Δηλαδή αγαπητέ μου Ψηλέ κρυφτούλι με το θεό σου θα παίξουμε τώρα, κρυφτούλι με τον θεό όπως τον εννοείς εσύ και η παρέα των πιστεύω σου? Άν υπάρχει γιατί δέν έρχεται εγώ να συνδιαλλαγεί μαζί μας, να εκδηλώσει φανερά την παρουσία του?
Ουδεμία απόδειξη, η παραμικρή δέν υπάρχει για την ύπαρξη του και δέν υπάρχει ουδείς λόγος να ζητάμε απόδειξη σε κάτι που σας λένε οτι δέν υπάρχει, μονάχα ο ισχυρισμός της ύπαρξης απαιτεί και απόδειξη θυμηθείτε και λίγο απλά μαθηματικά. Αλλά όποιος και εάν ισχυρίζεσθε αγαπητοί φίλοι χριστιανοί οτι είναι ο Θεός, ακόμα δέν μας διευκρινήσατε για ποίον λόγο μονάχα ο θεός του χριστιανισμού είναι ο πραγματικός, ενώ όλοι οι λοιποί είναι πλαστοί, κάλπικοι με ειδωλολάτρες οπαδούς. Δέν μας εξηγήσατε ξεκάθαρα πώς τον νοείτε τον θεό για να μας φύγουν και όλες μας οι απορίες, την μορφή, το ποιόν, το όνομα του. Διότι κατα την επίσημη εκδοχή των εκπροσώπων σας ιερέων ο αληθινός θεός τον οποίο λατρεύεται δέν είναι άλλος απο τον Ιαχωβά, τον απάνθρωπο, ρατσιστή Εβραιοθεό της Βίβλου. Αυτόν εξυμνείται στις ακολουθίες, τις υμνολογίες και τα τροπάρια σας. Άν τυχόν είναι ουδείς άλλος ο οποίος μου διαφεύγει αυτήν την στιμή δέν είμαι σε θέση να το γνωρίζω.

Έν οίδα, ότι ουδέν οίδα

- Αρχαίοι Έλληνες, τι σημαίνουν για εμάς; - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.07/06/2005, 16:08:47

quote:
Είναι πραγματικά αισιόδοξο να ακούω αυτά τα λόγια απο έναν μηδενιστή. Σωστή η προτροπή σου φίλε μου.

Ευχαριστώ φίλε Loco για τα καλά σου λόγια.
Όλοι όσοι γνωρίζουμε την μεγάλη αξία αυτών των ανθρώπων έχουμε υποχρέωση εκτός απο τον θαυμασμό να τους διδάξουμε. Έτσι να τους γνωρίσει και να τους θαυμάσει εκτός απο εμάς όσο γίνεται περισσότερος κόσμος!!
Για το καλό όλων μας.

- Αρχαίοι Έλληνες, τι σημαίνουν για εμάς; - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.03/06/2005, 14:18:26

Oι Αρχαίοι μας πρόγονοι είναι για μας ότι πολυτιμότερο. Έστω και στον περισσευούμενο χρόνο πρέπει να τους μελετούμε ασταμάτητα. Να γνωρίσουμε τον τρόπο σκέψης τους, την φιλοσοφία τους, τις ανακαλύψεις τους γύρω απο οτιδήποτε. Είναι η μόνη μας ελπίδα άν θέλουμε να μπούμε σε κάποιον σωστό δρόμο.

- Κρουαζιέρα....Στο παρελθον και το μέλλον!! - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.28/07/2005, 10:54:17

Άν θα υπήρχε έστω και 1 στο εκτομμύριο ελπίδα να μπορέσουμε να κάνουμε τέτοιο πράγμα δέν θα υπήρχε λόγος συζήτησης να λέμε τώρα για το πού θα θέλαμε να ταξιδέψουμε. Θα μπαίναμε στην εποχή και θα πηγαίναμε όπου μας βγάλει η άκρη. Όλες οι εποχές έχουν το δικό τους τεράστιο ενδιαφέρον εκτός απο την σημερινή στην Ελλάδα του 2005. Όσον αφορά για το πού θα ήθελα να πάω εγώ την απάντηση μου νομίζω την έδωσα.

- Κρουαζιέρα....Στο παρελθον και το μέλλον!! - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.27/07/2005, 13:10:06

Αυτά που λέτε τώρα είναι φαντασίες και όνειρα θερινής νυχτός. Είναι πράγματα που δέν γίνονται. Βρείτε τουλάχιστον έναν τρόπο να ταξιδέψτε στο παρελθόν ή στο μέλλον και να γυρίστε πίσω σόι και μετά το ξανασυζητάμε. Η επιστήμη παρά τις τόσες προόδους στην σημερινή εποχή έχει σηκώσει ψηλά τα χέρια πάνω στο θέμα του ταξιδιού στον χρόνο.
Εγώ προσωπικά θα ήθελα να βρεθώ στην Αρχαία Ελλάδα άν μου παρουσιαζόταν έστω κατ'όνειρο η συγκεκριμένη δυνατότητα την εποχή του Σωκράτη και του Περικλή.

- Μετά τον θάνατο πού?? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.20/08/2005, 01:30:12

quote:
Τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία δεν είναι ύλη αλλά ενέργεια. Και ως γνωστόν η ενέργεια δε χάνεται ποτέ. Όση ενέργεια υπήρχε μια στιγμή μετά τη μεγάλη έκρηξη τόση και τώρα.

Και η ύλη δέν χάνεται φίλτατε. Το συνολικό ποσό ύλης και ενέργειας είναι σταθερό η ύλη μετατρέπεται σε ενέργεια και η ενέργεια σε ύλη.
Αλλά το ζήτημα είναι άν η ενέργεια είναι μιά άλλη μορφή ύλης. Άν και εδώ οι φίλοι Φυσικοί έχουν τον λόγο εγώ το μόνο που θα πώ είναι οτι η κλασσικότερη μορφή ενέργειας δηλαδή ο ηλεκτρισμός αποτελείται απο σωματίδια ύλης τα ηλεκτρόνια.

- Μετά τον θάνατο πού?? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.19/08/2005, 21:56:11

Σαφώς και δέν έχει αποδειχτεί τίποτα φίλη pyramid. Ο άνθρωπος μετά θάνατο γίνεται κατα την λεγόμενη λαική έκφραση "μιά χούφτα κόκκαλα". Όσο για την ψυχή ή το πνεύμα που άλλοι το λένε ηλεκτρισμό άλλοι ραδιοκύματα επιστημονικά το μόνο που έχει αποδειχτεί είναι οτι αποτελεί μιά άλλη μορφή ύλης οπότε δέν βλέπω το παράξενο γιατί να μήν ακολουθεί την κλασσική πορεία της συνηθισμένης ύλης, δηλαδή τον αφανισμό?
Και όσο για τα πειράματα φίλε οργή του θεού κάποιων που έβλεπαν τις προηγούμενες ζωές τους κανείς δέν αποκλείει τα οράματα τους να βρίσκονται στην σφαίρα του ονείρου και της φαντασίας. Εν κατακλείδι θα σας πώ μια άλλη λαική παροιμία "εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση εδώ"

- Μετά τον θάνατο πού?? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.19/08/2005, 11:32:29

quote:
Άντε αυτό το αντέχω φαντάσου όμως να μετενσαρκωθώ σε έναν αντίστοιχο Μπους, εκεί θα πρέπει να έχω τόνους τις αμαρτίες.

Με προβλημάτισε και εμένα η φράση σου φίλτατη pyramid. Άν είναι δυνατόν να πιστεύουμε οτι θα μετανσαρκωθούμε κανείς δέν μπορεί να μας βεβαιώσει οτι η πορεία μας θα συνεχιστεί προς κάτι ανώτερο, ή θα μπούμε ακόμα ποιό βαθιά μέσα στον βούρκο. Το τελικό συμπέρασμα είναι οτι δέν γνωρίζουμε τίποτα και δέν μπορούμε να είμαστε σίγουροι σε τίποτα. Όλες τις πληροφορίες μας πρέπει να τις βασίζουμε σε αναμφισβήτητα επιστημονικά δεδομένα. Το πιό σίγουρο θα ήταν να πούμε οτι καταλήγουμε απο εκεί που ξεκινήσαμε στο χώμα.

- διωγμοι χριστιανων - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.15/09/2005, 12:54:36

Η εκκλησία σπιλώνεται μόνη της με την ανεκδιήγητη συμπεριφορά των εκπροσώπων και της ηγεσίας της. Ο έρανος του αδαή και αφελή πιστού και τα πεντοδίφραγκα που ρίχνει στον εκκλησιαστικό κουμπαρά πρέπει πάντα να έχουν προορισμό τον φτωχό, τον άπορο, το ορφανό, τον γέρο.
Αντ'αυτού γεμίζουν τις ήδη φουσκωμένες τσέπες των δεσποτάδων χωρίς να ελέγχονται τα χρήματα κατα πόσο και εάν ακολούθησαν τον προορισμό τους για την ενίσχυση και την αρωγή των απόρων.
Έχουν πλέον καταντήσει εξαιρέσεις οι καλές περιπτώσεις με κανόνα πάντοτε την απάτη. Εσύ αγαπητέ Ψηλέ δέν καταλαβαίνω πώς είσαι τόσο πεπεισμένος για την διαφάνεια της εκκλησιαστικής περιουσίας, αφότου οι σεβαστοί κατα εσένα ιερείς αποτελούν μία απο τις ελάχιστες επαγγελματικές τάξεις με μεγάλη ικανότητα ανεξέλεγκτης απάτης. Το άνετο και εύκολο κέρδος για λογαριασμό τους είναι κοινή συνείδηση, οι πρόσφατες αποκαλύψεις εμφάνισαν τις τεράστιες περιουσίες που είχαν δημιουργήσει την ίδια στιγμή που οι "αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί" που τους είχαν πλησιάσει είχαν βαθιά μεσάνυχτα για την περιουσία τους.

- "Γενεσις: Δημιουργια του Κοσμου" : Μυθος ή Πραγματικοτητα - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.17/08/2005, 14:32:49

Καλύτερα αντί να κατακρίνουμε τον άνθρωπο να του δώσουμε την διεύθυνση που εννοούμε μήπως τον βοηθήσουμε. Φίλε μου Impious Varmint μπορίς να συνεχίσεις τις παρατηρήσεις σου επί του θέματος εδώ
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=6672&whichpage=1&ARCHIVE=
Επιγραμματικά μόνο να σου πώ οτι σαφώς και ισχύει η επιστημονική εξήγηση του θέματος, άν και τίποτα δέν είναι σίγουρο οι θεωρίες πάντα αλλάζουν και κάποτε θα βρεθεί μιά νέα πιό αληθινή. Αλλά είναι σωστότερες οι εξηγήσεις των επιστημόνων μας απο τις αρλούμπες της οποιασδήποτε βίβλου.

- !!ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ? ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ?!! - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet10/11/2005, 21:44:35

Χαιρετώ τους αγαπητούς φίλους.Εδώ μπορείτε να δείτε άλλο ένα πανάθλιο site απο μισέλληνες κατευθυνόμενους γραικύλους.
http://www.geocities.com/alexander_cursed/persia.htm
Σχετικά με αυτό είχα ανοίξει και εγώ ένα θέμα στο πρόσφατο παρελθόν, είναι κυριολεκτικά θλιβερότατο. Το μόνο που έχω να πώ είναι οτι μαγαρίζουν την γλώσσα μας γράφοντας τις αστήριχτες και κακόβουλες συκοφαντίες τους σε αυτήν.

- Internet: Μιλάτε με ανήλικο ? Θα τον αναγνωρίσετε από τα πολλά ορθογραφικά λάθη - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.16/07/2005, 15:01:59

Ο ανήλικος όπως και να το κάνουμε αποκαλύπτεται στις συζητήσεις του Internet. Εκτός απο τα ορθογραφικά λάθη, δέν έχει και τις απαιτούμενες γνώσεις για να αντιπαρατεθεί με τα κατάλληλα επιχειρήματα. Όσο για την αδιαλλαξία στις ιδέες που είπε ο φίλος nst έχει δίκιο τα πρόσωπα νεαρής ηλικίας είναι πιό αδιάλλακτοι στις ιδέες τους και πιό φανατισμένοι.
Εγώ θα έλεγα οι νεαρές ηλικίες κάτω των 30, και ακόμα περισσότερο κάτω των 25 στις συζητήσεις αυτές ιδιαίτερα οι άντρες είναι πιό αδιάλλακτοι, φανατισμένοι και επιθετικοί. Έννοώ σχετικά με το Internet μόνο και τα Forum όχι την προσωπική επαφή.

- Ο ΤΙΠΟΤΑΣ . - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.31/05/2005, 19:23:56

Είναι γεγονός πως στην πράξη και την παράλειψη αποδίδεται εν γένει διαφορετικό ηθικό βάρος. Διαφορετική ηθική αξία τους προσδίδει τόσο ο απλός άνθρωπος, όσο και ο νομοθέτης, όπως, βέβαια, πολλές φορές και ο φιλόσοφος. Σύμφωνα με τον δυτικό τρόπο σκέψης, όπως αυτός εκφράζεται μέσα στους αιώνες από νομικά, θρησκευτικά και ηθικά κείμενα, η πράξη ενέχει πολύ μεγαλύτερο ηθικό βάρος σε σχέση με την παράλειψη, κατακρίνεται εντονότερα και τιμωρείται σκληρότερα. Παρόλα αυτά, είναι κάποιες περιπτώσεις στις οποίες είναι δυσδιάκριτη η διαφοροποίηση της πράξης από την παράλειψη και, κατά συνέπεια, ιδιαίτερα δύσκολη η ηθική αξιολόγηση αμφοτέρων. Μια από αυτές είναι η περίπτωση της ευθανασίας.
Γνωρίζουμε πως η ευθανασία διακρίνεται σε ενεργητική και παθητική, με γνώμονα την ύπαρξη ή μη άμεσης δράσης για τον τερματισμό της ζωής του πάσχοντος. Ενεργητική ευθανασία έχουμε όταν ο ασθενής δέχεται μια θανατηφόρο ένεση η οποία θα τερματίσει την ζωή του, όταν του χορηγείται κάποια συσκευή για τον ίδιο σκοπό ή φαρμακευτικό σκεύασμα ή συνδυασμός τους. Παθητική χαρακτηρίζεται, αντίθετα, η ευθανασία όταν διακόπτεται η ήδη εφαρμοζόμενη αναγκαία υποστήριξη της ζωής ή όταν δεν χρησιμοποιείται καθόλου η υποστήριξη αυτή. Αυτό μπορεί να συμβεί, παραδείγματος χάριν, είτε με την διακοπή της λειτουργίας ενός αναπνευστήρα ο οποίος κρατά στη ζωή τον ασθενή, είτε με την μη παροχή τροφής οποιασδήποτε μορφής, ή ακόμη και με την παύση της μηχανικής καρδιακής αντλίας. Και στις δύο περιπτώσεις σκοπός του διενεργούντος την ευθανασία είναι ο τερματισμός της ζωής του ασθενούς. Για να μείνουμε, όμως, εντός των καθαρών πλαισίων της ευθανασίας πρέπει να τονίσουμε, ότι ο σκοπός αυτός έχει διαμορφωθεί κατ’ απαίτηση του πάσχοντος και πως ο γιατρός ενδίδει στην απαίτηση αυτή εξ αιτίας του ανθρωπισμού, από τον οποίο η φύση του λειτουργήματός του επιβάλλει να εμφορείται, και του οίκτου που τον διακατέχει για το πάθος του συγκεκριμένου ασθενούς, συναισθήματα τα οποία γίνονται τόσο εντονότερα, όσο πλησιέστερα στον ασθενή έχει οδηγήσει τον γιατρό η καθημερινή ιατρική φροντίδα.
Διαπιστώνουμε πως, τόσο στη περίπτωση της ενεργητικής ευθανασίας όσο και σε αυτή της παθητικής, ο σκοπός του γιατρού είναι κοινός. Διότι αν ο γιατρός δεν απέβλεπε στον τερματισμό της ζωής τού πάσχοντος, τότε θα ομιλούσαμε λιγότερο για ευθανασία και περισσότερο για ιατρικό σφάλμα. Επιπλέον, και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Το σημείο στο οποίο επέρχεται διαφοροποίηση είναι η μέθοδος που χρησιμοποιείται για να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε ενεργητική παρέμβαση από την πλευρά του γιατρού, ενώ στην δεύτερη έχουμε διακοπή ή παράλειψη παρέμβασης. Όμως, ενώ το αποτέλεσμα είναι το ίδιο για τον πάσχοντα, ο οποίος απαλλάσσεται από την αιτία της οδύνης του και την ίδια στιγμή, κατ’ απαίτησή του, περνά στην αιωνιότητα, οι επιπτώσεις για τον γιατρό και ο ηθικός χαρακτηρισμός της πράξης διαφοροποιούνται κατά πολύ. Εάν έχει διενεργηθεί ενεργητική ευθανασία, ο γιατρός κατά το ισχύον δίκαιο υφίσταται νομικές κυρώσεις και ελλοχεύει ο κίνδυνος να χαρακτηρισθεί η πράξη του ως ανθρωποκτονία. Αντίθετα, εάν έχει ακολουθηθεί η διαδικασία της παθητικής ευθανασίας, στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, των περιπτώσεων ο γιατρός δεν κινδυνεύει, ενώ η πράξη περιγράφεται ως ένα σύνηθες ιατρικό συμβάν.
Η ουσιώδης διαφορά της μιας από την άλλη μορφή ευθανασίας εστιάζεται στην αιτία του θανάτου. Στην μία περίπτωση αιτία του θανάτου είναι η πράξη, ενώ στην άλλη η παράλειψη. Στην πρώτη μορφή ευθανασίας η ενεργητική παρέμβαση ενός προσώπου προκαλεί τον θάνατο, ενώ στην δεύτερη οι παθολογικές αιτίες αφήνονται να ακολουθήσουν την φυσική τους πορεία ανεμπόδιστες. Κριτήριο, επομένως, για την διάκριση είναι το αίτιο πρόκλησης του θανάτου, το εξωτερικό ή αναγκαστικό της μορφής του.
Στην σύγχρονη ιατρική η παθητική ευθανασία έχει επιβληθεί ηθικά ως πρακτική σε περιπτώσεις όπου η συνέχιση της θεραπείας ή της υποστήριξης δεν θα συνέβαλε στη βελτίωση της κατάστασης του ασθενούς, αλλά απλώς θα παρέτεινε το μαρτύριό του. Υπάρχουν πλέον προτροπές προς τους γιατρούς να φροντίζουν ο ασθενής να μην ταλαιπωρείται άδικα, ούτε να γίνεται αντικείμενο ιατρικών πειραματισμών, όταν το τέλος του είναι δεδομένο και αναπόφευκτο. Εν γένει, εάν τα προσδοκώμενα πλεονεκτήματα της διατήρησής του στην ζωή υποσκελίζονται από την προβλεπόμενη επιβάρυνση, ο δε γιατρός γνωρίζει πως η –μη φυσική– διατήρηση του πάσχοντος στην ζωή θα του προκαλέσει μόνο πόνο χωρίς κάποιο προβλέψιμο και χειροπιαστό όφελος, στη περίπτωση αυτή καλείται να διακόψει τις προσπάθειες διατήρησης του ασθενούς στην ζωή με μηχανικά ή άλλα μέσα και να τον παραδώσει στην φυσική εξέλιξη της ασθένειάς του.
Η ηθική αποδοχή της παθητικής ευθανασίας, η οποία έχει καθιερωθεί στην συνείδηση του ιατρικού κόσμου ως υποταγή στην δύναμη της φύσης και όχι ως φόνος, συνάδει με την νομική της αντιμετώπιση. Πράγματι, ένα βασικό σημείο υπεροχής της παθητικής ευθανασίας σε σχέση με την ενεργητική είναι οι μικρές –έως ανύπαρκτες– νομικές της συνέπειες. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ότι η ιατρική κρίση είναι πολύ δύσκολο να οδηγηθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Ακόμη και εάν συμβεί όμως αυτό, είναι πρακτικά απίθανο να στοιχειοθετηθεί αδίκημα. Ο δεύτερος λόγος είναι πως η άρνηση της θεραπείας αποτελεί δικαίωμα του ασθενούς, στην διεκδίκηση του οποίου ο γιατρός είναι υποχρεωμένος να συναινέσει. Εάν, μάλιστα, ο ασθενής φροντίσει να κάνει εγγράφως σαφή την θέλησή του να διακοπεί η θεραπεία του, τότε είναι πρακτικά αδύνατο ο γιατρός να αντιμετωπίσει νομικά προβλήματα. Άλλωστε, η στοιχειοθέτηση μιας νομικά σημαντικής παράλειψης προϋποθέτει την πλήρωση περισσοτέρων όρων απ’ ό,τι η στοιχειοθέτηση μιας νομικά σημαντικής πράξης.
Το ηθικό ζήτημα όμως παραμένει. Μπορεί κάποιος να καταδικάσει ηθικά τον γιατρό που επιτέλεσε ενεργητική ευθανασία, την ώρα που προσδίδει ηθική αξία ή, έστω, απλά αδιαφορεί για εκείνον που έκανε το ίδιο πράγμα με άλλο τρόπο; Και τελικά, πόσο πολύ διαφέρει η μία μορφή ευθανασίας από την άλλη, ακόμη και στην μέθοδο;
Προσωπική μου πεποίθηση είναι πως η διάκριση μεταξύ της ενεργητικής και της παθητικής ευθανασίας είναι τόσο ασαφής, ώστε και η διαφοροποίηση της ηθικής τους αξιολόγησης είναι ιδιαίτερα παρακινδυνευμένη. Επιπλέον, η αξιολόγηση μιας πράξης δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά ή κατά το μεγαλύτερο μέρος στην χρήση συγκεκριμένων μέσων, αλλά και –ή, κυρίως– στο επιδιωκόμενο τέλος, στον σκοπό που οδηγεί τον δράστη είτε στην πράξη είτε στην αποχή από αυτή. Διότι δεν μπορεί να υπάρξει ηθικά δικαιώσιμη ή καταδικαστέα πράξη απλά και μόνο επειδή χρησιμοποιήθηκαν συγκεκριμένα μέσα, τα οποία η ηθική αποδέχεται ή απορρίπτει αντίστοιχα. Σε κάθε πράξη έχουμε τη δυνατότητα να διακρίνουμε τα μέσα από τον σκοπό, αμφότερα δε αυτά μπορούν να κριθούν και σε συνάρτηση το ένα με το άλλο, αλλά και ξεχωριστά. Η πλάστιγγα, κατά την άποψή μου, στην περίπτωση της ευθανασίας, όπως και σε κάθε άλλη πράξη ανθρωπισμού, πρέπει να γείρει περισσότερο προς την πλευρά του κινήτρου. Διότι η λάθος εκτίμηση ή η μη πλήρως αποδεκτή πρακτική δεν μπορεί να επισκιάσει ένα υψηλό κίνητρο. Όλοι καταδικάζουμε την κλοπή, αλλά θα δυσκολευτούμε να χαρακτηρίσουμε ηθικά καταδικαστέα την πράξη του ανθρώπου που, μη έχοντας άλλη δυνατότητα, αναγκάζεται να κλέψει για να τραφεί ο ίδιος ή, ακόμη περισσότερο, για να θρέψει τα παιδιά του. Όλοι καταδικάζουμε τον πόλεμο και τον φόνο, αλλά επαινούμε εκείνον που θα πολεμήσει και θα σκοτώσει αμυνόμενος υπέρ βωμών και εστιών. Και τούτο, διότι το κίνητρο στις περιπτώσεις αυτές είναι υψηλό, ενώ τα μέσα περιορίζονται από την ανάγκη.
Επιπλέον, εάν εξεταστεί ηθικά η παράλειψη, εφόσον καθοδηγείται από έναν υπαρκτό στόχο, δεν διαφοροποιείται παρά στο ελάχιστο από την πράξη. Αν κάποιος γνωρίζει πως ο μόνος τρόπος για να επιτύχει ένα σκοπό είναι να μην ενεργήσει, στην πραγματικότητα, μέσω της παράλειψης, επιλέγει μια στρατηγική επίτευξης του σκοπού του. Δεν έχει παραβλέψει ή ξεχάσει ακούσια να ενεργήσει, αντίθετα η παράλειψή του είναι μια εσκεμμένη επιλογή στρατηγικής, την οποία έχει προκρίνει ανάμεσα σε άλλες εναλλακτικές. Ποιός θα μπορούσε να ισχυρισθεί πως στην περίπτωση της ευθανασίας η παράλειψη είναι ακούσια; Αν συνέβαινε αυτό, όπως ήδη έχουμε πει, δεν θα επρόκειτο για ευθανασία αλλά για ιατρικό σφάλμα ή ατελέσφορη επιλογή ιατρικής αντιμετώπισης ενός συμβάντος. Είναι όμως ο γιατρός που παραλείπει να θέσει σε λειτουργία έναν αναπνευστήρα ή να χορηγήσει τα κατάλληλα σκευάσματα στον ασθενή του ένας ανεπαρκής επιστήμονας; Όχι βέβαια. Δεν είναι η άγνοια ή ο κακός υπολογισμός που ευθύνεται για την στάση του, αλλά ο καθαρός επιστημονικός υπολογισμός των συνεπειών της. Έχει αναλογισθεί όλους τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να θέσει τέλος στη ζωή του πάσχοντος, έχει αποκλείσει αυτούς που στοιχειοθετούν άμεση και ποινικά κολάσιμη εμπλοκή του στο θάνατο του ασθενούς, και έχει επιλέξει αυτή που θεωρεί την πλέον τελεσφόρο για τον πάσχοντα και τον ίδιο. Ηθικά είναι υπεύθυνος για το αποτέλεσμα, διότι η επέλευσή του όχι μόνο προσδοκάται με βεβαιότητα, αλλά είναι και επιδιωκόμενη. Αν, επομένως, είχαμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ευθανασία είναι εν τέλει μία ανήθικη πράξη, θα έπρεπε να καταλογίσουμε στο γιατρό δόλο, αφού δεν έπραξε το καθήκον του για να την αποφύγει. Κάτω από αυτό το πρίσμα η παθητική ευθανασία θα ήταν μια αξιόμεμπτη όσο και αξιόποινη πράξη, τουλάχιστον εξίσου με την ενεργητική. Ηθικά, μάλιστα, θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως το βάρος της μομφής θα έπεφτε περισσότερο πάνω στην παθητική ευθανασία, από τη στιγμή που η επιλογή της μεθόδου αυτής ενέχει και την προσπάθεια της συγκάλυψης. Η ενεργητική ευθανασία, αντίθετα, αποκαλύπτει τον δράστη της, ο οποίος αναλαμβάνει με θάρρος την ευθύνη της πράξης του.
Αν δεχθούμε πως όλα τα παραπάνω ισχύουν, η ενεργητική ευθανασία δεν παύει να είναι μια βάναυση επέμβαση στη ροή των πραγμάτων, μια βίαιη εισβολή του γιατρού στην φυσική εξέλιξη της κατάστασης του πάσχοντος, όπως θα έλεγαν οι υπέρμαχοι της ηθικής διαφοροποίησης της ενεργητικής από την παθητική ευθανασία. Αντίθετα, ο άλλος τρόπος σέβεται την φυσική ροή των πραγμάτων. Ο γιατρός απλά δεν παρεμβαίνει για να την αλλάξει. Αν δεν υπήρχε ο αναπνευστήρας, ο ασθενής ούτως ή άλλως θα πέθαινε. Αν, λοιπόν, δεν τον συνδέσουμε, δεν πράττουμε τίποτε άλλο από το να αφήσουμε την φύση να πάρει το δρόμο της. Με τον τρόπο αυτό είναι ο ασθενής που καταλήγει, όχι ο γιατρός που του στερεί τη ζωή. Όμως, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να σταθεί σε αυστηρή φιλοσοφική εξέταση. Διότι η παρέμβαση στη φυσική εξέλιξη της υγείας ενός ασθενούς –με σκοπό τη βελτίωσή της ή τη σωτηρία της ζωής του– μπορεί να είναι είτε ηθικά ορθή είτε όχι. Μέση ή τρίτη εκδοχή λογικά δεν δύναται να υπάρξει. Ομιλώ, βέβαια, για την παρέμβαση αυτή καθ’ εαυτή, απαλλαγμένη από συγκυρίες. Και τούτο, διότι με τον τρόπο αυτό αντιμετωπίζεται η παθητική ευθανασία σύμφωνα με το εξεταζόμενο επιχείρημα. Δεν εστιάζει δηλαδή στον συγκεκριμένο ασθενή, ούτε στη φύση της πάθησης ή την ένταση της οδύνης του, αλλά υποστηρίζει πως η μη παρέμβαση συνιστά απόλυτο σεβασμό στη φυσική πορεία. Αν αποδεχθούμε την λογική αυτή απαίτηση –και δεν βλέπω πως μπορεί να μην οδηγηθούμε στον αγνωστικισμό και την ηθική σχετικότητα αν δεν το πράξουμε–, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να θεωρήσουμε την αποφυγή παρέμβασης ως αναγκαία και ηθικώς ορθή. Τούτο προϋποθέτει, βέβαια, πως θέλουμε να επιμείνουμε στην ηθική διαφοροποίηση της πράξης από την παράλειψη σε ό,τι αφορά την ευθανασία. Αν λοιπόν η παράλειψη είναι ορθή, αυτό θα πρέπει να συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις που αφορούν ομοειδείς καταστάσεις. Διότι είναι παράλογο, όπως διδάσκει ο Καντ, κάτι να είναι ορθό και κάτι άλλο όμοιο με το προηγούμενο να είναι λανθασμένο. Επίσης είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε, πως, επειδή η πράξη και η παράλειψη είναι δύο αντιθετικές στάσεις απέναντι στην ίδια κατάσταση, και αφού η παράλειψη είναι ορθή, τότε η πράξη είναι λανθασμένη. Αν όμως ισχύει αυτό, τότε πρέπει να ισχύει και σε όλες τις υπόλοιπες ομοειδείς καταστάσεις. Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα πως η όποια παρέμβαση επί της πορείας της υγείας και της εξέλιξης της ζωής του ασθενούς είναι πάντοτε μια λανθασμένη και ηθικώς μεμπτή πράξη. Διότι θα ήταν άτοπο και αντιφατικό να επαινέσουμε τον γιατρό που άφησε τα πράγματα να πάρουν την πορεία τους στη μια περίπτωση, ενώ παράλληλα τον καταδικάζουμε επειδή έπραξε το ίδιο σε μιαν άλλη. Όμως, κάθε άνθρωπος που καταφεύγει στον γιατρό το κάνει για να θεραπευτεί, να διακόψει δηλαδή την φυσική πορεία των πραγμάτων. Θα μας φαινόταν παράλογο, ανήθικο, άδικο και εγκληματικό αν ο γιατρός άφηνε τον ασθενή που αιμορραγεί ή αυτόν που έχει χάσει τα νεφρά του στην φυσική εξέλιξη της πορείας τους. Η ίδια η υπόσταση και η ουσία της ιατρικής θεμελιώνεται πάνω στην ανάγκη παρέμβασης του γιατρού στην αδυναμία και την ασθένεια του πάσχοντος. Αν, λοιπόν, η παράλειψη δεν είναι ηθικώς ορθή στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η βοήθεια προς τον ασθενή είναι αναγκαία, στο συντριπτικά μεγαλύτερο δηλαδή ποσοστό, τότε δεν μπορεί να είναι ηθικώς επαινετή και στην περίπτωση της παθητικής ευθανασίας. Καθώς, όμως, η παράλειψη δεν είναι κατ’ ανάγκην ηθικά επαινετή, έτσι και η πράξη δεν μπορεί να είναι κατ’ ανάγκην ηθικά κολάσιμη. Υπό την έννοια αυτή, η ενεργητική και η παθητική ευθανασία δεν μπορούν να διέπονται αναγκαστικά από αντιθετική ηθικά σχέση.
Επιπλέον, αν η ιατρική παράλειψη θεωρηθεί φύσει, τότε η ιατρική πράξη είναι παρά φύση. Αυτό όμως είναι προφανώς παράλογο. Τί συμβαίνει λοιπόν; Η παρέμβαση στην εξέλιξη της υγείας και της ζωής είναι μία φυσική επινόηση του ανθρώπου. Επετεύχθη από ένα φυσικό ον, με φυσικά μέσα και αποσκοπεί σε ένα φυσικό αποτέλεσμα, την υγεία και τη ζωή. Από την στιγμή που η δυνατότητα αυτή παρέμβασης πραγματώθηκε, αποτελεί πλέον μια φυσική κατάσταση, ένα φυσικό θα λέγαμε όν. Εκείνος, επομένως, που δεν αξιοποιεί και δεν προσφέρει τη δυνατότητα αυτή, παρόλο που τη διαθέτει, λειτουργεί ενάντια στη φύση. Υπό την έννοια αυτή, η παράλειψη –όταν αυτή αφορά στην ευθανασία– είναι εξίσου αφύσικη με την πράξη.
Πέραν των ανωτέρω, στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονισθεί και το εξής: για να χαρακτηρίσουμε ηθικά μια πράξη πρέπει να εξετάσουμε και το αποτέλεσμα που αυτή συνεπάγεται, ειδικά όταν αυτό δεν είναι εικαζόμενο, αλλά δεδομένο και απτό. Και δεν αναφέρομαι στον θάνατο του ασθενούς, αλλά στον τρόπο του θανάτου του. Πιστεύω πως, αν εξετάσουμε τις πιθανές επιπτώσεις της πράξης και της παράλειψης σε ό,τι αφορά στην ευθανασία, θα διαπιστώσουμε πόσο η διάκριση αυτή έχει οδηγήσει σε στρεβλώσεις την ιατρική πρακτική, αλλά και αυτό που θεωρούμε ηθικώς ορθό. Οι τρόποι με τους οποίους η ευθανασία διενεργείται, στην μία και στην άλλη της μορφή, είναι δεδομένοι και τα αποτελέσματά τους είναι γνωστά στους ειδικούς. Η ενεργητική ευθανασία, αυτή δηλαδή που ενέχει πράξη, τελείται με θανατηφόρο ένεση ή με τη χορήγηση κάποιου θανατηφόρου αερίου. Ο ασθενής καταλήγει ήρεμα και ανώδυνα κατά το δυνατόν, ενώ η αγωνία του περιορίζεται μόνο στον –σύντομο– χρόνο δράσης της χορηγούμενης ουσίας. Αντίθετα, η παθητική ευθανασία διενεργείται με στέρηση τροφής και νερού, με την αποσύνδεση από τον αναπνευστήρα ή από το μηχάνημα καρδιακής υποστήριξης. Στις περιπτώσεις αυτές ο ασθενής καταλήγει μέσα σε αφόρητο πόνο και ακόμη μεγαλύτερη αγωνία. Ο θάνατός του δεν είναι καθόλου ανθρώπινος, πλήττεται βάναυσα η αξιοπρέπειά του και –πιθανόν– η υστεροφημία του. Με δεδομένο, λοιπόν, το γεγονός πως ο διενεργών την ευθανασία γνωρίζει τα παραπάνω, τα οποία άλλωστε είναι εύλογα και για έναν αδαή, ποιά από τις δύο δυνατότητες ευθανασίας μπορεί να επαινεθεί ηθικά; Πιστεύω πως η απάντηση είναι προφανής.
Υπό το πρίσμα όλων των παραπάνω, ο όρος παθητική ευθανασία είναι εξόχως αντιφατικός. Δεν είναι παθητική, διότι η παράλειψη στο συγκεκριμένο θέμα συνιστά πράξη. Δεν είναι ευθανασία, διότι ο θάνατος δεν είναι καλός. Δεν μπορεί να διακριθεί ηθικά από την ενεργητική, και η όποια διαφοροποίηση είναι δυνατόν να επισημανθεί εντοπίζεται μόνο στον τρόπο και την ποιότητα του θανάτου, στον τομέα δηλαδή αυτό που –στην περίπτωση της ευθανασίας– η παράλειψη υστερεί δραματικά σε σχέση με την πράξη. Αν, λοιπόν, δεν υπάρχει λογική και ηθική διαφοροποίηση της πράξης από την παράλειψη σε ό,τι αφορά στην ευθανασία, τότε είναι περιττό να ομιλούμε για ενεργητική και παθητική ευθανασία. Σε ένα δε τόσο ευαίσθητο ηθικά και συγκινησιακά ζήτημα, ο,τιδήποτε δημιουργεί περιπλοκές δεν μπορεί παρά να συσκοτίζει την κρίση και να αποτελεί τροχοπέδη στην ηθική –και όποια άλλη– οριστική διευθέτηση του θέματος.

- ΣΑΠΟΥΝΙ ΜΕ ΣΚΟΝΗ ΠΟΛΥΕΘΥΛΑΙΝΙΟΥ - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"04/08/2005, 20:47:41

Δυστυχώς η ζημιά δέν ξέρουμε απο πού μπορεί να μας έρθει, αλλά όλα τα ανεξήγητα φαινόμενα βρίσκουν κάποτε την λύση τους.
Φανταστείτε τον άμοιρο που θα λάβει το δηλητήριο μέσω του σαπουνιού, πώς όταν αρχίσει το δηλητήριο να δρά θα το φυσάει και δέν θα κρυώνει.
Δέν θα ξέρει πώς να το εξηγήσει και θα κλαίει την μοίρα του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα τρόφιμα που τρώμε συνεχώς, τα δηλητηριώδη τρόφιμα και με το νερό που πίνουμε και με πολλά άλλα.
Τα πάντα έχουν την εξήγηση τους, το αίνιγμα βρίσκει την λύση του.

- Test Area -- Δοκιμές για υπογραφές, εικόνες κ.λπ. - Τεχνικά θέματα των Forums, Προβλήματα-Λύσεις29/12/2005, 18:51:16

Αγαπητέ μου Ψηλέ :

quote:
Ναι βρε, και μετά από 2000 χρόνια νάσου κάποιοι που άναψαν το φως και μονομιάς βρεθήκαμε στη σελήνη;; Ωραίος είσαι φίλε μου.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες, το αθλητικό καύχημα, η δόξα των προγόνων μας καταργήθηκαν δια της μάχαιρας απο τον ανεκδιήγητο Ιουστινιανό και επανήλθαν άκουσον, άκουσον το 1896 δηλαδή περί τα 1700 έτη αργότερα.
Πού ευρίσκοντο τα 1200 και πλέον λοιπά χρόνια της σκοταδιστικής Βυζαντινής θεοκρατίας, μπορείς να μας δώσεις μιά απάντηση? Μπάς και ετελούντο και δέν το γνωρίζομεν?

quote:
Αν δεν ήταν, λοιπόν, η θρησκεία μου, όπως λες εσύ, πολύ αμφιβάλω αν εσύ σήμερα θα μιλούσες τη γλώσσα των προγόνων σου και δεν θα γνώριζες ούτε τη λέξη Έλλην.

Τί μας λές αγαπητέ μου Ψηλέ πάλι, τρικυμία εν κρανίω έχεις? Με ποιόν τρόπο τάχατες ο χριστιανισμός έσωσε τον πολιτισμό ή την γλώσσα των προγόνων μας, κλείνοντας όλες τις φιλοσοφικές σχολές, ανακηρρύσοντας το όνομα Έλλην ισότιμο με αυτό του αντίχριστου ειδωλολάτρη, απαγορεύοντας επί ποινή θανάτου στου Έλληνες να αναφέρουν οτιδήποτε σχετικό με τος προγόνους τους, ισοπεδώνοντας αρχαίους ναούς και αριστουργήματα? Για διάλεξε μας έναν τρόπο φίλτατε , τόσους σου ανέφερα. Κλείνοντας τις φιλοσοφικές σχολές η πρόοδος κόπηκε μαχαίρι και απο τις ατομικές θεωρίες του Δημόκριτου, και τις θετικές επιστήμες του Αρχιμήδη, του Δημόκριτοπυ, του Ευκλείδη και τόσων άλλων εξεχόντων προγόνων μας μεταβήκαμε στην εποχή του λιβανιού, του καντηλιού, του ευχελαίου και των επικλήσεων στον Ιαχωβά.
Και μας λές ύστερα με το μέγιστο θράσος οτι η θρησκεία σου και μόνο αυτή έσωσε την μνήμη των προγόνων μας??
Σύνελθε αγαπητέ μου, τόσο εσύ, όσο και οι λοιποί ομοιδεάτες σου.

quote:
Αλλά, τι να λέμε τώρα, η συμπεριφορά η δικιά σου αλλά και ορισμένων άλλων, που θέλουν να λέγονται Έλληνες, επαληθεύουν για ακόμη μια φορά τα κακά της ράτσας μας.

Για την συμπεριφορά των ομοίων σου, τα πρωτοβυζαντινά έτη επι Ιουστινιανού και Θεοδοσίου, φαντάζομαι δέν θα έχεις να πείς τίποτα.

Έν οίδα, ότι ουδέν οίδα

- Test Area -- Δοκιμές για υπογραφές, εικόνες κ.λπ. - Τεχνικά θέματα των Forums, Προβλήματα-Λύσεις28/12/2005, 21:09:16

Αγαπητέ μου φίλε Ψηλέ απο πού να αρχίσω και πού να τελειώσω σε όλα αυτά που γράφεις. Συγγεκριμένα με ρωτάς :

quote:
Τα τελευταία άλματα της επιστήμης, υπό ποιο "θρησκευτικό καθεστώς" επιτεύχθηκαν;;

Υπο το χριστιανικό, έ και τί έγινε;; Μετά απο 2.000 χρόνια ολοκληρωτικού σκοταδισμού καιρός δέν ήταν να βρεθούν 2-3 άνθρωποι που βαπτίστηκαν χριστιανοί όπως και εγώ άλλωστε, και να αναγνωρίσουν κάποια αναμφισβήτητα φυσικά δεδομένα που κανένας δέν είχε τολμήσει να πεί μέχρι τότε? Αυτό δέν λέει τίποτα άν τυχόν ο Νεύτωνας αναγνώρισε οτι το μήλο πέφτει λόγω της βαρύτητος είτε ο Αμπέρ ανακάλυψε την δημιουργία ηλεκτρικού ρεύματος. Οι αρχαίοι μας προγόνοι είχαν ήδη φτάσει στο παρα πέντε, τα είχαν ανακαλύψει όλα αυτά 1.800 χρόνια πρωτύτερα, και η θρησκεία σου νέκρωσε για χιλιετίες ολόκληρες κάθε πρόοδο, κάθε εξέλιξη.

quote:
Ναι βρε, από την εποχή με τις χλαμύδες και τα ακόντια και τις ασπίδες περάσαμε στην εποχή των κινητών τηλεφώνων του Ίντερνετ και των διαστημικών σταθμών!!

Αλλά ο Γαλιλαίος κάηκε απο τους ομοιδεάτες σου διότι είπε οτι η γή γυρίζει, γιατί δέν μας τα λές αυτά? Λές και έπρεπε να έρθει ο χριστιανισμός για να μας κάνει δώρο σάν τον Άι Βασίλη τα κινητά και τους διαστημικούς σταθμούς. Τα δώρα δέν μας τα έκανε ο χριστιανισμός, τα έκανε όσοι αγνόησαν τόσο τον χριστιανισμό, όσο και τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες του.

Έν οίδα, ότι ουδέν οίδα

- Πιστεύετε στο Θεό? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.20/08/2005, 21:50:49

Eγώ αγαπητή Mantis είμαι άθεος, δέν πιστεύω ούτε στον Θεό, ούτε σε διαόλους ή αγίους ή πνεύματα ή καντήλια ή λιβάνια. Αλλά θεωρώ πολύ πιό σωστό και έντιμο για τον άνθρωπο να πιστεύει στον προσωπικό του Θεό. Να πιστεύει στον Θεό όπως τον φαντάζεται ο ίδιος ή τον έχει ανακαλύψει απο μόνος του παρά σε κάτι Ιαχωβάδες που του έχουν κάποιοι απαιτήσει να τους πιστεύει με το ζόρι

- UFO'S ΣTIΣ AΓIOΓPAΦIEΣ;;; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.06/08/2005, 22:09:25

Και εγώ αυτό πιστεύω φίλε Παρμενίδη. Σε έναν τόσο υπερυπερεξελιγμένο πολιτισμό που εμείς ούτε με τα πιό ισχυρά τηλεσκόπια δέν θα μπορούσαμε να δούμε δέν δικαιολογούνται με κανέναν τρόπο κάποιες τέτοιες παιδαριώδεις και ηλίθιες απροσεξίες. Μου θυμίζουν πολλές φορές άνθρωπο με χαμένα τα λογικά του, δέν γίνονται αυτά.
Όπως τελικά φαίνεται άν υπάρχουν θα θέλουν να κρατήσουν ολοκληρωτική μυστικότητα αλλιώς η παρουσία τους θα ήταν πλέον αποδεδειγμένη με βούλα και υπογραφή. Αλλά μυστικότητα με τέτοιου είδους εμφανίσεις, σε κάποιους αργότες ας πούμε που κατέληξαν τελικά σε κανένα Δαφνί μου φαίνεται απίστευτο και αδύνατο.

- Επιστήμη ή θρησκευτική παράδοση; Ιερό Βουνό ή αστρονομικό παρατηρητήριο; - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet31/08/2005, 11:22:18

Αυτό φίλε μου σημαίνει οτι η συγκεκριμένη θρησκεία η δεύτερη που αναφέρεις, η Χριστιανική αναγνώρισε την αδυναμία, ανικανότητα και αναξιοπιστία της. Ένας αληθινός θεός σάν τον Ιαχωβά ποτέ δέν θα μπορούσε να επιλέξει τους ίδιους τόπους λατρείας άλλων θεών που τους καθύβριζε σάν ψεύτικους και ειδωλολατρικούς. Γιά σκεφτείτε το λίγο καλύτερα φίλοι χριστιανοί αυτό, γιατί μάλλον δείχνει να αναγνωρίζει την θεότητα του Δία δίχως να το έχουν πάρει πολύ χαμπάρι τα πρόβατα του χριστιανικού ποιμνίου.

- Παραξενο φως - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.16/06/2005, 11:47:09

Φυσικά και όπως είπε ο φίλος Avatargr όλοι οι κανόνες της Ορθόδοξης εκκλησίας είναι αποτελέσματα των Συνόδων. Θελήσες, επιβολές και διατυπώσεις κάποιων λίγων ανθρώπων που έζησαν στο μακρυνό παρελθόν τίποτα περισσότερο. Δέν είναι θελήσεις Θεού γιατί απλούστατα Θεός δέν υπάρχει όπως ούτε υπήρξε Θεός και ο Ιησούς.