- Ο ΘΑΝΑΤΟΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
"Ο θάνατος βάζει ένα τέλος στις φαντασιώσεις μας,αλλά και στα σχέδια μας. Δεν γνωρίζουμε πότε θα έρθει,αλλά ξερουμε ότι θα έρθει στα σίγουρα..... Αυτός μας εξισώνει με όλους τους άλλους ανθρώπους, μας εξισώνει ακόμα και με τα ζώα και τα φυτά.
Αφού δεν γνωρίζουμε την ώρα του θανάτου μας, πρέπει να εργαζόμαστε και να δουλεύουμε με τον εαυτό μας, κάθε στιγμή, ζώντας στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.
Αυτή η έκφραση είναι πλέον του «συρμού» και από την πολλή, αλλά ανεύθυνη χρήση της, έχασε το βαθύτερο νόημά της. Π.χ. εδώ και τώρα είναι η αυτοπαρατήρηση. Δεν ονειροπολούμε, δεν τρέχει η σκέψη μας, ούτε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον, ούτε σε άλλους τόπους. Η προσοχή μας είναι σε αυτό που συμβαίνει μέσα μας εκείνη ακριβώς την στιγμή.Όχι ευχολόγια, όχι σχέδια για το μέλλον, αλλά δράση. Εδώ και τώρα είναι να λύνουμε τις παρεξηγήσεις μας με τους ανθρώπους άμεσα. Να ζητούμε συγνώμη αμέσως, να ευχαριστούμε τώρα αυτούς που μας βοήθησαν, να συμφιλιωνόμαστε με τους γονείς και τα παιδιά μας αμέσως, γιατί αν ο θάνατος κάποιου μας στερήσει αυτή την ευκαιρία, τότε θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις ενοχές μας."
Και θέτω ένα ερώτημα:Φανταστείτε ότι γνωρίζετε με βεβαιότητα πως σε μια βδομάδα θα πεθάνετε,πως θα αξιοποιούσατε τις τελευταίες ημέρες σας στην Γη;
Διαβάζοντας ένα ποιήμα σκέφτηκα ότι είναι ενα θέμα που δεν εχει συζητηθεί ιδιαίτερα,κακώς βέβαια γιατί όταν σκεφτόμαστε το θέμα ΘΑΝΑΤΟΣ συνηδητοποιούμε πολύ σημαντικά πράγματα και για τον εαυτό μας αλλα και για τους γύρω μας....Ελπίζω να σας πάρω μαζί μου στο ταξίδι των σκέψεων για το συγκερκιμένο θέμα!
Παρακάτω γράφω και το ποιήμα που ήταν η κινητήριος σκέψη για το συγκερκιμένο θέμα...
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΄ΧΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ
Ο θάνατος θα ΄ρθει, και θα ΄χει τα μάτια σου-
ο θάνατος που ΄ναι μαζί μας
απ΄το πρωί ως το βράδι, άγρυπνος,
άφωνος σαν παλιά τύψη
ή κάποιο ανόητο πάθος . Τα μάτια σου
θα ΄ναι μιά μάταιη λέξη,
μια πνιγμένη κραυγή, μια σιωπή .
Σαν κι αυτή που κάθε πρωί
βλέπεις, όταν σκύβεις μόνη σου
πάνω απ΄τον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
εκείνη τη μέρα που κι οι δυο θα μάθουμε
πως είσαι ζωή και τίποτα.
Ο θάνατος έχει ένα βλέμμα για όλους.
Ο θάνατος θα ΄ρθει, και θα ΄χει τα μάτια σου.
Θα ΄ναι σα να παρατάς ένα πάθος,
σα να βλέπεις ένα πεθαμένο πρόσωπο
ν΄αναδύεται απ΄τον καθρέφτη,
σα ν΄ακούς χείλια κλειστά να μιλούν .
Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί.
ΤΣΕΖΑΡΕ ΠΑΒΕΖΕ
The Truth Is Out There..
Edited by - lencolas on 13/07/2003 10:40:49
Edited by - lencolas on 26/07/2003 19:13:50
Μέγα μυστήριο ο θάνατος και ίσως η μοναδική οδός ισότητας μεταξύ των ανθρώπων κι όλων των άλλων ζωντανών υπάρξεων. Ξέρεις, πολλές φορές αναρωτιέμαι, μήπως το ότι "η ζωή είναι γλυκιά" οφείλεται στο πεπερασμένο αυτής; Μήπως μπορούμε να πούμε, κατά παράφραση του Ηράκλειτου, ότι "Θάνατος ζωήν εποίησε";
Να παραθέσω κι εγώ με τη σειρά μου ένα μελοποιημένο ποίημα για το θάνατο, το οποίο πολλοί θα αναγνωρίσουν.
Τραγουδούν λοιπόν τα Διάφανα Κρίνα :
"Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα 'μαι όπως είμαι
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.
Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει
δεν θα ρωτήσω αναιδώς που το κεντρί σου
γονιός δεν θα 'ναι να μου πει '' σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε παιδί μου ξημερώνει '' !
Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσεται το φως μου
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη
θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει
όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου.
Δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει
δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου
Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσεται το φως μου"
Το βρίσκω συγκινητικό...
Κάθε μέρα "θυμίζω" στον εαυτό μου να λέω σ'αγαπώ, κάθε μέρα "θυμίζω" στον εαυτό μου να σε αγγίζω, κάθε μέρα ΖΩ!
* Irene *
~ Love is the only truth ~
Δεν ειναι παρα μια ξαφνικη αλλαγη
και αν φαινεται παραξενη ειναι γιατι δεν ξερεις που οδηγει
Θανατος δεν υπαρχει, αυτο που θανατο ονομαζουμε
Δεν ειναι παρα ενας γαληνιος υπνος
και αν κλαιμε και θρηνουμε ειναι γιατι
αυτοι που ετσι γέρνουν δεν ξυπνουνε γρηγορα
Θανατος δεν υπαρχει, αυτο που θανατο ονομαζουμε
δεν ειναι παρα το σταματημα της παλης
και αυτοι που νεκρους τους λεμε δεν πεθαινουν
απ'αυτη τη ζωη σ'αλλη ζωη πηγαινουν
(ανωνυμου)
Το θυμηκα διαβαζωντας το ερωτημα της lencolas
quote:
Φανταστείτε ότι γνωρίζετε με βεβαιότητα πως σε μια βδομάδα θα πεθάνετε,πως θα αξιοποιούσατε τις τελευταίες ημέρες σας στην Γη;
Πιστευω οτι η ωρα σου που "φευγεις" ειναι οταν πλεον εχεις λαβει τα μαθηματα που ηρθες να παρεις σε αυτη την ζωη και εισαι ετοιμος να μεταβεις σε ενα αλλο επιπεδο. Ξερωντας λοιπον οτι σε μια βδομαδα θα χαιρετουσα τον κοσμο τουτο κατα πρωτον θα ηξερα οτι οσα ειχα να μαθω τωρα θα τα ειχα μαθει και αυτο θα μου επεφερε μια μελαγχολικη ηρεμια.
Το μονο λοιπον που θα ηθελα πλεον να κανω ειναι μεινω μαζι με τα αγαπημενα μου προσωπα και να περασω τις μερες εκεινες μαζι τους ξερωντας οτι θα τους λειψω οσο θα μου λειψουν και εκεινοι (μεχρι την επομενη συναντηση!)
Strike like lightning and leave the thunder to those that like loud noises.
το ξαναβάζω...
_______________________
Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους
λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια
επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του :
“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε
ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα
αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια,
χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι
άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό
σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο,
αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα
τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου
τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων
τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους
ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι
αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν
γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα
έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το
θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους
ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι
η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν
το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το
αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον
βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα
χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα,
δυστυχώς θα πεθαίνω.
Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα
ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν
στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η
τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα
φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά
που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και
ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα “σ’αγαπώ” και δεν
θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως
πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω
πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία
φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί
αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα
χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία
τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους
χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ
με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία
για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”
Φιλικά...
...γιατι πρεπει να νοιωσουμε πως πλησιαζει το τελος μας εδω για να ζησουμε ολα τα παραπανω???
Εχω διαβασει για την ιστορια της γυναικας που ηθελε ενα κοκκινο φουστανι, της το αγορασε ο αντρας της την μερα που πεθανε για να την κηδεψει με το φουστανι που παντα αυτη ηθελε!! Γιατι τοσο αργα???
Εχω ακουσει για τους φιλους που περασανε τα τελευταια χρονια μαλλωμενοι για μια μικρη χαζη παρεξηγηση αλλα λογο εγωισμου κανεις δεν εκανε το βημα προς τον αλλο. Την μερα της κηδειας ο φιλος καθοταν στο ταφο ζητωντας συγνωμη...Γιατι τοσο αργα???
Εχω βιωσει τον χαμο αγαπημενων προσωπων χωρις να εχω την ευκαιρια να πω τι σημαιναν για μενα...τον χαμο φιλων χωρις να προλαβω να τους πω ποσο υπεροχοι φιλοι ηταν και ποσο με αγγιξαν...και ξανα-αναρωτιεμαι γιατι τοσο αργα???
Ας μην ειναι ο θανατος η αιτια να δειξουμε τα οποια αισθηματα μας, η αιτια για να δοκιμασουμε να πλησιασουμε τον εαυτο μας και τον κοσμο...
Αιτια ας ειναι η ιδια η ζωη και η ενεργεια της!! Αλλωστε δυστιχως ποτε δεν ξερουμε ποτε θα ειναι το στερνο ταξιδι του καθενος μας!!
Strike like lightning and leave the thunder to those that like loud noises.
Ποιο το νοημα να κερδιζουμε εμπειριες σε ολη μας την ζωη και στο τελος να πηγαινουν χαμενες εξαιτιας ενος θανατου?
υπαρχει νοημα?Ειτε κανω ετσι ειτε αλλιως καποια στιγμη θα πεθανω..βεβαια αυτο μπορει να ειναι και δικαιολογια για μερικους ωστε να μην κανουν τπτ και να ρεμαλιαζουν ολη την μερα
..Αλλα γιατι να κανω κατι που στο τελος θα εξαφανιστει ?
Φιλικα,
Τζο
Το σκέφτηκες ποτέ αυτό?
Προσωπικά πιστεύω ότι ο θάνατος είναι φίλος,γιατί ο πόνος είναι δάσκαλος και το φθαρτό σώμα φυλακή μιας αθάνατης ψυχής.
O Σκοτεινός Άγγελος! 
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Δεν διαλεξαμε να γεννηθουμε..απλα γεννηθηκαμε.
Απο το τε που γεννηθηκαμε μαθαινουμε να ζουμε, ο καθενας με διαφορετικο τροπο..κ ομως ολοι μας θα εχουμε ην ιδια καταληξη.
Ο ενας προσπαθει να πατησει τον αλλον..να ανεβει επιπεδο.Να γινει ανωτερος.Κ ομως ο "ανωτερος" θα εχει ακριβως την ιδια καταληξη με τον "κατωτερο¨" του.
dev 3erw kata poso eivai swsto, n la8os auto pou pisteuouv orismevoi oti prepei va zouv tnv ka8e mera sa va eivai n teleutaia tous. exei kai 8etika kai arvntika.isws paroume mia biastikn kai epipolain apofasn n isws tolmnsoume va Biwsoume kati 3exwristo, diaforetiko apo ta ka8ierwmwva kai koivotupa.
va apolamBavoume tn zwn mas.eivai dwro kai daveio tautogxrova.dev kourazomaste pavta apo tn zwn.suvn8ws mas kourazei o eautos mas.
merikes fores kalo eivai va efarmozoume to prima vivere, deinde philosophare.
alla akoma kai gi'autous pou epimevouv va filosofouv astamatnta, o Platwv eipe oti filosofia eivai va perimeveis to 8avato me nremia, suvesn kai gevvaiotnta.
I.K
Το γεγονος οτι ειναι χηρα δεν της δινει πιθανοτητες να αποκτησει αλλο .
Ο Βουδας της χαμογελασε και της ειπε...
"Πηγαινε στην πολη και βρες ενα σπιτι που να μην εχει πεθανει κανεις+ζητησε λιγους σπορους σιναπιου."
Αυτο +επραξε η γυναικα,πηγε τρεχοντας στην πολη μα οπου και να πηγαινε της ελεγαν.."Να σου δωσουμε οσους σπορους σιναπιου θελει,αλλα ο ορος δεν θα εκπληρωθει ,επειδη εχουν πεθανει πολλοι στο σπιτι μας."
Την ιδια απαντηση πηρε σ' οσα σπιτια πηγε.
Πιστευοτας οτι ολο και καποιο σπιτι θα υπηρχε που να μην εχει πεθανει κανεις με ελπιδα συνεχισε να ψαχνει μεσα στην πολη.
Μεχρι που βραδυασε και η γυναικα κυριευτηκε απο μια βαθυτατη κατανοηση....
"Ο θανατος ειναι μερος της ζωης.
Συμβαινει.
Δεν ειναι κατι προσωπικο,αυτο που συνεβη,δεν ειναι μια προσωπικη συμφορα."
Ετσι γυρισε πισω στο Βουδα.
Εκεινος τη ρωτησε..."Που ειναι οι σποροι του σιναπιου;"
Εκεινη του χαμογελασε +ειπε..
"Μυησε με..Θαθελα να γνωρισω αυτο που ποτε δεν πεθαινει.Δε ζητω πισω το παιδι μου/γιατι ακομη κι αν μου δωθει εκεινο θα ξαναπεθανει...
Διδαξε με κατι ωστε να μπορω μεσα μου ν'αναγνωρισω αυτο που ποτε δεν πεθαινει..."
..Μα μια μητερα θα ζητουσε πισω το παιδι της,οχι για να μην ξαναπεθανει.
Θα ηθελε να ξαναζηει το παιδι της,απλα να μην υπηρχε οταν εκεινο ξαναπεθαινε..
Καλημερα,
Τζο
Οι Βουδδιστές είναι νομίζω που χαίρονται στο θάνατο κάποιου επειδή η ψυχή του αρχίζει το ένδοξο ταξίδι της προς το καθαρτήριο και κλαίνε όταν γεννιέται ενα παιδί ακριβώς για τον ίδιο λόγο, γιατί μια ψυχή κατείλθε και πάλι απο την Τελειότητα της Ανώτερης Διάνοιας και εγκλωβίστηκε σε ένα όχημα (σώμα) με αποτέλεσμα να μιαστεί.
Προσωπικά δε φοβάμαι το θάνατο, αυτό που φοβάμαι (και το μοναδικό στη ζωή μου) είναι η αρρώστεια σε σώμα και πνεύμα.
Εαν μάθουμε να πεθαίνουμε συνεχώς γι' αυτά που κουβαλούμε τότε θα αντιληφθούμε την πραγματικότητα του θανάτου,
διότι ο θάνατος είναι λύτρωση απο τα γήινα δεσμά και εκτός αυτού, πεθαίνοντας συνεχώς για τα πάντα και όντας ελαφρύς,
θα αντιληφθούμε οτι ο θάνατος και η ζωή είναι αλληλοσυμπληρούμενα.
Θάνατος είναι τέλος που ακολουθείται απο Νέα αρχή και ούτω καθ' εξής.
Θα ανησυχούσα αν ο θάνατος είναι το τέλος της πορείας.
Αλλά απλά είναι το τέλος του ανθρώπινου χρόνου.
Αυτή η ζωή είναι πολύ σύντομη και ασήμαντη ώστε να με κάνει ικανό να δεθώ μαζί της.
Την αγαπώ τη ζωή μου αλλά γνωρίζω οτι δεν είναι το Πάν...ίσα-ίσα...
Δε μπορεί να υπάρξει το ένα δίχως το άλλο και το ένα είναι ο καθρέφτης και η α-λήθεια(μη-λήθη) του άλλου.
Λέγοντας όλα αυτά, βεβαίως δεν υμνώ το θάνατο γιατί είμαι μηδενιστής ή κάτι τέτοιο αλλά προσπαθώ να προσεγγίσω την αλήθεια του.
Κι εγώ θα κλάψω όταν πεθάνει κάποιος δικός μου αλλά θα έχω και όλα αυτά μέσα μου, τα οποία θα απαλύνουν τον πόνο μου και ενδεχομένως να τον μετατρέψουν σε αγαλιαστική χαρά.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 12/07/2003 05:56:37
ΑΡΧΙΚΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΠΟΥ ΜΕ ΧΑΡΑ ΑΠΑΝΤΗΣΑΤΕ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ.
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ ΣΑΣ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Η ΦΡΑΣΗ "ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΟ ΤΩΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΜΕΡΑ".ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΩ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΩ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΩ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΜΑΛΩΣΕΙ.ΑΛΛΑ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΜΩΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΚΕΦΤΗΚΑΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΒΡΙΚΑΜΕ ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ,ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΕΛΙΚΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΜΕ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΛΩΣΕΙ?ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΣ?ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΩ....
Ο ΦΙΛΟΣ REPTILE ΕΙΠΕ:
Προσωπικά δε φοβάμαι το θάνατο, αυτό που φοβάμαι (και το μοναδικό στη ζωή μου) είναι η αρρώστεια σε σώμα και πνεύμα.
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ Η ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ!ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΟΜΩΣ ΤΡΕΜΩ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΠΑΡΑΜΕΝΩ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΕΚΕΙΝΗ....ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΠΡΩΤΗ ΕΓΩ ΠΑΡΑ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣΟΥΝ ΠΙΣΩ...
ΜΕ ΒΑΣΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕ Ο REPTILE ΟΤΙ ΔΗΛΑΔΗ Η ΒΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΠΟΙΟΥ ΓΙΑΤΙ ΣΩΖΕΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ,ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΕΝΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΟΤΑΝ ΠΡΙΝ 4 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΣΕ ΑΤΥΧΗΜΑ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ...
ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΗΜΟΥΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ,ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝΑ ΠΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΗΣΩ ΝΑ ΖΩ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ,ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΑΡΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑ ΠΙΣΩ....ΕΙΧΑ ΚΛΕΙΣΤΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ,ΕΙΧΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΓΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΗΡΘΕ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ,ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΤΟΣΟ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΑ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΕΞΑΛΟ.ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ...
"ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΠΙΚΡΑ ΚΙΚΗ?ΞΕΡΩ ΠΕΡΝΑΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ,ΕΧΑΣΕΣ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ,ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ?Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΥΤΟ ΔΙΔΑΞΕ!ΧΑΡΑ!ΦΕΥΓΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΝΟ ΑΛΛΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΓΑΛΗΝΙΟ ΚΑΙ ΗΡΕΜΟ ΜΕΡΟΣ....Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ,ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!Ο ΑΓΓΕΛΟΣ(ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΛΕΓΑΝΕ) ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΟΜΩΣ ΩΡΑ,ΟΧΙ ΝΩΡΙΤΕΡΑ..ΧΑΡΑ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΧΑΡΑ!ΑΚΟΜΗ ΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΩ...
ΦΙΛΙΚΑ
The Truth Is Out There..
Όσο γι' αυτό που είπες:
quote:
"ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΟ ΤΩΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΜΕΡΑ".ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΩ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΩ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΩ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΜΑΛΩΣΕΙ.ΑΛΛΑ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΜΩΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΚΕΦΤΗΚΑΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΒΡΙΚΑΜΕ ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ,ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΕΛΙΚΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΜΕ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΛΩΣΕΙ?ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΣ?ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΩ....
Σπάσε τον κύκλο, ξέχνα τις σκέψεις και αφουγκράσου την καρδιά σου.
Δε ξέρουμε πότε θα φύγουμε απ' αυτή τη ζωή, είναι εγωιστικό να νομίζουμε οτι θα ζήσουμε για πάντα.
Είναι όμως καθαρτικό να ξέρουμε οτι ζούμε για άλλη μια μέρα.
Πρέπει να παύουμε το φαύλο κύκλο των σκέψεων στο κεφάλι μας και να αρχίσουμε να τολμάμε στη ζωή μας. Να τολμάμε να βιώσουμε όσα σκεφτόμαστε.
Εκεί είμαστε αληθινοί, εκεί ζούμε
Να μην αναρωτιόμαστε αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο.
Αλλά αν υπάρχει ζωή μέχρι το θάνατο.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
αυτό που αποκαλούμε ΖΩΗ,
δεν είναι ο ΘΑΝΑΤΟΣ
και πώς ο ΘΑΝΑΤΟΣ δεν είναι η ΖΩΗ; "
Ευριπίδης
Κέλσος ο Φιλαλήθης
"ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΧΙ Η ΨΥΧΗ" ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ....
"Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΥΓΧΑΝΕΙ ΩΝ, ΩΣ ΕΜΟΙ ΔΟΚΕΙ,ΟΥΔΕΝ ΑΛΛΟ Η ΔΥΟΙΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΙΝ ΔΙΑΛΥΣΙΣ,ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΑΠ' ΑΛΛΗΛΟΥ."
ΔΗΛΑΔΗ:
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ,ΠΑΡΑ Ο ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ,ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΑΠ' ΤΟ ΑΛΛΟ,ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ.
ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.ΘΕΛΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ ΕΤΣΙ..ΕΜΕΙΣ ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟ ΕΝΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ,ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ,ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ,ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΓΙΞΟΥΜΕ,ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΜΕ...ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΟΜΟΡΦΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ...ΩΡΑΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΙΩΘΩ ΟΤΑΝ ΧΑΝΩ ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ...ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΣΟ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ...ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ,ΑΥΡΙΟ?
ΑΤΜΟΥΛΙΝΙ ΔΩΣΕ ΜΑΣ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΟΥ.ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕΣ?
ΦΙΛΙΚΑ 
The Truth Is Out There..
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕΣ?]
δεν δυναμαι να (υπερ)αναλυω τ' αυτονοητα,εξου + η εικονα*...
φως+αγαπη
ΑΤΜΑ
*Μια καρτα απο το deck "777",σειρα που βασιζεται στη Δυτικη τελετουργικη μαγεια/ ενα σημαντικο εργαλειο προς απομνημονευση,
με τη χρηση του ...αριστερου ημισφαιριου...αντι της διαισθητικης αναλυσης οπως σε παραδοσιακα deck...
Edited by - ΑΤΜΑ on 13/07/2003 16:43:54
quote:
δεν δυναμαι να (υπερ)αναλυω τ' αυτονοητα,εξου + η εικονα*...
ΚΑΛΑ ΒΡΕ ΑΤΜΑ ΜΗΝ ΜΕ ΔΕΙΡΕΙΣ ΚΙΟΛΛΑΣ....
The Truth Is Out There..