- H Eξίσωση της Ψυχής? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ροή είναι ο,τι θυμάσαι?...Τι κυλά πιό συμπυκνωμένα κι απο το χρόνο μέσα στην ανυπαρξία που εγκλωβίστηκαν οι διαστάσεις?
Πότε η αρχή αναπαρήγαγε τον εαυτό της και πότε άρχισε να μετρά το παιδί?...
Αν αυτό το σώμα κατείλθε μέσω ψυχής, γιατί να έπρεπε να γίνει έτσι?...
Κι αν έγινε έτσι...για πιο λόγο έγινε όπως έγινε?...
Και...ποιός μπορεί αληθινά να ακολουθήσει το μονοπάτι που δεν έχει δρόμο προς αυτό?...
Σφιχταγκαλιασμένα είδωλα δομούν την επόμενη στιγμή?...10 δεύτερα πριν την απογείωση?...
Ή μήπως η στιγμή προυπάρχει πέρα...στο μονοπάτι δίχως δρόμο?
Όλη αυτή η ουσία...τρέχει μέσα μου και αναπλάθει αυτό που πάω κάθε στιγμή να προσεγγίσω...προσπαθεί να φύγει απο εμέ, όσο ποτέ προσπάθησα να το αγγίξω...
Είναι όλες αυτές οι νότες που χτυπιούνται ηχηρά στ' αυτιά μου?
Ειναι η ανυπαρξία του χρόνου που δε μπορείς να κατανοήσεις?...
Βρέθηκα μέσα στο σώμα μου θυμάμαι, κάποτε.
Έκτοτε, οι κύκλοι επαναλαμβάνονται...που οδηγούν?...
Ποιός θα το πεί?
Γιατί να το πεί?...Μπορεί να το πεί?...
Αν μείνω πιστός στην άχρονη ουσία, θα με αφήσει να μεταλλαχθώ μέσα της?
Είμαι εγώ...αγγίζω το πρόσωπό μου...αγγίζω τα μόρια απο τα οποία αποτελούμαι.
Είμαι στ' αλήθεια Εγώ, ή είμαι αυτό που βλέπω για μένα?...
Αν μπορούσα να "δω" αλλιώς, ίσως έπιανα ένα λεπτόρευστο ζελοειδές πρόσωπο που αναπνέει στο χώρο και στο χρόνο και αλλάζει σύσταση.
Τότε, όλα τα μόρια που με απαρτίζουν, θα μάκραιναν στο χρόνο σαν χαχανητά που γελούν ειρωνικά και χάνονται στο μυαλό μου, καθώς το χέρι θα τα τραβούσε, προσπαθώντας να γίνει αυτό που δε μπορεί να χωρέσει μέσα του...
Τελικά...ο σκοπός πρέπει να είναι αυτός...
Δε μπορείς να μιλήσεις γι' αυτό, δε μπορείς να το ακούσεις, δε μπορείς να το δείς, δε μπορείς να το αγγίξεις, δε μπορείς να το σκεφτείς...
Μόνο να ΕΙΣΑΙ όπως και αυτό ΕΙΝΑΙ...
Πότε η αρχή αναπαρήγαγε τον εαυτό της και πότε άρχισε να μετρά το παιδί?...
Αν αυτό το σώμα κατείλθε μέσω ψυχής, γιατί να έπρεπε να γίνει έτσι?...
Κι αν έγινε έτσι...για πιο λόγο έγινε όπως έγινε?...
Και...ποιός μπορεί αληθινά να ακολουθήσει το μονοπάτι που δεν έχει δρόμο προς αυτό?...
Σφιχταγκαλιασμένα είδωλα δομούν την επόμενη στιγμή?...10 δεύτερα πριν την απογείωση?...
Ή μήπως η στιγμή προυπάρχει πέρα...στο μονοπάτι δίχως δρόμο?
Όλη αυτή η ουσία...τρέχει μέσα μου και αναπλάθει αυτό που πάω κάθε στιγμή να προσεγγίσω...προσπαθεί να φύγει απο εμέ, όσο ποτέ προσπάθησα να το αγγίξω...
Είναι όλες αυτές οι νότες που χτυπιούνται ηχηρά στ' αυτιά μου?
Ειναι η ανυπαρξία του χρόνου που δε μπορείς να κατανοήσεις?...
Βρέθηκα μέσα στο σώμα μου θυμάμαι, κάποτε.
Έκτοτε, οι κύκλοι επαναλαμβάνονται...που οδηγούν?...
Ποιός θα το πεί?
Γιατί να το πεί?...Μπορεί να το πεί?...
Αν μείνω πιστός στην άχρονη ουσία, θα με αφήσει να μεταλλαχθώ μέσα της?
Είμαι εγώ...αγγίζω το πρόσωπό μου...αγγίζω τα μόρια απο τα οποία αποτελούμαι.
Είμαι στ' αλήθεια Εγώ, ή είμαι αυτό που βλέπω για μένα?...
Αν μπορούσα να "δω" αλλιώς, ίσως έπιανα ένα λεπτόρευστο ζελοειδές πρόσωπο που αναπνέει στο χώρο και στο χρόνο και αλλάζει σύσταση.
Τότε, όλα τα μόρια που με απαρτίζουν, θα μάκραιναν στο χρόνο σαν χαχανητά που γελούν ειρωνικά και χάνονται στο μυαλό μου, καθώς το χέρι θα τα τραβούσε, προσπαθώντας να γίνει αυτό που δε μπορεί να χωρέσει μέσα του...
Τελικά...ο σκοπός πρέπει να είναι αυτός...
Δε μπορείς να μιλήσεις γι' αυτό, δε μπορείς να το ακούσεις, δε μπορείς να το δείς, δε μπορείς να το αγγίξεις, δε μπορείς να το σκεφτείς...
Μόνο να ΕΙΣΑΙ όπως και αυτό ΕΙΝΑΙ...
Ω Μητέρα! Ο αέρας είν'εκείνο το ανάλαφρο πράγμα..
που γυρίζει μέσα στο κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!
quote:
Όλη αυτή η ουσία...τρέχει μέσα μου και αναπλάθει αυτό που πάω κάθε στιγμή να προσεγγίσω...προσπαθεί να φύγει απο εμέ, όσο ποτέ προσπάθησα να το αγγίξω...
Η ανάπλαση είναι πιστεύω το κλειδί. Η κίνηση, η ανατροπή...
Όσο εμείς φανταζόμαστε τον εαυτό μας ακίνητο, τα πάντα γύρω μας είναι σε διαρκή κίνηση.
Όσο εμεις απολιθωμένοι θα προσπαθούμε να προσεγγίσουμε την ουσία, τόσο αυτή θα μοιάζει απλησίαστη...Ίσως απλά θα πρέπει να την αφήσουμε...να αφεθούμε... ν'αναπνεύσει μέσα μας...
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Μικροκυκλωτικέ Νού, χωροτάξη και κύβδηλη αξιοπρέπεια δε φτάνουν να μετρήσουν την απόσταση Γη-Ουρανο.
Με μικρά έμαθες να περιμένεις την επόμενη στιγμή, με ουράνια λιθοβολείται η μνήμη που δε προλαβαίνει να χωρέσει μιας αγκαλιάς τόπο και μονάχη κείται...έξω, στη χιονισμένη χαράδρα.
Τουτο το θέμα δεν είναι αυστηρά ποιητικογεννές, μόνη εξήγηση, πως στην πορεία αναζήτησης της εξισωσης της ψυχής, προέκυψα να ψυχοδρομώ στ' ακρωφύσια των λέξεων και να ψυχοραγώ μήπως και δε με χωρέσουν.
Τι πιστεύεται φίλοι μου? Μπορούμε? Θα μπορούσαμε ποτέ να βρούμε την εξίσωση της ψυχής?
Και αυτό που θα βρούμε, πόσο θα μας ικανοποιήσει?
Θα μας δώσει κάποια -έστω και ελάχιστη προσδιορίσιμη ένδειξη της εξίσωσης της ψυχής?
Με μικρά έμαθες να περιμένεις την επόμενη στιγμή, με ουράνια λιθοβολείται η μνήμη που δε προλαβαίνει να χωρέσει μιας αγκαλιάς τόπο και μονάχη κείται...έξω, στη χιονισμένη χαράδρα.
Τουτο το θέμα δεν είναι αυστηρά ποιητικογεννές, μόνη εξήγηση, πως στην πορεία αναζήτησης της εξισωσης της ψυχής, προέκυψα να ψυχοδρομώ στ' ακρωφύσια των λέξεων και να ψυχοραγώ μήπως και δε με χωρέσουν.
Τι πιστεύεται φίλοι μου? Μπορούμε? Θα μπορούσαμε ποτέ να βρούμε την εξίσωση της ψυχής?
Και αυτό που θα βρούμε, πόσο θα μας ικανοποιήσει?
Θα μας δώσει κάποια -έστω και ελάχιστη προσδιορίσιμη ένδειξη της εξίσωσης της ψυχής?
Ω Μητέρα! Ο αέρας είν'εκείνο το ανάλαφρο πράγμα..
που γυρίζει μέσα στο κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!
ΕΙΝΑΙ=ΕΙΜΑΙ-ΕΓΩ
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΟ ΨΥΧΗ ΜΟΥ?
ΔΕΝ ΧΩΡΑ Η ΨΥΧΗ ΣΕ ΕΞΙΣΩΣΕΙΣ...
ΦΩΣΧΥΤΟΣΜέλος
ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΤΙς ΔΙΑΣΤΑΣΕΙς ΤΟΥ ΧΡΌΝΟΥ,
ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΘΟΡΑ.
ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΘΡΟΙΣΜΑ ΑΦΑΙΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ.
ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΒΑΣΗ ΜΑΣ.
ΕΧΟΝΤΑΣ ΩΣ ΔΕΔΟΜΕΝΟ:
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ..
ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΙΟ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ,
ΑΝΑΙΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟ,
ΜΑ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΩΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ.
ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΗΝ ΛΥΣΕΙΣ.
ΕΧΕΙΣ ΕΡΘΕΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΠΕΡΙΤΙΛΥΓΜΑ..
ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΘΟΡΑ.
ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΘΡΟΙΣΜΑ ΑΦΑΙΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ.
ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΒΑΣΗ ΜΑΣ.
ΕΧΟΝΤΑΣ ΩΣ ΔΕΔΟΜΕΝΟ:
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ..
ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΙΟ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ,
ΑΝΑΙΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟ,
ΜΑ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΩΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ.
ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΗΝ ΛΥΣΕΙΣ.
ΕΧΕΙΣ ΕΡΘΕΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΠΕΡΙΤΙΛΥΓΜΑ..
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
Σύντομος και λιτός φίλε ryche, ψάχνεις την ουσία, ακριβώς.
Φίλε ΦΩΣΧΥΤΕ, πολύ, μα πάρα πολύ καλή προσπάθεια, ναι, έχω έρθει αντιμέτωπος μαζί της χωρίς το περιτύλιγμα, μα...κάπου η εξίσωση δε μπορεί να επαληθευθεί...
Και αυτό ίσως γιατί, είναι κάτι που δε μπορείς να το αντιληφθείς...
Είναι κάτι που συνεχώς μεταλάσσεται, μετασχηματίζεται μέσα σ΄το όχημα που τη φέρει...
Πως αλήθεια να εξ-ισώσεις κάτι που δε χωρά στα γήινα...
Μια προσπάθεια έκανα, γιατί...κάπου σκέφτηκα "Μήπως είμαι τεμπέλης εγω, που δε θέλω να περιγράψω την ψυχή? Να την ονοματήσω και να μιλώ γι' αυτήν με περισσή ευκολία?"...
Μα, κάθε στιγμή, αυτή μου δείχνει πως, ίσως δεν μπορώ να αντιλαμβάνομαι αυτό που δεν έχει όνομα, σχήμα, χρόνο και μνήμη...
Φίλε ΦΩΣΧΥΤΕ, πολύ, μα πάρα πολύ καλή προσπάθεια, ναι, έχω έρθει αντιμέτωπος μαζί της χωρίς το περιτύλιγμα, μα...κάπου η εξίσωση δε μπορεί να επαληθευθεί...
Και αυτό ίσως γιατί, είναι κάτι που δε μπορείς να το αντιληφθείς...
Είναι κάτι που συνεχώς μεταλάσσεται, μετασχηματίζεται μέσα σ΄το όχημα που τη φέρει...
Πως αλήθεια να εξ-ισώσεις κάτι που δε χωρά στα γήινα...
Μια προσπάθεια έκανα, γιατί...κάπου σκέφτηκα "Μήπως είμαι τεμπέλης εγω, που δε θέλω να περιγράψω την ψυχή? Να την ονοματήσω και να μιλώ γι' αυτήν με περισσή ευκολία?"...
Μα, κάθε στιγμή, αυτή μου δείχνει πως, ίσως δεν μπορώ να αντιλαμβάνομαι αυτό που δεν έχει όνομα, σχήμα, χρόνο και μνήμη...
Ω Μητέρα! Ο αέρας είν'εκείνο το ανάλαφρο πράγμα..
που γυρίζει μέσα στο κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!