- ΖΗΛΙΑ - ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ... ///... ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Σεπτέμβρης... μια αρχή για πολλούς, για άλλους ένα τέλος.
Ένας μήνας που σίγουρα σηματοδωτεί μια αλλαγή.
Μετά από ένα χαλαρό καλοκαιράκι, νάμαστε πάλι μαζί.
Όσον αφορά εμένα, μετά από ένα μεγάλο διάλλειμα, 2 μήνες
χωρίς ενεργή συμμετοχή στα φόρουμς, επιστρέφω και θα ήθελα να πιστεύω
ότι σε ετούτη την περίοδο θα έρθουν μέρες, καταστάσεις, συζητήσεις
εποικοδομητικές για την πνευματική μας ανάπτυξη.
Ξεκινώ αυτό το θέμα γιατί είμαι σε διάθεση στοχασμού στο προκείμενο
και καλώ όσους επιθυμούν να συμμετέχουν στη συζήτηση αυτή ώστε να
προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα.
-------------------------------------------------------------------
Ζω σε πολλές στιγμές της ζωής μου βιώνοντας την ανασφάλεια και τη
ζήλια. Αναζητώ περισσότερη αυτοπεποίθηση και ωριμότητα.
Πολλές φορές έβαλα κάτω τον εαυτό μου και προσπάθησα να στοχαστώ
το τί σημαίνει ζήλια, τί ανασφάλεια, πώς να τα αντιμετωπίσω και πώς
να αναπτύξω αυτοπεποίθηση και ωριμότητα.
Δε ξέρω αν κατάφερα και τίποτε σπουδαίο, αφού στις δύσκολες στιγμές,
τα αναθεματισμένα συναισθήματα βρίσκονται εκεί να τριβελίζουν με
φαυλότητες το είναι μου και να με τυρρανούν σαδιστικά!
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κοιτάξω για ακόμη μια φορά αυτή την
αδυναμία μου και να προσπαθήσω να την αντιμετωπίσω. Ζητώ και τη
δική σας βοήθεια, αν σας εκφράζει το θέμα, να εξερευνήσουμε μαζί
και να ανακαλύψουμε ίσως τον τρόπο να ξεπεράσουμε αυτές τις αδυναμίες
μας.
Για εμένα προσωπικά το θέμα αυτό θέλω να λειτουργήσει σαν μια άσκηση
στοχασμού. Έχω προσδιορίζει μια διάρκεια, στην οποία υπόσχομαι στον
εαυτό μου να σκέπτομαι και να δημοσιεύω τις σκέψεις μου καθημερινά
μέσα σε ετούτη τη συζήτηση -21 ημέρες.
Σε καλωσορίζω καταρχάς για την επιστροφή σου απο τις διακοπές!
Σχετικά με το θέμα που άνοιξες πιστεύω πως είναι απολύτως φυσιολογικό ένας άνθρωπος να βιώνει όλα τα συναισθήματα κατά την διάρκεια της ζωής του.
Θα βιώνουμε συχνά και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα.
Τα δυσάρεστα απορρέουν από κακές εμπειρίες του παρελθόντος ή από κάποιες δυσχερείς καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα στη ζωή μας.
Ο άνθρωπος δε μπορεί να νιώθει ποτέ σε όλη του την ζωή ασφαλής και σίγουρος για όλα όσα συμβαίνουν σε αυτόν και στο περιβάλλον γύρω του.
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να βρούμε τις αιτίες που μας δημιουργούν τα συναισθήματα αυτά και να προσπαθήσουμε να τα προσεγγίσουμε σφαιρικά ώστε να τα καταπολεμήσουμε.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
σχέσεις των ανθρώπων. Κατά τη γνώμη μου προκύπτει από το φόβο
της διάψευσης μιας προσδοκίας μας.
Με βάση μια υποκειμενική ανάγνωση της πραγματικότητάς μας σήμερα
προβάλλουμε στο μέλλον μια προσδοκία. Όταν κάποιο γεγονός έρχεται
να αμφισβοιτήσει την προσδοκία μας τότε αμφισβοιτούμε, επανεξετάζουμε,
επαναπροσδιορίζουμε την πρώτη ανάγνωση της πραγματικότητας που είχαμε
αρχικά δεχτεί ότι ισχύει.
Μέχρι αυτό το σημείο δεν υπάρχει πρόβλημα. Το άτομο είναι θεμιτό
να επαναπροσδιορίζεται από την αλληλεπίδραση του με το περιβάλλον.
Ωστόσο, σε κάποιες ακραίες καταστάσεις -και αυτές με ενδιαφέρουν εδώ-
το άτομο δεν έχει καμμία σταθερή, αξιόπιστη βάση για το τί είναι,
τί κάνει κλπ αλλά τη διαμορφώνει συνεχώς από τις εξωτερικές καταστάσεις.
Επειδή οι εξωτερικές καταστάσεις όμως συχνά είναι αντικρουόμενες,
το άτομο δεν μπορεί να βρεί σταθερότητα για αυτά που πιστεύει ότι
είναι και αυτό στη συνέχεια του προκαλέι φόβο και ανασφάλεια:
Είναι λογικό αν δεν ξέρεις που βρίσκεσαι, αν δε ξέρεις πόσο αξιόπιστη
είναι η πραγματικότητα που αντιλαμβάνεσαι να μη μπορείς να προβάλλεις
τον εαυτό σου προς τα έξω.
-------------------------------------------------------------------
Η ζήλια κατά τη γνώμη μου προκύπτει από την ανασφάλεια: Η ανασφάλεια
οδηγεί σε κυμαινόμενη εκτίμηση του εαυτού και σε χαμηλή αυτοεκτίμηση:
Πότε εκτιμώ τον εαυτό μου ως κάτι το σπουδαίο, πότε εκτιμώ τον
εαυτό μου ως κάτι το μηδαμινό.
Στις στιγμές της υποτίμησης του εαυτού,το άτομο νιώθει πεποισμένο
ότι δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματικά.
Όλα τα κάνει λάθος, δεν αξίζει τίποτε και συγκρίνει τον εαυτό του
με όλους τους άλλους έξω από αυτόν, που κατά την αντίληψή του τα
κάνουν όλα με τον κατάλληλο τρόπο. Νιώθει λοιπόν πεποισμένο το άτομο
ότι λογικά οι άλλοι πετυχαίνουν εκεί που αυτός σίγουρα θα αποτύχει.
Μια κουβέντα επιβεβαίωσης προς κάποιον τρίτο μπροστά του είναι ικανή
να τον κάνει συντρίμια. Επαναστατεί και νιώθει ανάμεικτα συναισθήματα
αδικίας αλλά και "δίκαιης τιμωρίας" στον εαυτό του, αφού όπως
αντιλαμβάνεται δεν αξίζει κάτι καλύτερο.
Αρχίζει μέσα του να δημιουργείται άγχος, κρύος ιδρώτας τον λούζει και
θυμώνει. Προβάλλει το περιστατικό της ζήλιας (την επιβεβαίωση προς
το τρίτο άτομο) σα συνολική δική του απόρριψη και σε πολλές
περιπτώσεις αναπτύσσεται μέσα του μια μανία αυτοκαταστροφής.
Στην καλύτερη περίπτωση μένει με μια ανάμνηση της αποτυχίας, που
την κουβαλά σαν τεκμήριο της χαμηλής του αξίας, ενώ στη χειρότερη
περίπτωση φέρεται εχθρικά και άδικα προς το περιβάλλον του, οπότε
επιβεβαιώνει με τον τρόπο του την άσχημη εικόνα που έχει για τον
εαυτό του.
----------------------------------------------------------------
Προσπάθησα εδώ να περιγράψω πώς αντιλαμβάνομαι την ανασφάλεια και
τη ζήλια. Δεν ξέρω πόσο καλά τα κατάφερα. Περιμένω τις δικές σας
απόψεις σχετικά με το θέμα.
Σχετικά με τα θέματα που σε απασχολούν, εγώ δεν συμπάσχω. Νομίζω ότι από αυτά τα συναισθήματα έχω απαλλαχθεί χρόνια. Ίσως και ποτέ να μην τα ένιωθα.
Η ζήλια (με την κακή της έννοια) πιστεύω ότι δεν χωράει στην ζωή ενός ανθρώπου ο οποίος πιστεύει ακράδαντα στην Ελευθερία. Σε όλες τις μορφές ελευθερίας και για όλους τους ανθρώπους.
Όταν πάνω από όλα βάζεις την ελευθερία σου, καταλαβαίνεις και τι σημαίνει αυτό για τους άλλους. Οπότε, καταλαβαίνεις ότι αν τη στερήσεις, θα δημιουργήσεις άσχημη κατάληξη. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να ζηλεύεις ερωτικά, γιατί αν ο άλλος την κάνει, σημαίνει ότι αυτό ήθελε και αν έμενε μαζί σου μόνο σε δυστυχία θα κατέληγε.
Η ζήλια για τα αγαθά των άλλων, αν είναι καλοπροαίρετη (με την έννοια, τι καλά! Ας είχαμε κι εμείς!), δεν είναι κακό πράγμα! Ίσως και να είναι καλό, αφού μπορεί να μας βοηθήσει να προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο. Αν είναι κακοπροαίρετη (δηλαδή γιατί αυτός να τα έχει αυτά? Ο έτσι, ο αλλιώς, ο αλλιώτικος!), βασικά δεν έχει νόημα, και σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για κακία. Και η κακία είναι το πρόβλημα και όχι η ζήλια.
Για την ανασφάλεια, τώρα, αυτή υπάρχει σε διάφορες στιγμές της ζωής μας και κάποιες φορές είναι λογικό και απόλυτα φυσιολογικό. Αν σου συμβαίνει συχνά και για απλά πράγματα, είναι πρόβλημα. Κυρίως γιατί σου δημιουργεί άγχος και όλα τα επακόλουθα προβλήματα υγείας, αλλά και γιατί ίσως να κουράζεις πολύ τους γύρω σου. Σε αυτό το θέμα δεν έχω να σου δώσω απάντηση. Και είναι και πολλοί αυτοί οι άνθρωποι που την αντιμετωπίζουν. Αυτό που θα σε συμβουλέψουν όλοι είναι να πιστέψεις παραπάνω στον εαυτό σου. Εγώ θα έδινα και μία πιο πρακτική συμβουλή. Φύγε από το σπίτι σου και μείνε μόνη σου για ένα διάστημα. Εννοώ, προτού συζήσεις, παντρευτείς ή οτιδήποτε. Έτσι, θα γνωρίσεις οικονομικές και πρακτικές δυσκολίες που θα σε αναγκάσουν να πατήσεις γερά στα πόδια σου, αλλά θα γνωρίσεις και την μοναξιά κάποιες ώρες, η οποία θα σε κάνει να καταλάβεις πώς οι άλλοι δεν είναι πάντα μαζί σου και δίπλα σου, όποτε τους χρειάζεσαι, και έτσι θα βασιστείς περισσότερο στον εαυτό σου.
Αυτά, φυσικά, αν μπορείς να τα κάνεις και αν θέλεις να πέσεις στα βαθιά και αν δεν είναι ήδη αργά!
Φιλικά!
Όταν ζηλεύουμε απο αγάπη, όταν ζηλεύουμε ακόμα και αντικείμενα που βρίσκονται κοντά στο αγαπημένο μας πρόσωπο γιατί εμείς είμαστε μακριά του, τότε αυτό το θεωρώ καλοπροαίρετο
για την ζήλεια θα συμφωνήσω με την αγαπητή λίλιθ,
είναι αποτέλεσμα των ανασφαλειών και της χαμηλής αυτοεκτίμησης αυτού που την νιώθει.... αλλιώς δεν υπάρχει κανείς λόγος να αισθανθεί κανείς ότι απειλείται σε μία σχέση (είτε είναι ερωτική είτε φιλική) καθώς δεν περιμένει να αυτοπροσδιοριστεί μέσα από την εξέλιξη ή την κατάληξη αυτής της σχέσης...
όσο για τις όποιες ανασφάλειες έχει ο καθένας...
πιστεύω πως το πρόβλημα δημιουργείται ακριβώς όταν ο αυτοπροσδιορισμός μας ξεκινάει από εξωτερικές καταστάσεις ή γεγονότα...
δεν μπορούμε (και δεν πρέπει) να είμαστε αυτό που περιμένουν οι άλλοι από μας, ή αυτό που επιτάσσουν οι εξωτερικές συνθήκες...
δεν είναι επίσης δυνατόν να ανταποκρίνεται κανείς συνεχώς στις όποιες μεταβολλές υπάρχουν στο περιβάλλον του.... μοιραία, όταν αυτό δεν συμβαίνει, δημιουργούνται μειονεκτικά συναισθήματα μέσα του με τη μορφή φόβων (γιατί τι άλλο είναι οι ανασφάλειες?)...
φόβος ότι κανείς είναι ανεπαρκής, ή φόβος ότι θα τον εγκαταλείψουν ή ότι θα απομονωθεί από τον κοινωνικό περίγυρο...
όμως, για μένα ο αυτοπροσδιορισμός είναι ανάγκη να γίνεται με εσωτερικά κριτήρια, κάτω από μία συνεχή διαδικασία ενδοσκόπησης και αποδοχής του εαυτού μας με τα θετικά και τα αρνητικά του στοιχεία...
αυτή η αποδοχή, την οποία δεν πρέπει να συγχέουμε με τον εγωϊσμό, είναι η βάση της αυτοεκτίμησης...
τα όποια λάθη κάνουμε στην πορεία, τα όποια συναισθήματα βιώσουμε κάτω απ' αυτό το πρίσμα γίνονται οδηγοί μας για βελτίωση... διαφορετικά ενισχύουν αυτό το πλέγμα των ανασφαλειών και κανείς μπερδεύεται σε έναν αέναο φαύλο κύκλο ενοχών, αντίδρασης και νέων ανασφαλειών...
Galadriel
in God we trust
Γενικά συμφωνώ με την τοποθέτησή σου.
quote:
Τα δυσάρεστα απορρέουν από κακές εμπειρίες του παρελθόντος ή από κάποιες δυσχερείς καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα στη ζωή μας.
σε αυτό έχω να συμπληρώσω μια σκέψη μου: η αυτοπεποίθηση σχηματίζεται
από την πείρα και την πίστη.
Η μεν πείρα, που είναι βασισμένη στο παρελθόν, όταν στηρίζεται σε
κατακτήσεις που το άτομο έχει βιώσει μέσα από προσωπική προσπάθεια,
προσφέρει αυτοπεποίθηση και ασφάλεια.
Όταν όμως το άτομο μέσα από Χ προσπάθειες δεν έχει κατακτήσει κάποιους
στόχους, είτε λόγω αναποτελεσματικών μεθόδων είτε λόγω ισχυρογνωμοσύνης
και πείσματος σε κάποιες θέσεις, τότε είναι τα δύσκολα. Το άτομο
πρέπει να αφήσει κατά μέρους αυτά που πίστευε για ορθά μέσα και να
προσπαθήσει με άλλους τρόπους. Κάποιες φορές μάλιστα ακόμη και οι
στόχοι είναι εντελώς λάθος, οπότε το άτομο οφείλει να παραιτηθεί και
από αυτούς, πράγμα ακόμη πιό δύσκολο.
Ωστόσο στην πραγματικότητα πιστεύω τίποτε το τόσο τραγικό δε συμβαίνει,
δλδ να έχει το άτομο τόσο πολύ λάθος στόχους και τόσο λάθος μεθόδους.
Εδώ έρχεται η πίστη να σταθεί δίπλα στην πείρα. Η πίστη υπερβαίνει
την πείρα, γιατί ανοίγει νέους δρόμους στο ανεξερεύνητο. Το άτομο
δοκιμάζει κάτι λίγο ανώτερο από αυτό που γνωρίζει. Και δεδομένου του
γεγονότος ότι όλοι μας μπορούμε να καταφέρουμε κάτι περισσότερο από
αυτό που πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί να κάνουμε, με την πίστη
το πετυχαίνουμε.
quote:
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να βρούμε τις αιτίες που μας δημιουργούν τα συναισθήματα αυτά και να προσπαθήσουμε να τα προσεγγίσουμε σφαιρικά ώστε να τα καταπολεμήσουμε.
και εδώ κολάει η φράση του/της Bizarre, που όπως καταλαβαίνω
προτείνει να εξετάσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τα πιστεύω μας:
quote:
Η ζήλια (με την κακή της έννοια) πιστεύω ότι δεν χωράει στην ζωή ενός ανθρώπου ο οποίος πιστεύει ακράδαντα στην Ελευθερία. Σε όλες τις μορφές ελευθερίας και για όλους τους ανθρώπους.
ναι, σωστά, δε λέω. Και εγώ όταν κάθομαι και το σκέπτομαι έτσι λέω
και μάλιστα σηκώνω και σημαία. Αλλά, αυτό συμβαίνει όταν το σκέπτομαι.
Δε συμβαίνει για παράδειγμα τη στιγμή που με λούζει ο κρύος ιδρώτας
όταν αντιμετωπίζω πρόσωπο με πρόσωπο κάτι με κάνει να ζηλεύω, ή όταν
μπαίνουν στο μυαλό μου καχύποπτες σκέψεις που με κάνουν να φλέγομαι
από φόβο, (χάνω τον κόσμο -έστω και για λίγα λεπτά).
Αυτό που εννοώ εν ολίγεις είναι ότι άλλο να καταπολεμάς ζήλια και
ανασφάλεια μέσα από τον ορθολογισμό και άλλο να μη νιώθεις καν αυτά
τα συναισθήματα.
quote:
Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να ζηλεύεις ερωτικά, γιατί αν ο άλλος την κάνει, σημαίνει ότι αυτό ήθελε και αν έμενε μαζί σου μόνο σε δυστυχία θα κατέληγε.
καλό αυτό Bizarre, μόνο που όταν εγώ είμαι ερωτευμένη πεθαίνω απλά
και με την ιδέα ότι δεν θα είμαι μαζί με το αντικείμενο του πόθου μου.
Βέβαια, καταλαβαίνω απόλυτα ότι είναι μάταιο να κρατώ κάτι που δεν
υπάρχει, αλλά αυτό όπως έγραψα και πριν είναι μια σκέψη, δεν είναι
ένα συναίσθημα και το άτιμο το συναίσθημα προηγείται της σκέψης!
----------------------------------------------------------------
Εδώ υπάρχει δλδ μια σύγκρουση του Θέλω μου για σταθερότητα και της
πεποίθησής μου ότι τίποτε δε μου εγγυάται ότι η σταθερότητα αυτή
θα συνεχίσει να υφίσταται, εφόσον δεν εξαρτάται μόνο από εμένα.
Αυτό λοιπόν είναι ένα άλυτο πρόβλημα, εφόσον δεν παραιτηθω από το
Θέλω μου, δλδ εφόσον δεν αποκτήσω τη στάση "όσα πάνε κι όσα έρθουν".
Ερωτώ λοιπόν λοιπόν!!! Είναι δυνατό ο άνθρωπος να ζήσει μέσα σε
αρμονία και ευδαιμονία γνωρίζοντας ότι ο,τιδήποτε μπορεί αύριο να
συμβεί και να είναι αντίθετο από τις προσδοκίες του; Μπορούμε να
ζήσουμε χωρίς βεβαιότητες, χωρίς πίστη;
Δεν σου είπα ότι δεν πονάς, όταν κάποιος φεύγει. Σου είπα ότι δεν έχει νόημα να τον ζηλεύεις. Ούτε από πριν, ούτε μετά. Γιατί αν είναι να σου την κάνει, θα σου την κάνει. Και δεν έχει σημασία, ακόμη κι αν είσαι τέλεια. Αυτός θα θελήσει κάτι άλλο. Είτε ζηλεύεις, είτε δεν ζηλεύεις.
Ο πόνος είναι άλλο πράγμα.
Αλλά ρώτησες για ζήλια, όχι για πόνο!
αφού νομίζω ότι συμφωνούμε, δεν έχει νόημα. Αλλά παρ' όλ' αυτά
κάποιοι ζηλεύουνε, δλδ διακατέχονται από αυτό το αίσθημα. Για μένα
η ζήλεια είναι μια μορφή πόνου, συναισθηματικού πόνου.
Εξάλλου, όπως έγραψα το πρόβλημα με τη ζήλεια, όπως εξάλλου και με
την ανασφάλεια είναι το τί τελικά βγάζεις προς τους άλλους, μεταξύ
άλλων, όπως και εσύ έγραψες.
Ζηλεύουμε, νιώθουμε ανασφαλείς και βγάζουμε πανικό προς τα έξω.
Τραβάμε μια κατηφόρα που σταματημό δεν έχει. Εγώ προσωπικά έχω το
συνήθειο να βάζω τα κλάματα όταν νιώθω έτσι σα μικρό παιδί ή
ξαφνικά εκεί που είμαι χαρούμενη να σοβαρεύω απότομα. Οι γύρω μου
παραπονιούνται, νιώθουν άσχημα, αμήχανα. Αυτό στη συνέχεια κάνει
εμένα να νιώθω πιό άσχημα και πάει λέγοντας...
Το πρόβλημα ξανατίθεται: Εφόσον κάτι θέλουμε, που δεν εξαρτάται μόνο
από εμάς και δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μην το κατακτήσει,
τότε νιώθουμε ανασφάλεια και ζήλεια. Τότε απειλούμαστε επειδή
γνωρίζουμε ότι ακόμη κι αν κάνουμε το παν, ακόμη και τότε δεν
μπορούμε να εξασφαλίσουμε το ποθητό αποτέλεσμα.
Ή μήπως μπορούμε;;; 
Στην ουσία και μπορούμε και δεν μπορούμε, πιστεύω. Σίγουρα μπορούμε
να επηρεάσουμε με τη δράση μας το αποτέλεσμα πολύ περισσότερο από
όσο νομίζουμε και σε αυτό θα μας βοηθήσει η αυτοπεποίθηση και η
πίστη μας.
Ωστόσο, και πάλι μπορεί να μην τα καταφέρουμε, ό,τι και να κάνουμε.
Αν μπορέσουμε να δεχτούμε το όποιο αποτέλεσμα, ενεργοποιώντας στη
δράση μας ό,τι πιο αποτελεσματικό έχουμε, είναι ό,τι καλύτερο.
Οι περισσότεροι ανασφαλείς άνθρωποι νομίζω δε φτάνουν καν σε αυτό το
στάδιο, παρά περιορίζονται στο να μοιρολογούν για το "αδύνατον"
χωρίς να κουνήσουν το δακτυλάκι τους.
Ο φόβος κάθε πιθανής απώλειας προκαλεί ακαμψία. Ο ανασφαλής άνθρωπος
δε ρισκάρει, ανταυτού στρουθοκαμηλίζει και προσεύχεται τρέμοντας.
Ο Καστανέντα γράφει ότι ο πολεμιστής κουβαλά στη μάχη μαζί του το
φόβο, σαν το καλύτερο σύμμαχο. Ακόμη, ο θάνατος, δλδ η απώλεια,
χορεύει στον αριστερό του ώμο. Ωστόσο, πολεμά. Δεν γίνεται
θεατής στη μάχη, αλλά μέτοχος σε αυτή.
Αγαπητή Galadriel, θα συμφωνήσω μαζί σου.
quote:
όμως, για μένα ο αυτοπροσδιορισμός είναι ανάγκη να γίνεται με εσωτερικά κριτήρια, κάτω από μία συνεχή διαδικασία ενδοσκόπησης και αποδοχής του εαυτού μας με τα θετικά και τα αρνητικά του στοιχεία...
αυτή η αποδοχή, την οποία δεν πρέπει να συγχέουμε με τον εγωϊσμό, είναι η βάση της αυτοεκτίμησης...τα όποια λάθη κάνουμε στην πορεία, τα όποια συναισθήματα βιώσουμε κάτω απ' αυτό το πρίσμα γίνονται οδηγοί μας για βελτίωση... διαφορετικά ενισχύουν αυτό το πλέγμα των ανασφαλειών και κανείς μπερδεύεται σε έναν αέναο φαύλο κύκλο ενοχών, αντίδρασης και νέων ανασφαλειών...
Η ανασφάλεια, σε κάποιο μέτρο μπορεί να αποτελέσει κινητήρα βελτίωσης.
Με άλλα λόγια, το να αποδεχόμαστε και τον εαυτό μας όπως είναι
διαμορφωμένος σήμερα, αλλά και όπως πρόκειται να διαμορφωθεί αύριο,
καλύτερα. Η παντελής έλλειψη ανασφάλειας ίσως οδηγήσει κάποιον στην
παγίωση και την ακινησία. Οπότε καλύτερα να αποδεχόμαστε μεν τον εαυτό μας,
αλλά να τον αποδεχόμαστε εν κινήσει.
Η ανυπομονησία και η λαιμαργία να καταφέρουμε τα πάντα τη στιγμή
που τα θέλουμε μας οδηγεί στο να κρίνουμε τον εαυτό μας σε σχέση
με το άμεσο αποτέλεσμα, που νομίζω ότι είναι λάθος.
quote:
Η ανασφάλεια, σε κάποιο μέτρο μπορεί να αποτελέσει κινητήρα βελτίωσης.
Με άλλα λόγια, το να αποδεχόμαστε και τον εαυτό μας όπως είναι
διαμορφωμένος σήμερα, αλλά και όπως πρόκειται να διαμορφωθεί αύριο,
καλύτερα. Η παντελής έλλειψη ανασφάλειας ίσως οδηγήσει κάποιον στην
παγίωση και την ακινησία. Οπότε καλύτερα να αποδεχόμαστε μεν τον εαυτό μας,
αλλά να τον αποδεχόμαστε εν κινήσει.
Πιστεύω πως θα μπορούσε ίσως να τον κάνει κι αλαζονικό.
Όλα θέλουν ένα μέτρο κι ο άνθρωπος λίγο ή πολύ πρέπει να διακατέχεται από όλα τα συναισθήματα.
Προσωπικά έχω αποδεχθεί τον εαυτό μου με τα όποια μου ελαττώματα και τα κακά μου.
Μου αρέσει και προσπαθώ να βελτιώνομαι.
Προσπαθώ να μετριάζω τα ελαττώματα μου αλλά όχι να τα εξαλείψω παντελώς.
Δεν γίνεται άλλωστε, όλα ενυπάρχουν στην ανθρώπινη φύση.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Απλά νομίζω πως η ανασφάλεια καταπολεμάται με πλήρη αυτοπεποίθηση και η ασφάλεια αποκτιέται με πείρα....Είμαι σίγουρα ανασφαλής σε έναν τέτοιο μεγάλο κόσμο με τόσες πολλές αλήθειες που επηρεάζουν και την προσωπική μου αλήθεια...Σίγουρα ανάζητω κάτι μέσα σε όλα αυτά.Κάποια γνώση,κάποια κατάσταση πνεύματος ή σώματος,ένα νέο βίωμα θα έλεγα...Όταν εισέρχομαι σε μια κατάσταση αναζήτησης για κάτι άγνωστο προς την υπόσταση μου,είναι,πιστεύω,αναπόφευκτο να νιώθω και σε κάποιο βαθμό ανασφαλής.Εφόσον με αυτοπεποίθηση κάνω το πρώτο βήμα και φτάσω να βιώσω το επιζητούμενο,ασφαλής,την επόμενη φορά που θα αναζητήσω το ίδιο βίωμα,η εμπειρία μου θα με κάνει να διώξω την ανασφάλεια που ένιωθα την πρώτη φορά...Ίσως ολοκληρωτικά,ίσως σε κάποιο βαθμό,ίσως και καθόλου βέβαια,ανάλογα με το τι αντιμετωπίζω...Υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που καταφέρνουν να μειώσουν το αίσθημα ανασφάλειας,όπως το άκουσμα της διήγησης ενός κοντινού μας προσώπου που έχει αναζητήσει με ασφάλεια το ίδιο βίωμα,ή ακόμη και επιρροή απο ΜΜΕ...
Γι'αυτό ίσως η έννοια του πολεμιστή εμφανίζεται συχνά στο χώρο της αναζήτησης...Δεν είναι εφικτό να αναζητάς πλήρως ασφαλής κι αυτό σε κάνει να αποκτάς τις άμυνές σου και τα όπλα σου...Η έλλειψη αυτογνωσίας εδώ,ίσως επιφέρει αντίθετο αποτέλεσμα μέσα από την εμπειρία,διότι πολλές φορές καλείσε να πολεμήσεις τον εαυτό σου και μετά από μια τέτοιου είδους εμπειρία,μάλλον περισσότερο ανασφαλής θα νιώθεις...Δεν τελειώνει εδώ...Αυτή η περισσότερη ανασφάλεια,θα σε οδηγήσει στην προσπάθεια κατάκτησης μεγαλύτερης αυτογνωσίας...
Είναι αυτό το in circles we spin ομόκεντρους με σημεία που μπορείς να περάσεις στον επόμενο....Ποιος όμως θεωρείτε ωριμότερος,ο εσωτερικός ή ο εξωτερικός?Πως κινούμαστε?
Η ζήλια πολλές φορές,πιστεύω,πως μας δίνει μια ώθηση πάνω στο δρόμο μας,αλλά και πολλές μια ώθηση έξω από αυτόν,ανάλογα το γιατί υφίσταται....
I'm the lizard king,I can do anything!
Είπες οτι η ασφάλεια έρχεται μέσα από την πείρα.
Έχω συναντήσει άτομα που έχουν και κάποια ηλικία και κάποια πείρα από αυτή την ζωή.
Παρόλα αυτά παραμένουν ανασφαλείς και δεν έχουν υψηλή αυτοπεποίθηση.
Μήπως λοιπόν για μερικά συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνει ένας άνθρωπος ευθύνεται κι ο χαρακτήρας του?
Πιστεύω πως δεν πάιζει πάντα ρόλο η πείρα που μπορεί να έχουν αλλά ο τρόπος σκέψης και διαπαιδαγώγησης που έλαβαν καθώς κι η ψυχική τους διάπλαση.
Κι εδώ γεννάται κι ένα άλλο ερώτημα...
Οι λόγοι που κάνουν έναν άνθρωπο να είναι ανασφαλής, ζηλιάρης, να έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση είναι ενδογενείς ή εξωγενείς?
Προσωπικά πιστεύω πως είναι και τα 2 όμως οι εξωγενείς προηγούνται των ενδογενών και τους δημιουργούν.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Θα ήθελα να απαντήσω και εγώ στην ερώτηση που θέτεις Dying_Incubus
quote:
Φίλε μου, θέλω να σου θέσω ένα ερώτημα.
Είπες οτι η ασφάλεια έρχεται μέσα από την πείρα.
Έχω συναντήσει άτομα που έχουν και κάποια ηλικία και κάποια πείρα από αυτή την ζωή.
Παρόλα αυτά παραμένουν ανασφαλείς και δεν έχουν υψηλή αυτοπεποίθηση.
Μήπως λοιπόν για μερικά συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνει ένας άνθρωπος ευθύνεται κι ο χαρακτήρας του?
σε προηγούμενο μήνυμά μου έγραφα:
quote:
η αυτοπεποίθηση σχηματίζεται
από την πείρα και την πίστη.
Η μεν πείρα, που είναι βασισμένη στο παρελθόν, όταν στηρίζεται σε
κατακτήσεις που το άτομο έχει βιώσει μέσα από προσωπική προσπάθεια,
προσφέρει αυτοπεποίθηση και ασφάλεια.
Εν πρώτεις φαίνεται ότι η ασφάλεια σχετίζεται με την πείρα. Αλλά
αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει στην ασφάλεια που προκύπτει από το
χειρισμό πολύ συγκεκριμένων καταστάσεων και όχι γενικότερα για το
αίσθημα της ανασφάλειας ή της ασφάλειας και αυτοπεποίθησης
που μπορεί κάποιο άτομο να βιώνει σα στοιχείο του χαρακτήρα του.
Δλδ, μπορεί κάποιο άτομο να βιώνει σε μεγάλο βαθμό την ασφάλεια
και την αυτοπεποίθηση σε κάποιο τομέα της ζωής του στον οποίο
έχει εργαστεί αρκετά, έχει πολλές εμπειρίες, έχει αντιμετωπίσει
μόνος του πολλές αντιξοότητες, αλλά να μην μπορεί να γενικεύσει
σε άλλες, καινούργιες, πρωτόγνωρες καταστάσεις το ίδιο αίσθημα της
αυτοπεποίθησης, της πεποίθησης ότι μπορεί να τα καταφέρει.
Έτσι, κάποιος που έχει μάθει να εργάζεται μέσα σε αντίξοες συνθήκες,
που έχει ζήσει κάνοντας όλες τις πιθανές εργασίες, μόνος του χωρίς
οικονομική βοήθεια κλπ. κλπ. μπορεί να έχει πλέον αποκτήσει την
πεποίθηση ότι ποτέ δε θα βρεθεί χωρίς εργασία και χωρίς χρήματα
αφού αντιμετώπισε στο παρελθόν παρόμοιες η δυσκολότερες καταστάσεις.
Το ίδιο όμως άτομο μπορεί να νιώθει ανασφαλές σε άλλους τομείς της
ζωής του, όπως τα ερωτικά, ή τα κοινωνικά, ή η οικογένεια.
Το άτομο αυτό έχει αφενός μάθει τη μέθοδο για να κατακτά ένα
συγκεκριμένο στόχο, και νιώθει ασφάλεια προς τη μέθοδο αυτή, αλλά
του λύπει η ικανότητα να γενικεύει και να προβάλλει αυτή τη μέθοδο
ως μια γενικότερη ικανότητά να πετυχαίνει τους στόχους του.
-----------------------------------------------------------
Και αν αυτό ισχύει, εδω τίθεται ένα ενδιαφέρον ερώτημα:
Η πεποίθηση και ασφάλεια που αποκτάμε με την πείρα προκειμένου να
επιλύσουμε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα μπορεί να γίνει αυτοπεποίθηση
και αν ναι, πώς;
Πώς και τί μπορούμε να επεκτείνουμε σε άλλα πεδία δράσης μας;
Αν διερευνήσουμε τή μεθοδολογία που χρησιμοποιήσαμε για να επιλύσουμε
το πρόβλημα, τότε πιθανότατα να ανακαλύψουμε εκτός από τα στοιχεία
αυτά που αναφέρονται στο συγκεκριμένο πρόβλημα και κάποια άλλα
στοιχεία που ενεργοποιήσαμε και είναι στοιχεία του χαρακτήρα μας.
Αυτά τα στοιχεία μπορεί να είναι η υπομονή, η μαχητικότητα,
η πειθαρχία κλπ. Αυτά τα στοιχεία οφείλουμε να τα εσωτερικοποιήσουμε
και να τα γενικεύσουμε. Η αναγνώριση και η επιστράτευση αυτών των
στοιχείων γενικότερα στη ζωή μας.
Ωστόσο, ακόμη και μετά από ένα τέτοιο βήμα, το αίσθημα της ανασφάλειας
μπορεί να παραμείνει σαν μια φοβία, κάτι που μας καταλαμβάνει κάθε
φορά που αντιμετωπίζουμε το άγνωστο. Νομίζω ότι είναι δύσκολο να
ελέγξουμε αυτό το αίσθημα απόλυτα, μπορούμε όμως να το περιορίσουμε
και να το διοχετεύσουμε σε κατευθύνσεις εξέλιξης και ανάπτυξής μας.
Καλησπέρα,
θα διαφωνήσω σε κάτι...
οι ανασφάλειες κατά την γνώμη μου δεν είναι η κινητήρια δύναμη για την βελτίωση μας αλλά η τροχοπέδη της...
είναι αυτές που μας εμποδίζουν να "βουτήξουμε" στη θάλασσα της ζωής και να συλλέξουμε καινούριες εμπειρίες, είναι αυτές που μας εμποδίζουν να μάθουμε απ' τις εμπειρίες (όταν τελικά εμφανιστούν) καθώς πάντα οδηγούν την σκέψη μας αλλού...
κινητήρια δύναμη αυτοβελτίωσης είναι η αυτοεκτίμηση και η αυτοπεποίπηθηση που απορρέει απ' αυτήν... όταν εκτιμούμε αυτό που είμαστε, όταν πιστεύουμε σ'αυτό όχι μόνο δεν γινόμαστε στατικοί, αλλά ωθούμαστε όλο και πιο δυναμικά στον δρόμο της εξέλιξης...
έπειτα, οι όποιες ανασφάλειες έχουμε "καθαρίζουν" μέσα από την ανάπτυξη της συνείδησης... για μένα τα λόγια του Ιησού "θα γνωρίσεις την Αλήθεια, και η Αλήθεια θα σε ελευθερώσει" έχουν ακριβώς αυτό το νόημα... καμμία εμπειρία, καμμία προσπάθεια, καμμία θεωρία δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι'αυτό... όλα είναι στο σύνολο συναισθημάτων/λογικής/ύλης/πνεύματος/ψυχής που αποτελεί τον άνθρωπο.... ενισχύοντας την συνείδηση μας σε όλους τους τομείς, αφήνοντας να ισορροπήσουν τα στοιχεία (θετικά και αρνητικά) που μας απαρτίζουν, αφήνουμε να αναδυθεί ο αληθινός μας εαυτός απαλλαγμένος από ανασφάλειες...
ας μην συγχέουμε τις ανασφάλειες με τον φόβο που μας προστατεύει από οτιδήποτε επικίνδυνο για την σωματική ή ψυχική μας ακεραιότητα (π.χ. ο φόβος για την φωτιά)... ο φόβος είναι μία φυσική λειτουργία, ενώ οι ανασφάλειες είναι ένα συναισθηματικό/νοητικό "μπλοκάρισμα" .... δεν είναι παρά ένας "κόμβος" που δημιουργείται στις νευρικές συνάψεις του εγκεφάλου μας που "αναγκάζει" οποιαδήποτε απόφαση μας για ενέργεια να περνάει μέσα απ' αυτό... η συνείδηση που προανέφερα καλλιεργείται σταδιακά όταν γνωρίζοντας πως υπάρχει κάπου κάποια ανασφάλεια παρακάμπτουμε αυτό τον "κόμβο" και επιλέγουμε διαφορετικά... εκεί βασίζεται στην ουσία και αυτό που ονομάζεται η "δύναμη της θετικής σκέψης".... σιγά σιγά το κομβικό σημείο όπου είναι εγκατεστημένη η ανασφάλεια "χ" αντικαθίσται από ένα νέο "υγιές"... ή εν πάσει περιπτώσει πιο επιθυμητό για την πορεία της αυτοβελτίωσης μας....
είναι μία διαδικασία που γίνεται καθημερινά, ακόμα και στα πιο μικρές και ασήμαντες αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε...
Galadriel
in God we trust
΄Ομορφο θέμα θα επανέλθω δριμύτερη λόγω δουλειάς κατεβάζω τα ρολά και φεύγω.
Κυττώ τον ήλιο και νιώθω ασφαλής. Ζω κι ανασαίνω ελπίζοντας να είμαι υγιής. Αγαπώ δίνω κομμάτια της ψυχής και βγαίνω [καθαρή]. Αφήνω το βλέμμα να πλανιέται στον ορίζοντα και σβήνω κάθε ανησυχία. Αύριο λέω θα είναι μιά καλύτερη μέρα. Απλά ζω το σήμερα πλάθοντάς το όμορφο. Γεμάτό φωτεινότητα. Η ζήλεια αν καμιά φορά μου χτυπήσει την πόρτα της ανοίγω της μιλώ την ηρεμώ. Ελεύθερα πετώ. Δεν εγκλωβίζω πιά της ψυχής τις ανάσες σε λάθη και πικρίες. Είμαι εγώ. Απλή Αυθόρμητη αληθινή δοτική. ΄Οπου και όσο αρέσω. Ξέρεις υπάρχουν άνθρωποι που τους ενοχλεί ο συναισθηματισμός. Η λάμψη της ψυχής. Η δύναμη του να αγαπάς να προσφέρεις γη και ύδωρ. Κρατώ και αυτόν. Λαμπερό και αμάραντο. Γιατί έτσι γουστάρω. Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο δυστυχείς...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
είναι 8.00 το πρωί, όταν ένας ξερός κρότος με ξυπνά.
είναι 8.00 το πρωί, ενώ έχω κοιμηθεί στις 3.00 κι όμως δε νυστάζω.
ουσιαστικά το πρόβλημα είναι ότι ενώ πολύ θα το ήθελα και θα το
είχα ανάγκη να κοιμηθώ λίγο παραπάνω, δε μπορώ!
ο λόγος είναι εκείνο το όνειρο...
ουσιαστικά το όνειρο με ξύπνησε, όχι ο κρότος!
ο κρότος μάλιστα με απελευθέρωσε από το όνειρο...
το περιεχόμενο του ονείρου μου;
συνίσταται από συνδιασμούς όλων μου των φόβων, των ανασφαλειών,
των απαισιόδοξων συναισθημάτων, συνιφασμένα σε ένα δραματικά
αποτρόπαιο σενάριο.
δεν ανοίγω τα μάτια, γυρνώ πλευρό, αλλά ο εφιάλτης με κινηγά.
είναι όλα τους εκεί, τα φαντάσματά μου και με παρατηρούν.
με έπιασαν στον ύπνο.
ενεργοποιώ τη σκέψη για να βγω από τη δυσσάρεστη συναισθηματική
κατάσταση που βρίσκομαι, αλλά ο απόηχός της αργεί να ξεθωριάσει...
-------------------------------------------------------------------
ερώτηση προς όλους τους χρήστες:
πόσο γνώριμη σας φαίνεται η παραπάνω περιγραφή;
πώς μπορούμε να δεχτούμε και να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κατάσταση;
Μέσα στο πλαίσιο της συζήτησης που γίνεται σε αυτό το φόρουμ,
αυτό το ξύπνημα είναι μια κατάσταση όπου η ζήλεια και η ανασφάλεια
σε πιάνουν στον ύπνο, χωρίς να προλάβεις να αντιδράσεις ή να
ελέγξεις βάζοντας στη μέση τη λογική.
Είναι αυτό που πριν έγραφα σε κάποιους συνομιλητές εδώ μέσα ότι άλλο
να μη δέχεσαι συνειδητά και με τη λογική τη ζήλεια και την ανασφάλεια
και άλλο να μην τα νιώθεις εντελώς.
Αυτό που περιγράφεις είναι το λεγόμενο εληξήριο -στον κώδικά μου.
Το έχω νιώσει, όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι εδώ μέσα θα το
έχουν νιώσει. Είναι η αποδοχή μας ως πλάσματα που αγαπάμε, που
πονάμε, που εν τέλει νιώθουμε και αυτό είναι υπέροχο!
Γιατί πχ. χθες βράδυ που μιλούσα με ένα φίλο μου έλεγε πως περνά
μια φάση στη ζωή του που βαριέται, που τίποτε το συναρπαστικό δεν
του συμβαίνει, που όλα πάνε ρολόι και που αναπολεί τις στιγμές που
ήταν μέσα σε καταστάσεις εναλλασόμενης δυστυχίας και ευτυχίας...
Μου έλεγε ότι αυτό που βιώνει είναι φρίκη και με έκανε να νιώσω
πανευτυχής που νιώθω, ακόμη και δυσσάρεστα συναισθήματα!
Βασικά όμως εγώ έπασχα χρόνια από αϋπνίες οπότε είναι κι άλλο πράγμα.
Θυμάμαι όμως ατελείωτα βράδυα που ξάπλωνα κι έμενα άγρυπνος σκεφτόμενος...
Ξέρεις, τη νύχτα όλες οι σκέψεις κι όλα σου τα προσωπικά φαντάσματα σε περιτριγυρίζουν και δεν σε αφήνουν ήσυχο μέχρι να σε κάνουν κι εσένα φάντασμα...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
επιτρέψτε να βάλω κι εγώ ένα παράδειγμα...
υπάρχει κάποιος που λόγω δικών του ανασφαλειών προσπαθεί να συνάψει "σχέσεις" με κοπέλες που προέρχονται από τον ίδιο χώρο...
καλή ώρα σαν το esoterica...
σε κάθε μία απ' αυτές (κρατάμε για ευκολία το παράδειγμα esoterica) "πασάρει" το παραμύθι του Grail.... ειδικά μετά την δημοσιότητα των βιβλίων του Dan Brown και ποια κοπέλα δεν θα ήθελε να νιώθει πως είναι το Grail?
σε κάθε μία απ' αυτές λοιπόν, με πολύ σοβαρό ύφος ανακοινώνει πως ναι! αυτή είναι το Δισκοπότηρο και βασιζόμενος και στο άψογο προφίλ του περιμένει αντιδράσεις...
κάποιες το πιστεύουν και πέφτουν στην αγκαλιά του
κάποιες άλλες φύσει καχύποπτες απομακρύνονται
κάποιες άλλες έχοντας συνείδηση πως κάθε γυναίκα ΕΙΝΑΙ το Δισκοπότηρο το δέχονται αλλά δεν πέφτουν στην αγκαλιά του γιατί αναγνωρίζουν την παγίδα...
οι δύο πρώτες περιπτώσεις αντιδρούν με βάση την προσωπική τους ανασφάλεια
η τελευταία με βάση την αυτογνωσία
ακόμα κι αν η ματιά μας στραφεί έσω, οι ανασφάλειες βρίσκουν τρόπο να εκδηλωθούν, ακόμα κι αν κάποιος πιστεύει πως βρίσκεται σε "καλό δρόμο" στην αναζήτηση του αν περιμένει να αυτοπροσδιοριστεί μέσα απ' αυτήν την αναζήτηση το πιθανότερο είναι πως δεν θα τα καταφέρει...
τότε? τι μπορεί να γίνει?
Galadriel
υ.γ. οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα και πράγματα στο παραπάνω παράδειγμα είναι συμπτωματική (?)
in God we trust
Ακανθώδες το θέμα σου Λίλιθ.
quote:
Εν πρώτεις φαίνεται ότι η ασφάλεια σχετίζεται με την πείρα. Αλλά
αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει στην ασφάλεια που προκύπτει από το
χειρισμό πολύ συγκεκριμένων καταστάσεων και όχι γενικότερα για το
αίσθημα της ανασφάλειας ή της ασφάλειας και αυτοπεποίθησης
που μπορεί κάποιο άτομο να βιώνει σα στοιχείο του χαρακτήρα του.
Υπάρχει μία άποψη μερικών μεγάλων ψυχιάτρων οπως ο Φρόυντ και ο Βιλχεμ Ραϊχ που ανάγουν τίς ανασφάλειες στα παιδικά μας βιώματα και μάλιστα αυτά προ των 7 ετων.
Αυτή λέει και συμφωνώ μαζί της οτι αν ένα παιδί έχει δεχθεί αποδοχή και αγάπη απο τούς γονείς του θα έχει σαν ενήλικος περισσότερη αυτοπεποίθηση από κάποιο άλλο που δέχθηκε απόρριψη.
Η επιβράβευση και η συμπαράσταση σ'εκείνη την εποχή δημιουργούν ενα αίσθημα ασφάλειας που ακολούθει το άτομο και μετά και που δύσκόλα καταρίπτεται από εξωγενείς παράγοντες.
Επειδή αυτό εγώ το δέχομαι θεωρώ οτι αυτός είναι ενας λόγος βασικός
που σχετίζεται με την ασφάλεια σε συνδιασμό με την πείρα που αναφέρει η Λίλιθ.
Η πείρα όμως έχει σχέση με γεγονότα που ''μαθαίνονται'' .
Σίγουρα όσο πιο πολλές γνώσεις έχουμε σε ένα πχ επαγγελματικό θέμα,
τόσο πιο σίγουροι αισθανόμαστε.
Ο χειρισμός όμως αυτών των γνώσεων νομίζω οτι έχει σχέση με τον χαρακτήρα μας.
Αν ένα άτομο είναι συνεσταλμένο ή φοβισμένο και δεν μπορεί να ανταγωνιστεί, όσες γνώσεις και να έχει θα μείνουν ''κρυφές''.
Τα πράγματα όμως αλλάζουν οταν μπαίνουμε στο συναισθηματικό πεδίο ή στο ερωτικό.
Εκέι οι παραπάνω γνώσεις είναι αμφίβολλες. Η συναισθηματική επένδυση είναι που προξενεί τα ''κακά''και η εξάρτηση που μπορεί να προκύψει.
Δίνοντας δύναμη σε ένα άλλο άτομο που θεωρούμε ιδανικό εκείνη την εποχή του επιτρέπουμε να μας ''ελέγχει''.
Η ζήλια προέρχεται απο το συναίσθημα κτήσεως που έχουμε και θέλουμε να κανουμε ''κτήμα μας '' τον άλλον, οταν δεν έχουμε κανει κατάληψη στόν εαυτό μας και στα προτερήματά του.
----------------------------------------------
Αυτά όσον αφορά την θεωρία,
στην πράξη τώρα..
quote:
ενεργοποιώ τη σκέψη για να βγω από τη δυσσάρεστη συναισθηματική
κατάσταση που βρίσκομαι, αλλά ο απόηχός της αργεί να ξεθωριάσει...
ερώτηση προς όλους τους χρήστες:
πόσο γνώριμη σας φαίνεται η παραπάνω περιγραφή;
πώς μπορούμε να δεχτούμε και να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κατάσταση
Γνωριμότατη 
Προσπαθώ να την αντιμετωπίζω με το να ασχολειθώ σε πρώτη φάση με κάτι έντονο, να διαμορφώσω την κατάσταση συνειδητότητας μέσω της μουσικής ή της φαντασίας, όπως με βολεύει, μέχρι να περάσει η μπόρα και μετά το ξανασκέφτομαι πιο ήρεμα.
Αλλά μέχρι να φτάσω ως εδώ στο παρελθόν έπεσε πολύ κλάμμα και νεύρα.
Η πείρα που λέγαμε.
quote:
Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο δυστυχείς...