- «Τα Ανθρωπάκια του Σβάμπεντο.» - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
MozΜέλος
«Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, ζούσαν πάνω στη γη κάτι ανθρωπάκια. Τα περισσότερα έμεναν στο χωριό Σβάμπεντο και τα έλεγαν Σβαμπεντοντανούς. Ήταν πολύ ευτυχισμένα, τριγυρνούσαν με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και χαιρετούσαν τον καθένα στο διάβα τους.
Αυτό που αγαπούσαν πάνω απ όλα οι Σβαμπεντοντανοί ήταν να χαρίζουν ο ένας στον άλλον ζεστά μαλακά γουνάκια. Καθένας τους κουβαλούσε στον ώμο ένα σακούλι γεμάτο μαλακά γουνάκια. Κάθε φορά που ένας Σβαμπεντοντανός συναντούσε κάποιον άλλον, έδιναν ο ένας στον άλλον ένα γουνάκι. Είναι πολύ όμορφο να χαρίζεις σε έναν άλλο ένα ζεστό μαλακό γουνάκι. Λέει στον άλλον πως είναι κάτι πολύ ξεχωριστό, είναι ένας τρόπος για να πεις «μ αρέσεις»! Κι άλλο τόσο όμορφο είναι να παίρνεις ένα τέτοιο γουνάκι από κάποιον άλλον. Νιώθεις πόσο ζεστό και χνουδωτό είναι όταν το ακουμπάς στο πρόσωπό σου, και νιώθεις μια θαυμάσια αίσθηση όταν το βάζεις μαλακά κι ανάλαφρα μαζί με τα άλλα στο σακούλι. Νιώθεις να σε αγαπάνε και να σε αναγνωρίζουν όταν σου χαρίζουν ένα γουνάκι, και θα ήθελες να κάνεις κι εσύ αμέσως κάτι καλό, κάτι όμορφο. Στα ανθρωπάκια του Σβάμπεντο άρεσε να δίνουν και να παίρνουν μαλακά γουνάκια, και η κοινή τους ζωή, χωρίς αμφιβολία, ήταν πολύ ευτυχισμένη και χαρούμενη...» * 
Αυτό που αγαπούσαν πάνω απ όλα οι Σβαμπεντοντανοί ήταν να χαρίζουν ο ένας στον άλλον ζεστά μαλακά γουνάκια. Καθένας τους κουβαλούσε στον ώμο ένα σακούλι γεμάτο μαλακά γουνάκια. Κάθε φορά που ένας Σβαμπεντοντανός συναντούσε κάποιον άλλον, έδιναν ο ένας στον άλλον ένα γουνάκι. Είναι πολύ όμορφο να χαρίζεις σε έναν άλλο ένα ζεστό μαλακό γουνάκι. Λέει στον άλλον πως είναι κάτι πολύ ξεχωριστό, είναι ένας τρόπος για να πεις «μ αρέσεις»! Κι άλλο τόσο όμορφο είναι να παίρνεις ένα τέτοιο γουνάκι από κάποιον άλλον. Νιώθεις πόσο ζεστό και χνουδωτό είναι όταν το ακουμπάς στο πρόσωπό σου, και νιώθεις μια θαυμάσια αίσθηση όταν το βάζεις μαλακά κι ανάλαφρα μαζί με τα άλλα στο σακούλι. Νιώθεις να σε αγαπάνε και να σε αναγνωρίζουν όταν σου χαρίζουν ένα γουνάκι, και θα ήθελες να κάνεις κι εσύ αμέσως κάτι καλό, κάτι όμορφο. Στα ανθρωπάκια του Σβάμπεντο άρεσε να δίνουν και να παίρνουν μαλακά γουνάκια, και η κοινή τους ζωή, χωρίς αμφιβολία, ήταν πολύ ευτυχισμένη και χαρούμενη...» *
((Τομέας: Μύθος / Φόρουμ-έσω, 4055 π.Μ.))
Τα σέβη μου
SeedNo2_hakawati M©z
-----------------------------------
* «Αγνώστου πατρός.» / Η Αναζήτηση συνεχίζεται...
Edited by - Moz on 16/09/2005 10:47:33
BizarreΜέλος
...
Μετά, οι καιροί άλλαξαν καθώς και οι κλιματολογικές συνθήκες. Οι Σβαμπεντοντανοί έπαψαν να φοράνε γούνες και φορούσαν άσπρα σορτσάκια. Ήταν μπλε και έμεινα γνωστοί στην ιστορία ως «στρουμφάκια» και το χωριό τους είναι το γνωστό σε όλους μας «Στρουμφοχωριό»!
Μετά, οι καιροί άλλαξαν καθώς και οι κλιματολογικές συνθήκες. Οι Σβαμπεντοντανοί έπαψαν να φοράνε γούνες και φορούσαν άσπρα σορτσάκια. Ήταν μπλε και έμεινα γνωστοί στην ιστορία ως «στρουμφάκια» και το χωριό τους είναι το γνωστό σε όλους μας «Στρουμφοχωριό»!
morpheausΜέλος
Θες να γίνει λίγο ποιο αναλυτικός και να μας πεις για ποιο λόγο άνοιξες αυτό το καινουριο θέμα????
Το παρελθόν είναι δάσκαλος του παρόντος και οδηγός του μέλλοντος
stemixΜέλος
quote:
Μετά, οι καιροί άλλαξαν καθώς και οι κλιματολογικές συνθήκες. Οι Σβαμπεντοντανοί έπαψαν να φοράνε γούνες και φορούσαν άσπρα σορτσάκια. Ήταν μπλε και έμεινα γνωστοί στην ιστορία ως «στρουμφάκια» και το χωριό τους είναι το γνωστό σε όλους μας «Στρουμφοχωριό»!
Καλοοοοοοοοοό
quote:
Θες να γίνει λίγο ποιο αναλυτικός και να μας πεις για ποιο λόγο άνοιξες αυτό το καινουριο θέμα???
Θα συμφωνήσω...
Edited by - me
MozΜέλος
quote:quote:
Θες να γίνει λίγο ποιο αναλυτικός και να μας πεις για ποιο λόγο άνοιξες αυτό το καινουριο θέμα???Θα συμφωνήσω...
Aνοιξα «αυτό το καινούριο θέμα» γιατί μου αρέσει αυτό το παραμύθι και θέλω να το χαρίσω σε όλο το φόρουμ εσωτέρικα. Έτσι απλά.
Το αν προσφέρεται για μια όμορφη κουβέντα (που αν προκύψει θα χαρώ πολύ) το γνωρίζετε εσείς. Εγώ θα προσπαθήσω (παρά τον ελάχιστο χρόνο που διαθέτω) να το ολοκληρώσω το συντομότερο δυνατό, ώστε να έχετε «καλύτερη εικόνα» και βεβαίως να πάρετε το δώρο μου ολόκληρο!
Σας Ευχαριστώ / Πολύ Καλημέρα σας
hakawati_M©z
MozΜέλος
«...Έξω από το χωριό, σε μια κρύα σκοτεινή σπηλιά, ζούσε ένα μεγάλο πράσινο στοιχειό. Στην πραγματικότητα, καθόλου δεν ήθελε να μείνει μόνο του εκεί πέρα, και μερικές φορές ένιωθε πολύ μονάχο. Μερικές φορές στεκόταν στην άκρη του δάσους κι ευχόταν να μπορούσε να ζει εκεί μαζί με τους χαρούμενους Σβαμπεντοντανούς, αλλά δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσε να κάνει γι αυτό, και το να ανταλλάσσουν ζεστά μαλακά γουνάκια το νόμιζε μεγάλη ανοησία. Κι αν συναντούσε ποτέ στην άκρη του δάσους κανένα ανθρωπάκι, έβγαζε ένα ακατανόητο γρύλισμα κι έτρεχε γρήγορα πίσω στην υγρή σκοτεινή σπηλιά του.
Ένα απόγευμα που το μεγάλο πράσινο στοιχειό στεκόταν για άλλη μια φορά στην άκρη του δάσους, το απάντησε ένας ευγενικός μικρός Σβαμπεντοντανός.
«Όμορφη μέρα σήμερα, ε;» είπε ο μικρός χαμογελώντας.
Το πράσινο στοιχειό κατσούφιασε μονάχα και δεν αποκρίθηκε.
«Να, πάρε ένα ζεστό μαλακό γουνάκι», είπε ο μικρός, «είναι πάρα πολύ όμορφο. Σίγουρα προορίζεται για σένα, αλλιώς θα το είχα χαρίσει από καιρό.»
Όμως το στοιχειό δεν το πήρε το γουνάκι. Κοίταξε σε όλες τις μεριές για να σιγουρευτεί πως δεν τους έβλεπε ή δεν τους άκουγε κανείς κι έπειτα έσκυψε και ψιθύρισε στο αυτί του μικρού: «Ακου εδώ, μην είσαι τόσο γενναιόδωρος με τα γουνάκια σου. Μα δεν ξέρεις πως μια μέρα δεν θα έχεις ούτε ένα γουνάκι αν συνεχίσεις να τα χαρίζεις τόσο εύκολα στον καθένα που βρίσκεις μπροστά σου;»
Έκπληκτος και λιγάκι αμήχανος ο μικρός Σβαμπεντοντανός σήκωσε το βλέμμα του και κοίταξε το στοιχειό. Αυτό είχε πάρει στο μεταξύ το σακούλι από τον ώμο του μικρού και το είχε ανοίξει. Φάνηκε αληθινά ικανοποιημένο καθώς έλεγε:
«Δεν σου το είπα; Είναι ζήτημα να έχεις πάνω από διακόσια δέκα επτά γουνάκια στο σακούλι σου. Λοιπόν, στη θέση σου θα ήμουν προσεκτικός με τα δώρα.»
Και με αυτά τα λόγια το στοιχειό έφυγε περπατώντας με τα πράσινα πόδια του, αφήνοντας πίσω του, στην άκρη του δάσους, έναν σαστισμένο, δυστυχισμένο Σβαμπεντοντανό. Ήταν τόσο σαστισμένος, τόσο δυστυχισμένος, που δεν συλλογίστηκε καθόλου πως αυτό που είπε το στοιχειό δεν μπορούσε να γίνει με κανέναν τρόπο. Γιατί κάθε Σβαμπεντοντανός είχε ένα ανεξάντλητο απόθεμα από γουνάκια. Όταν χάριζε ένα γουνάκι, έπειρνε αμέσως ένα γουνάκι από κάποιον άλλον, κι αυτό γινόταν ξανά και ξανά, μια ολόκληρη ζωή- πώς να τελειώσουν τα γουνάκια;
Και το στοιχειό το ήξερε, όμως βασίστηκε στην ευπιστία του ανθρωπάκου. Βασίστηκε και σε κάτι ακόμα, κάτι που είχε ανακαλύψει μέσα του και ήθελε να μάθει αν το είχαν και οι μικροί Σβαμπεντοντανοί. Έτσι, ξεγέλασε τελείως θεληματικά τον μικρό Σβαμπεντοντανό, κάθησε στην είσοδο της σπηλιάς του και περίμενε....» *
Ένα απόγευμα που το μεγάλο πράσινο στοιχειό στεκόταν για άλλη μια φορά στην άκρη του δάσους, το απάντησε ένας ευγενικός μικρός Σβαμπεντοντανός.
«Όμορφη μέρα σήμερα, ε;» είπε ο μικρός χαμογελώντας.
Το πράσινο στοιχειό κατσούφιασε μονάχα και δεν αποκρίθηκε.
«Να, πάρε ένα ζεστό μαλακό γουνάκι», είπε ο μικρός, «είναι πάρα πολύ όμορφο. Σίγουρα προορίζεται για σένα, αλλιώς θα το είχα χαρίσει από καιρό.»
Όμως το στοιχειό δεν το πήρε το γουνάκι. Κοίταξε σε όλες τις μεριές για να σιγουρευτεί πως δεν τους έβλεπε ή δεν τους άκουγε κανείς κι έπειτα έσκυψε και ψιθύρισε στο αυτί του μικρού: «Ακου εδώ, μην είσαι τόσο γενναιόδωρος με τα γουνάκια σου. Μα δεν ξέρεις πως μια μέρα δεν θα έχεις ούτε ένα γουνάκι αν συνεχίσεις να τα χαρίζεις τόσο εύκολα στον καθένα που βρίσκεις μπροστά σου;»
Έκπληκτος και λιγάκι αμήχανος ο μικρός Σβαμπεντοντανός σήκωσε το βλέμμα του και κοίταξε το στοιχειό. Αυτό είχε πάρει στο μεταξύ το σακούλι από τον ώμο του μικρού και το είχε ανοίξει. Φάνηκε αληθινά ικανοποιημένο καθώς έλεγε:
«Δεν σου το είπα; Είναι ζήτημα να έχεις πάνω από διακόσια δέκα επτά γουνάκια στο σακούλι σου. Λοιπόν, στη θέση σου θα ήμουν προσεκτικός με τα δώρα.»
Και με αυτά τα λόγια το στοιχειό έφυγε περπατώντας με τα πράσινα πόδια του, αφήνοντας πίσω του, στην άκρη του δάσους, έναν σαστισμένο, δυστυχισμένο Σβαμπεντοντανό. Ήταν τόσο σαστισμένος, τόσο δυστυχισμένος, που δεν συλλογίστηκε καθόλου πως αυτό που είπε το στοιχειό δεν μπορούσε να γίνει με κανέναν τρόπο. Γιατί κάθε Σβαμπεντοντανός είχε ένα ανεξάντλητο απόθεμα από γουνάκια. Όταν χάριζε ένα γουνάκι, έπειρνε αμέσως ένα γουνάκι από κάποιον άλλον, κι αυτό γινόταν ξανά και ξανά, μια ολόκληρη ζωή- πώς να τελειώσουν τα γουνάκια;
Και το στοιχειό το ήξερε, όμως βασίστηκε στην ευπιστία του ανθρωπάκου. Βασίστηκε και σε κάτι ακόμα, κάτι που είχε ανακαλύψει μέσα του και ήθελε να μάθει αν το είχαν και οι μικροί Σβαμπεντοντανοί. Έτσι, ξεγέλασε τελείως θεληματικά τον μικρό Σβαμπεντοντανό, κάθησε στην είσοδο της σπηλιάς του και περίμενε....» *
((Τομέας: Μύθος / Φόρουμ-έσω, 4055 π.Μ.))
Τα σέβη μου
SeedNo2_hakawati M©z
-----------------------------------
* «Αγνώστου πατρός.» / Η Αναζήτηση συνεχίζεται...
Edited by - Moz on 01/10/2005 01:43:03
MozΜέλος
«...Μπροστά στο σπίτι του, στο Σβάμπεντο, καθόταν ο μικρός σαστισμένος Σβαμπεντοντανός και σκεπτόταν σκοτισμένος. Δεν πέρασε πολύ ώρα, και ήρθε ένας καλός του φίλος, που μαζί του είχε ανταλλάξει πολλά ζεστά μαλακά γουνάκια.
«Τι όμορφη μέρα που είναι σήμερα!» φώναξε ο φίλος, έβαλε το χέρι στο σακούλι του κι έδωσε στον άλλον ένα μικρό γουνάκι.
Όμως αυτός δεν το δέχτηκε χαρούμενος, αλλά το αρνήθηκε νεύοντας με τα χέρια.
«Όχι, όχι! Κράτησέ το καλύτερα» φώναξε ο μικρός, «αλλιώς, ποιος ξέρει πόσο γρήγορα θα εξαντληθεί το απόθεμά σου. Μια μέρα δεν θα έχεις ούτε ένα γουνάκι.»
Ο φίλος δεν το κατάλαβε, σήκωσε μόνο τους ώμους του, άρπαξε το γουνάκι, το έβαλε ξανά στο σακούλι του κι έφυγε με έναν σιγανο χαιρετισμό. Όμως μαζί του πήρε και μπερδεμένες σκέψεις, και το ίδιο απόγευμα μπορούσες να ακούσεις στο χωριό ακόμα τρεις φορές να λέει ένας Σβαμπεντοντανός σε έναν άλλον: «Λυπάμαι, αλλά δεν έχω ζεστό μαλακό γουνάκι για σένα. Πρέπει να προσέχω μη μου τελειώσουν.»
Την άλλη μέρα, όλα αυτά είχαν διαδοθεί σε ολόκληρο το χωριό. Αρχισαν όλοι να φυλάνε τα γουνάκια τους. Χάριζαν βέβαια ακόμα που και που από κανένα, όμως το έκαναν μετά από μακρόχρονη βαθιά σκέψη και πολύ-πολύ προσεκτικά. Και τότε, πάλι, δεν χάριζαν τα πιο όμορφα γουνάκια, αλλά αυτά που ήταν κάπως μαδημένα και φθαρμένα από τη χρήση.
Οι μικροί Σβαμπεντοντανοί έγιναν δύσπιστοι. Αρχισαν να παρατηρούν με καχυποψία ο ένας τον άλλον, συλλογίζονταν αν ο άλλος άξιζε πραγματικά ένα γουνάκι. Μερικοί έφτασαν στο σημείο να κρύβουν τη νύχτα το σακούλι τους κάτω από το κρεβάτι. Ξέσπασαν καυγάδες για το πόσα γουνάκια είχε ο ένας ή ο άλλος. Και τελικά οι άνθρωποι άρχισαν να ανταλλάσουν τα ζεστά μαλακά γουνάκια με πράγματα, αντί να τα χαρίζουν μόνο. Ο δήμαρχος του Σβάμπεντο έκανεμέχρι και έρευνα για το πόσα γουνάκια υπήρχαν διαθέσιμα συνολικά, κι έπειτα ανακοίνωσε ότι ο αριθμός ήταν περιορισμένος και ανακήρυξε τα γουνάκια σαν μέσο ανταλλαγής. Ύστερα από λίγο, τα ανθρωπάκια μάλωναν για το πόσα γουνάκια θα έπρεπε να κοστίζει η διανυκτέρευση ή το γεύμα στο σπίτι ενός άλλου. Στ αλήθεια, παρουσιάστηκαν ακόμα και μερικές περιπτώσεις γουνοκλοπής! Τα σκοτεινά απογεύματα δεν ένιωθαν πια ασφαλείς έξω, τα απογεύματα που πρωτύτερα άρεσε στους Σβαμπεντοντανούς να πηγαίνουν βόλτα στο πάρκο ή στο δρόμο, για να χαιρετήσουν ο ένας τον άλλον και να χαρίσουν ο ένας στον άλλον ζεστά μαλακά γουνάκια.
Ψηλά στην άκρη του δάσους καθόταν το μεγάλο πράσινο στοιχειό, παρακολουθούσε όλα αυτά και έτριβε τα χέρια του από ικανοποίηση...» *
«Τι όμορφη μέρα που είναι σήμερα!» φώναξε ο φίλος, έβαλε το χέρι στο σακούλι του κι έδωσε στον άλλον ένα μικρό γουνάκι.
Όμως αυτός δεν το δέχτηκε χαρούμενος, αλλά το αρνήθηκε νεύοντας με τα χέρια.
«Όχι, όχι! Κράτησέ το καλύτερα» φώναξε ο μικρός, «αλλιώς, ποιος ξέρει πόσο γρήγορα θα εξαντληθεί το απόθεμά σου. Μια μέρα δεν θα έχεις ούτε ένα γουνάκι.»
Ο φίλος δεν το κατάλαβε, σήκωσε μόνο τους ώμους του, άρπαξε το γουνάκι, το έβαλε ξανά στο σακούλι του κι έφυγε με έναν σιγανο χαιρετισμό. Όμως μαζί του πήρε και μπερδεμένες σκέψεις, και το ίδιο απόγευμα μπορούσες να ακούσεις στο χωριό ακόμα τρεις φορές να λέει ένας Σβαμπεντοντανός σε έναν άλλον: «Λυπάμαι, αλλά δεν έχω ζεστό μαλακό γουνάκι για σένα. Πρέπει να προσέχω μη μου τελειώσουν.»
Την άλλη μέρα, όλα αυτά είχαν διαδοθεί σε ολόκληρο το χωριό. Αρχισαν όλοι να φυλάνε τα γουνάκια τους. Χάριζαν βέβαια ακόμα που και που από κανένα, όμως το έκαναν μετά από μακρόχρονη βαθιά σκέψη και πολύ-πολύ προσεκτικά. Και τότε, πάλι, δεν χάριζαν τα πιο όμορφα γουνάκια, αλλά αυτά που ήταν κάπως μαδημένα και φθαρμένα από τη χρήση.
Οι μικροί Σβαμπεντοντανοί έγιναν δύσπιστοι. Αρχισαν να παρατηρούν με καχυποψία ο ένας τον άλλον, συλλογίζονταν αν ο άλλος άξιζε πραγματικά ένα γουνάκι. Μερικοί έφτασαν στο σημείο να κρύβουν τη νύχτα το σακούλι τους κάτω από το κρεβάτι. Ξέσπασαν καυγάδες για το πόσα γουνάκια είχε ο ένας ή ο άλλος. Και τελικά οι άνθρωποι άρχισαν να ανταλλάσουν τα ζεστά μαλακά γουνάκια με πράγματα, αντί να τα χαρίζουν μόνο. Ο δήμαρχος του Σβάμπεντο έκανεμέχρι και έρευνα για το πόσα γουνάκια υπήρχαν διαθέσιμα συνολικά, κι έπειτα ανακοίνωσε ότι ο αριθμός ήταν περιορισμένος και ανακήρυξε τα γουνάκια σαν μέσο ανταλλαγής. Ύστερα από λίγο, τα ανθρωπάκια μάλωναν για το πόσα γουνάκια θα έπρεπε να κοστίζει η διανυκτέρευση ή το γεύμα στο σπίτι ενός άλλου. Στ αλήθεια, παρουσιάστηκαν ακόμα και μερικές περιπτώσεις γουνοκλοπής! Τα σκοτεινά απογεύματα δεν ένιωθαν πια ασφαλείς έξω, τα απογεύματα που πρωτύτερα άρεσε στους Σβαμπεντοντανούς να πηγαίνουν βόλτα στο πάρκο ή στο δρόμο, για να χαιρετήσουν ο ένας τον άλλον και να χαρίσουν ο ένας στον άλλον ζεστά μαλακά γουνάκια.
Ψηλά στην άκρη του δάσους καθόταν το μεγάλο πράσινο στοιχειό, παρακολουθούσε όλα αυτά και έτριβε τα χέρια του από ικανοποίηση...» *
((Τομέας: Μύθος / Φόρουμ-έσω, 4055 π.Μ.))
Τα σέβη μου
SeedNo2_hakawati M©z
-----------------------------------
* «Αγνώστου πατρός.» / Η Αναζήτηση συνεχίζεται...
Edited by - Moz on 01/10/2005 01:54:37
MozΜέλος
«...Το χειρότερο συνέβη λίγο αργότερα. Στην υγεία των ανθρωπάκων κάτι άρχιζε να αλλάζει. Πολλοί παραπονούνταν για πόνους στους ώμους και την πλάτη, και με το πέρασμα του χρόνου πρόσβαλλε όλο και περισσότερους Σβαμπεντοντανούς μια αρρώστια που λέγεται ραχίτιδα. Τα ανθρωπάκια τριγυρνούσαν καμπουριασμένα και, στις βαριές περιπτώσεις, γερμένα μέχρι το έδαφος.
Τα σακούλια με τα γουνάκια σέρνονταν στη γη. Πολλοί άρχισαν να πιστεύουν πως αιτία της αρρώστιας τους ήταν το βάρος του σακουλιού και πως θα ήταν καλύτερο να το αφήνουν κλειδωμένο στο σπίτι. Δεν πέρασε πολύς καιρός, και μόλις που μπορούσες πια να συναντήσεις Σβαμπεντοντανό με γουνοσάκουλο στην πλάτη.
Το μεγάλο πράσινο στοιχειό ήταν πολύ ικανοποιημένο με το αποτέλεσμα που είχε φέρει το ψέμμα του. Ήθελε να διαπιστώσει αν τα ανθρωπάκια θα ενεργούσαν και θα ένιωθαν σαν κι αυτό, όταν, όπως συνέβαινε σχεδόν πάντοτε, σκεπτόταν εγωιστικά. Έτσι λοιπόν ενήργησαν κι αυτά! Και το στοιχειό ένιωσε πολύ ευτυχισμένο.
Τώρα ερχόταν πιο συχνά στο στο χωριό με τ ανθρωπάκια. Όμως κανείς δεν το χαιρετούσε χαμογελώντας, κανείς δεν του πρόσφερε γουνάκι. Αντί γι αυτό, το κοίταζαν με υποψία, ακριβώς όπως κοιτάζονταν και μεταξύ τους. Στο στοιχειό άρεσε αυτό. Για κείνο, αυτή η συμπεριφορά σήμαινε τον «πραγματικό κόσμο».
Στο Σβάμπεντο, όσο περνούσε ο καιρός, συνέβαιναν όλο και χειρότερα. Ίσως λόγω της ραχίτιδας, ίσως όμως -ποιος ξέρει- και γιατί κανείς πια δεν τους έδινε ένα ζεστό μαλακό γουνάκι, πέθαναν μερικοί άνθρωποι. Τώρα χάθηκε κάθε ευτυχία από το χωριό. Το πένθος ήταν πολύ βαρύ...» *
Τα σακούλια με τα γουνάκια σέρνονταν στη γη. Πολλοί άρχισαν να πιστεύουν πως αιτία της αρρώστιας τους ήταν το βάρος του σακουλιού και πως θα ήταν καλύτερο να το αφήνουν κλειδωμένο στο σπίτι. Δεν πέρασε πολύς καιρός, και μόλις που μπορούσες πια να συναντήσεις Σβαμπεντοντανό με γουνοσάκουλο στην πλάτη.
Το μεγάλο πράσινο στοιχειό ήταν πολύ ικανοποιημένο με το αποτέλεσμα που είχε φέρει το ψέμμα του. Ήθελε να διαπιστώσει αν τα ανθρωπάκια θα ενεργούσαν και θα ένιωθαν σαν κι αυτό, όταν, όπως συνέβαινε σχεδόν πάντοτε, σκεπτόταν εγωιστικά. Έτσι λοιπόν ενήργησαν κι αυτά! Και το στοιχειό ένιωσε πολύ ευτυχισμένο.
Τώρα ερχόταν πιο συχνά στο στο χωριό με τ ανθρωπάκια. Όμως κανείς δεν το χαιρετούσε χαμογελώντας, κανείς δεν του πρόσφερε γουνάκι. Αντί γι αυτό, το κοίταζαν με υποψία, ακριβώς όπως κοιτάζονταν και μεταξύ τους. Στο στοιχειό άρεσε αυτό. Για κείνο, αυτή η συμπεριφορά σήμαινε τον «πραγματικό κόσμο».
Στο Σβάμπεντο, όσο περνούσε ο καιρός, συνέβαιναν όλο και χειρότερα. Ίσως λόγω της ραχίτιδας, ίσως όμως -ποιος ξέρει- και γιατί κανείς πια δεν τους έδινε ένα ζεστό μαλακό γουνάκι, πέθαναν μερικοί άνθρωποι. Τώρα χάθηκε κάθε ευτυχία από το χωριό. Το πένθος ήταν πολύ βαρύ...» *
((Τομέας: Μύθος / Φόρουμ-έσω, 4055 π.Μ.))
Τα σέβη μου
SeedNo2_hakawati M©z
-----------------------------------
* «Αγνώστου πατρός.» / Η Αναζήτηση συνεχίζεται...
Edited by - Moz on 01/10/2005 01:52:56
MozΜέλος
«...Όταν το έμαθε το μεγάλο πράσινο στοιχειό, τρόμαξε για τα καλά.
«Αυτό δεν το ήθελα», μονολόγησε, «αυτό δεν το ήθελα καθόλου. Ήθελα μόνο να τους δείξω πώς είναι πραγματικά ο κόσμος. Όμως δεν ήθελα να πεθάνουν!»
Συλλογίστηκε τι θα μπορούσε να γίνει τώρα, και του ήρθε μια ιδέα.
Βαθιά μέσα στη σπηλιά του το στοιχειό είχε ανακαλύψει μια φλέβα από ψυχρό αιχμηρό πέτρωμα. Είχε ξοδέψει χρόνια πολλά για να βγάλει τις αιχμηρές πέτρες από το βουνό και να τις αποθηκέψει σε ένα λάκκο. Τις αγαπούσε αυτές τις πέτρες, γιατί ήταν τόσο όμορφα ψυχρές και τσιμπούσαν τόσο ευχάριστα όταν τις άγγιζε! Κι όχι μόνο αυτό, αγαπούσε αυτές τις πέτρες και γιατί ήταν όλες δικές του και κάθε φορά που καθόταν μπροστά τους και τις κοίταζε, η συνείδηση ότι κατέχει έναν μεγάλο θησαυρό χάριζε στο στοιχειό ένα όμορφο αίσθημα ικανοποίησης.
Όμως, τώρα που είδε τη δυστυχία των μικρών Σβαμπεντοντανών αποφάσισε να μοιραστεί μαζί τους τα πετράδια του θησαυρού του. Γέμισε αμέτρητα σακούλια με ψυχρές αγκαθωτές πέτρες, τα φόρτωσε σε ένα μεγάλο καρότσι και τα πήγε στο Σβάμπεντο.
Πόσο χάρηκαν τα ανθρωπάκια όταν είδαν τις ψυχρές αιχμηρές πέτρες! Τις δέχτηκαν με ευγνωμοσύνη. Τώρα είχαν πάλι κάτι που μπορούσαν να χαρίζουν ο ένας στον άλλον. Μόνο που, όταν έδιναν σε κάποιον μια ψυχρή αιχμηρή πέτρα για να του πουν ότι τους αρέσει, δημιουργόταν στο χέρι τους και στο χέρι εκείνου που δώριζαν την πέτρα ένα δυσάρεστο ψυχρό αίσθημα. Το να χαρίζουν ψυχρές αιχμηρές πέτρες δεν ήταν τόσο ευχάριστο, όπως συνέβαινε με τα ζεστά μαλακά γουνάκια. Πάντα ένιωθαν ένα παράξενο σφίξιμο στην καρδιά, όταν τους πρόσφεραν μια αιχμηρή πέτρα. Δεν ήταν καθόλου σίγουροι για το τι ήθελε να πει τελικά αυτός που τη χάριζε. Αυτός που έπαιρνε το δώρο, συχνά έμενε σαστισμένος, με τρυπημένα λίγο τα δάχτυλα...» *
«Αυτό δεν το ήθελα», μονολόγησε, «αυτό δεν το ήθελα καθόλου. Ήθελα μόνο να τους δείξω πώς είναι πραγματικά ο κόσμος. Όμως δεν ήθελα να πεθάνουν!»
Συλλογίστηκε τι θα μπορούσε να γίνει τώρα, και του ήρθε μια ιδέα.
Βαθιά μέσα στη σπηλιά του το στοιχειό είχε ανακαλύψει μια φλέβα από ψυχρό αιχμηρό πέτρωμα. Είχε ξοδέψει χρόνια πολλά για να βγάλει τις αιχμηρές πέτρες από το βουνό και να τις αποθηκέψει σε ένα λάκκο. Τις αγαπούσε αυτές τις πέτρες, γιατί ήταν τόσο όμορφα ψυχρές και τσιμπούσαν τόσο ευχάριστα όταν τις άγγιζε! Κι όχι μόνο αυτό, αγαπούσε αυτές τις πέτρες και γιατί ήταν όλες δικές του και κάθε φορά που καθόταν μπροστά τους και τις κοίταζε, η συνείδηση ότι κατέχει έναν μεγάλο θησαυρό χάριζε στο στοιχειό ένα όμορφο αίσθημα ικανοποίησης.
Όμως, τώρα που είδε τη δυστυχία των μικρών Σβαμπεντοντανών αποφάσισε να μοιραστεί μαζί τους τα πετράδια του θησαυρού του. Γέμισε αμέτρητα σακούλια με ψυχρές αγκαθωτές πέτρες, τα φόρτωσε σε ένα μεγάλο καρότσι και τα πήγε στο Σβάμπεντο.
Πόσο χάρηκαν τα ανθρωπάκια όταν είδαν τις ψυχρές αιχμηρές πέτρες! Τις δέχτηκαν με ευγνωμοσύνη. Τώρα είχαν πάλι κάτι που μπορούσαν να χαρίζουν ο ένας στον άλλον. Μόνο που, όταν έδιναν σε κάποιον μια ψυχρή αιχμηρή πέτρα για να του πουν ότι τους αρέσει, δημιουργόταν στο χέρι τους και στο χέρι εκείνου που δώριζαν την πέτρα ένα δυσάρεστο ψυχρό αίσθημα. Το να χαρίζουν ψυχρές αιχμηρές πέτρες δεν ήταν τόσο ευχάριστο, όπως συνέβαινε με τα ζεστά μαλακά γουνάκια. Πάντα ένιωθαν ένα παράξενο σφίξιμο στην καρδιά, όταν τους πρόσφεραν μια αιχμηρή πέτρα. Δεν ήταν καθόλου σίγουροι για το τι ήθελε να πει τελικά αυτός που τη χάριζε. Αυτός που έπαιρνε το δώρο, συχνά έμενε σαστισμένος, με τρυπημένα λίγο τα δάχτυλα...» *
((Τομέας: Μύθος / Φόρουμ-έσω, 4055 π.Μ.))
Τα σέβη μου
SeedNo2_hakawati M©z
-----------------------------------
* «Αγνώστου πατρός.» / Η Αναζήτηση συνεχίζεται...
MozΜέλος
«...Έτσι συνέβαινε ξανά και ξανά, όλο και πιο συχνά, να χώνεται ένας μικρός Σβαμπεντοντανός κάτω από το κρεβάτι του, να βγάζει έξω το σακούλι με τα ζεστά μαλακά γουνάκια, να τα αερίζει λίγο στον ήλιο, και όταν του χάριζε κανείς μια πέτρα, να του ανταποδίδει το δώρο με ένα ζεστό μαλακό γουνάκι.
Πώς έλαμπαν τότε τα μάτια εκείνου που έπειρνε το γουνάκι! Μερικοί, μάλιστα, έτρεχαν στο σπίτι τους και έβγαζαν έξω το γουνοσάκουλο για να δωρίσουν κι εκείνοι ένα γουνάκι αντί για μια αιχμηρή πέτρα. Βέβαια δεν τις πέταξαν τις πέτρες -α, όχι! Και δεν ξανάβγαλαν έξω όλοι οι Σβαμπεντοντανοί τα γουνοσάκουλα. Οι ζοφερές, αιχμηρές, πέτρινες σκέψεις είχαν φωλιάσει για τα καλά μέσα στα κεφάλια των ανθρωπάκων. Μπορούσες να το συμπεράνεις από παρατηρήσεις που έκαναν, όπως:
«Μαλακά γουνάκια; Τι κρύβεται πίσω από αυτό;»
«Πώς μπορώ να ξέρω αν τα γουνάκια μου είναι στ αλήθεια επιθυμητά;»
«Έδωσα ένα ζεστό μαλακό γουνάκι, και τι πήρα; Μια ψυχρή αιχμηρή πέτρα. Δεν πρέπει να μου ξανασυμβεί.»
«Ποτέ δεν ξέρεις τι αρέσει στον άλλον -σήμερα γουνάκια, αύριο πέτρες...»
Προφανώς θα άρεσε σε όλα τα ανθρωπάκια του Σβάμπεντο να επιστρέψουν σ αυτό που για τους παππούδες τους ήταν εντελώς φυσικό. Που και που κοίταζε κανείς τα σακούλια, σε μια γωνιά του δωματίου του, γεμάτα ψυχρές αιχμηρές πέτρες, αυτά τα σακούλια που ήταν τόσο μυτερά και βαριά ώστε δεν μπορούσε να τα παίρνει κανείς μαζί του. Συνήθως δεν είχε κανείς ούτε μια πέτρα μαζί του, για να την χαρίσει όταν θα συναντούσε άποιον φίλο. Τότε ο μικρός Σβαμπεντοντανός ευχόταν στα κρυφά, χωρίς να το πει πουθενά, να έρθει κάποιος που θα του χάριζε ζεστά μαλακά γουνάκια. Στα όνειρά του έβλεπε πως όλοι τριγυρνούσαν στους δρόμους με χαρούμενα χαμογελαστά πρόσωπα και χάριζαν ο ένας στον άλλον γουνάκια, όπως τον παλιό καιρό. Όταν όμως ξυπνούσε, κάτι τον εμπόδιζε να το κάνει και στην πραγματικότητα. Συνήθως αυτό το κάτι ήταν το ότι έβλεπε, όταν έβγαινε έξω, πώς είναι «πραγματικά» ο κόσμος.
Αυτός είναι ο λόγος που σπάνια πια χαρίζουν ζεστά μαλακά γουνάκια, και κανείς δεν το κάνει φανερά. Το κάνουν στα κρυφά, χωρίς να μιλάνε γι αυτό. Όμως συμβαίνει! Που και που, ξανά και ξανά.
Μήπως κι εσύ μια μέρα...;» * ΤΕΛΟΣ
Πώς έλαμπαν τότε τα μάτια εκείνου που έπειρνε το γουνάκι! Μερικοί, μάλιστα, έτρεχαν στο σπίτι τους και έβγαζαν έξω το γουνοσάκουλο για να δωρίσουν κι εκείνοι ένα γουνάκι αντί για μια αιχμηρή πέτρα. Βέβαια δεν τις πέταξαν τις πέτρες -α, όχι! Και δεν ξανάβγαλαν έξω όλοι οι Σβαμπεντοντανοί τα γουνοσάκουλα. Οι ζοφερές, αιχμηρές, πέτρινες σκέψεις είχαν φωλιάσει για τα καλά μέσα στα κεφάλια των ανθρωπάκων. Μπορούσες να το συμπεράνεις από παρατηρήσεις που έκαναν, όπως:
«Μαλακά γουνάκια; Τι κρύβεται πίσω από αυτό;»
«Πώς μπορώ να ξέρω αν τα γουνάκια μου είναι στ αλήθεια επιθυμητά;»
«Έδωσα ένα ζεστό μαλακό γουνάκι, και τι πήρα; Μια ψυχρή αιχμηρή πέτρα. Δεν πρέπει να μου ξανασυμβεί.»
«Ποτέ δεν ξέρεις τι αρέσει στον άλλον -σήμερα γουνάκια, αύριο πέτρες...»
Προφανώς θα άρεσε σε όλα τα ανθρωπάκια του Σβάμπεντο να επιστρέψουν σ αυτό που για τους παππούδες τους ήταν εντελώς φυσικό. Που και που κοίταζε κανείς τα σακούλια, σε μια γωνιά του δωματίου του, γεμάτα ψυχρές αιχμηρές πέτρες, αυτά τα σακούλια που ήταν τόσο μυτερά και βαριά ώστε δεν μπορούσε να τα παίρνει κανείς μαζί του. Συνήθως δεν είχε κανείς ούτε μια πέτρα μαζί του, για να την χαρίσει όταν θα συναντούσε άποιον φίλο. Τότε ο μικρός Σβαμπεντοντανός ευχόταν στα κρυφά, χωρίς να το πει πουθενά, να έρθει κάποιος που θα του χάριζε ζεστά μαλακά γουνάκια. Στα όνειρά του έβλεπε πως όλοι τριγυρνούσαν στους δρόμους με χαρούμενα χαμογελαστά πρόσωπα και χάριζαν ο ένας στον άλλον γουνάκια, όπως τον παλιό καιρό. Όταν όμως ξυπνούσε, κάτι τον εμπόδιζε να το κάνει και στην πραγματικότητα. Συνήθως αυτό το κάτι ήταν το ότι έβλεπε, όταν έβγαινε έξω, πώς είναι «πραγματικά» ο κόσμος.
Αυτός είναι ο λόγος που σπάνια πια χαρίζουν ζεστά μαλακά γουνάκια, και κανείς δεν το κάνει φανερά. Το κάνουν στα κρυφά, χωρίς να μιλάνε γι αυτό. Όμως συμβαίνει! Που και που, ξανά και ξανά.
Μήπως κι εσύ μια μέρα...;» *
((Τομέας: Μύθος / Φόρουμ-έσω, 4055 π.Μ.))
Τα σέβη μου
SeedNo2_hakawati M©z
-----------------------------------
* «Τα Ανθρωπάκια του Σβάμπεντο», αγνώστου συγγραφέα/μτφ. Αγαθοκλή Αζέλη, εκδ. Σύγχρονη Εποχή. / Η Αναζήτηση συνεχίζεται...
Edited by - Moz on 01/10/2005 01:50:21
Edited by - Moz on 01/10/2005 01:56:16
υπεροχο.
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005
quote:
υπεροχο.
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005
ξανά!
quote:quote:
υπεροχο.
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005
ξανά!
και ξανα...
και πολυ διδακτικο!
θαθελα να ανταποδωσω με κατι αναλογο, αλλα μη μπορωντας να το αντιγραψω, απλα προτεινω ενα εξισου διδακτικο παραμυθι για μεγαλους, "το νησι των πιγκουινων" του Ανατολ Φρανς
ναστε καλα!
.
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr
morpheausΜέλος
quote:quote:quote:
υπεροχο.
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005ξανά!
και ξανα...
και πολυ διδακτικο!
Θα συμφωνήσω
ΜΗΔΕΝΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕ
αυτο πάει για εμένα,
συγνώμη Moz
δεν έπρεπε να σε κρίνω πρίν ολοκληρώσεις.
SORRY
Το παρελθόν είναι δάσκαλος του παρόντος και οδηγός του μέλλοντος
MozΜέλος
ΑΤΜΑ, Valnta, jonniebegood, morpheaus,... ευχαριστώ! ((Enjoy the day!))
quote:
ΑΤΜΑ, Valnta, jonniebegood, morpheaus,... ευχαριστώ! ((Enjoy the day!))
να σου προσφερουμε απο ενα γουνακι?
τιμη μας!
.
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr
wendigoΜέλος
Έτσι, ως ευχαριστώ, αφού δεν είχα άλλο γουνάκι να προσφέρω:
"Die kleinen Leute von Swabedo"
Γερμανικό παραμύθι, πολύ δημοφιλές στη Γερμανία αλλά σχεδόν άγνωστο εκτός αυτής. Συχνά παρουσιάζεται στο θέατρο ως παιδικό μιούζικαλ ή σε σχολικές θεατρικές παραστάσεις με μαθητές.
Η Swabia, ως πηγή έμπνευσης για το Σβάμπεντο, είναι περιοχή στα νοτιοδυτικά της χώρας (με κέντρο τη Στουτγκάρδη), με δική της ντοπιολαλιά παλιάς γερμανικής προέλευσης.
No Method, No Guru, No Teacher
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑΜέλος
ενα ζεστό γουνάκι η συντροφια σας με χαρά σας ανταποδίδω..
ΡΟΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ
BizarreΜέλος
Πάρα πολύ όμορφο!