- Αναγνωρίζουν οι άλλοι ό,τι κάνουμε? - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Το θέμα αυτό ανήκει στην λεγόμενη κοινωνική ανάγκη του ανθρώπου,
ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ
Νοιώθετε πως σας αναγνωρίζουν οι άλλοι για ό,τι κάνετε? Εισπράττετε την υποστήριξή τους ή έστω τη δυσαρέσκειά τους? Ή μήπως νοιώθετε πως περνάει αδιάφορη η παρουσία σας? Είστε ευχαριστημένοι με τη συμπεριφορά των άλλων όσο αφορά πάντα το κομμάτι της αναγνώρισης?
Νοιώθετε ικανοποιημένοι? Ή μήπως υπάρχουν και φορές που νοιώθετε υπερβολικά κολοκευμένοι? Ότι δηλαδή γίνεται υπερβολικός ντόρος για το όνομά σας?
Πως αντιδράτε όταν δεν σας αναγνωρίζουν αυτό που κάνετε?
Με βία, ξεσπάτε; μήπως με σιωπή ή μήπως προσπαθείτε να δώσετε περισσότερα μήπως και σας αναγνωρίσουν την επόμενη φορά??
Εσείς τώρα αναγνωρίζετε τα έργα των άλλων??
Τους επαινείτε γι' αυτό που κάνουν [όσο μικρό κι αν είναι αυτό], γι' αυτό που είναι?
Μήπως παριστάνετε τους αδιάφορους για να μην πάρουν αυτοί τον πρώτο λόγο ας πούμε στην παρέα, στη δουλειά κτλ.?
Μήπως φοβάστε την επιτυχία των άλλων, νοιώθετε ότι θα σας καταπιεί και γι' αυτό σιωπάτε ή ακόμη χειρότερα τους μειώνετε κι όλας?
Μήπως ζηλεύετε την επιτυχία των άλλων? ......
Όποιος θέλει εδώ είμαστε....
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:
Αναγνωρίζουν οι άλλοι ό,τι κάνουμε?
Να κι αν αναγνωρίζουν, Nα κι αν δεν αναγνωρίζουν ! Νομίζεις πως ότι κάνω, το κάνω γι' αυτούς ?
Τα δέοντα,
Deva
Υ.Γ To "Να" συνοδεύεται και από χαρακτηριστική κίνηση των χεριών προς το καβάλο...
quote:
Να κι αν αναγνωρίζουν, Nα κι αν δεν αναγνωρίζουν ! Νομίζεις πως ότι κάνω, το κάνω γι' αυτούς ?
Ακριβώς...
Η αναγνώριση από τους άλλους δεν είναι κίνητρο, είναι αποτέλεσμα, σίγουρα επιθυμητό κάποιες φορές, ίσως και πάντα, αλλά οπωσδήποτε όχι προαπαιτούμενο και σε καμία περίπτωση αυτοσκοπός...Προσωπική άποψη, έτσι;
Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ...Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ...ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ.
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ...ΕΠΑΙΝΟΣ...ΤΟ ΜΗΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΡΟΤΟ...ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.
quote:
Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ
NAI σωστα, αλλά καμμιά φορά όταν είναι μπροστά στήν αχαριστία λυπάται
κανείς.
Άλλωστε η αναγνώριση είναι αναμφίβολα ανάγκη του ανθρώπου.
Όσο και καλός,μεγάλος, σοφός κοκ να είναι την έχει πάντα ανάγκη.
Την χρειάζεται νομίζω...
Και στο φινάλε να λέμε και κανα μπράβο σε κανέναν άλλον εκτός απ' τον εαυτό μας δεν βλάπτει...
Αυτά....
"Το χαμόγελο που στέλνεις ξαναγυρνά σε σένα..."
Ινδική σοφία
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
quote:
ΤΟ ΝΑ ΒΑΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ
Τι σχεση έχει αυτό με την αναγνώριση?
Γιατι να ταλαιπωρηθώ με τον κάθε ενοχλητικό και να μήν τον αγνοήσω?
Αν δεν γίνεται θα το κάνω, αλλά μην νομίζεις οτι δεν εχει κόστος.
Φιλικά
quote:
Γιατι να ταλαιπωρηθώ με τον κάθε ενοχλητικό και να μήν τον αγνοήσω?
ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΟΥ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙΣ...ΤΑ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΟΥ...ΛΙΓΟ ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΒΟΥΝΟ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ...ΧΙΟΝΟΣΤΟΙΒΑΔΑ.
ΠΟΛΕΜΑΧΑΡΗΣ;
ΕΓΩ;
ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ;
quote:
ΛΙΓΟ ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΒΟΥΝΟ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ...ΧΙΟΝΟΣΤΟΙΒΑΔΑ
Επετρεψέ μου να διαφωνήσω.
Συνήθως προτιμάω τις απόλυτες λύσεις, όμως καμμία φορά χρεάζονται και οι ελιγμοί.
Κινούμεθα ανάλογα τον ''εχθρό''.
Αλλά αν είναι απλώς ''ενοχλητικός'' χωρίς πρακτική εφαρμογή, τι να κουράζεσαι?
Δεν είναι καλύτερο το delete?
Φιλικά
quote:
ΛΙΓΟ ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΒΟΥΝΟ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ...ΧΙΟΝΟΣΤΟΙΒΑΔΑ
Συμφωνώ αγαπητέ pixeldream αλλά δέν ισχύει πάντα. Πολλές φορές είναι δυνατόν να αφήσεις τα προβλήματα στην άκρη, να τα ξεγελάσεις και να περάσει η μπόρα τους. Απο κεί και πέρα δέν θα είναι ιδιαίτερα και τόσο επικίνδυνα ακόμα και άν δέν μπορέσουμε να τα αποφύγουμε.
Εγώ θα έλεγα επί του θέματος μας οτι στην σημερινή κοινωνία της εκμετάλλευσης, της απάτης και του παράνομου ανταγωνισμού πολύ δύσκολα, σπάνια θα βρούμε την αναγνώριση των καλών μας πράξεων. Ο συνάνθρωπος μας θα μας αναγνωρίσει μόνο θεατρινίστικα και εικονικά εάν τυχόν και καταλάβει μόνο οτι έχει κάτι να κερδίσει απο εμάς, άλλη περίπτωση δέν υπάρχει.
Ακόμα και στην περίπτωση που τον έχουμε ευεργετήσει σε μεγάλο βαθμό πάλι αντί για το ευχαριστώ και την αναγνώριση θα συναντήσουμε την αχαριστία και ίσως και μιά νέα προσπάθεια εκμετάλλευσης εάν καταλάβει οτι είμαστε το εύκολο θύμα. Δυστυχώς φίλοι μου αυτά είναι τα ιδανικά της σημερινής μας κοινωνίας.
quote:Οι περισσότεροι γυρίζουν την πλάτη στα προβλήματα. Η μαγκιά είναι να παραμείνεις και να τα δεις κατάματα. Να αδράξεις τη λύση. ΄Οσες φορές γύρισα την πλάτη -παλαιότερα- τα βρήκα μπροστά μου. Μα και τότε τα αντιμετώπισα. ΄Ομως πονάει πολύ περισσότερο τούτο, από το να τα πολεμήσεις με ευθύτητα και λεβεντιά στην αρχή...΄Αμεσα.
ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΟΥ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙΣ...ΤΑ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΟΥ...ΛΙΓΟ ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΒΟΥΝΟ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ...ΧΙΟΝΟΣΤΟΙΒΑΔΑ.
Κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του,
όπως ο ήλιος χυμάει στη δύση του,
αρκεί η πάλη, ο αγώνας
αλλού το φως κι αλλού κυκλώνας.
ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:Σκοτεινότατα ενίοτε, δεν λέω, αλλά σίγουρα υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις. Κι αυτές είναι πανέμορφες. Πίστεψέ με.
Δυστυχώς φίλοι μου αυτά είναι τα ιδανικά της σημερινής μας κοινωνίας.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:quote:Οι περισσότεροι γυρίζουν την πλάτη στα προβλήματα. Η μαγκιά είναι να παραμείνεις και να τα δεις κατάματα. Να αδράξεις τη λύση. ΄Οσες φορές γύρισα την πλάτη -παλαιότερα- τα βρήκα μπροστά μου. Μα και τότε τα αντιμετώπισα. ΄Ομως πονάει πολύ περισσότερο τούτο, από το να τα πολεμήσεις με ευθύτητα και λεβεντιά στην αρχή...΄Αμεσα.
ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΟΥ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙΣ...ΤΑ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΟΥ...ΛΙΓΟ ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΒΟΥΝΟ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ...ΧΙΟΝΟΣΤΟΙΒΑΔΑ.
Κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του,
όπως ο ήλιος χυμάει στη δύση του,
αρκεί η πάλη, ο αγώνας
αλλού το φως κι αλλού κυκλώνας.ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Γι' αυτό ίσως να λένε πως δεν έχουμε ανάγκη από τα προβλήματα αλλά από τα δώρα τους. Συνεπώς κρίνεται σκόπιμο να αναζητούμε προβλήματα
(Εντάξει μην το παρακάνουμε όμως κι όλας
)
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
quote:
Το θέμα αυτό ανήκει στην λεγόμενη κοινωνική ανάγκη του ανθρώπου,
ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ
Νοιώθετε πως σας αναγνωρίζουν οι άλλοι για ό,τι κάνετε? Εισπράττετε την υποστήριξή τους ή έστω τη δυσαρέσκειά τους?
Το να πράξω ένα φόνο,είναι κοινωνική ανάγκη να αναγνωριστεί ως κάτι κακό,το καταλαβαίνω,αλλά είναι και προσωπική μου ανάγκη να μου εκφραστεί δυσαρέσκεια?Μπορεί,αν είμαι ψυχάκιας...Γενικά την αναγνώριση για κάτι την αναζητούμε για πιο ειδικούς λόγους,πιστεύω...Για παράδειγμα,έχω γράψει ένα πολύ όμορφο ποιήμα και θέλω να το εκδώσω για να βγάλω χρήματα από αυτο...Δεν είναι πολύ σχετική η αναγνώριση?Πολλοί θα το αναγνωρίσουν ως καλό,αλλά και πολλοί όχι...Μπορεί να εκφραστεί η αναγνώριση ως γενική ένοια?Εγώ στο προαναφερθέν παράδειγμα,επιζητώ συγκεκριμένη αναγνώριση...Άρα δεν επιζητούμε να αναγνωριστεί κάτι που κάνουμε,αλλά να αναγνωριστεί με τον τρόπο που θέλουμε έμεις... Υπάρχει και η περίπτωση,εγώ ως ποιητής,να θέλω και την αρνητική αναγνώριση για το ποιήμα,για να κατανοήσω τι ήταν αυτό που δεν άρεσε και να προσπαθήσω να γίνω καλύτερος...Αλλά και πάλι δεν επιζητώ γενικότερα την αρνητική αναγνώριση,αλλά θέλω να μάθω τους λόγους που δεν έγινε αρεστό,οπότε πάλι επιζητώ συγκεκριμένη αναγνώρηση...
Δεν νομίζω πως είναι ανάγκαια η αναγνώριση ως αναγνώριση...Δεν νομίζω πως θα ενδιέφερε κάποιον να αναγνωριστεί κάποια πράξη του,απλά για να αναγνωριστεί,για να μη νιώθει πως αδιαφορούν γι αυτόν...Πολλοί θα ήθελαν για συγκεκριμένους λόγους να αναγνωριστούν με συγκεκριμένο τρόπο κάποιες πράξεις τους....
Υπάρχουν πολλές λέξεις ακόμη για να ολοκληρώσουν αυτή τη δημοσίευση,αλλά δυστυχώς θα μπορούσα να τη συνεχίσω μόνο ως εξέλιξη ενός διαλόγου,ήδη μονολόγησα αρκετά...
I'm the lizard king,I can do anything!
Δεν νομίζω πως η αναγνώριση συγχέεται άμεσα με την έκφραση δυσαρέσκειας ή επαίνου [όχι κατά πρώτον λόγο τουλάζιστον]
Νομίζω πως αμεσότερα αναγνώριση σημαίνει ακριβώς η αίσθηση που έχουμε [και που μας δίνουν οι άλλοι βέβαια] ότι αυτό που κάνουμε έχει μία αξία για τους άλλους. Εντάξει όταν κάνουμε κάτι [μα το οτιδήποτε] δεν νοιαζόμαστε αν θα αρέσει, αν θα ακουσθεί, αν θα γίνει αντικείμενο κριτικής, αν θα γίνει ορατό στο φινάλε [πράγμα που ΔΕΝ σημαίνει άμεσα την αποδοχή] αλλά είναι διαφορετικά να κάνουμε αυτό που κάνουμε και να μη μας δίνει σημασία κανείς. Αναμφίβολα αισθανόμαστε αλλιώς όταν αυτό που κάνουμε "μετράει" [κι όχι πάντοτε θετικά] από το να περνάμε απαρατήρητοι. Ως τέτοια αντιλαμβάνομαι την έννοια της αναγνώρισης.
Δηλαδή πρώτα η ανά - γνώριση [πράγμα που σημαίνει ότι αυτό που κάνουμε δεν το γνωρίζουμε μόνο εμείς αλλά μας το ανά - γνωρίζουν κι οι άλλοι] και μετά αν θέλεις το αρνητικό ή θετικό σχόλιο...
Πρώτα όμως αποζητούμε να μας γνωρίζουν οι άλλοι και μετά να αρέσουμε ή όχι. Νομίζω δηλαδή...Τι λες??
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
quote:
Δεν νομίζω πως η αναγνώριση συγχέεται άμεσα με την έκφραση δυσαρέσκειας ή επαίνου
...Κι έγραψα ό,τι έγραψα λόγω της αρχικής σου τοποθέτησης,η οποία,κατά τη γνώμη μου,κινείτε με βάση αυτό...
quote:
αλλά είναι διαφορετικά να κάνουμε αυτό που κάνουμε και να μη μας δίνει σημασία κανείς. Αναμφίβολα αισθανόμαστε αλλιώς όταν αυτό που κάνουμε "μετράει" [κι όχι πάντοτε θετικά] από το να περνάμε απαρατήρητοι
Ναι,είναι διαφορετικά όταν υπάρχει αναγνώριση...μα...Πολλές φορές θέλουμε και οι ίδιοι να μη μας δίνει σημασία κανείς σε αυτό που κάνουμε και πολλές φορές θέλουμε κάτι να μετρήσει και πολλές να περνάμε απάρατηρητοι...Το θέμα είναι πως ό,τι θα θέλαμε να αναγνωριστεί,να μετρήσει,θα το θέλαμε για συγκεκριμένους λόγους,όποιοι κι αν είναι αυτοί,όσο διαφορετικοί κι αν είναι μεταξί τους...Δηλαδή,αν μία έννοια όπως την αναγνώριση τη θέσουμε στα όρια μιας πράξης,δεν πιστεύω πως είναι δυνατόν να τεθεί εκτός των ορίων των αποτελεσμάτων της πράξης αυτής...
Κι αυτό ισχυεί γι αυτόν που πράττει,όχι γι αυτόν που πρώτα ανα-γνωρίζει και ύστερα σχολιάζει...Αυτός που πράττει,πιστεύω πως ανα-ζητάει την ανα-γνώριση αυτή καθ'αυτή για πολύ συγκεκριμένους λόγους,άσχετους με τα απότελέσματα της αναγνώρισης...
Πάλι με κούρασε η εξέλιξη αυτής της σκέψης σε μονολόγο....
quote:
Πρώτα όμως αποζητούμε να μας γνωρίζουν οι άλλοι και μετά να αρέσουμε ή όχι. Νομίζω δηλαδή...Τι λες??
Χμμμ....Θα έλεγα πως πρώτα προσπαθούμε να "αρέσουμε" σε όσους μας ενδιαφέρει να μας γνωρίσουνε...Αλλά,πρώτα επιζητούμε να αναγνωριστούμε ως ανθρώπινα νοήμοντα όντα με ικανότητα κρίσης και λόγου....
Αυτά τα λίγα...Τέτοια ώρα,τέτοια λόγια....
I'm the lizard king,I can do anything!
Αναγνώριση δεν είναι όμως μόνο αυτό....
Ανά-γνώριση της προσωπικότητας, του εαυτού μας, της ίδιας της ύπαρξης μας...Η αίσθηση ότι μας υπολογίζουν οι άλλοι...Δεν έχει σημασία αν είναι πλαστή ή όχι [ή αν τελικά καταλήξει σε καταστροφική ψευδαίσθηση] αλλά η ίδια η αίσθηση...
Μας δίνει τρομερή δύναμη και κουράγιο νομίζω....
Πως αυτό που κάνουμε μετράει και έχει αξία για τους άλλους...
Όσον αφορά αυτό που λες τώρα πως μερικές φορές δεν θέλουμε να γινόμαστε το κέντρο του σύμπαντος [να περνάμε σχεδόν απαρατήρητοι]...
Κάτι πάει στραβά τότε δεν νομίζεις????
Ίσως να έχουμε κουραστεί. Ίσως πάλι να μην θέλουμε να μας "βλέπουν" οι άλλοι επειδή κάτι φοβόμαστε [τον εαυτό μας ίσως]. Ίσως να πιστεύουμε πως οι άλλοι είναι αρκετά κατώτεροι για να μας ανά-γνωρίζουν [πράγμα αυτονόητο λόγω διαφοράς επιπέδου και χωρίς κομπασμό] και να νοιώθουμε άχρηστοι όταν μας ανά-γνωρίζουν ά-σχετοι και ά-χρηστοι....Πράγμα που δεν κομίζει και δεν σημαίνει σε καμμία περίπτωση αναγνώριση...Γιατί αν αναγνωριστείς από αυτούς που θεωρείς κατώτερους [χωρίς πάλι να έχει σημασία αν κρίνεις ορθά ή εσφαλμένα] τι νόημα θα έχει???
Θα ήθελα όμως να ακούσω εσύ τι σκεφτόσουν...
Βασιλικώς,
Laryp
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης