- Ασκητική ΙΙ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Και ιδίως όταν αυτός ο κάποιος είναι τόσο ευαίσθητος όπως εσύ. Πάντα όταν βλέπω τόσο δυναμικούς ανθρώπους φοβάμαι τον ευαίσθητο εαυτό τους, προσπαθώ λοιπόν να τους πω κάποια από τα λάθη που έχω κάνει για να κάνουν πιό προσεκτικά βήματα και να υπάρχει στο βάθος του μυαλού τους και μιά εμπειρία από κάποιον άλλον.
Αυτό το ΄΄καμπανάκι ''είναι που εγείρει τον κοιμησμένο.
Σχετικά με τα ''κοψίματα''εννοούσα οτι αν τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας [ΑΝ], δεν μας επηρρεάζουν απ΄'οπου κιάν είναι.
quote:
Όλα προσωπική υπόθεση είναι γι΄αυτό δεν καταλαβαίνουμε τι λέει ο άλλος. Την ώρα που μιλάει εμείς σκεφτόμαστε τα προσωπικά μας θέλω και δεν ακούμε. Γι΄αυτό προσπάθησα με άλλον, για να είμαι εκεί την ώρα που μιλάει και όχι στα προσωπικά μου, δεν τα κατάφερα καλά αλλά θα ξαναπροσπαθήσω
Εγώ εννοούσα οτι την ''άσκηση''δεν μπορούμε να την κάνουμε συνεταιρικα γιατί οτι γίνεται είναι μόνο στή δική μας σκέψη.
Δες! τι δύσκολο είναι να συννενοηθούμε για δυό προτάσεις αν και έχουμε όλη την καλή διάθεση!!
Ας μην απελπιζόμαστε.
Πλύσιμο πιάτων
Παίρνω τον βραστήρα και ανοίγω το καπάκι του(εδώ και αρκετό καιρό με δυσκολεύει στο άνοιγμα, μάλλον πρέπει να πάρω έναν καινούργιο)
Παρατηρώ ότι μέσα έχει πιάσει άλατα (πρέπει να τον καθαρίσω, αλλά και πάλι γιατί αφού τον χρησιμοποιώ μόνο για πλύσιμο πιάτων)
Τον βάζω κάτω από την βρύση και την ανοίγω (δεν θέλω να τρέξει νερό στο εξωτερικό του βαριέμαι να το καθαρίζω πριν τον ξαναβάλω στη βάση του)
Ακούω το νερό να τρέχει (κάνει πολύ ζέστη στην Αθήνα, τι καλά να ήμουν σε μιά παραλία να έκανα βουτιές)
Παρατηρώ τον δείκτη ύψους του νερού, ένα ασημένιο μπαλάκι(δεν ανεβαίνει αμέσως, έχει αρχίσει να τα φτύνει, ε και τι έγινε αφού ξέρω πόσο νερό πρέπει να βάλω, ακόμα και όταν βάζω περισσότερο δεν γίνεται κάτι)
Τον κλείνω και τον βάζω στην βάση του, πατάω το κουμπί για να ανάψει(θα ακούσω τον χαρακτηριστικό θόρυβο που κάνει όταν το νερό είναι έτοιμο δεν χρειάζεται να τον παρακολουθώ)
Ας βάλω τραγούδια (όταν ακούω κάτι δεν σκέφτομαι, δεν θέλω να σκέφτομαι, πονάει το κεφάλι μου εδώ και 2 μέρες, δεν θα με κάνει αυτό ότι θέλει, θα το κάνω εγώ)
Έγινε το νερό (άκουσα το νερό που έβραζε και αμέσως τον θόρυβο που κάνει όταν σβήνει ο βραστήρας)
Ας πάω να πλύνω τα πιάτα (βαριέμαι αλλά δεν μπορώ να τα βλέπω μέσα στον νεροχύτη, μάλλον μπορώ αλλά είπα ότι θα κάνω και την άσκηση, αρκετά το τράβηξα, αφού το είπα θα το κάνω)
Βάζω γάντια (το νερό καίει δεν θέλω να καώ, τι καλά να έπλενα τώρα τα πιάτα με κρύο νερό θα το ένοιωθα να τρέχει πάνω στα χέρια μου και θα ήταν μιά πηγή δροσιάς, ουφ τι ζέστη και αυτή, τα πιάτα δεν καθαρίζουν με κρύο)
Έχει ένα τραγούδι που μου αρέσει (να πάρει η ευχή με αυτή την ασκητική, δεν μπορώ να τραγουδήσω θα το ξαναβάλω όταν τελειώσω, θα έχω και τον Deva να λέει για την άσκηση, ήθελα να ήξερα τι θα βγάλουμε ως συμπέρασμα)
Καίει αρκετά το νερό (αρχίζω να ζεσταίνομαι περισσότερο)
Οι κινήσεις μου γίνονται πιό γρήγορες (να τελειώσω για να πιώ νερό)
Άρχισα από τα ποτήρια, έσπασα ένα (δεν το έπιασα καλά μου γλύστρισε από τα χέρια, τώρα πρέπει να σταματήσω να το πετάξω στα σκουπίδια, πολύ λεία είναι, δεν μου αρέσει ότι είναι λείο δεν έχω τον έλεγχο θέλει να το πιάσεις με προσοχή, προτιμώ τις κατσαρόλες)
Συνέχισα με τα πιάτα (ευτυχώς δεν έχω πολλά, λεία και αυτά θα πρέπει να προσέξω περισσότερο, αυτό το μπλέ μου αρέσει σπάει η ασπρίλα)
Σειρά έχουν οι κατσαρόλες (ωραία τελείωσα με τα επικίνδυνα θα πάω στα εύκολα, νοιώθεις το βάρος όταν τα πιάνεις και έχουν και προεξοχές για καλύτερο έλεγχο, μου αρέσει όταν χρησιμοποιώ το σφουγγάρι από την άγρια πλευρά του είμαι σίγουρη ότι αυτό που καθαρίζω θα καθαρίσει σωστά)
Τώρα τα πηρούνια, κουτάλια (αυτό το σημείο μου αρέσει γιατί το πλύσιμο τελειώνει, ωραία θα βγάλω τα γάντια και θα δροσιστούν τα χέρια μου από το κρύο νερό)
Αυτό ήταν (ευτυχώς γιατί δεν μπορώ άλλο τη ζέστη, τι καλά θα πλύνω τα χέρια μου, τα γάντια μου φαίνεται ότι πάντα λερώνουν τα χέρια)
Κοιτάω ακόμα μιά φορά τα στοιβαγμένα πιάτα (ελπίζω να μην πέσουν όλα μαζί από το βάρος που έχουν οι κατσαρόλες, δεν μπορώ να τα ξαναπλύνω)
Κάθομαι ανάβω τσιγάρο (είμαι περίεργη τι θα μου γράψει ο Deva για την άσκηση, δεν έχω καταλάβει ακόμα ποιό θα είναι το αποτέλεσμα, ανάθεμα και αν καταλαβαίνω τα μισά από όσα γράφει, μάλλον να τα εκτυπώσω να τα ξαναδιαβάσω)
Για μένα ήταν η άσκηση ο άλλος δεν ήξερε ότι εγώ έκανα κάποια άσκηση εκείνη την στιγμή.
Προσπάθησα να κάνω και τον άνθρωπο που μιλούσα να είναι στο παρόν και όχι να βγάζει τα διάφορα "εγώ" του, προσπάθησα να τον κάνω να στραπατσάρει την εικόνα που είχε για τον εαυτό του, όπως προσπαθούσα να το κάνω και εγώ.
Δεν βγήκε κάποιο αποτέλεσμα, τώρα τι πήγε λάθος δεν ξέρω να σου πω, μπορεί να μην ήταν σωστός ο τρόπος μου.
quote:
Για μένα ήταν η άσκηση ο άλλος δεν ήξερε ότι εγώ έκανα κάποια άσκηση εκείνη την στιγμή.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Να θυμάστε, πως αν κάποιος άλλος παρατηρήσει σε σας κάτι την ώρα που εσείς κάνετε την εργασία, ας σας πάρει χαμπάρι δηλ, τότε σημαίνει πως κάτι δεν πάει καλά, πως κάτι δεν κάνετε σωστά...
Περιγράφω την 2η ‘’άσκηση’’.Ξεκίνησα να πάω στην πλατεία κοντά στο σπίτι μου περνώντας μέσα από ένα άλσος που είναι απέναντι του.
Κλείδωσα την πόρτα .Ο θόρυβος των κλειδιών ήταν δυσάρεστος.
Ο διάδρομος μου φάνηκε πιο μακρύς απ’ότι συνήθως και πιο πληκτικός.
Το ασανσέρ ήταν σκονισμένο και το πάτωμα είχε γινει γκρί από καφέ.
Όταν βγήκα έξω είδα ότι τα φυτά στα παρτέρια είχαν μεγαλώσει πολύ και κοντεύανε
να τα σκεπάσουν.
Το συρματόπλεγμα μεταξύ του δρόμου και του άλσους είχε σκουριάσει και επάνω του ήταν διάφορα φύλλα και αράχνες.
Τα πεύκα στο άλσος είχαν αραιώσει τις βελόνες τους.Μου γεννήθηκε η επιθυμία να τα ζωγραφίσω.
Οι κορμοί τους ήταν άγριοι και έγερναν προς την δύση.
Οι κάμπιες είχαν ελαττωθεί από τον περασμένο μήνα.
Κάτω στο έδαφος είχε βελόνες ,σκουπιδάκια,άσχημες πέτρες και μερικά πουλιά που έψαχναν για σπόρους. Το χορτάρι είχε όλο ξεραθεί.
Ένα κουτί αναψυκτικού ήταν αριστερά μου κι’ένας ξερός κορμός φάνταζε μαύρος πίσω από ένα παγκάκι που ήθελε βάψιμο.
Μου δημιουργήθηκε μια αίσθηση θλιβερή.
Προσπάθησα να αφαιρέσω το συναίσθημα από την παρατήρηση αλλά δεν τα κατάφερα.
Ο περιπτεράς μου έδωσε τα τσιγάρα μου μόλις με είδε χωρίς να με ρωτήσει ποια
μάρκα θέλω. Μού φάνηκε περίεργο να θυμάται τι καπνίζει ο καθένας.
Αρχισε να μού μιλάει για την ζέστη.Μου απέσπασε την προσοχή .Το θλιβερό συναίσθημα έφυγε.
Στην επιστροφή παρατηρούσα τον εαυτό μου.
Η αίσθηση του βάρους μου , ήταν διπλάσια,τα πόδια μου κινιόταν πιο αργά σαν μολύβια.
Τα χέρια μου ΄,όταν συγκεντρώθηκα σ’αυτά άρχισαν να ζεσταίνονται στις παλάμες και να μουδιάζουν στις άκρες των δακτύλων.
Είχα την εντύπωση ότι κάτι με τραβάει προς τα κάτω.
Αρχισα να ενοχλούμαι και συνειδητοποίησα ότι έσφιγγα τα δόντια μου και ότι περπάταγα πολύ αργά, στην προσπάθεια να συγκεντρωθώ.
Προσπάθησα να χαλαρώσω με την αναπνοή αλλά δεν έγινε τίποτα.
Αρχισα να περπατάω πιο γρήγορα και η αίσθηση βάρους έφυγε.
Ότι κι άν έκανα δεν μπόρεσα ν’ αδειάσω το μυαλό μου ,ακόμα και συγκεντρωμένη κάπου σκεφτόμουν την συγκέντρωση.
Εκανα το διπλάσιο χρόνο να πάω και να έρθω.
Αυτές τις ημέρες παρατηρούσα τον εαυτό μου και τις κινήσεις μου όσο μπορούσα.
Οσο πιο πολύ τον παρατηρούσα τόσο πιο πολύ ξένος μου φαινόταν.
Όταν συγκεντρωνόμουν στα χέρια μου οι κινήσεις μου γινόταν πιο σταθερές, πιο ωραίες ,και πιο ρυθμισμένες.
Τα χέρια μου κινιόταν πιο κομψά αλλά ήταν σαν να κινούνται από μόνα τους.
Μόλις αποσπούσα την προσοχή μου οι κινήσεις μου ήταν πιο νευρικές.
Κάθισα στον υπολογιστή να γράψω.Είμαι σε ένα μεγάλο χώρο με έντονα χρώματα.
Παρατηρώντας τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο ,έγινε πάλι το ίδιο.
Οσο πιο πολύ συγκεντρώνομαι τόσο πιο σταθερά αλλά πιο αργά γράφω.
Μου αρέσει η αίσθηση των πλήκτρων στα δάκτυλα μου.,καθώς και ο ήχος που κάνει.
Πληκτρολογώ και συγχρόνως σκέφτομαι τι γράφω και ακούω και μουσική [επειδή με χαλαρώνει].
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.
Στο δάσος δεν λειτουργούσαν όλες οι αισθήσεις μου το ίδιο. Για να ενεργοποιήσω περισσότερο την όραση για την παρατήρηση έβαλα πίσω την όσφρηση και την ακοή χωρίς να το θέλω.
Στο τέλος υπήρξε μια αίσθηση ‘’στάσης του χρόνου’’
Δηλαδή πήγα και ήρθα έχοντας παρατηρήσει ‘’κάπως ‘’ τι έβλεπα χωρίς να έχω μυρίσει τίποτα με τόσα πεύκα ,και ο μόνος ήχος που θυμάμαι ήταν από ένα αυτοκίνητο που πέρασε πιο κάτω.
Για να βεβαιωθώ ότι δεν έκανα λάθος ξαναβγήκα έξω και τότε άκουσα και τον αέρα και τα τζιτζίκια και τα πουλιά που κελαηδούσαν.
Ο χρόνος ήταν σαν να είχε ΄΄παγώσει’’ πρίν.
Όταν παρατηρούσα τον εαυτό μου και το βάρος , πρέπει να ήμουν σαν υπνωτισμένη ,λαμβάνοντας υπ΄όψιν και την έκφραση ,του μοναδικού ανθρώπου που συνάντησα, όταν με κοίταξε.
Deva μήπως ξέρεις τι ακριβώς έγινε?
Γίνεται να λειτουργούν όλες οι αισθήσεις ? Και αν, ναι, πως?.
Το αποτέλεσμα της συγκέντρωσης στα χέρια μου ,μού άρεσε αλλά είναι δυνατό να δρούμε τόσο συγκεντρωμένοι και συγχρόνως να αντιλαμβανόμαστε τον χώρο .να κινούμαστε γρήγορα και να σκεφτόμαστε και τι άλλο έχουμε να κάνουμε?
Πάντα κινούμε μηχανικά και συγχρόνως σκέφτομαι τι δουλειές έχω να κάνω[δουλεύω πολύ και χωρίς ωράριο].
Μου ήταν δύσκολο να συγκεντρωθώ σε ένα μόνο πράγμα και δεν είμαι σίγουρη αν έγινε, ή αν απωθούσα τις σκέψεις που ξεφυτρώναν.
Ποιο ακριβώς είναι το όφελος του να μην στρέφεται η προσοχή μας σε πολλά πράγματα συγχρόνως?
Εχει σχέση η κατανάλωση καφέδων και τσιγάρων με την προσοχή και την τροπή της?
Κάτι που με ενόχλησε είναι το εξής: Σε γενικές γραμμές μου αρέσει η ένταση και η δράση αλλά για να κάνω την ‘’άσκηση’’έπρεπε να κατεβάσω τους τόνους όσο πιο πολύ γινόταν και να μην χρησιμοποιήσω και την φαντασία .
Ενιωσα πίεση.
Γιατί έγινε ?
Γιατί ένιωσα έτσι το σώμα μου?
Εχει σχέση ή βαρύτητα ή η ταχύτητα?
Τελευταία ερώτηση ,για την ώρα.
Θα ήθελα να μου εξηγήσεις το νόημα αυτής της ΄΄άσκησης’’.
.Δηλαδή τι ακριβώς προσπαθούμε να πετύχουμε και πως πρέπει να γίνει αυτό?
Σε χαιρετώ
Περιγράφω την 2η ‘’άσκηση’’.Ξεκίνησα να πάω στην πλατεία κοντά στο σπίτι μου περνώντας μέσα από ένα άλσος που είναι απέναντι του.
Κλείδωσα την πόρτα .Ο θόρυβος των κλειδιών ήταν δυσάρεστος.
Ο διάδρομος μου φάνηκε πιο μακρύς απ’ότι συνήθως και πιο πληκτικός.
Το ασανσέρ ήταν σκονισμένο και το πάτωμα είχε γινει γκρί από καφέ.
Όταν βγήκα έξω είδα ότι τα φυτά στα παρτέρια είχαν μεγαλώσει πολύ και κοντεύανε
να τα σκεπάσουν.
Το συρματόπλεγμα μεταξύ του δρόμου και του άλσους είχε σκουριάσει και επάνω του ήταν διάφορα φύλλα και αράχνες.
Τα πεύκα στο άλσος είχαν αραιώσει τις βελόνες τους.Μου γεννήθηκε η επιθυμία να τα ζωγραφίσω.
Οι κορμοί τους ήταν άγριοι και έγερναν προς την δύση.
Οι κάμπιες είχαν ελαττωθεί από τον περασμένο μήνα.
Κάτω στο έδαφος είχε βελόνες ,σκουπιδάκια,άσχημες πέτρες και μερικά πουλιά που έψαχναν για σπόρους. Το χορτάρι είχε όλο ξεραθεί.
Ένα κουτί αναψυκτικού ήταν αριστερά μου κι’ένας ξερός κορμός φάνταζε μαύρος πίσω από ένα παγκάκι που ήθελε βάψιμο.
Μου δημιουργήθηκε μια αίσθηση θλιβερή.
Προσπάθησα να αφαιρέσω το συναίσθημα από την παρατήρηση αλλά δεν τα κατάφερα.
Ο περιπτεράς μου έδωσε τα τσιγάρα μου μόλις με είδε χωρίς να με ρωτήσει ποια
μάρκα θέλω. Μού φάνηκε περίεργο να θυμάται τι καπνίζει ο καθένας.
Αρχισε να μού μιλάει για την ζέστη.Μου απέσπασε την προσοχή .Το θλιβερό συναίσθημα έφυγε.
Στην επιστροφή παρατηρούσα τον εαυτό μου.
Η αίσθηση του βάρους μου , ήταν διπλάσια,τα πόδια μου κινιόταν πιο αργά σαν μολύβια.
Τα χέρια μου ΄,όταν συγκεντρώθηκα σ’αυτά άρχισαν να ζεσταίνονται στις παλάμες και να μουδιάζουν στις άκρες των δακτύλων.
Είχα την εντύπωση ότι κάτι με τραβάει προς τα κάτω.
Αρχισα να ενοχλούμαι και συνειδητοποίησα ότι έσφιγγα τα δόντια μου και ότι περπάταγα πολύ αργά, στην προσπάθεια να συγκεντρωθώ.
Προσπάθησα να χαλαρώσω με την αναπνοή αλλά δεν έγινε τίποτα.
Αρχισα να περπατάω πιο γρήγορα και η αίσθηση βάρους έφυγε.
Ότι κι άν έκανα δεν μπόρεσα ν’ αδειάσω το μυαλό μου ,ακόμα και συγκεντρωμένη κάπου σκεφτόμουν την συγκέντρωση.
Εκανα το διπλάσιο χρόνο να πάω και να έρθω.
Αυτές τις ημέρες παρατηρούσα τον εαυτό μου και τις κινήσεις μου όσο μπορούσα.
Οσο πιο πολύ τον παρατηρούσα τόσο πιο πολύ ξένος μου φαινόταν.
Όταν συγκεντρωνόμουν στα χέρια μου οι κινήσεις μου γινόταν πιο σταθερές, πιο ωραίες ,και πιο ρυθμισμένες.
Τα χέρια μου κινιόταν πιο κομψά αλλά ήταν σαν να κινούνται από μόνα τους.
Μόλις αποσπούσα την προσοχή μου οι κινήσεις μου ήταν πιο νευρικές.
Κάθισα στον υπολογιστή να γράψω.Είμαι σε ένα μεγάλο χώρο με έντονα χρώματα.
Παρατηρώντας τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο ,έγινε πάλι το ίδιο.
Οσο πιο πολύ συγκεντρώνομαι τόσο πιο σταθερά αλλά πιο αργά γράφω.
Μου αρέσει η αίσθηση των πλήκτρων στα δάκτυλα μου.,καθώς και ο ήχος που κάνει.
Πληκτρολογώ και συγχρόνως σκέφτομαι τι γράφω και ακούω και μουσική [επειδή με χαλαρώνει].
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.
Στο δάσος δεν λειτουργούσαν όλες οι αισθήσεις μου το ίδιο. Για να ενεργοποιήσω περισσότερο την όραση για την παρατήρηση έβαλα πίσω την όσφρηση και την ακοή χωρίς να το θέλω.
Στο τέλος υπήρξε μια αίσθηση ‘’στάσης του χρόνου’’
Δηλαδή πήγα και ήρθα έχοντας παρατηρήσει ‘’κάπως ‘’ τι έβλεπα χωρίς να έχω μυρίσει τίποτα με τόσα πεύκα ,και ο μόνος ήχος που θυμάμαι ήταν από ένα αυτοκίνητο που πέρασε πιο κάτω.
Για να βεβαιωθώ ότι δεν έκανα λάθος ξαναβγήκα έξω και τότε άκουσα και τον αέρα και τα τζιτζίκια και τα πουλιά που κελαηδούσαν.
Ο χρόνος ήταν σαν να είχε ΄΄παγώσει’’ πρίν.
Όταν παρατηρούσα τον εαυτό μου και το βάρος , πρέπει να ήμουν σαν υπνωτισμένη ,λαμβάνοντας υπ΄όψιν και την έκφραση ,του μοναδικού ανθρώπου που συνάντησα, όταν με κοίταξε.
Deva μήπως ξέρεις τι ακριβώς έγινε?
Γίνεται να λειτουργούν όλες οι αισθήσεις ? Και αν, ναι, πως?.
Το αποτέλεσμα της συγκέντρωσης στα χέρια μου ,μού άρεσε αλλά είναι δυνατό να δρούμε τόσο συγκεντρωμένοι και συγχρόνως να αντιλαμβανόμαστε τον χώρο .να κινούμαστε γρήγορα και να σκεφτόμαστε και τι άλλο έχουμε να κάνουμε?
Πάντα κινούμε μηχανικά και συγχρόνως σκέφτομαι τι δουλειές έχω να κάνω[δουλεύω πολύ και χωρίς ωράριο].
Μου ήταν δύσκολο να συγκεντρωθώ σε ένα μόνο πράγμα και δεν είμαι σίγουρη αν έγινε, ή αν απωθούσα τις σκέψεις που ξεφυτρώναν.
Ποιο ακριβώς είναι το όφελος του να μην στρέφεται η προσοχή μας σε πολλά πράγματα συγχρόνως?
Εχει σχέση η κατανάλωση καφέδων και τσιγάρων με την προσοχή και την τροπή της?
Κάτι που με ενόχλησε είναι το εξής: Σε γενικές γραμμές μου αρέσει η ένταση και η δράση αλλά για να κάνω την ‘’άσκηση’’έπρεπε να κατεβάσω τους τόνους όσο πιο πολύ γινόταν και να μην χρησιμοποιήσω και την φαντασία .
Ενιωσα πίεση.
Γιατί έγινε ?
Γιατί ένιωσα έτσι το σώμα μου?
Εχει σχέση ή βαρύτητα ή η ταχύτητα?
Τελευταία ερώτηση ,για την ώρα.
Θα ήθελα να μου εξηγήσεις το νόημα αυτής της ΄΄άσκησης’’.
.Δηλαδή τι ακριβώς προσπαθούμε να πετύχουμε και πως πρέπει να γίνει αυτό?
Σε χαιρετώ
quote:
Παίρνω τον βραστήρα και ανοίγω το καπάκι του(εδώ και αρκετό καιρό με δυσκολεύει στο άνοιγμα, μάλλον πρέπει να πάρω έναν καινούργιο) κτλ, κτλ
Καλή μου pyramid,
Την ώρα που γράφεις το μήνυμα, δεν παίρνεις κανέναν βραστήρα. Πατάς απλώς πλήκτρα στο πληκτρολόγιό σου.
Οι λεπτομέρειες που παραθέτεις, είναι αρκετά σημαντικές και δείχνουν πως ήσουν αρκετά συνειδητή την στιγμή που έκανες την "άσκηση", ακόμη και σε μια τόσο απλή εργασία όπως είναι το πλύσιμο των πιάτων. Πόσο συνειδητή όμως είσαι όταν γράφεις ένα μήνυμα στο φόρουμ και πατάς το "αποστολή νέας απάντησης" ?
Ξεχνάς το σπουδαιότερο. Ο χρόνος που χρησιμοποιείς στα ρήματα είναι εσφαλμένος στο συγκεκριμένο μήνυμά σου. Δεν είναι ενεστώτας, αλλά αόριστος.
Θα έπρεπε δηλ. να γράψεις, "πήρα τον βραστήρα, άνοιξα το καπάκι του", κτλ, κτλ.
Η στιγμή που πραγματοποίησες την εργασία, ανήκει πια στο παρελθόν, την στιγμή που γράφεις μια απάντηση στο φόρουμ. Ο σωστός χρόνος για να την περιγράψεις είναι ο αόριστος. Μονάχα χρησιμοποιώντας αυτόν τον χρόνο θα μπορούσες να μιλήσεις για ότι έκανες.
Μου δίνεις βέβαια την αφορμή να μιλήσω για κάτι πολύ σημαντικό...
quote:
Όταν παρατηρούσα τον εαυτό μου και το βάρος , πρέπει να ήμουν σαν υπνωτισμένη ,λαμβάνοντας υπ΄όψιν και την έκφραση ,του μοναδικού ανθρώπου που συνάντησα, όταν με κοίταξε.
Deva μήπως ξέρεις τι ακριβώς έγινε?
Τι το "περίεργο" είχε η έκφραση του ανθρώπου που σε κοίταξε, μπορείς να μας πεις ?
Το πιο πιθανό είναι πως μάλλον σε πήρε χαμπάρι, αν σε κοιτούσε περίεργα. Αυτό σημαίνει πως κάτι δεν είχες κάνει σωστά...
quote:
Γίνεται να λειτουργούν όλες οι αισθήσεις ? Και αν, ναι, πως?
Γίνεται, αλλά δεν υπάρχει καθορισμένος τρόπος. Ο τρόπος πρέπει να ανακαλυφθεί απο σένα.
Προς το παρόν, είναι πολύ σημαντικό που ανακάλυψες, πως οι αισθήσεις σου δεν λειτουργούν ταυτόχρονα.
quote:
Το αποτέλεσμα της συγκέντρωσης στα χέρια μου ,μού άρεσε αλλά είναι δυνατό να δρούμε τόσο συγκεντρωμένοι και συγχρόνως να αντιλαμβανόμαστε τον χώρο .να κινούμαστε γρήγορα και να σκεφτόμαστε και τι άλλο έχουμε να κάνουμε?
Αν εννοείς να δρούμε συνέχεια έτσι, δηλ. σε όλη μας την ζωή, ναι, είναι δυνατό. Αλλά ο άνθρωπος που το έχει καταφέρει αυτό, έχει ήδη ενοποιήσει 2 από τα κέντρα του. Το κινητικό με το διανοητικό. Είναι προς το παρόν, απρόσιτος σε μας...
Edited by - Deva_Parinito on 02/08/2005 19:17:08
quote:
Ποιο ακριβώς είναι το όφελος του να μην στρέφεται η προσοχή μας σε πολλά πράγματα συγχρόνως?
Πολλά είναι τα ωφέλη. Ένα από τα πιο απλά, είναι πως έτσι αποφεύγουμε να κάνουμε λάθη...
Edited by - Deva_Parinito on 02/08/2005 19:15:46
quote:
Εχει σχέση η κατανάλωση καφέδων και τσιγάρων με την προσοχή και την τροπή της?
Γιατί μου κάνεις αυτήν την ερώτηση ? Βρήκες τίποτε "πονηρούλα" ? Για πες...
quote:
Κάτι που με ενόχλησε είναι το εξής: Σε γενικές γραμμές μου αρέσει η ένταση και η δράση αλλά για να κάνω την ‘’άσκηση’’έπρεπε να κατεβάσω τους τόνους όσο πιο πολύ γινόταν και να μην χρησιμοποιήσω και την φαντασία .Ενιωσα πίεση.α) Γιατί έγινε ?
α) Γιατί έκανες κάτι που δεν σου άρεσε. Να θυμάσαι όμως, πως όταν σε κάποια "άσκηση" σου συμβαίνει αυτό που λες "ένιωσα πίεση", να την παρατάς αμέσως. Κάνε οτιδήποτε άλλο γουστάρεις, εκτός από την "άσκηση". Παρατώντας την "άσκηση", θα παρατήσεις και την "πίεση"...
Edited by - Deva_Parinito on 02/08/2005 19:43:07
quote:
Στην επιστροφή παρατηρούσα τον εαυτό μου. Η αίσθηση του βάρους μου , ήταν διπλάσια,τα πόδια μου κινιόταν πιο αργά σαν μολύβια. Τα χέρια μου, όταν συγκεντρώθηκα σ’αυτά άρχισαν να ζεσταίνονται στις παλάμες και να μουδιάζουν στις άκρες των δακτύλων. [...]
Σημείωση / Παρατήρηση : Το ρήμα "αρχίζω" είναι πολύ ισχυρό "ενεργειακά". Ετυμολογικά προκύπτει από το μεσν "αρχίζω" < αρχ. "αρχή", που είναι ουσιαστικό, φανερώνει δηλ. ουσία. Θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν πως "εξουδετερώνει" την χρονική αοριστία του "ζεσταίνομαι" και του "μουδιάζω", που αν τα βλέπαμε ξέχωρα (χωρίς το "άρχισαν να") θα μας ήταν δυσκολότερο να καταλάβουμε σε ποιον χρόνο αναφέρονται.
Edited by - Deva_Parinito on 02/08/2005 20:16:43
quote:
Προς το παρόν, είναι πολύ σημαντικό που ανακάλυψες, πως οι αισθήσεις σου δεν λειτουργούν ταυτόχρονα
Πρέπει να έχει ξαναγίνει αλλά οχι τόσο έντονα.
Θα συνεχίσω την παρατήρηση να δω πως γίνεται.
Αυτό παραήταν ...
quote:.
Τι το "περίεργο" είχε η έκφραση του ανθρώπου που σε κοίταξε, μπορείς να μας πεις
Δεν ήταν τόσο η έκφρασή του όσο αυτό που ένιωσα να σκέφτεται
<<Πως περπατάει ετσι αυτή?>>
Μάλλον θα με πήρε χαμπάρι...
quote:
Πολλά είναι τα ωφέλη. Ένα από τα πιο απλά, είναι πως έτσι αποφεύγουμε να κάνουμε λάθη...
Εχεις δίκιο αλλά με ποιό τρόπο μπορεί να γίνει?
quote:
Πολλά είναι τα ωφέλη. Ένα από τα πιο απλά, είναι πως έτσι αποφεύγουμε να κάνουμε λάθη...
Εχεις δίκιο αλλά με ποιό τρόπο μπορεί να γίνει?
quote:
Γιατί μου κάνεις αυτήν την ερώτηση ? Βρήκες τίποτε "πονηρούλα" ? Για πες...
Οταν χρησιμοποιούνται διεγερτικά του Κ.Ν.Σ.η προσοχή μας εντείνεται.
Η καφείνη και η νικοτίνη είναι 2 απο αυτά .Αλλά εγω το σκέφτηκα ανάποδα.
Δηλαδη μήπως όταν είναι κανείς ''ήρεμος'' ελέγχει πιο εύκολα τις κινήσεις του?
Εχει την δύναμη ο νούς να υπερβεί το σώμα?
Και με ποιό τρόπο?