- Ελεύθερη Σκέψη, Φιλοσοφία, και…. Πινελιές Ομορφιάς - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
"Στην αρχή του ταξιδιού τα δέντρα είναι δέντρα, τα βουνά είναι βουνά και το ποτάμι ποτάμι. Μετά τα δέντρα παύουν να είναι δέντρα, τα βουνά δεν είναι άλλο βουνά και το ποτάμι δεν είναι ποτάμι. Μετά τα δέντρα γίνονται πάλι δέντρα, τα βουνά γίνονται πάλι βουνά και το ποτάμι γίνεται πάλι ποτάμι, μόνο που εσύ δεν το πιστεύεις πια."
φιλοι μου ειναι οσοι ειναι αληθινοι και δεν παιζουν παιχνιδια σε βαρος μου...
...the soul of the rose...
quote:
Αγαπητέ μου Πλάτωνα,
Είμαι ανοιχτός σε όλους τους ανθρώπους, γίνομαι ένα μαζί τους, δεν είμαι τίποτα παραπάνω σε αυτούς που θα ένοιωθαν αμήχανα, είμαι όλα (γιατί μπορώ) σε αυτούς που μεθούν απο έρωτα πνεύματος και αναγέννηση ψυχής....
αλλά μη μου ζητάς να πισωγυρίσω...όχι φίλε μου...
ο καθένας χαρακτηρίζεται απο τις πράξεις τους, αυτές ας είναι το βαρος του στη ζωή...όχι εγώ...εγώ θα φύγω όπως ήρεμα ήρθα...
Δε μπορώ να εισβάλω στη ζωή κανενός..."ακούω" την πρόσκληση της ψυχής του...όταν πάψει να είναι αληθινή, πάυω κι εγώ-έτσι είμαι δε μπορώ να πώ-να είμαι ψέμματα, συγνώμη αλλά δεν υπάρχει χρόνος για άλλα πιο ρηχά στη ζωή μου...αυτή η ζωή έχει ένα σκοπό...εκεί είμαι αφοσιωμένοςΥ.Γ...όσο κι αν είσαι πολέμιος ή αντίθετος (sorry για τη βαρια λέξη) του Χριστιανισμού, αυτό που προσπαθείς να κάνεις σε δυο άτομα ονομάζεται ευλογία...το να προσπαθείς να φέρεις την ειρηνη, αυτό ακριβώς είναι...(οχι οτι εγω είμαι φανατικός χριστιανός-κάθε άλλο) αλλά είμαι μέλισσα που ψάχνει άνθη με ενδιαφέρων άρωμα...εκει είναι η θέση μου...μακρια απο ονομασίες και θρησκείες
"Ω Μητέρα! Ο αέρας είν'εκείνο το ανάλαφρο πράγμα..
που γυρίζει μέσα στο κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!"
...και σαν αντιλλαλος τα ιδια ελεγες.)μονο που η ορμη δεν σαφηνε να δεις το αυτο...συμπερασμα...
χαιρομαι που εισαι καλα οσο σε ειδα.. και ενσαρκωνεις -σε πραξη- οσα ελαβες...
να'σαι παντα καλα.)
cprtght@tm@2005
Edited by - ΑΤΜΑ on 05/03/2005 20:42:11
Ε και? Τι το σπουδαίο έχει ένα Μήλο που ωρίμασε και πέφτει?
Θυμάμαι μικρός καθόμουν με τον παππού κάτω από μια μηλιά δίπλα από ένα αμπέλι, και εκεί που έστριβε αργά τσιγάρο, έπεσε ένα Μήλο. Σήκωσε το κεφάλι, και μου είπε να το πάω στη Μυρτώ την κατσίκα, που λίγο μακρύτερα, μασούλαγε ανέμελη ένα τρυφερό κλιματακι.
Μα αν ο παππούς μου ήταν ο Νεύτωνας?
Ο Ίδιος ο Νεύτωνας μας λέει, πως βλέποντος ένα Μήλο να πέφτει, κατάλαβε πως και το φεγγάρι έπεφτε, έτσι συνέλαβε την μαγνητική θεωρία, και την έλξη των πλανητών.
Σε κάθε άνθρωπο, το κάθε συμβάν της Ζωής, μπορεί να έχει η να μην έχει κάποια σημασία. Σίγουρα το μυαλό του Νεύτωνα, είχε διαφορετικές στροφές από εκείνες του παππού μου, που τα ενδιαφέροντα του περιοριζόντουσαν στα γήινα.
Εκείνο που ενδιαφέρει, είναι πως από την εποχή του Αρχιμήδη μέχρι και σήμερα, τα πέπλα της άγνοιας πέφτουν σιγά σιγά από άτομα που διαθέτουν ενέργεια, που ασχολούνται με πάθος για κάτι, ώστε να παραμερίζουν τα πέπλα, (να εξηγουν η και να πηγαινουν (βλέπουν) ακόμα και πέραν των φαινομένων)
Μα αν ανακαλύψουμε μια μέρα, πως ο νους μας, γυρνά γύρω
από τις γνωστές προκαταλήψεις του,
τις συνήθειες του,
τους φόβους του...
αν όλα αυτά τα βλέπαμε σαν πιθανά πέπλα απόκρυψης άλλων επιπέδων,
τότε ίσως γεννιόταν πάθος και έμπνευση….
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 09/03/2005 08:03:52
quote:
Μα αν ανακαλύψουμε μια μέρα, πως ο νους μας, γυρνά γύρωαπό τις γνωστές προκαταλήψεις του,
τις συνήθειες του,
τους φόβους του...
αν όλα αυτά τα βλέπαμε σαν πιθανά πέπλα απόκρυψης άλλων επιπέδων,
τότε ίσως γεννιόταν πάθος και έμπνευση….
Αγαπητέ Πλάτωνα,
αν όλα αυτά όπως λες τα βλέπαμε,
αν τα βλέπαμε καθαρά...
Ο νους είναι χιλιοδιαμορφωμένος, γνωστό αυτό.
Η διαμόρφωση του τον κάνει να βλέπει πάντα
σύμφωνα με αυτήν, τα πάντα μέσα από φίλτρα, μέσα από ιδέες
τίποτα καθαρό τίποτα καινούριο.
Κάποιες φορές βλέπει μέρος της διαμόρφωσης αυτής
συνήθως επιλεκτικά, μπορεί όμως να δει όλη τη διαμόρφωση
και να ελευθερωθεί από αυτήν? Να δει ποιος? Η σκέψη?
Η σκέψη μπορεί να ελευθερώσει τον ίδιο της τον εαυτό,
μπορεί η διαμορφωμένη και περιορισμένη σκέψη να δει
καθαρά ή μήπως χρειάζεται ένα διαφορετικό είδος δράσης
που δεν θα έχει σχέση με την σκέψη?
Ελπίζω να μην ξέφυγα πολύ...είναι σκέψεις που
με απασχολούν καιρό και με μπερδεύουν κιόλας! 
Καλή μέρα σε όλους!!
You can find all you need in your mind...if you take the time
μου αρεσε ο τροπος σκεψης σου....:)
αν η σκεψη ...."βρισκεται","γενναται" στον νου....?
η σκεψη....."γενναει" με την σειρα της....σκεψη...ή σκεψεις....
μπορω να χρησιμοποιησω τον ορο ,μιας και "μιλαμε" για "κατι" που δειχνει θηλυκη υποσταση.......?
μα ο νους.....?
πως γινεται "κατι"...(ο)...που προσδιοριζει αρσενικη υποσταση,να "δημιουργει"......?
νους----σκεψη...μηπως πρεπει να το δουμε αντιθετα....?
η μηπως ειναι το ιδιο.....?
το μυαλο...απλα το μεσο...για να αναπτυξουν σχεση ο νους με την σκεψη.......?
απο την ενωση.....τι εχουμε...?
κινηση.....εσω ...στο μυαλο.....
και απο μονη της η κινηση αυτη πιστευω πως ειναι αρκετη...ετσι ωστε να κανουμε μικρα βηματακια....προς την "εξοδο" μας.......
....απο οσα μας αδρανοποιουν.......
απο οσα μας στερουν....την πρωτοβουλια...την οποια πρωτοβουλια....
οποτε....Ναι η σκεψη μπορεινα ελευθερωσει τον ιδιο της τον εαυτο...με περισσοτερες δυνατοτητες ...την φορά......
μεσω...λογου....γραπτου...η μη.....:)
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
Είναι ένα από τα πλέον όμορφα βήματα προς την αυτογνωσία, το να γνωρίσεις τι είναι σκέψη.
Όχι αυτό που περιέγραψε ο άλφα η ο βήτα, ο ειδικός η ο Σοφός, αυτά έχουν φυσικά την σημασία τους, μα δεν φτάνουν.
Λες αγαπητε Timetrapped,
αν όλα αυτά όπως λες τα βλέπαμε,
αν τα βλέπαμε καθαρά...
προφανώς δεν τα βλέπουμε καθαρά, ίσως χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε το καθετί.
Άλλο είναι να σου λέει κάποιος πως λειτουργείς… και άλλο να το ανακαλύψεις εσύ για τον εαυτό σου. Το ότι οι περισσότεροι σήμερα με ένα διακόπτη, δύνανται να έχουν φως, δεν τους καθιστά συγχρόνως και Edison.
Μιλάω για την ανακάλυψη (για λογαριασμό μας), τι είναι σκέψη.
Ο νους είναι χιλιοδιαμορφωμένος, γνωστό αυτό.
Η διαμόρφωση του τον κάνει να βλέπει πάντα σύμφωνα με αυτήν, τα πάντα μέσα από φίλτρα, μέσα από ιδέες
τίποτα καθαρό τίποτα καινούριο.
Ο Διαμορφωμένος Νους είναι ανάγκη μα και περιορισμός συγχρόνως.
Ανάγκη, γιατί δίχως γνώσεις, αν μιλήσεις για πυρηνική φυσική η ανώτερα μαθηματικά, αν δεν τα έχεις διδαχθεί, είναι σαν να μιλάς ξένη γλώσσα που ο άλλος δεν γνωρίζει. Από την άλλη όμως, το να βλέπεις την ζωή μέσα από μια διαμόρφωση, είναι σίγουρα μια περιορισμένη κίνηση, που πιθανόν να χάνεται όλη η ομορφιά της.
Κάποιες φορές βλέπει μέρος της διαμόρφωσης αυτής
συνήθως επιλεκτικά, μπορεί όμως να δει όλη τη διαμόρφωση
και να ελευθερωθεί από αυτήν? Να δει ποιος? Η σκέψη?
Έχεις επίγνωση αυτού του γεγονότος, πως η διαμόρφωση σου είναι περιορισμένη. Βέβαια δεν φτάνει αυτό από μόνο του, μην ξεχνάς τι έγραψες αλλού για αυτούς που συζήταγαν σε ένα λεωφορείο, για το τι είναι συνείδηση, και δεν πήραν καν χαμπάρι πως έξω έγινε ατύχημα.
Η Σκέψη, έτσι όπως την γνωρίζουμε, είναι περιορισμένη.
Αν και ονόμασα το Τοπικ ελεύθερη σκέψη, (εννοώντας την δημιουργική σκέψη) κανείς όλο αυτό τον καιρό που υπάρχει το Τοπικ δεν αναρτήθηκε, και για το αληθές της φράσης.
Γιατί?
Κοίταξε λοιπόν τι ρωτάς.
Η σκέψη μπορεί να ελευθερώσει τον ίδιο της τον εαυτό,
μπορεί η διαμορφωμένη και περιορισμένη σκέψη να δει
καθαρά ή μήπως χρειάζεται ένα διαφορετικό είδος δράσης
που δεν θα έχει σχέση με την σκέψη?
Ολοι Προσκυνάμε και θαυμάζουμε τη σκέψη, γιατί είναι το εργαλείο που διαθέτουμε, και στο γράφω με όλη μου την αγάπη, (όταν την χρησιμοποιείς, και μεταξύ δυο σκέψεων), άσε σιωπή και χώρο.
Έτσι μόνο πας βαθιά μέσα σου.
Αυτή είναι κάθετη κίνηση, και όχι είμαι στο Α και πάω στο Β που είναι χρόνος, που είναι το διαμορφωμένο η σε οτι διαμορφώνεσαι, που γνωρίζεις... και είναι σκέψη.
Αυτά έμαθα στο Σωκράτη, Ηράκλειτο, Βουδα και Κ, που φαίνεται πως διαβάζεις.
Αναρωτήσου τώρα τα παρακάτω.
Η Σκέψη, όπως την γνωρίζουμε είναι η όχι μια Υλίκη διαδικασία?
Αν βρεις πως ετσι είναι, η καθημερινή σου εμπειρία (η διαμόρφωση) δεν είναι σαν να προσθέτεις συνεχως κάτι?
Αυτο δεν γινεται παρελθον?
Και αν κατι δεν χρειαζεται να το γραψεις μεσα σου?
Π.Χ καποιος σε εβρισε..γιατι να το γραψεις?
Η σιωπή και ο Χώρος, δεν είναι δράση που σταματά αυτή τη διαδικασία?
Σε χαρακτηρισε καποιος ασχημα.
Συνηθως δεν αντιδρας αμεσα?
Αν παρατηρησεις την αντιδραση σου καθως εξελισεται, δεν της δινεις Χωρο?
Που θα πιαστει και που θα γραφει? Στο πουθενα?
Ετσι δεν γινεται?
Τώρα, αναρωτήσου σε ένα πάθος η πέπλο που γράψαμε πως θα το κατανοησεις...(Χρειαζεται Χωρο, Σιωπη, και να ακουσεις.....αν μπουν στη μεση και οι αισθησεις.
Ετσι μονο βλεπεις... (Οιδα, γνωριζω)
Όταν δεις πραγματικά τι γίνεται, απλά το βάζεις στην άκρη,(τελειώνεις) δεν του αντιστέκεσαι….
Το ιδιο γινεται και με τη διαδικασια της Σκεψης.
Κανει στην ακρη μονη της, δεν ερχεται εκει που δεν χρειαζεται.
μα αν δεν βλέπεις καθαρά,….τότε επαναλαμβάνεις το λάθος ξανά και ξανά.
Εκεί καποιος ειναι πραγματι πιασμένος στο ΧΡΟΝΟ, αγαπητέ φίλε με το ανάλογο ΝΙΚ.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 10/03/2005 10:11:22
Καλέ μου Μάνο θέλω να σταθώ στην κατηγοριοποίηση
κάποιων λέξεων στις οποίες αναφέρθηκες,
στο διαχωρισμό που έκανες σε αρσενικά και θηλυκά...
Έχει άραγε μεγάλη σημασία το αν η λέξη σκέψη
είναι θηλυκού γένους? Μπορεί σε κάποια άλλη γλώσσα
να είναι αρσενικού. Οι λέξεις γενικότερα νομίζω πως στέκονται
εμπόδιο σε κάποια λεπτά θέματα, είναι πολύ περιοριστικές!
Αγαπητέ Πλάτωνα, πολλά και ενδιαφέροντα αυτά που έγραψες,
θα επανέρθω αργότερα, γιατί ο χρόνος με κυνηγάει...ή μήπως εγώ τον κυνηγώ?? 
You can find all you need in your mind...if you take the time
Φίλε Πλάτωνα επανήλθα στο όμορφο θέμα σου...
quote:
Είναι ένα από τα πλέον όμορφα βήματα προς την αυτογνωσία, το να γνωρίσεις τι είναι σκέψη.
Όχι αυτό που περιέγραψε ο άλφα η ο βήτα, ο ειδικός η ο Σοφός, αυτά έχουν φυσικά την σημασία τους, μα δεν φτάνουν.
προφανώς δεν τα βλέπουμε καθαρά, ίσως χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε το καθετί.
Άλλο είναι να σου λέει κάποιος πως λειτουργείς… και άλλο να το ανακαλύψεις εσύ για τον εαυτό σου.
Συμφωνώ και επαυξάνω αγαπητέ και καταλαβαίνω πως αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχουν ξεκαθαρίσει πολλά πράγματα μέσα μου.
Είναι το κρισιμότερο σημείο νομίζω το να μπορέσει κάποιος να ανακαλύψει ο ίδιος για τον εαυτό του και όχι απλώς να αποδεχτεί κάτι που έγραψε ο τάδε σοφός!
Κάποιες φορές μόλις διαβάζω κάποια λόγια σοφών αισθάνομαι σαν να εξαφανίζονται όλα τα βάρη από πάνω μου, μοιάζει η ζωή τόσο απλή!!
Παρόλα αυτά αυτό κρατάει για πολύ λίγο γιατί, όπως σωστά έγραψες, αν κάτι δεν το κάνεις δικό σου (και δεν εννοώ λεκτικά), αν δεν το ανακαλύψεις μέσα σου τότε ελάχιστη σημασία θα έχει και ελάχιστη διάρκεια!
quote:
Ο Διαμορφωμένος Νους είναι ανάγκη μα και περιορισμός συγχρόνως.
Σίγουρα είναι ανάγκη αλλά και περιορισμός. Το δύσκολο είναι να πετάξεις τα άχρηστα που έχεις μαζέψει, αυτά που είναι απλώς βάρη και που όμως συνεχίζουμε και τα κρατάμε…
quote:
Η Σκέψη, έτσι όπως την γνωρίζουμε, είναι περιορισμένη. Αν και ονόμασα το Τοπικ ελεύθερη σκέψη, (εννοώντας την δημιουργική σκέψη) κανείς όλο αυτό τον καιρό που υπάρχει το Τοπικ δεν αναρτήθηκε, και για το αληθές της φράσης.
Συγνώμη, δεν το πολυκατάλαβα αυτό, είναι και πρωί ακόμα… (δικαιολογίες). Λες πως η σκέψη όπως τη γνωρίζουμε είναι περιορισμένη (κατανοητό ως εδώ). Μετά μιλάς για ελεύθερη σκέψη, δημιουργική όπως λες αλλά τι ακριβώς εννοείς με το δημιουργική?
quote:
Ολοι Προσκυνάμε και θαυμάζουμε τη σκέψη, γιατί είναι το εργαλείο που διαθέτουμε, και στο γράφω με όλη μου την αγάπη, (όταν την χρησιμοποιείς, και μεταξύ δυο σκέψεων), άσε σιωπή και χώρο. Έτσι μόνο πας βαθιά μέσα σου.
Ευχαριστώ για τη συμβουλή, είναι κάτι πολύ χρήσιμο νομίζω αυτό που λες, κάτι που μάλλον προϋποθέτει να είσαι συνειδητός και να παρατηρείς, να μην ενεργείς μηχανικά όπως κάνω τις περισσότερες φορές.
quote:
Αυτή είναι κάθετη κίνηση, και όχι είμαι στο Α και πάω στο Β που είναι χρόνος, που είναι το διαμορφωμένο η σε οτι διαμορφώνεσαι, που γνωρίζεις... και είναι σκέψη.
Αυτά έμαθα στο Σωκράτη, Ηράκλειτο, Βουδα και Κ, που φαίνεται πως διαβάζεις.
Όντως διαβάζω τους εν λόγω κυρίους και ειδικά Κ, (Ηράκλειτο δεν έχω διαβάσει αλλά τώρα που το ανέφερες έχεις να προτείνεις κάποιο βιβλίο?), αλλά όπως έγραψα και πριν δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι τα έχω κάνει δικά μου αυτά που γράφουν.
Για όλα αυτά αλλά και για τα παρακάτω (στο μήνυμα σου) που έγραψες να αναρωτηθώ θα το κάνω, με όσο πιο καθαρό μυαλό μπορώ, σας αφήνω προς το παρόν γιατί περιμένει και δουλειά…
Να έχετε όλοι μια υπέροχη μέρα!
Φίλε ΠΛΑΤΩΝΑ, αναφέρεις πως:
Ολοι Προσκυνάμε και θαυμάζουμε τη σκέψη, γιατί είναι το εργαλείο που διαθέτουμε, και στο γράφω με όλη μου την αγάπη, (όταν την χρησιμοποιείς, και μεταξύ δυο σκέψεων), άσε σιωπή και χώρο.
Έτσι μόνο πας βαθιά μέσα σου.
Σε ρωτώ, και ίσως με βοηθήσει πολύ η απάντηση σου, τι μπορεί να κάνει κάποιος όταν οι αισθήσεις προλαβαίνουν την σκέψη;
Πως μπορεί να αφήσει "σιωπή και χώρο" όταν η παρόρμηση της στιγμής είναι πιο δυνατή απ' την σκέψη, η οποία... έπεται; Και καλύτερα: Πώς μπορείς να "κοντρολάρεις" την παρορμητικότητα όταν δεν αφήνει να έρθει η... δεύτερη σκέψη;
Όταν τα συναισθήματα είναι δυνατότερα πώς μπορεί να χαλιναγωγηθούν και να προλάβει η σκέψη τις (κακές πάντα) αντιδράσεις;
Φτάνουν λίγες ενδείξεις, σε όσους ενδιαφέρει πραγματικά η Σοφία, μιας και τα περισσότερα τα βρίσκουν μόνοι τους, έλεγε ο Πλάτωνας σε φίλους, που περίμεναν να λουσθούν στο αέναο φως, και στην αναίτια ομορφιά της.
Μην περιμένεις.
Ότι ακολουθεί, είναι ένας μύθος, με δημιουργικη προέκταση.
Ο Νέος, είχε μια σπάνια Αρετή που δεν καλλιεργείται. Η διαφορετικότητα της ήταν συνώνυμη της ταπεινοφροσύνης, που δεν προσαρμόζεται ούτε στα θρησκευτικά ούτε στα οικονομικά μοδελλα της κοινωνίας. Αυτό, γιατί είχε δει σε βάθος, πως όταν η Τάξη γίνεται στόχος, γεννιέται μια ψεύτικη Αρετή, σεβαστή μεν από από πολλούς, μα μέσα της, βρίθουν τα σκουλήκια της φθοράς και της παρακμής, οι προπομποί για το επερχόμενο Τέλος.
Έτσι, ο Νέος, αγκάλιασε την μάθηση από οτιδήποτε και οποιονδήποτε, και όταν άκουγε (κάτι), χωρίς να γίνει οπαδός του (κάτι) πλησίαζε για να ακούσει, για την ομορφιά της μάθησης.
Μια μέρα πλησίασε ο θάνατος, μα πείρε κάποιον άλλο.
Έτσι ο Νέος, μετά το σοκ, ένοιωσε πως γνώριζε λίγα για αυτόν, και πως η ομορφιά της μάθησης δεν έφτανε για να βρει
Τι υπάρχει μετά το θάνατο.
Ξύπναγε και κοιμόταν, με αυτή την ερώτηση,
μα απάντηση δεν έβρισκε.
Έκανε άλλο ένα γύρω στο γνωστό,
και στα γνωστά,
έψαξε σε σοφούς και ειδήμονες,
σε ιερά και βέβηλα,
μα κανείς και τίποτα, δεν μπόρεσε να του πει κάτι,
πλέον της καταστροφής που γνώριζε.
Τι υπάρχει μετά το θάνατο?
Μια μέρα εκεί που περπάταγε, βρέθηκε μπρος σε ένα φτωχό, τόσο φτωχό και αδύναμο, που του φάνηκε πως ήταν έτοιμος να πεθάνει.
Κάθισε δίπλα του, του έπιασε απαλά το χέρι, σαν να του έλεγε, εδώ είμαι, αν γινόταν, θα πήγαινα εγώ στη θέση σου.
Ο φτωχός άνοιξε σιγά τα μάτια, κοίταξε τον Νέο που του κράταγε το χέρι, και μέσα από απύθμενα βάθη του είπε.
Ότι ψάχνεις, είναι ψηλά, σε εκείνη την κορυφή.
Τα μάτια του κοίταξαν το μακρινό βουνό, και έκλεισαν πάλι ήσυχα, όπως είχαν ανοίξει.
Άστραψαν τα μάτια του Νέου. Κατάλαβε πως ο γέρος άνθρωπος του έλεγε αλήθεια, και μια και δυο, κίνησε αμέσως για το βουνό.
Ήταν απόκρημνα και επικίνδυνα, είχε δύσκολες αναβάσεις, χωρίς καθόλου μονοπάτια, μα αυτός ανέβαινε, συνεχώς ανέβαινε, τίποτε δεν τον σταμάταγε. Μετά από πολλές δυσκολίες, έφτασε στην κορυφή, υπήρχε ένα ξέφωτο, και ένα μικρό σπιτάκι.
Έφτασε έξω από την πόρτα, και χωρίς ενδοιασμούς χτύπησε.
Καμία απάντηση.
Δεν θα είναι εδώ, μα ο γέρος δεν με κορόιδεψε, δεν το κουνώ μέχρι να γυρίσει είπε, και κάθισε κατάχαμα, μπρος από την πόρτα.
Πέρασε η μέρα, έφτασε η Νύχτα μα ο Νέος δεν κουνιόταν.
Πέρασε και η Νύχτα και άλλη μια μέρα και άλλη μια Νύχτα, και ακόμα ένα τρίτο μερόνυχτο, όταν ξαφνικά στο ξημέρωμα, τον είδε να φτάνει από μακριά.
Είσαι ο Θάνατος, έτσι δεν είναι ρώτησε ο Νέος. Σε περίμενα τρεις μέρες!
Τι υπάρχει μετά από σένα?
Ο Θάνατος ζήτησε συγνώμη που έκανε κάποιο να περιμένει, δεν το συνήθιζε, και για να τον συγχωρέσει ο Νέος, του είπε πως θα τον έκανε πάμπλουτο.
Ο Νέος τον ευχαρίστησε, αρνήθηκε και ρώτησε πάλι το θάνατο.
Θέλω να μάθω, τι υπάρχει μετά από σένα.
Ο Θάνατος του είπε τότε πως όχι μόνο πλούσιο θα τον έκανε, μα και παντοδύναμο.
Ο Νέος γέλασε καλόκαρδα, και είπε στο θάνατο.
Ότι και αν με κάνεις, τώρα που έμαθα που μένεις, θα έρχομαι κάθε μέρα εδώ, αν θέλεις θα καθαρίζω και θα βάζω σε τάξη την οικία σου, μα θα σε ρωτώ μέχρι να μου πεις τι υπάρχει μετά από σένα.
Γέλασε ο αγέλαστος, με την απάντηση του Νέου, εγινε ομως παλι σοβαρος, κάθισε δίπλα στο Νέο, και άρχισε να του διηγείται τι ήταν η δημιουργία, τι υπαρχει μετα... και πως η Αρετή, δεν περιμένει.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 13/03/2005 12:14:34
Τι υπάρχει μετά το θάνατο".
Αν "κάνοντας γύρους στο γνωστό,
και στα γνωστά,
ψάχνοντας σε σοφούς και ειδήμονες,
σε ιερά και βέβηλα και κανείς και τίποτα, δεν μπόρεσε να μου πει κάτι,
πλέον της καταστροφής που γνωρίζω".
Αν "Ότι ψάχνω, είναι ψηλά, σε κάποια κορυφή" (εκεί που θα διδαχθώ την ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ)
Τότε δεν μπορώ να ΠΕΡΙΜΕΝΩ.
Πρέπει ν' αναζητήσω τον "φτωχό" που θα μου δείξει το μονοπάτι.
Αν και η δονητική των λέξεων και ερωτήσεων σου, κάτι θυμίζει…
Στα αλήθεια, θέλεις να γνωρίσεις τον φτωχό?
Από τόσες ημέρες που έχει μια Ζωή, θα διέθετες 40/50 για να πειραματισθείς?
Ένα πείραμα, που θα κρατήσει μέχρι την πρωτομαγιά. 
Είσαι?
Θα ζήσεις, όπως ένας φτωχός!
Δεν χρειάζεται να βγεις να ζητιανέψεις, απλά για 40 50 μέρες, θα κάνεις ΜΑΤ στο σώμα/μυαλο.
Τα συστατικά είναι απλά.
Λιτή τροφή, *(Πολύ σπουδαίο αυτό,)
Μουσική, * Όχι οποιαδήποτε, μα κλασσική, η απαλή. (Μπορείς να ακούσεις και Βαγγέλη, το πιο σπουδαίο είναι, πως ακούς…να είσαι η μουσική)
Γυμναστική, Περπάτημα στη Φύση,
Παρατήρηση, Προσοχή, επίγνωση στο Σώμα,
Ναι στον ερωτά με το σύντροφο, *(με μέτρο)
Όχι σε αυνανισμό, και τέτοιες σκέψεις. *(πολύ σπουδαίο και αυτό)
Όχι στις συνηθισμένες σκέψεις, μα διάβασμα από κάποια πηγή, με πνευματικό περιεχόμενο.
Γράψιμο μιας δυο σελίδων κάθε μέρα, των σκέψεων σου.
Έχει ενδιαφέρον να δεις, (τα Νοητικά κομμάτια μας, πως αναζητούν τις εξαρτήσεις τους, και ακόμα πιο σπουδαίο, την ΕΝΕΡΓΕΙΑ που συσσωρεύεται. Αν δεν την σπαταλήσεις, θα είναι αυτή η ενέργεια που θα δράσει και θα διαμορφώσει τις συνήθειες…(σκέψεις/παθη).
Αν καταλάβεις πως γίνεται, σιγα σιγά θα πέσουν τα πέπλα του ΝΟΥ, μέχρι να έρθει μια καθαρή μα και αδιαπέραστη δύναμη, (μοιάζει με τη φωτιά, μα η καταστροφή της είναι συγχρόνως δημιουργία, και ευδαιμονία....)
Περισσότερο της δινεις, τόσο πιο έντονα γινεται παρων…η ΑΡΕΤΗ!
Πριν σου εξηγήσω κάποια πράγματα πρέπει να ξέρεις πως είμαι πάντα έτοιμη για οτιδήποτε θα με κάνει να χαλιναγωγήσω τα πάθη και τις επιθυμίες, τα συναισθήματα και τον πόνο που προέρχεται από αυτά.
Είμαι πάντα έτοιμη να μπω σε όποια διαδικασία, επώδυνη ή μη, φτάνει να κερδίσω τη ΓΝΩΣΗ.
quote:
Αρετή,Αν και η δονητική των λέξεων και ερωτήσεων σου, κάτι θυμίζει…
Θέλω πολύ να μάθω τι σου θυμίζει.
quote:
Στα αλήθεια, θέλεις να γνωρίσεις τον φτωχό?
Με την λέξη "φτωχό" αναφέρομαι στον φτωχό που συνάντησε ο νέος της ιστορίας σου και του έδειξς τον δρόμο για το σπί τι του χάρου.
Και φυσικά ενοώ τον "διδάσκαλο", που θα μου δείξει τον δρόμο για την γνώση του πως θα ξεφύγω από αυτά που αναφέρω στην εισαγωγή μου.
quote:
Από τόσες ημέρες που έχει μια Ζωή, θα διέθετες 40/50 για να πειραματισθείς?Ένα πείραμα, που θα κρατήσει μέχρι την πρωτομαγιά.
Είσαι?
Φυσικά είμαι όμως πρέπει να ξέρεις ότι:
quote:
Λιτή τροφή, *(Πολύ σπουδαίο αυτό,)
Μουσική, * Όχι οποιαδήποτε, μα κλασσική, η απαλή. (Μπορείς να ακούσεις και Βαγγέλη, το πιο σπουδαίο είναι, πως ακούς…να είσαι η μουσική)
Γυμναστική, Περπάτημα στη Φύση,
Παρατήρηση, Προσοχή, επίγνωση στο Σώμα,
Ναι στον ερωτά με το σύντροφο, *(με μέτρο)
Όχι σε αυνανισμό, και τέτοιες σκέψεις. *(πολύ σπουδαίο και αυτό)
Όχι στις συνηθισμένες σκέψεις, μα διάβασμα από κάποια πηγή, με πνευματικό περιεχόμενο.
Γράψιμο μιας δυο σελίδων κάθε μέρα, των σκέψεων σου.
Ζω έτσι όπως περιγράφεις.
Τουλάχιστον τις ώρες της ημέρας που δεν εργάζομαι.
Τότε όμως με κατακλείζουν οι σκέψεις και τα συναισθήματα.
Κάθε είδους συναισθήματα.
Σκέψεις.
Αναμνήσεις.
Γιατι;;;
Και μετά έρχεται ο Θυμός, το μίσος, η ΤΡΕΛΑ!!!
quote:
Θέλω πολύ να μάθω τι σου θυμίζει.
Θυμίζει μια φίλη….από παλιά. τελεία(.)
quote:
Ζω έτσι όπως περιγράφεις.
Τουλάχιστον τις ώρες της ημέρας που δεν εργάζομαι.
Τότε όμως με κατακλείζουν οι σκέψεις και τα συναισθήματα.
Κάθε είδους συναισθήματα.
Σκέψεις.
Αναμνήσεις.
Γιατι;;;
Και μετά έρχεται ο Θυμός, το μίσος, η ΤΡΕΛΑ!!!
Αν ζεις συνειδητά όπως περιγράφω, τουλάχιστον στη διάρκεια τους, οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι στην άκρη. Έρχονται μετά, και αυτό μπορούμε να το δούμε.
Μα πριν το προχωρήσουμε, σκέψου πως απέναντι δεν έχεις ένα δάσκαλο, μα ένα φίλο, και πίνεται μπυραλ με το ίδιο καλαμάκι, σε καλοκαιρινό κινηματογράφο.
Με την σκέψη δεν γίνεται να τελειώσεις τον πόνο και τη θλίψη, μιας και η ίδια *(η σκέψη) τρέφει τον σκεπτόμενο, και (πόνος και θλίψη) βρίσκονται ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ. Εκεί γεννιούνται αυτά τα δυο. Η σκέψη είναι μηχανική, η θλίψη όχι, και είναι οι φόβοι, τα άγχη , οι ένοχες που κάποιος έχει, και που προκαλούν αυτολύπηση (ίσως για μια ιδεα *(η κάτι) που ακόμα δεν έγινε, η απόχτησε) έτσι εύκολα μετατρέπονται σαν αντίδραση, σε θυμό, σε μίσος σε Τρέλα.
Αν δεις πως έτσι είναι, απλά μείνε μαζί τους *(σε αυτή την κατάσταση, μην ψαχνεις ουτε φυγες ουτε δικαιολογιες) και πάμε παρα περα.
ΑΡΕΤΗ, ήπιες όλο το μπυραλ!
Ευχαριστώ για τις συμβουλές σου και την ανταπόκρυση στην επιθυμία μου να βρώ το μονοπάτι που ψάχνω.
quote:
Αν ζεις συνειδητά όπως περιγράφω, τουλάχιστον στη διάρκεια τους, οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι στην άκρη. Έρχονται μετά, και αυτό μπορούμε να το δούμε.
Τα βάζουμε λοιπόν όλα στην άκρη και ξεκινάμε το αθόρυβο και αρμονικό πέταγμα.
Άλλωστε η ζωή είναι ωραία από ψηλά!!!
[/quote]
Μα πριν το προχωρήσουμε, σκέψου πως απέναντι δεν έχεις ένα δάσκαλο, μα ένα φίλο, και πίνεται μπυραλ με το ίδιο καλαμάκι, σε καλοκαιρινό κινηματογράφο.
[/quote]
Πάρε το μπυράλ σου και φύγαμε!!!
Σημ.: Δεν το ήπια όλο. Πάντα αφήνω για τους φίλους.
)Και είπε ο επιστήμων.
Η αλήθεια, είναι η πραγματικότητα που ανακαλύπτω στη φύση.
Και είπε ο μύστης.
Η αλήθεια, δεν είναι στον κόσμο της φύσης, μα στην πραγματικότητα που βρίσκεται πίσω, και πέραν της φύσης.
Πόσο μου αρέσει να ρίχνω βουτιές
σαν ανέμελος πιτσιρίκος σε θάλασσες,
με τέτοιες πραγματικότητες….
Νους και έμπνευση,
σε βαλσερ αποκάλυψης / ανακάλυψης
της ουσίας.
Μια σταγόνα από νερό,
έσκασε στην λεία επιφάνεια
και διαλύθηκε,
σε πάμπολλα μικρότερα κομμάτια,
σαν να ήταν υδράργυρος…
το φαινόμενο,
σφαίρες…Ύλης…
μα η ουσία?
Και αν το υλικό του κόσμου
είναι νοητικό,
Σκέφτηκε τότε ο μικρός.
Αν είμαι ένα σημείο στο σύμπαν,
και σύμπαν και εγώ κινιόμαστε,
αν το σύμπαν συμπεριφέρεται σαν μια σφαίρα...
αν και εγώ είμαι σαν μια σφαίρα
που ακόμα δεν το βλέπω….
Μια σφαίρα που κινείται…
Έχει τάξη,
Έχει πόλους,
Διέπεται από Νόμους.
Βάλτε με στο ΒΟΡΕΙΟ ΠΟΛΟ του σύμπαντος Α,
(μα η ζωή για σένα Homo Sapiens,
μάθε πως τελειώνει στο Β,
τάδε εφη ΝΟΜΟΣ (θεου/ζωης)
Ωραία, τότε στο ΝΟΤΙΟ ΠΟΛΟ, βάλτε το Β
Και είθε πως διανύω, το Α-Β
μα και εσύ αγαπητό ΣΥΜΠΑΝ
έτσι δεν κάνεις?
Ο ισημερινός ο δικός μου
αν αρχίσω κάπου να ισορροπώ,
μεταξύ 40 και 50…
Εσύ κύριε Σύμπαν, δεν έχεις…. Ισημερινό?
Μας λένε,
Πως οι θετικές δυνάμεις της Ύλης
εξισορροπούνται από τις αρνητικές ενέργειες
του βαρύτικου πεδίου...
και όταν αυτές είναι ισχυρές
μπορείς να ξεκινήσεις σαν σύμπαν
(από μηδενική ενέργεια)
και να δημιουργήσεις ύλη…
μα αν δημιουργείς συνέχεια ύλη
έχεις ανάγκη από ενέργεια
και στο σύνολο τους (ενεργεια/υλη)
μας λένε, πως είναι σταθερές…
ε κάπου και εσύ θα ισορροπήσεις…
θα φτάσεις στο ισημερινό σου.
έτσι καταλαβαίνω καλλίτερα
τάξη και χάος,
ακόμα και αν υπάρχουν
άπειροι κόσμοι
άπειρα συστήματα
άπειρα όντα
που έχουμε αρχή και τέλος
σημείο Α-Β, στο χρόνο,
εσύ κύριε Σύμπαν
στην τελειότητα της σφαίρας σου
δεν έχεις αρχή και τέλος!
γιατί το κάθε σημείο σου
είναι αρχή και τέλος,
και... κανείς δεν σε έκανε
Πλάκα πλάκα θεούλη,
Πλησιάζουμε!
Η τουλάχιστον, προσπαθούμε…
quote:
Γλυκέ μου Πλάτωνα (ελπίζω να μου επιτρέπεις την προσφώνηση;)
Γλυκιά μου ΑΡΕΤΗ,
Φυσικά και σου επιτρέπω την προσφώνηση, μάλιστα ανταποδίδω.
Ίσως μερικές φορές να μην έχω την δέουσα ευγένεια, μα γνωρίζω καλά την πόρτα της αγένειας, και δύσκολα περνάω στο κατώφλι της. Συγχώρα με λοιπον για τυχόν τέτοια, ειλικρινά, δεν υπήρξε πρόθεση.
Γραφεις,
quote:
Σε ρωτώ, και ίσως με βοηθήσει πολύ η απάντηση σου, τι μπορεί να κάνει κάποιος όταν οι αισθήσεις προλαβαίνουν την σκέψη; Πως μπορεί να αφήσει "σιωπή και χώρο" όταν η παρόρμηση της στιγμής είναι πιο δυνατή απ' την σκέψη, η οποία... έπεται; Και καλύτερα: Πώς μπορείς να "κοντρολάρεις" την παρορμητικότητα όταν δεν αφήνει να έρθει η... δεύτερη σκέψη;
Όταν τα συναισθήματα είναι δυνατότερα πώς μπορεί να χαλιναγωγηθούν και να προλάβει η σκέψη τις (κακές πάντα) αντιδράσεις;
Όσο υπάρχουν ακατάπαυστες σκέψεις στο μυαλό, είναι δύσκολο να μην φτάνεις μπρος από τα γεγονότα των (κακών) αντιδράσεων.
Προσωπικά, όταν σκέφτομαι το κάνω με εικόνες, και λεξο(ποιώ) μόνο στην ανάγκη, όπως τώρα που γράφω. Μα δεν ηταν παντα ετσι.
Όταν φτάνει το δυνατό συναίσθημα, αν έχεις την επίγνωση του, πως με τον τρόπο του είναι έτοιμο να ξεσπάσει, *(θυμός, πάθος, κλπ) τον καιρό που δεν μπορούσα να έχω άμεση επίγνωση, το άφηνα να ξετυλιχθεί ως έξεις.
Καθόμουν κάπου ήσυχα, και μιας και είχαν επαναληφτεί κατά το παρελθόν τέτοιες καταστάσεις, έβλεπα τι άφηναν στο πέρασμα τους, όπως έγραψες παρακάτω…(θυμός, μίσος, τρέλα, γενικά με αφηναν πολύ χαμηλά ενεργειακά..)
Έβλεπα δηλαδή μέσα από την μνήμη, το αποτέλεσμα της πράξης, γύρναγα και κοίταγα λίγο πιο πίσω την πράξη *(μας είναι γνωστές οι συνήθειες μας), μεχρι να φτάσω ακόμα πιο πίσω, στην κατάσταση δηλαδή που είμαι τώρα, διλαδη λίγο πριν ξεσπάσω.
Αυτό ήταν.
Όταν πέρναγε, αυτή η παρόρμηση, *(η συνήθεια δεν κρατάει πολύ) σηκωνόμουν και έλεγα στο ΜΠ. Σω, (που το πάθος τον παρέσυρε)
Η αυριανή μου μέρα, κανονίζεται από το τι κάνω αυτή τι στιγμή. Αν έχω περισσή ενέργεια, θα είναι σίγουρα άλλη μια όμορφη μέρα.
Μέρα με τη μέρα…(κάποια στιγμή), θα βρεθείς ψηλά, και πίσω δεν γυρνάς.
Πόσος χρόνος?
Μην σε απασχολεί, μην βάζεις χρόνο, μην θέτεις όρια, ζήσε στην κοπή του ξυραφιού, όσο μπορείς.
Όταν φύγουν οι μηχανικές σκέψεις, χάνονται και ο πόνος, η λύπη, οι συνήθειες, τα άγχη…και εσύ έμαθες την μεγαλύτερη Τέχνη στη Ζωή…
Να μην προσθέτεις ψυχολογικό γίγνεσθαι.
Όταν καλλιεργείται η ομορφιά
για την ευχαρίστηση που μας παρέχει,
αυτο με τον καιρο,
αναπόφευκτα γίνεται
μια εγωκεντρική δραστηριότητα,
μα,
η ομορφιά δεν είναι προσωπική...
όταν γίνεται τέτοια,
οδηγεί στην αναισθησία.
Το συναίσθημα και η σκέψη,
γίνονται οι Λαιστρυγόνες ενέργειας,
που είναι αναγκαία για την ομορφιά,
που είναι πέραν από τα μάτια,
εκείνου που κοιτάζει.
Όταν υπάρχει φόβος,
υπάρχει ο παρατηρητής.
Μα ο φόβος και η ομορφιά,
δεν πάνε μαζί,
αυτά που πάνε μαζί,
είναι ο παρατηρητής και ονειροπόλος...
φόβος και πόνος.
Υπάρχει ατελείωτη ομορφιά,
όταν δεν υπάρχει απόσταση...
παρατηρητή παρατηρούμενου.
Όταν η ζωή δεν βασίζεται
σε συναισθήματα και σκέψεις
που είναι παρελθόν,
μιας και,
ούτε το ένα, ούτε το άλλο
είναι αγάπη,
και όμως,
πόσοι εκεί πάνω
βασίζουν την ύπαρξη τους….
Αυτές τις μέρες η δουλειά δεν μ' άφηνε να γράψω και τα ερωτηματικά που μου δημιουργήθηκαν από τις σκέψεις του αγαπητού ΠΛΑΤΩΝΑ μου τριβέλιζαν το μυαλό.
quote:
Υπάρχει ατελείωτη ομορφιά,
όταν δεν υπάρχει απόσταση...
παρατηρητή παρατηρούμενου.
Υπάρχει η ατέλειωτη ομορφιά γιατί έχουμε πλέον ανακαλύψει τις ψευδαισθήσεις και έχει γίνει η ριζική «αλλαγή» στο νου.
Έχει επέλθει η ισορροπία του «εγώ».
quote:
Όταν η ζωή δεν βασίζεται
σε συναισθήματα και σκέψεις
που είναι παρελθόν,
μιας και,
ούτε το ένα, ούτε το άλλο
είναι αγάπη,
και όμως,
πόσοι εκεί πάνω
βασίζουν την ύπαρξη τους….
Άρνηση του παρελθόντος;
Δεν αφήνουμε χρόνο (και καθόλου χώρο) στη σκέψη για το μέλλον.
«Μοναδικό αποτύπωμα, το πάτημα του παρόντος»
Θαυμάσια αυτά και πολύ εκφραστικός ο τρόπος που τα παραθέτεις, αν και οι περισσότεροι είμαστε ακόμη ανολοκλήρωτοι και είναι λίγοι αυτοί που φτάνουν το σημείο της απόλυτης «ελευθερίας της σκέψης» που είναι η δημιουργία (για να θυμηθούμε και τον τίτλο που έχεις δώσει στο θέμα σου).
Όμως πόσα ερωτηματικά γεννήθηκαν από αυτές τις φράσεις σου.
Η αγάπη, μήπως δεν είναι κι αυτή ένα συναίσθημα;
Δεν αιωρείται ανάμεσα στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον;
Πολλά συναισθήματα δεν είναι αυτά που την συνθέτουν; (πόνος, στοργή, ενδιαφέρον και άλλοτε πάθος, έρωτας;)
Δεν κρύβει μέσα της σκέψεις θετικές και αρνητικές;
Πώς λοιπόν να πούμε ότι συναισθήματα και σκέψεις που είναι παρελθόν δεν είναι αγάπη;
Αν η ζωή βασίζεται στο παρόν και στην αγάπη του σήμερα, του παρόντος, η αγάπη δεν έχει τα ίδια συστατικά όπως αναφέρω πιο πάνω;
Το σήμερα γίνεται παρελθόν.
Άρα και στο σήμερα δεν μας δίνει σκέψεις θετικές αλλά και αρνητικές;
Σημ. Αν κάτι δεν έχω καταλάβει σωστά θα φταίει η βότκα με λεμόνι και ελπίζω στη δική σου κατανόηση αυτή τη φορά.
Σημ. Η αγάπη είναι ένα θέμα που "σηκώνει" πολύ συζήτηση, γιατί έχει πολλές διαστάσεις. (Θα ήθελα κάποια στιγμή τις σκέψεις σου γιατί την θεωρείς παρεξηγημένη λέξη)
οι φωτο σου με συγκλωνίζουν.
Η μία εκφράζει το "εγώ" μου πριν λίγο καιρό (θυμασαι) στον ιστό της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας.
Όσο για την άλλη, τα δελφίνια (και οι ιππόκαμποι) είναι τα αγαπημένα μου θαλάσσια ζώα.
quote:
Υπάρχει η ατέλειωτη ομορφιά γιατί έχουμε πλέον ανακαλύψει τις ψευδαισθήσεις και έχει γίνει η ριζική «αλλαγή» στο νου.
Γεια σου, Ω γλυκύτατη Αρετή.
Θέτεις ερωτήσεις που χρειάζονται προσεχτικές απαντήσεις, ώστε να αποφευχθούν τυχόν ψευδαισθήσεις, όχι μόνο από μέρους μου, μα και από μέρους του παρατηρητή.
Έτσι, θα απαντήσω για τις σημαντικότερες αλλαγές που επέρχονται στη συνείδηση,(μιλω υποκειμενικα) στο διάστημα της τριβής με την φιλοσοφία, και γενικότερα με την Ζωή.
Αν αγγίξουν η όχι την Αγάπη, θα το διαπιστώσεις στη συνέχεια, μιας και για αυτή θα μιλήσω, με λίγο διαφορετικό τρόπο, μα έτσι λειτουργώ, και αυτό σου παραθέτω.
Αγάπη εδώ, Αγάπη εκει…, Αγάπη παραπέρα…
ήταν μια λέξη και αν θέλεις συναίσθημα, που μεχρι το 28 έτος της ηλικίας μου, είχε να κάνει περισσότερο με ευχαρίστηση.
Αγαπη για ένα τραγούδι, για κάποιο ήρωα, για γυναίκες, για μια ομάδα, για ένα ενδιαφέρον, για κάποιο Όνειρο, για το θεό, την Φιλοσοφία και ούτω κάθε εξής.
Μα η ευχαρίστηση, αργά η γρήγορα πέρναγε, και όλο αυτό που με έκανε να νοιώθω ζωντανός, αυθόρμητος και αν θες αληθινός, κάποια στιγμή ξεφούσκωνε, και με έριχνε σε μια κατάσταση θλίψης, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Μεχρι να βρω το επόμενο παιχνίδι, την καινούργια ενασχόληση του Εαυτου.
Μια μέρα, λίγο πριν τα 28, σε μια κατάσταση έντονης σύγκρουσης στη Ζωη, κάτι άλλαξε.
Μεχρι τότε, εύρισκα εύκολες φυγές και έκκρινα σαν υπαίτιους της θλίψης τους άλλους, γονείς, παιδεία, θρησκείες, συστήματα, πολιτικές καταστάσεις, και ότι θέλεις βάζεις. Μα εκείνη την ημέρα, κατάλαβα πως όλα αυτά είμαι ΕΓΩ, ενώ, μεχρι τοτε, υπήρχαν εγώ και οι άλλοι.... οι κακοί.... οι σφετεριστές.... οι βλάκες.
Είναι πλήγμα μα συγχρόνως και ώθηση, να καταλάβεις κάτι τέτοιο, φυσικα όχι μόνο λεκτικα.
Με έφερε σε μια κατάσταση ΣΟΚ, μεγάλου ΣΟΚ, που για καιρό έζησα μακριά, απο οτι μεχρι τότε είχα συνηθίσει.
Τι έκανα?
Δεν έχει σημασία, μιας και ο κάθε άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα, το πιο σημαντικό ήταν, πως εκείνος ο πίθηκος που είναι μέσα μας σαν σκέψη, είπε όλη την ιστορία του.
Κάποτε τελείωσε.
Η συνείδηση από τότε Αρετουλα, δεν είναι όπως ήταν.
Όταν περπατώ στο δρόμο, ότι συναντώ, ο πίθηκος μέσα αν δεν του το ζητήσω δεν μιλάει.
Έτσι ότι και αν βλέπω, επειδή δεν υπάρχει απόσταση από αυτό και τον πίθηκο που μιλάει, γίνεται μέσα μου ΧΩΡΟΣ. Ακόμα και αν το έχω δει χιλιάδες φορές, το ίδιο κάνει, μιας και μέσα λειτουργεί σαν ΧΩΡΟΣ και ΧΡΩΜΑ. Η εικόνα δεν γίνεται από τον Πίθηκο λέξη και παρελθόν, μα είναι ζωντανή, ολοζώντανη... σε άχρονο παρόν. Έχει λάβει τέλος η διαδικασίας κομματιάσματος της ενέργειας….υπάρχει αφθονία ενέργειας, σε όλα τα επίπεδα, μιας και ότι βλέπεις, το βλέπεις με όλο σου το είναι.
Σε τέτοια διαδικασία, ο ΝΟΥΣ είναι πάντα φρέσκος, πάντα Νέος να μάθει, να ερευνήσει, να ζήσει, ( ακόμα και το άσχημο γίνεται χώρος, και αν δεν γίνεται, χάνεται μέσα σε τόσο χώρο) ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ, που αγκαλιάζει κάθε τι.
Αυτή την κίνηση, λέω Αγάπη.
Φίλησε την, Αρετή!
