- ΥΠΗΡΞΕ Η ΛΙΛΙΘ ?? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
VELISSARIOSΜέλος
Ο μύθος αφορά στη Λίλιθ, την πρώτη σύζυγο του Αδάμ στη Βίβλο.Η Λίλιθ δημιουργηθηκε μαζι με τον Αδαμ από τον ίδιο πηλό, και επομένως ήταν ίση του σε όλα τα πράγματα. Αρνήθηκε την υποακοή στον Αδάμ, έβγαλε φτερά και πέταξε μακριά του. Τοτε κρυφτηκε και την βρηκαν οι άγγελοι που βρήκαν την κρυψώνα της και της είπαν ότι η τιμωρία της για την απομάκρυνσή της από τον Αδάμ ήταν πως θα πέθαιναν όλα τα παιδιά της. Βαθιά παραδομένη στη θλίψη, η Λίλιθ συλλογίστηκε την αυτοκτονία. Συγκινημένοι οι άγγελοι της έδωσαν πλήρη δικαιοδοσία πάνω στη ζωή των νεογνών, για την πρώτη εβδομάδα από γέννησή τους.
Η Λίλιθ έγινε αργότερα η σύζυγος του διαβολου ο οποίος περιγράφεται επίσης συχνά ως φίδι. Τα παιδιά της ένωσής τους έζησαν και έγιναν γνωστά ως δαίμονες. Να σημειώσουμε εδώ πως και η Λίλιθ επίσης παραπλανούσε τους νεαρούς άνδρες και τους σκότωνε.
Η Λίλιθ έγινε αργότερα η σύζυγος του διαβολου ο οποίος περιγράφεται επίσης συχνά ως φίδι. Τα παιδιά της ένωσής τους έζησαν και έγιναν γνωστά ως δαίμονες. Να σημειώσουμε εδώ πως και η Λίλιθ επίσης παραπλανούσε τους νεαρούς άνδρες και τους σκότωνε.
ΜηδενιστήςΜέλος
Τα περισσότερα αλλά και τα βασικότερα στοιχεία
της καταγωγής του μυθολογικού συμβόλου της Λίλιθ βρίσκονται
στο Ζοχάρ, τη Βίβλο της Λαμπρότητας, ένα παλιό εβραϊκό καβα-
λιστικό έργο του δέκατου τρίτου αιώνα. Ωστόσο, με τα αρχέγονα
χαρακτηριστικά του, τα χαρακτηριστικά δηλαδή του θηλυκού
όμορφου δαίμονα με τα μακριά μαύρα μαλλιά, ενυπάρχει, έστω
και εν σπέρματι, στη σουμεριακή, βαβυλωνιακή, ασσυριακή,
περσική, αραβική, τευτονική και (φυσικά) εβραϊκή μυθολογία.
Στη Σουμερία, γύρω στην τρίτη χιλιετηρίδα π.Χ., αναφέρεται
ως Λιλ, πνεύμα του αγέρα αλλά και καταστροφικός άνεμος. Στους
Σημίτες της Μεσοποταμίας κατονομάζεται σαφώς ως Λίλιθ. Αργό-
τερα η ονομασία αυτή θα συνενωθεί με την εβραϊκή λέξη Layil
(Λαγίλ), που σημαίνει νύχτα, και θ'αποκτήσει τα οριστικά πλέον
χαρακτηριστικά της. Γίνεται ο συγκεκριμένος προαναφερθείς θηλυ-
κός δαίμονας της νύχτας, ο οποίος υποδουλώνει άντρες και γυναί-
κες που κοιμούνται μόνοι τους. Τους προκαλεί σεξουαλικά όνειρα,
νυχτερινούς οργασμούς και βασανιστικές ονειρώξεις. Στη Συρία,
το όγδοο αιώνα π.Χ. περίπου, η Λίλιθ, που εδώ ονομάζεται
Σούκουμπους (θηλυκός δαίμονας πάντα, το αρσενικό του ονομάζεται
Ινκουμπους) ταυτίζεται με μια βρεφοκτόνο μάγισσα αποκτώντας
και αυτό το χαρακτηριστικό.
Ο βασικός μύθος ωστόσο της Λίλιθ ξεκινά απο τη Γραφή. Στη
Γένεση Α 27 αναφέρεται: "Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον,
κατ'εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρρεν και θήλυ εποίησεν αυτούς."
Οπως διαπιστώνει εύκολα κανείς, ο Αδάμ ή Ανθρωπος, αλλά και ο
Θεός επίσης, παρουσιάζονται εδώ ως ανδρόγυνοι. Γι'αυτό και οι
καβαλιστές υποστηρίζουν πως την ώρα που ο Ευλογημένος δημιούργη-
σε/έπλασε τον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, τον έπλασε ανδρόγυνο.
Το πλάσμα αυτό είχε δυο φύλα και δυο όψεις, μια προς κάθε
κατεύθυνση. Αργότερα ο Ευλογημένος διαχώρισε τον Αδάμ σε δυο
όντα, δίνοντας στο καθένα απο μια πλάτη. Η Λίλιθ, είναι λοιπόν,
το θηλυκό μέρος του Αδάμ ή Αδαμάχ, η θηλυκή εβραϊκή λέξη για
τη γή και το χώμα, μια και το αρχικό αυτό πλάσμα φτιάχτηκε
απ'αυτά τα υλικά.
Ο διαχωρισμός του ανδρόγυνου Αδάμ έγινε για να του δοθεί
μια σύντροφοςμ γιατί η εμπειρία του απο την ενστικτώδη συμπερι-
φορά των ζώων του Παραδείσου, δηλαδή τη "συνεύρεση" του καθενός
με το ταίρι του, τον έκαναν να συνειδητοποιήσει τη μοναξιά του.
Ετσι, ο Θεός απέσπασε απο τον Αδάμ το θηλυκό μέρος του για να
του γίνει η σύντροφός του. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας,
και αφού είχε πραγματοποιηθεί ο διαχωρισμός, το ατελές προς ώρας
πλάσμα Λίλιθ δέχτηκε την εωσφορική, δαιμονική επίδραση του Σατα-
νά, με αποτέλεσμα τα όντα που γεννούσε στη συνέχεια η Λίλιθ, μετά
την ένωσή της με τον Αδάμ, να είναι διαβολικά-τερατόμορφα. Στο
Ζοχάρ πάντα ο ραβίνος Συμεών δηλώνει: "Βρήκα γραμμένο σ'ένα
παλιό βιβλίο πως αυτό το θηλυκό δεν ήταν άλλο απο την αρχική
Λίλιθ που έμεινε μαζί του και συνέλαβε απ'αυτόν" (Ζοχάρ Ι, 34Β)
Στη συνέχεια, κάποια στιγμή η Λίλιθ εγκατέλειψε τον Αδάμ και
κατέφυγε στις ερημιές της Ερυθράς Θάλασσας κι εκεί παντρεύτηκε
με το Διάβολο. Και τότε ο Ιεχωβά δημιούργησε, με τον γνωστό
τρόπο, δηλαδή απ'τα πλευρά του Αδάμ, τη δεύτερη σύζυγό του, την
υποτακτική Εύα. "Η Λίλιθ, για να εκδικηθεί την ανθρώπινη σύζυγο
του Αδάμ, παρότρυνε την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό
και να συλλάβει τον Κάιν, αδερφό και φονιά του Αβελ", σημειώνει
ο Μπόρχες. Ο Θεός την τιμώρησε για την εξαπάτηση της αθώας Εύας
κόβοντας τα πόδια του ερπετού, τη μορφή του οποίου είχε πάρει.
Γι'αυτό, κατά μια εκδοχή, η Λίλιθ δεν έχει χέρια και πόδια για
περιπτύξεις και εναγκαλισμούς.
Μετά το αρχέγονο μυθολογικό της σχήμα, η μορφή της ποικίλλει.
Μια πρώτη εκδοχή την παρουσιάζει με σώμα ερεθιστικά όμορφης γυ-
ναίκας απο το κεφάλι μέχρι τη μέση, αλλά απο 'κει και κάτω είναι
πύρινη φλόγα. Μια άλλη εκδοχή, η συνηθέστερη, τη θέλει απο τη
μέση και πάνω πάντα σαγηνευτική, προκλητική και ακαταμάχητη γυναί-
κα και απο τη μέση και κάτω ερπετό. Στο Μεσαίωνα θα συναντηθεί
ως Λίλι ή Λίλου, δεν είναι πλέον φίδι αλλά φάντασμα της νύχτας ή
τέρας ή δαίμονας "που ρίχνεται σ'αυτούς που κοιμούνται μονάχοι
ή περπατούν στους έρημους δρόμους".
Η πιο διαδεδομένη παραλλαγή της είναι της γυναίκας με την
υπνωτιστική ομορφιά, της οποίας όμως τα πόδια, παρόλο που είναι
καλλίγραμμα, σκεπάζονται με πυκνές, σκληρές τρίχες, ιδιομορφία
για τηνοποία ντρέπεται ιδιαιτέρως. Γι'αυτό και δεν τα εκθέτει πο-
τέ σε κοινή θέα. Οταν, όμως, κάποιος άντρας τα δεί κατά τύχη,
είναι πλέον πολύ αργά γι'αυτόν.
Οπως διαφαίνεται, ουσιαστικά η Λίλιθ είναι το πρωταρχικό,
αρχέγονο πρότυπο του μετέπειτα βρικόλακα, του οποίου το μολυσμέ-
νο θανατηφόρο δάγκωμα ταξιδεύει ανάμεσα στους αιώνες. Εκτός απο
την επιθυμία του αίματος, η Λίλιθ έχει ακόμη την αρρωστημένη,
ανίερη συνήθεια να παρακολουθεί αόρατη ζευγάρια που "συνευρίσκο-
νται" κατά τη διάρκεια της νύχτας, με την πρόθεση να κλέψει
σπέρμα απ'αυτά προκειμένου να δημιουργήσει νέους δαίμονες. Μισεί
βαθύτατα τα παιδιά των ανθρώπων και τις μητέρες τους, επειδή τα
δικά της είναι αποκρουστικά και τερατόμορφα, γι'αυτό και προσπα-
θεί με κάθε τρόπο να επέμβει στο μέλλον τους ή ακόμη και να τα
καταστρέψει.
Ο εβραϊκός μύθος της Λίλιθ παραπέμπει στον αρχαιοελληνικό μύθο
του ανδρόγυνου. Επίσης δεν είναι ίσως και άσχετος με το δαίμονα
Αλην των Ελλήνων της Καπαδοκίας ή με τις πανάρχαιες εκείνες δοξα-
σίες που θεωρούν γενικά τον ερμαφροδιτισμό ως πρώτη μορφή του
ανθρώπου. Μεταγενέστερες ιουδαϊκές παραδόσεις ονομάζουν Λίλιν
δαίμονες της νύχτας, πλάσματα αντίστοιχα με την ελληνική στρίγκλα,
λάμια, μόρμω, αελλώ και άλλα ανάλογα σκοτεινά μυθικά όντα
VELISSARIOS το θέμα αυτό έχει ήδη αναπτυχθεί σε 3 τόπικ:
ΤΙ ΕΣΤΙ....... ΛΙΛΙΘ?
ΓΥΝΑΙΚΕΣ...ΕΥΑ-ΛΙΛΙΘ -ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ "ΚΑΚΟ"...
BLACK MOON...LILITH
H συζήτηση μπορεί να συνεχιστεί σε κάποιο από τα παραπάνω.
Θα παρακαλούσα επίσης τον Μηδενιστή, να μεταφέρει το κείμενό του σχετικά με τη λίλιθ επίσης σε κάποιο από τα παραπάνω θέματα, ώστε να αξιοποιηθεί στη συζήτηση.
Το θέμα αυτό απενεργοποιείται.
κλικ me 
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!