που ίσως οι τρίτοι να έχουν κάποιες απορίες ή να την θεωρήσουν βαρετή…
Θα ήθελα να ακούσω και την γνώμη άλλων μελών…
Αυτά για την ώρα.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Φίλη Αμαλία,
Μου φαίνεται πως πετύχαμε αυτό που λένε…συνεννόηση μπουζούκι…Κοινώς, για το ίδιο πράγμα μιλάμε. Όταν έλεγα για τον άλλο τρόπο που μου φάνηκε ενδιαφέρον και αξιόπιστος, κι εγώ για τον τρόπο του Κυπριωτάκη μιλάω καλή μου! Χα, χα…καλό κι αυτό!
Όπως έχω ήδη πει, έψαχνα χρόνια να βρω κάποιον που να δοκιμάζει αναδρομές χωρίς ύπνωση, κι από ότι κατάλαβα μόνο ο Γιώργος εφαρμόζει παρόμοια μέθοδο…Τώρα τελευταία άκουσα πως υπάρχουν κι άλλοι, αλλά δεν το ξέρω από απολύτως έμπιστες πηγές, οπότε δεν διακινδυνεύω να σου πω. Άλλωστε, όπως κι εσύ ξέρεις, η μέθοδος του Γιώργου δεν φαίνεται να είναι κάτι τρομερά δύσκολο. Ίσως να μπορούσε ο καθένας να το δοκιμάσει, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει πως θα έπρεπε και να το δοκιμάσει βεβαίως. Γιατί ως γνωστόν, αυτό που φαίνεται απλό, συνήθως είναι …μάλλον πολύπλοκο.
Όσο για πρόσωπα που να μπορούν αυτό-υπνωτιζόμενα να σου πουν για τις προηγούμενες ζωές σου…χλωμό το βλέπω gretel μου. Τουλάχιστον για εδώ στην Ελλάδα, δεν έχω ακούσει κάτι αξιόπιστο.
Η μοναδική περίπτωση που θεωρώ αξιόπιστη, αφορά την Ιταλία, και είναι σε ένα βιβλίο, που καταγράφει την αληθινή ιστορία της συγγραφέως του, η οποία είναι (ή ήταν, δεν γνωρίζω αν ζει ακόμη), δημοσιογράφος στον Ιταλικό τύπο και στην RAI, συγγραφέας, και μεταφράστρια, τιμημένη με πολλά βραβεία ως δημοσιογράφος. Ένα καθόλα αξιόπιστο άτομο, στενή φίλη του Φεντερίκο Φελλίνι, που είχε την τόλμη και το κουράγιο να δημοσιεύσει την ιστορία της.
Στην περίπτωση αυτή, το πρόσωπο που της αποκάλυψε την προηγούμενή της ζωή, το έκανε χωρίς καν να αυτό-υπνωτιστεί, απλώς κοιτάζοντάς την και «διαβάζοντάς» την.
Το βιβλίο είναι πολύ παλιό, στην Ελλάδα πρωτοεκδόθηκε το 1980, και όσο κι αν έχω ψάξει, δεν μπόρεσα να το ξαναβρώ πουθενά. Παρόλα αυτά, δίνω τον τίτλο του, μήπως και κάποιος φίλος σταθεί πιο τυχερός.
Τίτλος: ΚΑΡΜΑ, αληθινή ιστορία μια μετεμψύχωσης.
Συγγραφέας: Φάουστα Λεόνι.
Εκδόσεις: Μακρίδη (Σόλωνος 114).
Οι εκδόσεις δεν υπάρχουν πια εκεί.
Το βιβλίο ήρθε στα χέρια μου σαν δώρο, από έναν φίλο που ζούσε στο εξωτερικό όταν ήμουν δεκατριών. Αν δεν ήταν το Κάρμα, είναι σίγουρο πως η ζωή μου θα ήταν αλλιώς…Αν δεν ήταν το Κάρμα, ίσως να μην είχαν ανοίξει αυτά τα υπέροχα μονοπάτια μπροστά μου…
Βέβαια, όπως λέμε και στο χωριό μου, «είναι να το χει η κούτρα σου να κατεβάζει ψείρες», κοινώς, μα με τον ένα, μα με τον άλλο τρόπο, πάλι στα ίδια μονοπάτια θα βρισκόμουν, αλλά ίσως να αργούσα κάπως, ή ίσως να μην είχα τέτοιες βάσεις…
Όπως και να χει, τυχερή ήμουν..
Λοιπόν αυτά για την ώρα.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Μου φαίνεται πως πετύχαμε αυτό που λένε…συνεννόηση μπουζούκι…Κοινώς, για το ίδιο πράγμα μιλάμε. Όταν έλεγα για τον άλλο τρόπο που μου φάνηκε ενδιαφέρον και αξιόπιστος, κι εγώ για τον τρόπο του Κυπριωτάκη μιλάω καλή μου! Χα, χα…καλό κι αυτό!
Όπως έχω ήδη πει, έψαχνα χρόνια να βρω κάποιον που να δοκιμάζει αναδρομές χωρίς ύπνωση, κι από ότι κατάλαβα μόνο ο Γιώργος εφαρμόζει παρόμοια μέθοδο…Τώρα τελευταία άκουσα πως υπάρχουν κι άλλοι, αλλά δεν το ξέρω από απολύτως έμπιστες πηγές, οπότε δεν διακινδυνεύω να σου πω. Άλλωστε, όπως κι εσύ ξέρεις, η μέθοδος του Γιώργου δεν φαίνεται να είναι κάτι τρομερά δύσκολο. Ίσως να μπορούσε ο καθένας να το δοκιμάσει, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει πως θα έπρεπε και να το δοκιμάσει βεβαίως. Γιατί ως γνωστόν, αυτό που φαίνεται απλό, συνήθως είναι …μάλλον πολύπλοκο.
Όσο για πρόσωπα που να μπορούν αυτό-υπνωτιζόμενα να σου πουν για τις προηγούμενες ζωές σου…χλωμό το βλέπω gretel μου. Τουλάχιστον για εδώ στην Ελλάδα, δεν έχω ακούσει κάτι αξιόπιστο.
Η μοναδική περίπτωση που θεωρώ αξιόπιστη, αφορά την Ιταλία, και είναι σε ένα βιβλίο, που καταγράφει την αληθινή ιστορία της συγγραφέως του, η οποία είναι (ή ήταν, δεν γνωρίζω αν ζει ακόμη), δημοσιογράφος στον Ιταλικό τύπο και στην RAI, συγγραφέας, και μεταφράστρια, τιμημένη με πολλά βραβεία ως δημοσιογράφος. Ένα καθόλα αξιόπιστο άτομο, στενή φίλη του Φεντερίκο Φελλίνι, που είχε την τόλμη και το κουράγιο να δημοσιεύσει την ιστορία της.
Στην περίπτωση αυτή, το πρόσωπο που της αποκάλυψε την προηγούμενή της ζωή, το έκανε χωρίς καν να αυτό-υπνωτιστεί, απλώς κοιτάζοντάς την και «διαβάζοντάς» την.
Το βιβλίο είναι πολύ παλιό, στην Ελλάδα πρωτοεκδόθηκε το 1980, και όσο κι αν έχω ψάξει, δεν μπόρεσα να το ξαναβρώ πουθενά. Παρόλα αυτά, δίνω τον τίτλο του, μήπως και κάποιος φίλος σταθεί πιο τυχερός.
Τίτλος: ΚΑΡΜΑ, αληθινή ιστορία μια μετεμψύχωσης.
Συγγραφέας: Φάουστα Λεόνι.
Εκδόσεις: Μακρίδη (Σόλωνος 114).
Οι εκδόσεις δεν υπάρχουν πια εκεί.
Το βιβλίο ήρθε στα χέρια μου σαν δώρο, από έναν φίλο που ζούσε στο εξωτερικό όταν ήμουν δεκατριών. Αν δεν ήταν το Κάρμα, είναι σίγουρο πως η ζωή μου θα ήταν αλλιώς…Αν δεν ήταν το Κάρμα, ίσως να μην είχαν ανοίξει αυτά τα υπέροχα μονοπάτια μπροστά μου…
Βέβαια, όπως λέμε και στο χωριό μου, «είναι να το χει η κούτρα σου να κατεβάζει ψείρες», κοινώς, μα με τον ένα, μα με τον άλλο τρόπο, πάλι στα ίδια μονοπάτια θα βρισκόμουν, αλλά ίσως να αργούσα κάπως, ή ίσως να μην είχα τέτοιες βάσεις…
Όπως και να χει, τυχερή ήμουν..
Λοιπόν αυτά για την ώρα.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Χαιρετώ ξανά.
Με την ευκαιρία θα ήθελα να σας ενημερώσω πως την Τετάρτη 21/04/2004 19:30 - 22:00, στο Ίδρυμα Παραψυχολογικών Ερευνών, ο κύριος Γιώργος Βουλούκος θα κάνει ζωντανές αναδρομές για το κοινό, πράγμα που έκανε και παλιότερα, δηλαδή πριν 15 περ. χρόνια σε περιοδείες του ανά την Ελλάδα.
Το κόστος συμμετοχής ανέρχεται σε 10 ευρώ. Μήπως ενδιαφέρετε κανείς να έρθει παρέα; Εγώ λεω να παω πάντως.
Ενημερώστε με εγκαίρως. Αν κάποιος θέλει τα τηλέφωνα του κέντρου, μπορώ να σας τα δώσω.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Με την ευκαιρία θα ήθελα να σας ενημερώσω πως την Τετάρτη 21/04/2004 19:30 - 22:00, στο Ίδρυμα Παραψυχολογικών Ερευνών, ο κύριος Γιώργος Βουλούκος θα κάνει ζωντανές αναδρομές για το κοινό, πράγμα που έκανε και παλιότερα, δηλαδή πριν 15 περ. χρόνια σε περιοδείες του ανά την Ελλάδα.
Το κόστος συμμετοχής ανέρχεται σε 10 ευρώ. Μήπως ενδιαφέρετε κανείς να έρθει παρέα; Εγώ λεω να παω πάντως.
Ενημερώστε με εγκαίρως. Αν κάποιος θέλει τα τηλέφωνα του κέντρου, μπορώ να σας τα δώσω.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Χαιρετώ.
Μετά από άνοιγμα παρόμοιου θέματος στο φόρουμ από την αφεντιά μου, με τίτλο προηγούμενες ζωές και αναδρομές, αποφάσισα (μετά από προτροπή της Αμαλίας) να μεταφέρουμε το θέμα εδώ, μιας και ήδη έχει γίνει μια παρόμοια κουβέντα και υπάρχει το ξεκίνημα.
Φίλη Αμαλία, από ότι βλέπω περιγράφεις σε γενικές γραμμές την μέθοδο που χρησιμοποιεί ο Γιώργος ο Κυπριωτάκης (δεν ξέρω βέβαια αν την χρησιμοποιούν κι άλλοι), που δεν είναι ακριβώς ύπνωση, αλλά μέθοδο βαθιάς χαλάρωσης.
Θα πρέπει να πω εδώ, πως για χρόνια έψαχνα να βρω κάποιον που να ασχολείται με τις αναδρομές, χωρίς όμως χρήση ύπνωσης. Τα γιατί πολλά…
Πείτε με άπιστο Θωμά, πείτε με στριμμένο άντερο…το θέμα είναι πως ήθελα να έχω κατά κάποιον τρόπο να έχω όσο γίνεται κάποιον «έλεγχο» πάνω στα τεκταινόμενα, και να μην είμαι «έρμαιο» που λεει και ο ΑΤΛΑΣ στην όποια υποβολή θα μπορούσε να κάνει ο εκάστοτε υπνωτιστής…
Ήξερα λοιπόν πως υπάρχει και δεύτερη μέθοδο αναδρομής, κι έψαχνα για χρόνια να πετύχω κάτι ανάλογο στην Ελλάδα.
Όταν τελικά το βρήκα, μου χρειάστηκαν άλλα τρία χρόνια για να πάρω την απόφαση να το κάνω…Υπάρχει ένα ρητό που λεει, όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο δάσκαλος εμφανίζεται. (Αν και υπάρχει και το άλλο που λεει πως όταν ο μαθητής είναι πανέτοιμος, τότε ο δάσκαλος εξαφανίζεται…τέλος πάντων).
Αν με ρωτήσει κανείς (που πολλοί φίλοι με ρώτησαν για να πούμε την αλήθεια), αν τελικά έχω πειστεί για την ύπαρξη προηγούμενων ζωών με την αναδρομή που έκανα, ή αν τελικά θα μπορούσε όλα αυτά να είναι …ονειροφαντασίες, ή παιχνίδια του ασυνείδητου…λοιπόν έχω να πω το εξής..
Ακόμα κι αν είναι το δεύτερο, δηλαδή ιστορίες κατασκευασμένες από το ασυνείδητό μας (ή υποσυνείδητο για κάποιους), είτε πληροφορίες από τα ακασικά αρχεία (το παγκόσμιο συλλογικό ασυνείδητο που καταγράφει τις μνήμες όλων των προγόνων μας και όλων των ψυχών που πέρασαν επί της γης και όχι μόνο), είτε μνήμες της πρώτης παιδικής ηλικίας, είτε για άλλους …ονειροφαντασίες του εγκεφάλου μας εξηγούμενες με νευροχημικές του διαδικασίες, ακόμη λοιπόν και κάτι από όλα αυτά να ισχύει, ακόμα κι έτσι, το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό…
Γιατί ούτως ή άλλως είναι μια εμπειρία απελευθερωτική. Ακόμα λοιπόν κι αν είναι πλευρές του υποσυνειδήτου μας, που ξεδιπλώνονται εκείνη την ώρα για να «εξηγήσουν» τυχόν πιέσεις, προβλήματα, τραύματα ή απωθημένα που μας βασανίζουν, η εμπειρία είναι λυτρωτική. Είναι σαν να στήνεται μια φανταστική σκηνή, όπου το υποσυνείδητο διαλέγει τους ρόλους, τους πρωταγωνιστές και τα κοστούμια, και ξετυλίγει το «θεατρικό δρώμενο», λύνοντας έτσι προβλήματα (φυσικά όχι δια μαγείας), κατά κάποιον τρόπο, θεραπεύοντας έτσι τομείς που έπασχαν…Ακόμα κι αυτό λοιπόν να είναι η εξήγηση, αυτή η ικανότητα του εαυτού μας να αυτολυτρώνεται, να αυτοδιορθώνεται, να πετά από πάνω του παλιά …κουρέλια που δεν του κάνουν πια (κι εδώ ακριβώς είναι που παίζει τρομερά σημαντικό ρόλο ο οδηγός…που όπως λεει κι η Αμαλία θα πρέπει να είναι μαζί και ψυχολόγος, και κατ’ εμέ, θα πρέπει κυρίως να είναι αυτό, και μετά όλα τα άλλα), ακόμα κι έτσι λοιπόν αξίζει τον κόπο.
Θα πω όμως ξανά αυτό που ανέφερα στο προηγούμενο τόπικ που είχα ανοίξει.
Ο υποψήφιος για την αναδρομή θα πρέπει να είναι πραγματικά έτοιμος να κάνει ένα τέτοιο βήμα… όχι γιατί είναι κάτι τρομακτικό που μπορεί να τον φοβίσει ή να του αλλάξει την ζωή, αλλά γιατί αν δεν έχεις πραγματικά ερωτήματα, δεν θα λάβεις και πραγματικές απαντήσεις.
Αν πας για τον χαβαλέ σου ή από περιέργεια, τα αποτελέσματα που θα λάβεις θα είναι φτωχά και ανούσια και θα κλαις τα λεφτά σου…Έχω το παράδειγμα ενός φίλου μου, που πήγε με τέτοιο σκεπτικό, παρόλο που προσπαθούσα να τον αποτρέψω, και τελικά το αποτέλεσμα δεν ήταν ιδιαίτερα καλό. (Ήμουν παρούσα στην αναδρομή και το βεβαιώνω). Παρόλα αυτά, και στην δική του περίπτωση, ο ανώτερός του εαυτός του έστειλε κάποια μηνύματα που για μένα τουλάχιστον ήταν εμφανή, αλλά εκείνος δεν ήθελε να τα κατανοήσει…δεν είχε τα πραγματικά ερωτήματα, δεν ήθελε και τις απαντήσεις…
Τέλος πάντων όμως…μακρηγόρησα και θα με κυνηγήσετε…
Περισσότερα σύντομα…δεν έχει αξία ο μονόλογος, αλλά ο διάλογος.
Περιμένω να ακούσω τις απόψεις σας…
May the light be with you,
So mote it be!
Elanor/Giteana.
Μετά από άνοιγμα παρόμοιου θέματος στο φόρουμ από την αφεντιά μου, με τίτλο προηγούμενες ζωές και αναδρομές, αποφάσισα (μετά από προτροπή της Αμαλίας) να μεταφέρουμε το θέμα εδώ, μιας και ήδη έχει γίνει μια παρόμοια κουβέντα και υπάρχει το ξεκίνημα.
Φίλη Αμαλία, από ότι βλέπω περιγράφεις σε γενικές γραμμές την μέθοδο που χρησιμοποιεί ο Γιώργος ο Κυπριωτάκης (δεν ξέρω βέβαια αν την χρησιμοποιούν κι άλλοι), που δεν είναι ακριβώς ύπνωση, αλλά μέθοδο βαθιάς χαλάρωσης.
Θα πρέπει να πω εδώ, πως για χρόνια έψαχνα να βρω κάποιον που να ασχολείται με τις αναδρομές, χωρίς όμως χρήση ύπνωσης. Τα γιατί πολλά…
Πείτε με άπιστο Θωμά, πείτε με στριμμένο άντερο…το θέμα είναι πως ήθελα να έχω κατά κάποιον τρόπο να έχω όσο γίνεται κάποιον «έλεγχο» πάνω στα τεκταινόμενα, και να μην είμαι «έρμαιο» που λεει και ο ΑΤΛΑΣ στην όποια υποβολή θα μπορούσε να κάνει ο εκάστοτε υπνωτιστής…
Ήξερα λοιπόν πως υπάρχει και δεύτερη μέθοδο αναδρομής, κι έψαχνα για χρόνια να πετύχω κάτι ανάλογο στην Ελλάδα.
Όταν τελικά το βρήκα, μου χρειάστηκαν άλλα τρία χρόνια για να πάρω την απόφαση να το κάνω…Υπάρχει ένα ρητό που λεει, όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο δάσκαλος εμφανίζεται. (Αν και υπάρχει και το άλλο που λεει πως όταν ο μαθητής είναι πανέτοιμος, τότε ο δάσκαλος εξαφανίζεται…τέλος πάντων).
Αν με ρωτήσει κανείς (που πολλοί φίλοι με ρώτησαν για να πούμε την αλήθεια), αν τελικά έχω πειστεί για την ύπαρξη προηγούμενων ζωών με την αναδρομή που έκανα, ή αν τελικά θα μπορούσε όλα αυτά να είναι …ονειροφαντασίες, ή παιχνίδια του ασυνείδητου…λοιπόν έχω να πω το εξής..
Ακόμα κι αν είναι το δεύτερο, δηλαδή ιστορίες κατασκευασμένες από το ασυνείδητό μας (ή υποσυνείδητο για κάποιους), είτε πληροφορίες από τα ακασικά αρχεία (το παγκόσμιο συλλογικό ασυνείδητο που καταγράφει τις μνήμες όλων των προγόνων μας και όλων των ψυχών που πέρασαν επί της γης και όχι μόνο), είτε μνήμες της πρώτης παιδικής ηλικίας, είτε για άλλους …ονειροφαντασίες του εγκεφάλου μας εξηγούμενες με νευροχημικές του διαδικασίες, ακόμη λοιπόν και κάτι από όλα αυτά να ισχύει, ακόμα κι έτσι, το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό…
Γιατί ούτως ή άλλως είναι μια εμπειρία απελευθερωτική. Ακόμα λοιπόν κι αν είναι πλευρές του υποσυνειδήτου μας, που ξεδιπλώνονται εκείνη την ώρα για να «εξηγήσουν» τυχόν πιέσεις, προβλήματα, τραύματα ή απωθημένα που μας βασανίζουν, η εμπειρία είναι λυτρωτική. Είναι σαν να στήνεται μια φανταστική σκηνή, όπου το υποσυνείδητο διαλέγει τους ρόλους, τους πρωταγωνιστές και τα κοστούμια, και ξετυλίγει το «θεατρικό δρώμενο», λύνοντας έτσι προβλήματα (φυσικά όχι δια μαγείας), κατά κάποιον τρόπο, θεραπεύοντας έτσι τομείς που έπασχαν…Ακόμα κι αυτό λοιπόν να είναι η εξήγηση, αυτή η ικανότητα του εαυτού μας να αυτολυτρώνεται, να αυτοδιορθώνεται, να πετά από πάνω του παλιά …κουρέλια που δεν του κάνουν πια (κι εδώ ακριβώς είναι που παίζει τρομερά σημαντικό ρόλο ο οδηγός…που όπως λεει κι η Αμαλία θα πρέπει να είναι μαζί και ψυχολόγος, και κατ’ εμέ, θα πρέπει κυρίως να είναι αυτό, και μετά όλα τα άλλα), ακόμα κι έτσι λοιπόν αξίζει τον κόπο.
Θα πω όμως ξανά αυτό που ανέφερα στο προηγούμενο τόπικ που είχα ανοίξει.
Ο υποψήφιος για την αναδρομή θα πρέπει να είναι πραγματικά έτοιμος να κάνει ένα τέτοιο βήμα… όχι γιατί είναι κάτι τρομακτικό που μπορεί να τον φοβίσει ή να του αλλάξει την ζωή, αλλά γιατί αν δεν έχεις πραγματικά ερωτήματα, δεν θα λάβεις και πραγματικές απαντήσεις.
Αν πας για τον χαβαλέ σου ή από περιέργεια, τα αποτελέσματα που θα λάβεις θα είναι φτωχά και ανούσια και θα κλαις τα λεφτά σου…Έχω το παράδειγμα ενός φίλου μου, που πήγε με τέτοιο σκεπτικό, παρόλο που προσπαθούσα να τον αποτρέψω, και τελικά το αποτέλεσμα δεν ήταν ιδιαίτερα καλό. (Ήμουν παρούσα στην αναδρομή και το βεβαιώνω). Παρόλα αυτά, και στην δική του περίπτωση, ο ανώτερός του εαυτός του έστειλε κάποια μηνύματα που για μένα τουλάχιστον ήταν εμφανή, αλλά εκείνος δεν ήθελε να τα κατανοήσει…δεν είχε τα πραγματικά ερωτήματα, δεν ήθελε και τις απαντήσεις…
Τέλος πάντων όμως…μακρηγόρησα και θα με κυνηγήσετε…
Περισσότερα σύντομα…δεν έχει αξία ο μονόλογος, αλλά ο διάλογος.
Περιμένω να ακούσω τις απόψεις σας…
May the light be with you,
So mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Καλησπέρα παιδιά.
Να, έσκασα μύτη κι εγώ.
Κι εγώ γράφω, εδώ και χρόνια…σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Ποίηση και στίχους παλιότερα, έμμετρους τώρα πια, δυο τρία παιδικά παραμύθια, ζωγραφίζω επίσης (όποτε βρω χρόνο), ασχολούμουν με πηλό, κατασκευές, μαριονέτες, κόσμημα, διακόσμηση, τεχνικές βαψίματος (τοίχων, ναι καλά καταλάβατε!), χάρτινες κατασκευές, και διάφορα άλλα.
Πρέπει βέβαια να πω, πως παρόλο που έχω καταπιαστεί με διαφορετικά πράγματα στην ζωή μου, είμαι δυστυχώς (ή ευτυχώς;) από κείνο το είδος των ανθρώπων που ενθουσιάζονται εύκολα, πέφτουν με τα μούτρα, κολλάνε ένα διάστημα και μετά βαριούνται και πάνε γι άλλα…δεν φταιω εγώ ρε παιδιά…κι ας μου το λέγανε οι δάσκαλοι από το δημοτικό, κι ας το έλεγαν και στην μαμά μου: «να την προσέξετε κυρία μου…είναι ένα παιδάκι με πολλά ταλέντα, αλλά είναι ατίθασο πνεύμα, και πρέπει να την βάλετε σ’ ένα δρόμο…να μην την αφήνετε να κάνει ότι θέλει εκείνη…Έτσι μπορεί να καταφέρει να ασχοληθεί με κάτι και να το κάνει πολύ καλά, αλλιώς την βλέπουμε να ασχολείται με εκατό πράγματα συγχρόνως, και να τα παρατάει όλα στην μέση!».
Άραγε είχαν δίκιο;
Η μαμά μου όμως, που είναι μη παρεμβατικός συμβουλευτής, τους…έγραψε κανονικά και με άφησε να κάνω τα <δικά μου>.
Πρέπει να πω πως δεν βγήκα χαμένη. Ασχολήθηκα με όσα μου άρεσαν και αν κάποια δεν με κράτησαν, δεν πειράζει.
Υπάρχουν όμως αυτά που μέχρι τώρα (που κλείσαμε τα πρώτα …άντα, αχ!) κρατάνε ακόμα.
Εκτός λοιπόν από ζωγραφική και στίχους, μένει και το γράψιμο. Εδώ και αρκετά χρόνια, παλεύω ένα διήγημα, που του χω κυριολεκτικά αλλάξει τα φώτα, αφού οι παρεμβολές και οι αλλαγές πήγαν σύννεφο. Το τέλος μονάχα πρέπει να άλλαξε τουλάχιστον τρεις φορές. Δεν γράφω συνεχόμενα. Μπορεί να γράψω το τέλος πρώτα, και να παω ανάποδα, προς την αρχή. Ή να μου έρθει ξαφνικά μια ωραία ιστορία, και να θέλω να την παρεμβάλω, οπότε θα πρέπει να εφεύρω καινούρια πρόσωπα, και να αλλάξω λίγο την πλοκή…οπότε καταλαβαίνετε…μπάχαλο.
Τέλος πάντων, τώρα πια φαίνεται πως έχει πάρει την οριστική του μορφή… το μόνο κόλλημα είναι στον τίτλο (που κι αυτός έχει αλλάξει κανά δυο φορές). Άκουσα ένα σχόλιο από κάποιον καλό φίλο που με επηρέασε πολύ και σκέφτομαι πως ίσως θα έπρεπε να τον αλλάξω και πάλι.
Όσο για δημοσίευση, ας πούμε πως κατά κάποιον τρόπο είχε δημοσιευτεί πριν μερικά χρόνια, κι αυτό έγινε στο ίντερνετ, στο σάιτ ενός καλού μου φίλου από την Γερμανία, που ήταν ουσιαστικά ένα φόρουμ για επίδοξους συγγραφείς, στιχουργούς, δημοσιογράφους κλπ. Το σάιτ λεγόταν ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ και νομίζω πως υπάρχει ακόμα.
Εκεί το βάλαμε σε συνέχειες, οι οποίες εξαρτιόντουσαν από την ψήφο του κοινού για το αν θα συνέχιζαν ή όχι. Πήγε πολύ καλά, από τότε όμως όπως είπα έχει αλλάξει αρκετά μορφή και περιεχόμενο.
Τέλος, για έκδοση δεν με βλέπω, γιατί μια απόπειρα που είχε γίνει κόστιζε τα μαλλιοκέφαλά μου… οπότε, θα το δέσω κάποια στιγμή σε καμιά εκατοστή αντίτυπα και θα τα μοιράσω σε φίλους και γνωστούς.
Άλλωστε, γράφω για την ψυχή μου κι όχι για την τσέπη μου…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Να, έσκασα μύτη κι εγώ.
Κι εγώ γράφω, εδώ και χρόνια…σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Ποίηση και στίχους παλιότερα, έμμετρους τώρα πια, δυο τρία παιδικά παραμύθια, ζωγραφίζω επίσης (όποτε βρω χρόνο), ασχολούμουν με πηλό, κατασκευές, μαριονέτες, κόσμημα, διακόσμηση, τεχνικές βαψίματος (τοίχων, ναι καλά καταλάβατε!), χάρτινες κατασκευές, και διάφορα άλλα.
Πρέπει βέβαια να πω, πως παρόλο που έχω καταπιαστεί με διαφορετικά πράγματα στην ζωή μου, είμαι δυστυχώς (ή ευτυχώς;) από κείνο το είδος των ανθρώπων που ενθουσιάζονται εύκολα, πέφτουν με τα μούτρα, κολλάνε ένα διάστημα και μετά βαριούνται και πάνε γι άλλα…δεν φταιω εγώ ρε παιδιά…κι ας μου το λέγανε οι δάσκαλοι από το δημοτικό, κι ας το έλεγαν και στην μαμά μου: «να την προσέξετε κυρία μου…είναι ένα παιδάκι με πολλά ταλέντα, αλλά είναι ατίθασο πνεύμα, και πρέπει να την βάλετε σ’ ένα δρόμο…να μην την αφήνετε να κάνει ότι θέλει εκείνη…Έτσι μπορεί να καταφέρει να ασχοληθεί με κάτι και να το κάνει πολύ καλά, αλλιώς την βλέπουμε να ασχολείται με εκατό πράγματα συγχρόνως, και να τα παρατάει όλα στην μέση!».
Άραγε είχαν δίκιο;
Η μαμά μου όμως, που είναι μη παρεμβατικός συμβουλευτής, τους…έγραψε κανονικά και με άφησε να κάνω τα <δικά μου>.
Πρέπει να πω πως δεν βγήκα χαμένη. Ασχολήθηκα με όσα μου άρεσαν και αν κάποια δεν με κράτησαν, δεν πειράζει.
Υπάρχουν όμως αυτά που μέχρι τώρα (που κλείσαμε τα πρώτα …άντα, αχ!) κρατάνε ακόμα.
Εκτός λοιπόν από ζωγραφική και στίχους, μένει και το γράψιμο. Εδώ και αρκετά χρόνια, παλεύω ένα διήγημα, που του χω κυριολεκτικά αλλάξει τα φώτα, αφού οι παρεμβολές και οι αλλαγές πήγαν σύννεφο. Το τέλος μονάχα πρέπει να άλλαξε τουλάχιστον τρεις φορές. Δεν γράφω συνεχόμενα. Μπορεί να γράψω το τέλος πρώτα, και να παω ανάποδα, προς την αρχή. Ή να μου έρθει ξαφνικά μια ωραία ιστορία, και να θέλω να την παρεμβάλω, οπότε θα πρέπει να εφεύρω καινούρια πρόσωπα, και να αλλάξω λίγο την πλοκή…οπότε καταλαβαίνετε…μπάχαλο.
Τέλος πάντων, τώρα πια φαίνεται πως έχει πάρει την οριστική του μορφή… το μόνο κόλλημα είναι στον τίτλο (που κι αυτός έχει αλλάξει κανά δυο φορές). Άκουσα ένα σχόλιο από κάποιον καλό φίλο που με επηρέασε πολύ και σκέφτομαι πως ίσως θα έπρεπε να τον αλλάξω και πάλι.
Όσο για δημοσίευση, ας πούμε πως κατά κάποιον τρόπο είχε δημοσιευτεί πριν μερικά χρόνια, κι αυτό έγινε στο ίντερνετ, στο σάιτ ενός καλού μου φίλου από την Γερμανία, που ήταν ουσιαστικά ένα φόρουμ για επίδοξους συγγραφείς, στιχουργούς, δημοσιογράφους κλπ. Το σάιτ λεγόταν ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ και νομίζω πως υπάρχει ακόμα.
Εκεί το βάλαμε σε συνέχειες, οι οποίες εξαρτιόντουσαν από την ψήφο του κοινού για το αν θα συνέχιζαν ή όχι. Πήγε πολύ καλά, από τότε όμως όπως είπα έχει αλλάξει αρκετά μορφή και περιεχόμενο.
Τέλος, για έκδοση δεν με βλέπω, γιατί μια απόπειρα που είχε γίνει κόστιζε τα μαλλιοκέφαλά μου… οπότε, θα το δέσω κάποια στιγμή σε καμιά εκατοστή αντίτυπα και θα τα μοιράσω σε φίλους και γνωστούς.
Άλλωστε, γράφω για την ψυχή μου κι όχι για την τσέπη μου…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Παιδιά,
Είδε μήπως κανείς σας χτες βράδυ μια εκπομπή του Έξτρα, με θέμα την Πεντέλη; Την έπιασα στο τέλος και το μόνο που κατάλαβα ήταν πως μέτρησαν την ραδιενέργεια στην σπηλιά του Νταβέλη, και την βρήκαν ανεβασμένη, ιδιαίτερα κοντά στην είσοδο και μετά στο μέσα μέρος της σπηλιάς. Ο ερευνητής που μιλούσε (δεν συγκράτησα το όνομά του), έλεγε πως στο εσωτερικό σε κάποιο σημείο φαίνεται πως η σπηλιά είναι μπαζωμένη με χώματα και πως εκεί υπήρξαν οι μεγαλύτερες ενδείξεις ραδιενέργειας. Είδα κι ένα σχετικό βιντεάκι, που τους έδειχνε να κάνουν τις μετρήσεις, αλλά μετά…με πήρε ο ύπνος.
Μήπως κανείς είδε κάτι περισσότερο;
May the light be with you,
So mote it be,
Elanor / Giteana.
Είδε μήπως κανείς σας χτες βράδυ μια εκπομπή του Έξτρα, με θέμα την Πεντέλη; Την έπιασα στο τέλος και το μόνο που κατάλαβα ήταν πως μέτρησαν την ραδιενέργεια στην σπηλιά του Νταβέλη, και την βρήκαν ανεβασμένη, ιδιαίτερα κοντά στην είσοδο και μετά στο μέσα μέρος της σπηλιάς. Ο ερευνητής που μιλούσε (δεν συγκράτησα το όνομά του), έλεγε πως στο εσωτερικό σε κάποιο σημείο φαίνεται πως η σπηλιά είναι μπαζωμένη με χώματα και πως εκεί υπήρξαν οι μεγαλύτερες ενδείξεις ραδιενέργειας. Είδα κι ένα σχετικό βιντεάκι, που τους έδειχνε να κάνουν τις μετρήσεις, αλλά μετά…με πήρε ο ύπνος.
Μήπως κανείς είδε κάτι περισσότερο;
May the light be with you,
So mote it be,
Elanor / Giteana.
Α,και κάτι άλλο...πως εισάγετε εικόνες στα μηνύματά σας;(όχι τα emoticons)
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
ΠΑΙΔΙΑ, ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ ΜΠΗΚΕ ΩΣ ΝΕΟ ΘΕΜΑ; ADMINISTRATORS, PLEASE HELP!!!
SORRY
Elanor/giteana
SORRY
Elanor/giteana
Εδώ Giteana.
Προς τον φίλο Νταβέλη και τα υπόλοιπα μέλη.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δεν μπορούσα με κανέναν τρόπο να μπω ξανά στα φόρουμ με τον νικ μου…δεν μου αναγνώριζε ούτε το νικ, ούτε το password. Κι έτσι, αναγκάστηκα να κάνω καινούρια εγγραφή με νέο νικ.
Πολύ λυπήθηκα, γιατί το νικ μου το κουβαλώ χρόνια και δεν το αλλάζω, αλλά δεν πειράζει…Θα με συνηθίσετε (κι εγώ το ίδιο), σαν Έλανορ φαντάζομαι.
Σας χαιρετώ όλους.
May the light be with you, so mote it be.
Elanor/giteana
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ....
ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΕΝ ΠΑΩ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ...ΠΟΣΤΑΡΗΣΑ ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΩΣ ΝΕΟ ΘΕΜΑ, ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ...ΑΝΤΕ ΚΑΛΑΑΑΑ...ΤΟ ΑΛΤΣΧΑΙΜΕΡ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΠΙΑΝΕΙ ΑΠΟ ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ
Προς τον φίλο Νταβέλη και τα υπόλοιπα μέλη.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δεν μπορούσα με κανέναν τρόπο να μπω ξανά στα φόρουμ με τον νικ μου…δεν μου αναγνώριζε ούτε το νικ, ούτε το password. Κι έτσι, αναγκάστηκα να κάνω καινούρια εγγραφή με νέο νικ.
Πολύ λυπήθηκα, γιατί το νικ μου το κουβαλώ χρόνια και δεν το αλλάζω, αλλά δεν πειράζει…Θα με συνηθίσετε (κι εγώ το ίδιο), σαν Έλανορ φαντάζομαι.
Σας χαιρετώ όλους.
May the light be with you, so mote it be.
Elanor/giteana
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ....
ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΕΝ ΠΑΩ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ...ΠΟΣΤΑΡΗΣΑ ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΩΣ ΝΕΟ ΘΕΜΑ, ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ...ΑΝΤΕ ΚΑΛΑΑΑΑ...ΤΟ ΑΛΤΣΧΑΙΜΕΡ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΠΙΑΝΕΙ ΑΠΟ ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ
Καλησπέρα παιδιά.
Να, έσκασα μύτη κι εγώ.
Κι εγώ γράφω, εδώ και χρόνια…σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Ποίηση και στίχους παλιότερα, έμμετρους τώρα πια, δυο τρία παιδικά παραμύθια, ζωγραφίζω επίσης (όποτε βρω χρόνο), ασχολούμουν με πηλό, κατασκευές, μαριονέτες, κόσμημα, διακόσμηση, τεχνικές βαψίματος (τοίχων, ναι καλά καταλάβατε!), χάρτινες κατασκευές, και διάφορα άλλα.
Πρέπει βέβαια να πω, πως παρόλο που έχω καταπιαστεί με διαφορετικά πράγματα στην ζωή μου, είμαι δυστυχώς (ή ευτυχώς;) από κείνο το είδος των ανθρώπων που ενθουσιάζονται εύκολα, πέφτουν με τα μούτρα, κολλάνε ένα διάστημα και μετά βαριούνται και πάνε γι άλλα…δεν φταιω εγώ ρε παιδιά…κι ας μου το λέγανε οι δάσκαλοι από το δημοτικό, κι ας το έλεγαν και στην μαμά μου: «να την προσέξετε κυρία μου…είναι ένα παιδάκι με πολλά ταλέντα, αλλά είναι ατίθασο πνεύμα, και πρέπει να την βάλετε σ’ ένα δρόμο…να μην την αφήνετε να κάνει ότι θέλει εκείνη…Έτσι μπορεί να καταφέρει να ασχοληθεί με κάτι και να το κάνει πολύ καλά, αλλιώς την βλέπουμε να ασχολείται με εκατό πράγματα συγχρόνως, και να τα παρατάει όλα στην μέση!».
Άραγε είχαν δίκιο;
Η μαμά μου όμως, που είναι μη παρεμβατικός συμβουλευτής, τους…έγραψε κανονικά και με άφησε να κάνω τα <δικά μου>.
Πρέπει να πω πως δεν βγήκα χαμένη. Ασχολήθηκα με όσα μου άρεσαν και αν κάποια δεν με κράτησαν, δεν πειράζει.
Υπάρχουν όμως αυτά που μέχρι τώρα (που κλείσαμε τα πρώτα …άντα, αχ!) κρατάνε ακόμα.
Εκτός λοιπόν από ζωγραφική και στίχους, μένει και το γράψιμο. Εδώ και αρκετά χρόνια, παλεύω ένα διήγημα, που του χω κυριολεκτικά αλλάξει τα φώτα, αφού οι παρεμβολές και οι αλλαγές πήγαν σύννεφο. Το τέλος μονάχα πρέπει να άλλαξε τουλάχιστον τρεις φορές. Δεν γράφω συνεχόμενα. Μπορεί να γράψω το τέλος πρώτα, και να παω ανάποδα, προς την αρχή. Ή να μου έρθει ξαφνικά μια ωραία ιστορία, και να θέλω να την παρεμβάλω, οπότε θα πρέπει να εφεύρω καινούρια πρόσωπα, και να αλλάξω λίγο την πλοκή…οπότε καταλαβαίνετε…μπάχαλο.
Τέλος πάντων, τώρα πια φαίνεται πως έχει πάρει την οριστική του μορφή… το μόνο κόλλημα είναι στον τίτλο (που κι αυτός έχει αλλάξει κανά δυο φορές). Άκουσα ένα σχόλιο από κάποιον καλό φίλο που με επηρέασε πολύ και σκέφτομαι πως ίσως θα έπρεπε να τον αλλάξω και πάλι.
Όσο για δημοσίευση, ας πούμε πως κατά κάποιον τρόπο είχε δημοσιευτεί πριν μερικά χρόνια, κι αυτό έγινε στο ίντερνετ, στο σάιτ ενός καλού μου φίλου από την Γερμανία, που ήταν ουσιαστικά ένα φόρουμ για επίδοξους συγγραφείς, στιχουργούς, δημοσιογράφους κλπ. Το σάιτ λεγόταν ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ και νομίζω πως υπάρχει ακόμα.
Εκεί το βάλαμε σε συνέχειες, οι οποίες εξαρτιόντουσαν από την ψήφο του κοινού για το αν θα συνέχιζαν ή όχι. Πήγε πολύ καλά, από τότε όμως όπως είπα έχει αλλάξει αρκετά μορφή και περιεχόμενο.
Τέλος, για έκδοση δεν με βλέπω, γιατί μια απόπειρα που είχε γίνει κόστιζε τα μαλλιοκέφαλά μου… οπότε, θα το δέσω κάποια στιγμή σε καμιά εκατοστή αντίτυπα και θα τα μοιράσω σε φίλους και γνωστούς.
Άλλωστε, γράφω για την ψυχή μου κι όχι για την τσέπη μου…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Να, έσκασα μύτη κι εγώ.
Κι εγώ γράφω, εδώ και χρόνια…σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Ποίηση και στίχους παλιότερα, έμμετρους τώρα πια, δυο τρία παιδικά παραμύθια, ζωγραφίζω επίσης (όποτε βρω χρόνο), ασχολούμουν με πηλό, κατασκευές, μαριονέτες, κόσμημα, διακόσμηση, τεχνικές βαψίματος (τοίχων, ναι καλά καταλάβατε!), χάρτινες κατασκευές, και διάφορα άλλα.
Πρέπει βέβαια να πω, πως παρόλο που έχω καταπιαστεί με διαφορετικά πράγματα στην ζωή μου, είμαι δυστυχώς (ή ευτυχώς;) από κείνο το είδος των ανθρώπων που ενθουσιάζονται εύκολα, πέφτουν με τα μούτρα, κολλάνε ένα διάστημα και μετά βαριούνται και πάνε γι άλλα…δεν φταιω εγώ ρε παιδιά…κι ας μου το λέγανε οι δάσκαλοι από το δημοτικό, κι ας το έλεγαν και στην μαμά μου: «να την προσέξετε κυρία μου…είναι ένα παιδάκι με πολλά ταλέντα, αλλά είναι ατίθασο πνεύμα, και πρέπει να την βάλετε σ’ ένα δρόμο…να μην την αφήνετε να κάνει ότι θέλει εκείνη…Έτσι μπορεί να καταφέρει να ασχοληθεί με κάτι και να το κάνει πολύ καλά, αλλιώς την βλέπουμε να ασχολείται με εκατό πράγματα συγχρόνως, και να τα παρατάει όλα στην μέση!».
Άραγε είχαν δίκιο;
Η μαμά μου όμως, που είναι μη παρεμβατικός συμβουλευτής, τους…έγραψε κανονικά και με άφησε να κάνω τα <δικά μου>.
Πρέπει να πω πως δεν βγήκα χαμένη. Ασχολήθηκα με όσα μου άρεσαν και αν κάποια δεν με κράτησαν, δεν πειράζει.
Υπάρχουν όμως αυτά που μέχρι τώρα (που κλείσαμε τα πρώτα …άντα, αχ!) κρατάνε ακόμα.
Εκτός λοιπόν από ζωγραφική και στίχους, μένει και το γράψιμο. Εδώ και αρκετά χρόνια, παλεύω ένα διήγημα, που του χω κυριολεκτικά αλλάξει τα φώτα, αφού οι παρεμβολές και οι αλλαγές πήγαν σύννεφο. Το τέλος μονάχα πρέπει να άλλαξε τουλάχιστον τρεις φορές. Δεν γράφω συνεχόμενα. Μπορεί να γράψω το τέλος πρώτα, και να παω ανάποδα, προς την αρχή. Ή να μου έρθει ξαφνικά μια ωραία ιστορία, και να θέλω να την παρεμβάλω, οπότε θα πρέπει να εφεύρω καινούρια πρόσωπα, και να αλλάξω λίγο την πλοκή…οπότε καταλαβαίνετε…μπάχαλο.
Τέλος πάντων, τώρα πια φαίνεται πως έχει πάρει την οριστική του μορφή… το μόνο κόλλημα είναι στον τίτλο (που κι αυτός έχει αλλάξει κανά δυο φορές). Άκουσα ένα σχόλιο από κάποιον καλό φίλο που με επηρέασε πολύ και σκέφτομαι πως ίσως θα έπρεπε να τον αλλάξω και πάλι.
Όσο για δημοσίευση, ας πούμε πως κατά κάποιον τρόπο είχε δημοσιευτεί πριν μερικά χρόνια, κι αυτό έγινε στο ίντερνετ, στο σάιτ ενός καλού μου φίλου από την Γερμανία, που ήταν ουσιαστικά ένα φόρουμ για επίδοξους συγγραφείς, στιχουργούς, δημοσιογράφους κλπ. Το σάιτ λεγόταν ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ και νομίζω πως υπάρχει ακόμα.
Εκεί το βάλαμε σε συνέχειες, οι οποίες εξαρτιόντουσαν από την ψήφο του κοινού για το αν θα συνέχιζαν ή όχι. Πήγε πολύ καλά, από τότε όμως όπως είπα έχει αλλάξει αρκετά μορφή και περιεχόμενο.
Τέλος, για έκδοση δεν με βλέπω, γιατί μια απόπειρα που είχε γίνει κόστιζε τα μαλλιοκέφαλά μου… οπότε, θα το δέσω κάποια στιγμή σε καμιά εκατοστή αντίτυπα και θα τα μοιράσω σε φίλους και γνωστούς.
Άλλωστε, γράφω για την ψυχή μου κι όχι για την τσέπη μου…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Φίλη Silverwolf, τελικά είχες δίκιο για τον τίτλο… μόλις τον είδα, τον θυμήθηκα κι εγώ…Δεν ήξερα παρόλα αυτά πως οι στίχοι και η μουσική είναι του Γιοκαρίνη…είχα μείνει προφανώς με την λανθασμένη εντύπωση πως είναι του ίδιου του Γερμανού…τι μαθαίνει κανείς…Thanks Silverwolf.
Κι είπα να σου χαρίσω και την διασκευή του κομματιού…. Εννοείται δική μου είναι η διασκευή…(τι, μόνο ο Σαββόπουλος θα κάνει διασκευές στον Nick Cave; lol lol lol).
Βέβαια, είναι λίγο μεγαλύτερο από το παιχνίδι της έμπνευσης, αλλά…ήταν ειδική η περίσταση…και πολύ φορτισμένη επίσης, οπότε…
Κι είπα να σου χαρίσω και την διασκευή του κομματιού…. Εννοείται δική μου είναι η διασκευή…(τι, μόνο ο Σαββόπουλος θα κάνει διασκευές στον Nick Cave; lol lol lol).
Βέβαια, είναι λίγο μεγαλύτερο από το παιχνίδι της έμπνευσης, αλλά…ήταν ειδική η περίσταση…και πολύ φορτισμένη επίσης, οπότε…
Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις,
Τόσοι μήνες που δεν γίνεται να υπάρχεις πια εσύ,
Μα υπάρχω μόνη εγώ, χωρίς εσένα.
Κι ενώ ξέρω ότι πια δεν θα μπορείς,
Να μ’ ακούσεις και να τρέξω όπως τότε, να κρυφτώ,
Στα δυο χέρια σου, που είχες ανοιγμένα.
Κι όμως πια δεν θέλω να είμαι, ένα κενό στο τίποτα,
Κι όμως πια δεν θέλω να ψάχνω τα μάτια σου τ’ απύθμενα.
Κι ενώ καλά το ξέρω, η λύση για μένα,
Είναι πια να φύγω μακριά από σένα, ακόμα τον παλεύω τον άνισο αγώνα,
Να καταφέρω μάτια μου να σβήσω τόσα χρόνια.
Πως σ’ αγάπησα το ήξερες καλά,
Κι ας μην μπόρεσα ποτέ την λέξη αυτή να σου την πω,
Εσύ ήσουνα εκεί πάντα για μένα.
Όμως τώρα να σ’ αφήσω προσπαθώ,
Γιατί ξέρω πως αν ήσουνα, αγόρι μου εδώ,
Δεν θα άντεχες τα μάτια μου κλαμένα.
Γιατί πια δεν θέλω να είμαι, ένα κενό στο τίποτα,
Γιατί δεν αντέχω να ψάχνω τα μάτια σου τ’ απύθμενα,
Εσύ έχεις φύγει, κι εγώ για να ζήσω,
Πρέπει να μπορέσω πίσω να σ’ αφήσω,
Γιατί στο χρωστάω, μονάχα για σένα,
Να χαμογελάω, μπρος στα περασμένα.
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Καλησπέρα σε όλους…
Να και τα παντελώς άσχετα μεταξύ τους, κολλήματά μου του τελευταίου καιρού:
Α) «Ε, αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και με κοίταζες…
ε, αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και δεν μίλαγες…
παίρνω μια κιθάρα, χαρτί και μολύβι,
στον καναπέ εσύ, κάτι ψιθυρίζεις,
κιθάρα μαγνητόφωνο και στρογγυλό τραπέζι,
σε πήρε ο ύπνος μάτια μου, κι η έμπνευσή μου παίζει….»
Είναι παλιό του Βαγγέλη Γερμανού, ξέρω τους στίχους, δυστυχώς όχι και τον τίτλο.
Β) «Κιθαρίστας ή ντράμερ,
Κιθαρίστρας ή ντράμερ,
Κιθαρίστας ή ντράμερ….κλπ Του Γιάννη Γιοκαρίνη… θυμάστε; με την αξέχαστη Ευλαμπία του… και δικό του και το επόμενο:
Γ) «Κάθε χιλιόμετρο αλλάζει κι ο καιρός,
Την μία ασταθής, την άλλη σταθερός,
Αλλάζει κι η αγάπη μας ρυθμό και μουσική,
Την μια στο τέλος είμαστε, την άλλη…στην αρχή».
Αυτό το τελευταίο για τους …πηγμένους της Κηφισίας εν ώρα αιχμής…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Να και τα παντελώς άσχετα μεταξύ τους, κολλήματά μου του τελευταίου καιρού:
Α) «Ε, αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και με κοίταζες…
ε, αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και δεν μίλαγες…
παίρνω μια κιθάρα, χαρτί και μολύβι,
στον καναπέ εσύ, κάτι ψιθυρίζεις,
κιθάρα μαγνητόφωνο και στρογγυλό τραπέζι,
σε πήρε ο ύπνος μάτια μου, κι η έμπνευσή μου παίζει….»
Είναι παλιό του Βαγγέλη Γερμανού, ξέρω τους στίχους, δυστυχώς όχι και τον τίτλο.
Β) «Κιθαρίστας ή ντράμερ,
Κιθαρίστρας ή ντράμερ,
Κιθαρίστας ή ντράμερ….κλπ Του Γιάννη Γιοκαρίνη… θυμάστε; με την αξέχαστη Ευλαμπία του… και δικό του και το επόμενο:
Γ) «Κάθε χιλιόμετρο αλλάζει κι ο καιρός,
Την μία ασταθής, την άλλη σταθερός,
Αλλάζει κι η αγάπη μας ρυθμό και μουσική,
Την μια στο τέλος είμαστε, την άλλη…στην αρχή».
Αυτό το τελευταίο για τους …πηγμένους της Κηφισίας εν ώρα αιχμής…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Ok, dear,
see u there!
So mote it be,
Elanor/Giteana
see u there!
So mote it be,
Elanor/Giteana
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Αμαλία, θα έλεγα πως μάλλον μπερδεύτηκα διαβάζοντας τελικά τα τόπικς...γιατί ναι μεν, αναφέρουν όλα πράγματα τα οποία θα ήθελα να συζητήσω, και ειδικότερα το τόπικ με τίτλο αναδρομή (στο οποίο νομίζω το τελευταίο σχόλιο ήταν δικό σου), αλλά πρόσεξα πως η συμμετοχή σταματά κάπου στο τέλος του 2002...
Τον Γιώργο τον Κυπριωτάκη παρεπιμπτόντως, τον γνωρίζω προσωπικά κι έχω τις καλύτερες εντυπώσεις. Με βοήθησε πάρα μα πάρα πολύ..
Για δώσε μου λοιπόν τα φώτα σου...να το συνεχίσουμε εδώ το τόπικ, ή να παω και να ξανανοίξω κάποιο απο τα παλαιότερα;
May the light be with you,
so mote it be,
Elanor/Giteana
Τον Γιώργο τον Κυπριωτάκη παρεπιμπτόντως, τον γνωρίζω προσωπικά κι έχω τις καλύτερες εντυπώσεις. Με βοήθησε πάρα μα πάρα πολύ..
Για δώσε μου λοιπόν τα φώτα σου...να το συνεχίσουμε εδώ το τόπικ, ή να παω και να ξανανοίξω κάποιο απο τα παλαιότερα;
May the light be with you,
so mote it be,
Elanor/Giteana
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Σ’ ευχαριστώ πολύ Αμαλία.
Θα κοιτάξω τα λινκς, και θα πράξω ανάλογα!
May the light be with you,
So mote it be!
Elanor/Giteana
Θα κοιτάξω τα λινκς, και θα πράξω ανάλογα!
May the light be with you,
So mote it be!
Elanor/Giteana
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Καλησπέρα και πάλι.
Δυστυχώς δεν είδα την εκπομπή παρά φευγαλέα και μάλιστα ήμουν σε ξένο σπίτι, κι έτσι δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για το θέμα. Παρόλα αυτά, αν είδα καλά ήταν παρών στην εκπομπή ο κος Γιώργος Βουλούκος, ο οποίος είναι ένας από τους παλαιότερους, παλαίμαχους θα μπορούσα να πω στον χώρο αυτό και ασχολείται εδώ και πάρα πολλά χρόνια με αναδρομές. Η πείρα του είναι τεράστια. Μια από τις αποκαλύψεις του κου Βουλούκου ήταν και το μέντιουμ/διάμεσο κυρία Κικίδου, η οποία νομίζω έχει πεθάνει πριν λίγα χρόνια, αλλά στην περίοδο μετά την δεκαετία του εξήντα μεσουρανούσε κυριολεκτικά, και είναι γνωστή για τις πάμπολλες συνεργασίες της με την ελληνική αστυνομία στην εξιχνίαση εγκλημάτων…
Τέλος πάντων όμως, αυτό είναι άλλο πανέρι με σταφύλια.
Πρέπει όμως να πω πως το βιντεάκι που είδα (πέτυχα εκεί που η υποτιθέμενη υπνωτισμένη ήταν σε αναδρομή), μου φάνηκε…κάπως, ρε παιδί μου.
Δεν ξέρω γιατί, ίσως έφταιγε το αποσπασματικό του θέματος, και δεν θέλω να θίξω τον προαναφερόμενο κύριο Βουλούκο, ίσα-ίσα που εκτιμώ την προσφορά του, όμως πώς να το πω…κάτι δεν μου έστρωνε καλά.
Εσείς που είδατε την εκπομπή ίσως να έχετε να σχολιάσετε κάτι περισσότερο.
Πάντως, το θέμα μας δεν είναι καθεαυτό η εκπομπή του αξιότιμου και φίλτατου κυρίου Χαρδαβέλλα που έχει βαλθεί τελευταίως να ξετρυπώσει κάθε τι….μεταφυσικό…
Το θέμα μας είναι οι προηγούμενες ζωές…
Κατά αρχήν φίλε Κώστα, μην σκεφτείς έτσι αβασάνιστα να πας να κάνεις αναδρομή…δεν είναι σαν να πηγαίνεις να αγοράσεις τσιγάρα από το περίπτερο. Μην πας δηλαδή από καθαρή περιέργεια και μόνο. Φρόντισε να ψάξεις πολύ καλά το θέμα, να ενημερωθείς, να διαβάσεις όσο μπορείς πάνω σ’ αυτό, και το κυριότερο, να αναρωτηθείς γιατί θέλεις να την κάνεις.
Πιστεύω πως δεν είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίζεται ελαφρά, χωρίς να έχω καμία πρόθεση να σε προσβάλλω. Ξέρω πρόσωπα που πήγαν «έτσι για την πλάκα τους», ή από περιέργεια, ή ακόμα επειδή είναι λεει της μόδας. Σε βεβαιώ πως τα αποτελέσματα είναι …φτωχά.
Επιπλέον, θα πρέπει να γνωρίζεις όσο καλύτερα γίνεται αυτόν που θα σου κάνει την αναδρομή, να μπορείς να τον εμπιστευτείς σχεδόν απόλυτα…είναι υπεύθυνος για τα μονοπάτια που θα τραβήξει η ψυχή και ο νους σου εκείνη την ώρα…πρέπει να ξέρει πως θα χειριστεί το ζήτημα, να ξέρει πώς να σε στηρίξει, πώς να σε βγάλει από δύσκολα ίσως μονοπάτια…με δυο λόγια, πρέπει να ξέρει τι του γίνεται.
Και είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι παίζει μεγάλος τσαρλατανισμός σ’ αυτά τα θέματα..
Κατ’ εμέ λοιπόν, τα σημαντικά στοιχεία μιας απόπειρας αναδρομής είναι τα ακόλουθα:
1. Ενημέρωση επί του θέματος.
2. Να έχει κατασταλάξει κάποιος στο ποια είναι η ανάγκη που τον ωθεί να το κάνει.
3. Να έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον «οδηγό» του.
4. Και τέλος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, να είναι προετοιμασμένος για μια εμπειρία η οποία ίσως να του αλλάξει την ζωή.
Αυτά από μένα, και από την δική μου πείρα επί του ζητήματος. Είμαι ανοιχτή στις ερωτήσεις σας, και πολύ θα ήθελα αν κάποιος φίλος έχει περαιτέρω γνώσεις στο ζήτημα, να τις μοιραστεί μαζί μας.
(Υ.Γ. Φίλε Κώστα και φίλε-φίλη {φίλη φαντάζομαι} simoril, είμαι γυναίκα).
May the light be with you,
So mote it be.
Elanor/Giteana.
Δυστυχώς δεν είδα την εκπομπή παρά φευγαλέα και μάλιστα ήμουν σε ξένο σπίτι, κι έτσι δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για το θέμα. Παρόλα αυτά, αν είδα καλά ήταν παρών στην εκπομπή ο κος Γιώργος Βουλούκος, ο οποίος είναι ένας από τους παλαιότερους, παλαίμαχους θα μπορούσα να πω στον χώρο αυτό και ασχολείται εδώ και πάρα πολλά χρόνια με αναδρομές. Η πείρα του είναι τεράστια. Μια από τις αποκαλύψεις του κου Βουλούκου ήταν και το μέντιουμ/διάμεσο κυρία Κικίδου, η οποία νομίζω έχει πεθάνει πριν λίγα χρόνια, αλλά στην περίοδο μετά την δεκαετία του εξήντα μεσουρανούσε κυριολεκτικά, και είναι γνωστή για τις πάμπολλες συνεργασίες της με την ελληνική αστυνομία στην εξιχνίαση εγκλημάτων…
Τέλος πάντων όμως, αυτό είναι άλλο πανέρι με σταφύλια.
Πρέπει όμως να πω πως το βιντεάκι που είδα (πέτυχα εκεί που η υποτιθέμενη υπνωτισμένη ήταν σε αναδρομή), μου φάνηκε…κάπως, ρε παιδί μου.
Δεν ξέρω γιατί, ίσως έφταιγε το αποσπασματικό του θέματος, και δεν θέλω να θίξω τον προαναφερόμενο κύριο Βουλούκο, ίσα-ίσα που εκτιμώ την προσφορά του, όμως πώς να το πω…κάτι δεν μου έστρωνε καλά.
Εσείς που είδατε την εκπομπή ίσως να έχετε να σχολιάσετε κάτι περισσότερο.
Πάντως, το θέμα μας δεν είναι καθεαυτό η εκπομπή του αξιότιμου και φίλτατου κυρίου Χαρδαβέλλα που έχει βαλθεί τελευταίως να ξετρυπώσει κάθε τι….μεταφυσικό…
Το θέμα μας είναι οι προηγούμενες ζωές…
Κατά αρχήν φίλε Κώστα, μην σκεφτείς έτσι αβασάνιστα να πας να κάνεις αναδρομή…δεν είναι σαν να πηγαίνεις να αγοράσεις τσιγάρα από το περίπτερο. Μην πας δηλαδή από καθαρή περιέργεια και μόνο. Φρόντισε να ψάξεις πολύ καλά το θέμα, να ενημερωθείς, να διαβάσεις όσο μπορείς πάνω σ’ αυτό, και το κυριότερο, να αναρωτηθείς γιατί θέλεις να την κάνεις.
Πιστεύω πως δεν είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίζεται ελαφρά, χωρίς να έχω καμία πρόθεση να σε προσβάλλω. Ξέρω πρόσωπα που πήγαν «έτσι για την πλάκα τους», ή από περιέργεια, ή ακόμα επειδή είναι λεει της μόδας. Σε βεβαιώ πως τα αποτελέσματα είναι …φτωχά.
Επιπλέον, θα πρέπει να γνωρίζεις όσο καλύτερα γίνεται αυτόν που θα σου κάνει την αναδρομή, να μπορείς να τον εμπιστευτείς σχεδόν απόλυτα…είναι υπεύθυνος για τα μονοπάτια που θα τραβήξει η ψυχή και ο νους σου εκείνη την ώρα…πρέπει να ξέρει πως θα χειριστεί το ζήτημα, να ξέρει πώς να σε στηρίξει, πώς να σε βγάλει από δύσκολα ίσως μονοπάτια…με δυο λόγια, πρέπει να ξέρει τι του γίνεται.
Και είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι παίζει μεγάλος τσαρλατανισμός σ’ αυτά τα θέματα..
Κατ’ εμέ λοιπόν, τα σημαντικά στοιχεία μιας απόπειρας αναδρομής είναι τα ακόλουθα:
1. Ενημέρωση επί του θέματος.
2. Να έχει κατασταλάξει κάποιος στο ποια είναι η ανάγκη που τον ωθεί να το κάνει.
3. Να έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον «οδηγό» του.
4. Και τέλος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, να είναι προετοιμασμένος για μια εμπειρία η οποία ίσως να του αλλάξει την ζωή.
Αυτά από μένα, και από την δική μου πείρα επί του ζητήματος. Είμαι ανοιχτή στις ερωτήσεις σας, και πολύ θα ήθελα αν κάποιος φίλος έχει περαιτέρω γνώσεις στο ζήτημα, να τις μοιραστεί μαζί μας.
(Υ.Γ. Φίλε Κώστα και φίλε-φίλη {φίλη φαντάζομαι} simoril, είμαι γυναίκα).
May the light be with you,
So mote it be.
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Καλησπέρα σε όλους.
Έχει κανείς ασχοληθεί με το θέμα των προηγούμενων ζωών, και με τις αναδρομές;
Δεν ξέρω αν είχε ανοίξει στο παρελθόν ξανά τέτοιο θέμα στο esoterica (είναι και τεράστιο, που να το ψάξω όλο!), αλλά ακόμα κι έτσι, θα με ενδιέφερε να ακούσω τις απόψεις σας.
Προσωπικά, ασχολούμαι εδώ και χρόνια με το θέμα, έχοντας διαβάσει σχεδόν ό,τι κυκλοφορεί σε έντυπο υλικό. Εκτός αυτού όμως, έχω και προσωπική εμπειρία, την οποία θα ήθελα να σας παραθέσω αργότερα.
Περιμένω ν’ ακούσω τις απόψεις σας.
May the light be with you,
So mote it be,
Elanor / Giteana.
Έχει κανείς ασχοληθεί με το θέμα των προηγούμενων ζωών, και με τις αναδρομές;
Δεν ξέρω αν είχε ανοίξει στο παρελθόν ξανά τέτοιο θέμα στο esoterica (είναι και τεράστιο, που να το ψάξω όλο!), αλλά ακόμα κι έτσι, θα με ενδιέφερε να ακούσω τις απόψεις σας.
Προσωπικά, ασχολούμαι εδώ και χρόνια με το θέμα, έχοντας διαβάσει σχεδόν ό,τι κυκλοφορεί σε έντυπο υλικό. Εκτός αυτού όμως, έχω και προσωπική εμπειρία, την οποία θα ήθελα να σας παραθέσω αργότερα.
Περιμένω ν’ ακούσω τις απόψεις σας.
May the light be with you,
So mote it be,
Elanor / Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Εδώ Giteana.
Προς τον φίλο Νταβέλη και τα υπόλοιπα μέλη.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δεν μπορούσα με κανέναν τρόπο να μπω ξανά στα φόρουμ με τον νικ μου…δεν μου αναγνώριζε ούτε το νικ, ούτε το password. Κι έτσι, αναγκάστηκα να κάνω καινούρια εγγραφή με νέο νικ.
Πολύ λυπήθηκα, γιατί το νικ μου το κουβαλώ χρόνια και δεν το αλλάζω, αλλά δεν πειράζει…Θα με συνηθίσετε (κι εγώ το ίδιο), σαν Έλανορ φαντάζομαι.
Σας χαιρετώ όλους.
May the light be with you, so mote it be.
Elanor/giteana
Προς τον φίλο Νταβέλη και τα υπόλοιπα μέλη.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δεν μπορούσα με κανέναν τρόπο να μπω ξανά στα φόρουμ με τον νικ μου…δεν μου αναγνώριζε ούτε το νικ, ούτε το password. Κι έτσι, αναγκάστηκα να κάνω καινούρια εγγραφή με νέο νικ.
Πολύ λυπήθηκα, γιατί το νικ μου το κουβαλώ χρόνια και δεν το αλλάζω, αλλά δεν πειράζει…Θα με συνηθίσετε (κι εγώ το ίδιο), σαν Έλανορ φαντάζομαι.
Σας χαιρετώ όλους.
May the light be with you, so mote it be.
Elanor/giteana