lizzard_king

Brain Damage
(Waters)

The lunatic is on the grass.
The lunatic is on the grass.
Remembering games and daisy chains and laughs.
Got to keep the loonies on the path.

The lunatic is in the hall.
The lunatics are in my hall.
The paper holds their folded faces to the floor
And every day the paper boy brings more.

And if the dam breaks open many years too soon
And if there is no room upon the hill
And if your head explodes with dark forebodings too
I'll see you on the dark side of the moon.

The lunatic is in my head.
The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You re-arrange me 'til I'm sane.
You lock the door
And throw away the key
There's someone in my head but it's not me.

And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear.
And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon.

"I can't think of anything to say except...
I think it's marvelous! HaHaHa!"

Comfortably numb-Pink Floyd

Hello?
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone at home?
Come on, now,
I hear you're feeling down.
Well I can ease your pain
Get you on your feet again.
Relax.
I'll need some information first.
Just the basic facts.
Can you show me where it hurts?

There is no pain you are receding
A distant ship, smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I can't hear what you're saying.
When I was a child I had a fever
My hands felt just like two balloons.
Now I've got that feeling once again
I can't explain you would not understand
This is not how I am.
I have become comfortably numb.

O.K.
Just a little pinprick.
There'll be no more aaaaaaaaah!
But you may feel a little sick.
Can you stand up?
I do believe it's working, good.
That'll keep you going through the show
Come on it's time to go.

There is no pain you are receding
A distant ship, smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I can't hear what you're saying.
When I was a child
I caught a fleeting glimpse
Out of the corner of my eye.
I turned to look but it was gone
I cannot put my finger on it now
The child is grown,
The dream is gone.
I have become comfortably numb....

Από τους πολυαγαπημένους μου pink floyd...Έι εσέις...μαζί μπορούμε...

Κάτι τέτοιες ώρες σαν και τούτη αναζητάς μέσα στις πτυχές του είναι σου να αναγνωρίσεις τους λόγους που σ'έχουν οδηγήσει σε κάποιες σου πράξεις και στον τρόπο που έχεις μάθει να σκέφτεσαι.Εισάγεις τον εαυτό σου σε μια κατάσταση σκέψης που δεν σου είναι συνηθισμένη προσπαθώντας να κατανοήσεις το άγνωστο που συχνά σε ξεγελά.Ξεδιπλώνεις με υποσυνειδησίακους ρυθμούς τις κρυφές σου επιθυμίες που συχνά σου προκαλλούν εσωτερικές συγκρούσεις.Κθώς ελλατώνεις την απόσταση με την αλήθεια σου σε τρομάζουν οι επιπτώσεις της επικείμενης συνένωσής σου με το υπαρξιακό σου δεδομένο κι αυτός ο φόβος σου φράζει το δρόμο που ίσως έχεις επιλέξει να διαβείς και υπάρχει διότι αντιμετωπίζεις το άγνωστο.Συμπληρώνεις με κατανόηση τα κενά απαντήματα στα γιατί σου και συνεχίζοντας την πορεία που έχεις επιλέξει να σε πάρει όλο και πιο μακριά...κοντά στον εαυτό σου νιώθεις γύρω σου αυτή τη μυρωδιά του δέους που αναβλύζει έντονη καθώς νιώθεις όλο και πιο ξένος με το περιβάλλον σου.Νιώθεις την ανάγκη να απορρίπτεις τις αλήθειες σου για να ακολουθήσεις μια παράκαμψη σ'αυτή σου την πορεία που θα σε φέρει πίσω στην πορεία της καθημερινότητάς σου.Παύεις να δέχεσαι τις αποδείξεις για την αγνότητά σου,γιατί σε ωθούν πέρα από τα όρια της λογικής και σε καθιστούν ανάρμοστο με τον κόσμο στον οποίο μεγάλωσες.Μα την τρέλα αυτή που αγγίζει η αληθινότητά σου την κρατάς για το δικό σου κόσμο που σε αποδέχεται όπως ακριβώς είσαι και που δεν έχει γεμίσει το μυαλό σου με υποδείξεις και πρότυπα.Εκεί είσαι ικανός να ζήσεις τα πάντα γιατί τα πάντα εξαρτώντε από'σένα και δε χρειάζονται ύλη για να σε ικανοποιήσουν.Εκεί ζεις τη μαγεία που σε ωθούν να κρύβεις για μια ζωή...
Στάσου φεγγάρι πλάι μου...

Κι εκεί που χάνεσαι ζωή το φως μου ανατέλλει
κι εκεί που πιάνεσαι ζωή το σκότος με μαγεύει
κι αυτή η λήθη σου σιωπή το νου μου σαγηνεύει
Χάρτινοι ορίζοντες κι ανέκφραστες λιακάδες
Ερείπια του τίποτα
Καπνοί χωρίς φωτιά
Μια φυγή που σε φοβίζει
Μια πεταλούδα κάνει τα βράδια βόλτες πάνω απ'το κεφάλι σου
Οι κραυγές που δεν ακούστηκαν ποτέ δονούνε την αλήθεια σου
Το κορμί σου μουδιασμένο σε περιμένει καθώς εσύ ταξιδεύεις
κι εκεί που βρίσκεσαι ψυχή το σκότος μου ανατέλλει
κι εκαί που αφήνεσαι ψυχή το φως σου με μαγεύει
κι η αφύπνισή σου σιωπή το νου μου σαγηνεύει...

Πεύτεις
Ο πάτος του πηγαδιού που γιαλύζει είναι ακόμη πολύ βαθιά
Πρέπει να έφτασες στη μέση.Πόσο μακριά είναι το άνοιγμα?
Κοιτάς
Στάσου!Ο ίδιος πάτος φένεται και πάνω!
Ξύπνα!

Sun,sun,sun
Burn,burn,burn
Soon,soon,soon
Moon,moon,moon
i will get you
Soon!
soon!
soon!

Το είδα!Το είδα μέσα σου και μέσα μου.μπροστά σου από την πρώτη στιγμή ένιωσα να καθαρίζει η ψυχή μου,να εξαγνίζεται ο νους μου.Έμεινα ολόκληρος εκτεθιμένος στα πάντα.Κι όμως τίποτα δε στάθηκε ικανό να με συγκινήσει όσο η εικόνα σου κι έτσι έμεινα ευάλωτος απέναντί της και είσουν το μόνο που έβλεπα ακόμα κι αν έκλεινα τα μάτια μου ή έστρεφα αλλού το βλέμα μου.Καθώς είχα καθαρίσει όλη την ύπαρξή μου,η εικόνα σου έπιασε κάθε γωνιά του εαυτού μου.Ήξερα ότι είσουν "αυτή" γιατί στην έξαρση των αισθήσεών μου αισθανόμουν μόνο τη μορφή σου.Ήξερα ότι είσουν εσύ γιατί το είδα και μέσα σου.Το ένιωσες κι εσύ.το νιώσαμε κι οι δύο.Τόσο άγνωστο,τόσο μακρινό,τόσο άπιαστο.Μα το νιώσαμε!Την τελειότητα!Ακουμπήσαμε δειλά την τελειότητα με τις αισθήσεις μας.Κάθε βλέμα κι ένα ταξίδι.Ταξίδι μέσα μας,ταξίδι στη ζωή,ταξίδι στην άγρια ομορφιά του παραδείσου.Μαζί φτάνουμε το τέλειο.Μαζί κάνουμε το ταξίδι.Ταξιδεύει ο καθένας μέσα του,ο ένας μ΄ςσα στον άλλον.Ένα ταξίδι που θυμίζει όνειρο.Μαζί κυριεύουμε τις αισθήσεις μας και ταξιδεύουμε μόνο μ'αυτές.Μοιάζει με παραίσθηση γιατί είναι άγνωστο,πρωτόγνωρο,ονειρικό.Σε'σένα το γνώρισα κι άκουσα το κάλεσμά του.Πρώτη φορά κατάφερα να το νιώσω.Αφέθηκα στο ρυθμό σου κι αφού τον ακολούθησα με πήγε πέρα απ'όσα η φαντασία είναι ικανή να πλάσει.Στην έκστασή μου ένιωσα τις αισθήσεις σου να με κατακλύζουν.Και μαζί με τις δικές μου ταξιδεύω στο όνειρο.Μα είδα μέσα σου το φόβο.Σε τρόμαξε το άγνωστο και δεν κατάφερες να το χωρέσει ο νους σου.Το είδα μέσα σου αλλά εγώ προχώρησα.Ήθελα να το ζήσω.Δεν μου είχε δοθεί ποτέ η ευκαιρία.Κατάφερα να ξεπεράσω τους φόβους μου και να μείνω ανοιχτός στο άγνωστο αφήνοντας τις αισθήσεις μας να με παρασέρνουν.Το ένιωσα.Μέσα μου και μέσα σου.Μα εσύ φοβήθηκες.Αυτό ήταν το όνειρό μου για μένα και για σένα.Και ίσως είναι καλύτερα που έμεινε στο νου μουως όνειρο.Πολλές φορές τα όνειρα αξίζουν πολύ περισσότερο από τη ζωή.Στο δρόμο της ψυχής μου θα φυλάω πάντα το όνειρό σου.Θα την κρατάει άσπιλη και ζωντανή στα ταξίδια της.Γλυκιά κι ονειρεμένη...

Σκοτεινιάζει κι όλα γύρω σου μαυρίζουν...Είναι σχεδόν απίστευτη αυτή η τρομερή δύναμη της ενέργειας και της σκέψης που σε κατακλύζουν.Τα μυστήρια και οι στοχασμοί πάλλοντε ψαλμωδικά στο κεφάλι σου κι αυτή η μαγεία της μουσικής σε παρασέρνει σε εσωτερικά μονοπάτια που αν και είναι δικά σου δημιουργήματα παρέμεναν άβατα για αρκετό χρόνο...Δίνεσαι ολοκληρωτίκα σ'αυτό το πάντρεμα της σκέψης με το φαινομενικό σου πεπρομένο αγνωόντας τους δισταγμούς και τους πειρασμούς που σε κάρφωναν πριν μείνεις μόνος σου.Αφήνεις το πνεύμα σου να ξεχυθεί και να επιβληθεί ενάντια στις φτιαχτές αλήθειες που το υποβιβάζουν.Τα μάτια σου τώρα δε βλέπουν μόνο ότι υπάρχει γύρω σου και τα κρατάς ανοιχτά ακόμη και στο σκοτάδι.Κι έρχεται η στιγμή που οι αλήθειες σου βομβαρδίζουν ακατάπαυστα τη διαδικασία της σκέψης σου χωρίς να λογαριάζουν τις συνέπειες.Εκεί ψάχνεις να βρεις στηρίγματα στην εμπειρική σου γνώση για να αιτιολογήσεις ρο απροσάρμοστο.Εκεί είναι που ψάχνεις στο περιβάλλον σου να δεις αν υπάρχουν θέσεις μέσα σε αυτό για κάποια κομμάτια της ύπαρξής σου.Εκεί έχεις τη ικανότητα να διαχωρίσεις τον μηχανοκίνητο,τον σκεπτικιστή,τον υποβολέα και τον παρατηρητή.Μπορείς να υποβληθείς στο ρόλο του καθενός και να στοχαστείς ως πέμπτος πάνω σ'αυτούς.Δε σε φοβίζουν τα λάθη που έχεις επιλέξει αλλά ψάχνεις τα κομμάτια του εαυτού σου μέσα σε αυτά.Ανακατώνεις τη αίσθηση με την ψευδαίσθηση για να γευθείς το άπειρο και το τίποτα.Διαλέγεις δρόμους που δεν υπάρχουν για να σε οδηγήσουν παντού και να σου γνωρίσουν τα πιο άγνωστα και καλά φυλαγμένα μέρη σε όλα τα σύμπαντα,αυτά που υπάρχουν μέσα σου.Ταξιδεύεις σε μαγικούς τόπους που ούτε έχεις δει,ο΄θτε έχεις ακούσει κάτι γι'αυτούς ποτέ.αχνοφαίνεται η βούλευσή σου για πολιτισμένη αντιμετώπιση των πράξεών σου και δεν κοιτάς να ισοροπήσεις τη συμπεριφορά σου στα κοσμικά δεδομένα.Αποδεσμεύεσαι από τους ενωμένους σφιχτά κρίκους της αλυσίδας που σε κρατάει πίσω και είσαι έτοιμος για ένα ακόμη μεγαλύτερο ταξίδι σου,ακόμη πιο περίπλοκο,ανάμεσα στο λογικό και το παράλογο που ακόμα δεν έχεις διαχωρίσει.Κι αν κουραστείς απ'όλα αυτά,έρχεται ο έκτος να σε αναπαύσει.Η ειμαρμένη παντρεύται το ονείρεμα κι εσύ είσαι ανώτερος διότι ο ονειρευτής κατέχει τη δύναμη όλων μαζί και τη ξεχωριστή δικιά του...Καλή σου νύχτα ήλιε...

Σ'ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια και πολύ περισσότερο για τις καταθέσεις σου!Επιτέλους βρίσκω μία ενδιαφέρουσα συνάδελφο...Οι φίλοι μου δε συνηθίζουν να γράφουν και όσους έχω συναντήσει που γράφουν,ψάχνοντε αλλού...Κατέληξα στο διαδίκτυο για να ψάξω κάτι κοντά σε αυτό που κάνω και ήρθες εσύ.Είμαι πολυ χαρούμενος γι αυτό...Κι από αυτά που γράφεις κατάλαβα πως έχουμε κάποιες εμπειρίες που "μοιάζουν" μεταξί τους.Συνέχισε να καταθέτεις...μου δίνει δύναμη...Σ'ευχαριστώ...

Φαντάσου...είσαι ψεύτικος μες στην πραγματικότητα που σου προσφέρουνε και την αλήθεια σου την γνωρίζεις μέσα στις ψευδαισθήσεις και τα όνειρά σου...Το ψέμα σου είναι πιο αληθινό από την πραγματικότητα...Φαντάσου...ζεις με την ελπίδα για έναν άλλο κόσμο...Ονειρεύεσαι μια άλλη αλήθει κι έναν άλλο τρόπο ζωής και άλλα μέρη που μοιάζουν μακρινά...ασύλληπτα...Φαντάσου...φαντάσου πόσο περίεργο και μαγικό μαζί είναι ότι αυτά που ονειρεύεσαι,αυτά που ελπίζεις και προσμένεις δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που έζησες,αυτά που έμαθες και αυτά που βλέπεις...Πως δημιοθργούντε όλα αυτά στο μυαλό σου...ή μήπως υπήρχαν πάντα και φυλάγονταν καλά...αν ισχυεί αυτό,πόσα ακόμα μπορεί να έχεις κρυμένα στα άδυτα του νου σου...Γιατί υπάρχουν όλα αυτά...από που προέρχοντε...Είναι το λίγο φως που φυλάει ο καθένας μαςμέσα στο σκοτάδι τησ κοινωνίας?Και γιατί η κοινωνία προσπαθεί να στο κρύβει?Πως θα ήταν άραγε μια κοινωνία φωτός?Ποιοι δεν θέλουν αυτή την κοινωνία?...Το φως υπάρχει μέσα στον καθένα.Μπορούμε να το κατακτήσουμε και να φωτιστούμε?Γιατί αρκούμαστε μόνο στις αντανακλάσεις του?Πάντως για να υπάρχει φως πρέπει να υπάρχει και πηγή φωτός και μακάρι να καταφέρω να την βρω...Από που και γιατί πηγάζει αυτό το φως?...Θα έλθει άραγε η αλλαγή και θα γίνει ο κόσμος διαφορέτικος...φωτεινός...?Είναι λες και κάποτε...που δε γνωρίζουμε για την τότε ανθρωπότητα,οι άνθρωποι ήταν φωτισμένοι και αυτά τα σημάδια φωτός τα κουβαλάμε από τότε στο υποσυνείδητο...Λες και κάποτε είμασταν το φως που ονειρευόμαστε και μας έχουν μείνει πια κάποια σημάδια για να μας το θυμίζουν...Γιατί προτιμάμε να τα'χουμε κρυμένα,ή μας αναγκάζουν να τα κρύβουμε?Και γιατί πέσαμε στο σκοτάδι?Είναι ολοφάνερο...Δεν είμαστε τόσο απλοί...δεν είμαστε φτιαγμένοι απλά γι'αυτό που ζούμε...Αν ήταν έτσι,ο νους μας δεν θα μπορούσε να φανταστεί κάτι το τελείως αλλόκοσμο.Δε θα μπορούσε να συνάψει εικόνες απ'το τίποτα.Ο καθένας μας σκέφτεται αλλιώς...Η μαγεία υπάρχει παντού και ίσως να μην είναι τόσο απρόσιτη...Ίσως βέβαια να υπάρχει απλά για να ελπίζεις και για να σου δίνει τη δυνατότητα να δημιουργείς κάτι νέο για να προχωράς και να μην κουράζεσαι να ζήσεις...Ίσως αυτή να είναι η δικαιολογία που χρησιμοποιείς όταν πια κουράζεσαι και θες να τα παρατήσεις,απαλύνει τη θλίψη της αποδοχής και της απόσυρσής σου από την αναζήτηση...κι όμως δεν παύεις να ονειρεύεσαι...

Ώρες ώρες συνθλίβω μια κραυγή.Έχεις νιώσει την κραυγή σου?Ώρες ώρες διαμελίζω μια κραυγή και σκορπάω τα μέλη της σε μετανιωμένα λόγια.Έχεις γνωρίσει την κραυγή σου?Ώρες ώρες υποκρίνομαι μια κραυγή.Το ξέριες ότι είσαι υποκριτής?Μερικές φορές χάνω μια κραυγή γιατί παλεύει χιλιάδες άλλες για ν'ακουστεί.Έχεις ακούσει κάποια χαμένη σου κραυγή?Μερικές φορές μια κραυγή σκεπάζει τα πάντα.Μετά μένεις σιωπηλός και δε διερωτάσαι το γιατί,το σκέφτεσαι γιατί αποδέχεσαι ότι το γνωρίζεις.Ώρες ώρεςσυνθλίβοντε κραυγές γιατί πολλοί φοβούντε την ύπαρξή τους.Μπορείς ν'ακούσεις τις κραυγές τους?

ΚΑΤΑΘΕΣΗ:Κατάσταση εαυτού...

Έχεις ποια αλλάξει και το νιώθεις.Μέσα στο έρεβος βλέπεις εικόνες,χρώματα και κίνηση.Έχεις μάθει να ακούς τη σιωπή σου και τη σιωπή γύρω σου.Ακούς ήχους μέσα από ήχους και βλέπεις περισσότερα και μέσα σου και γύρω σου.Όταν κλείνεις τα μάτια κάθε σου σκέψη γίνεται εικόνα ζωντανή,ζωντανεύεις τη φαντασία,και όταν κοιμηθείς βλέπεις άλλα όνειρα...και πάντα κρύβουν κάποιο νόημα μέσα τους που το γνωρίζεις,μα αν θέλεις το δέχεσαι.Θέλεις να προχωρήσεις αλλά δεν ξέρεις πως,δεν ξέριες που,δεν ξέρεις γιατί.Στ'αλήθεια όμως τα απαντήματα αυτά τα γνωρίζεις από καιρό.Η δύναμη που μπορείς να αποκτήσεις θα σε αλλάξει ακόμη πιο πολύ και θα σε οδηγήσει ακόμη πιο μακρία,μα φοβάσαι μήπως τη δεχτείς ως αδυναμία.Ξέρεις πως θ'αφήσεις πίσω σου πολλά και πως κανείς δε θα έχει σκέψη δυνατή για να σε δεχθεί.Πότε όμως και πως θα καταφέρεις να διαλέξεις,αφού κάθε σου επιλογή κρύβει κι ένα φόβο?Ο νους σου κουράζεται με το να ζεις λίγο από τον κάθε σου κόσμο και ίσως να μην αντέξει.Ίσως βέβαια ν'αντέξει λιγότερο μια από τις επιλογές σου...θα παρατηρείς πάντα...θα ξεχάσεις τα πάντα...ή θα φύγεις...?

I'm the lizard king,I can do anything!