- ΕΣΩΠΟΙΗΣΗ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

ειπες..
πηδα το!
και ηχησε τοσο παραξενα μεσα μου...
πηδα το...
ναι σε ανθρωπο αναφεροταν...
Πως πηδας εναν ανθρωπο?
ξερω για τα ζωα...μα τον ανθρωπο?
πως τον πηδας?

ποσο με πονα...
ετσι να κινουμαι αναμεσα
σ΄αυτους που πηδαν και σε
αυτους που πηδιουνται...
ξερεις φωσχυτε
εκεινο το κοριτσακι
μπορεις να το πηδηξεις?
εκει στον μαραμενο κηπο σου...
με κοκκινα φυλλα αναμεσα στα ποδια της?
μπορεις να βιασεις την αισθηση σου?

μπορεις?
να πληγωσεις την αθωωτητα σου?
μονος σου μπορεις να το διαλεξεις?
διαλεξες ποτε τον πονο σου?
πηδηξες ποτε τον εαυτο σου...?
τον ξεπερασες ποτε?

δεν ειναι για σενα...αυτα τα λογια
απλα πιο ευκολο ειναι παντα
να τα χωνουμε στους αλλους...

...διαλεγω....

αν θα διαλεγα κατι αλλο να ημουν...
θα επελεγα να ειμαι αυτος
που περνα τα αγκαθια...
αυτος που καρφωνει στον
σταυρο τον Ιησου...
αυτος ή αυτος που τον
προδιδει...
μα
δεν ειμαι...
δυστηχως και τωρα
μου εμεινε ο αχαρος ρολος να πηδω ανθρωποζωα...
ξεμεινε η γη απο Θεους και Ανθρωπους...

ωωω τι μοναξια!

θελω να γραψω,κατι να πω
μα νιωθω μια αηδια
που με κραταει κολλημενο
να κοιτω το λευκο χαρτι...

μα χανομαι η σκεψη κολλαει
το μελανι ξερενεται,
και η καρδια δισταζει...

το φως σβυνει...
το μολυβι στην ακρη...
το λευκο χαρτι στην ιδια θεση...

ειναι που καταλαβα το ματαιο...

στον φωσχυτο...

Eυχαριστώ αγαπημένε μου φίλε..
Πόσοι ποιητές πέρασαν απο αυτήν την σκέψη..
τι μπορεις να πεις μπροστά στην ουσία του μάταιου,
αλλά και πόσο παγιδευμένος μπορείς να νίωσεις,
αν δεις μόνο αυτό..
Ευχαριστώ που μπορω να ειμαι μαζί σου,
όποιος και να θέλω να είμαι...

Στις κρυφές στιγμές που συνάντησα,
αυτές που ήταν τόσο σύντομες.
Εκεί που δεν ξαναγυρνάμε πίσω,
μα πόσο θα το θέλαμε.
Εκείνη θυμάμαι την περαστική,
τις γλυκιές ματιές της.
Που τόσο αγάπησα για μερικές στιγμές,
που είμαι ίσως ο μόνος που καταλαβαίνω,
δίχως να της έχω αγγίξει το χέρι.
Αν όμως κάποτε στην αποτυχία μου,
αναζητήσω όλες τις ευτηχίες,
που΄βλεπα από μακρυά,
τα φιλιά που δεν τόλμησα να δεχτώ.
Τις καρδιές που ίσως να με προσμένουν,
τα μάτια της που δεν τα ξανείδα..
Τότε στα βράδυα της κούρασης,
ενώσο θα καταπλήτω στην μοναξιά μου,
με τα φαντάσματα της θύμησης.
Θα κλάψω σιωπηλά,
για την όμορφη περαστική
που δεν μπόρεσα να την κρατήσω...

Παλιά πληγή

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη, δική μου.
Την ξεριζώνω απ’ την καρδιά,
φυτρώνει στην αυλή μου.

Ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν,
Έχει τη φυλλωσιά πυκνή
και νύχια που χαράζουν.

Αγαπημένα πρόσωπα,
αγαπημένα μάτια.
Έρχονται σαν τα κύματα
κι αφήνουν κατακάθια.

Μαραίνεται απ’ το γέλιο μου,
πίνει απ’ τα δάκρυά μου.
Έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου.

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τί να κοιτάξω.
Να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι ν’ αγκαλιάσω;

Αγία Νοσταλγία

Αγία Νοσταλγία
πέλαγο ανοιχτό,
πόσα σκαριά έχεις πάρει
για πάντα στο βυθό;

Αγία Νοσταλγία
φιλώ την εικόνα σου.
Δεν έχω απόψε πού να πάω,
δέξου με στο δώμα σου.

Αγία Νοσταλγία
τις αγάπες μου καλώ
μέσα από καθρέφτη
παραμορφωτικό.

Αγία Νοσταλγία
της μνήμης αδερφή
είσαι αγκάθι, βάλσαμο
τραγούδι και στριγκλιά μαζί.

Αγία Νοσταλγία
ανίκητο θεριό
έχεις κλείσει την καρδιά μου
σε λαβύρινθο.

δωρα ερωτα...
ενα αρωμα...
ενα λουλουδι...
ενα γλυκισμα...
ενα ποτηρι κρασι...
ενα κερι...
μια λεξη σ'αγαπω...

δηλαδη...

ενα αρωμα: λιβανι...
ενα λουλουδι που ξεψυχα...
ενα γλυκο:κολυβα
ενα κερι στην μνημη του...
ενα κονιακ...
μια λεξη:θεος συγχωρεστον!

σημερα πεθανε ο Ερωτας...

σε πειραζει που δεν σου
ειπε ψεμματα ωστε να
μπορεις να την μισησεις...
σε αναγκασε να συνεχησεις
να την αγαπας...

μην φοβασαι αποψε...
καθολου μην το κανεις
και μη μου λες
πως εμεις αποφασισαμε να
μην νιωθουμε....αφου το
ξερεις...ειμαστε
πολυ ερωτευμενοι...
εσυ μ'εκεινην
και γω μ'εκεινην...

μα πιο πολυ ερωτευμενος
ειναι ο Ερωτας
και ξερεις τι κανει?

μα φυσικα αυτοκτονει...
αρα ειμαστε νεκροι
αγαπητε...

και δεν πειραζει στα αληθεια...
μεις φτιαχτηκαμε μοναχα γι αυτο...

ΑΠΩΛΕΙΑ