- ΖΗΛΙΑ - ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ... ///... ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο δυστυχείς...
Ω ναι ΑΦΡΟΔΙΤΗ.
Για τούς συναισθηματικούς χαρακτήρες ισοδυναμεί με ένα μικρό θάνατο,
αλλά υπαρχουν και άνθρωποι με αλλο τύπο που δεν τούς αρέσουν τα σκαμπανεβάσματα. Οι προσωπικότητες των ''πρέπει''.
Φιλικά
quote:Καλή μου μου άρεσε το παράδειγμα αλλά περισσότερο οι απαντήσεις. Κυρίως με εντυπωσίασε το ζήτημα της αποφυγής της παράξενης παγίδας. Αυτή η μορφή της ανασφάλειας είναι επικίνδυνη. Κάποιος προσπαθεί απλά να επιβεβαιωθεί και μόνο, ραγίζοντας ο ίδιος μετά μέσα στις φοβίες του. Γιατί ποιό, από όλα αυτά τα πρόσωπα δεν θα ξυπνήσει ένα πρωί φιλώντας στα χείλη την αυτοπεποίθησή της ίδιας της ψυχής του και δραπετεύοντας. ΄Ολοι συνέρχονται κάποτε. Αυτό το άτομο θα βιώνει πάντα εγκατάλειψη, ζώντας απλά κάποιες στιγμές γιατί δεν γουρστάρει να καταλάβει πως υπάρχει κι αιωνιότητα και επιλογές και αξιοπρέπεια και δύναμη θέλησης και μιά πιό υγιής αντιμετώπιση των πραγμάτων.Πως πάει μιά κατάκτηση ακόμα; ΄Η μιά βουτιά στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο; Ποιός κερδίζει ποιός χάνει; Μερικοί άνθρωποι γεννήθηκαν να σβήνουν μέσα σε ανασφάλειες. Να κοιμούνται και να ξυπνούν με δαύτες. Πιό μόνοι από τη σιωπή. ΄Η και τον θάνατο.
Καλησπέρα,επιτρέψτε να βάλω κι εγώ ένα παράδειγμα...
υπάρχει κάποιος που λόγω δικών του ανασφαλειών προσπαθεί να συνάψει "σχέσεις" με κοπέλες που προέρχονται από τον ίδιο χώρο...
καλή ώρα σαν το esoterica...
σε κάθε μία απ' αυτές (κρατάμε για ευκολία το παράδειγμα esoterica) "πασάρει" το παραμύθι του Grail.... ειδικά μετά την δημοσιότητα των βιβλίων του Dan Brown και ποια κοπέλα δεν θα ήθελε να νιώθει πως είναι το Grail?
σε κάθε μία απ' αυτές λοιπόν, με πολύ σοβαρό ύφος ανακοινώνει πως ναι! αυτή είναι το Δισκοπότηρο και βασιζόμενος και στο άψογο προφίλ του περιμένει αντιδράσεις...
κάποιες το πιστεύουν και πέφτουν στην αγκαλιά του
κάποιες άλλες φύσει καχύποπτες απομακρύνονται
κάποιες άλλες έχοντας συνείδηση πως κάθε γυναίκα ΕΙΝΑΙ το Δισκοπότηρο το δέχονται αλλά δεν πέφτουν στην αγκαλιά του γιατί αναγνωρίζουν την παγίδα...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο άδειοι τόσο κενοί. Σαν κάτι κουτιά που ούτε η μυρωδιά από τα σοκολατάκια δεν έχει απομείνει εντός τους. Σαν κάτι χάδια που δεν αφήνουν σημάδια, σαν κάτι φιλιά που ξεχνάς τη γεύση τους τόσο γρήγορα...Σαν κάτι στίχους που δεν γράφτηκαν ποτέ. Σαν άγραφες σελίδες που λαχταρούσαν να γεμίσουν από φωτεινά συμβάντα ψυχής. Οι μη συναισθηματικοί είναι σαν κάτι δειλινά που δεν μπορείς να τα δεις, γιατί τι, και πόσα να δεις όταν φοράς μαύρα γυαλιά μέρα νύχτα; Χάνεις στιγμή αιωνιότητα, βουτάς στη ρωγμή στην δακρυσμένη πραγματικότητα. Η ζωή θέλει πάθος κι ειλκρίνεια, όχι φοβία και παρωπίδες. Τα πρέπει, είναι καλό να τα πετάμε στη φωτιά. Τα θέλω μοσχοβολάνε ηδονή ελπίδα ευτυχία γοητεία δύναμη ανάσα και ελευθερία.quote:
Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο δυστυχείς...Ω ναι ΑΦΡΟΔΙΤΗ.
Για τούς συναισθηματικούς χαρακτήρες ισοδυναμεί με ένα μικρό θάνατο,
αλλά υπαρχουν και άνθρωποι με αλλο τύπο που δεν τούς αρέσουν τα σκαμπανεβάσματα. Οι προσωπικότητες των ''πρέπει''.Φιλικά
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:Καλή μου δεν μπορώ πάντα να λειτουργώ άψογα. ΄Ερχονται στιγμές που λυγίζω δακρύζω ψιλοφοβάμαι και νιώθω λίγο ανασφαλής. Αλλά είναι τόσο λίγες. Τις καίω. Τις πετάω στις φωτιές.
Αφροδίτη μου καλημέρα!
Αυτό που περιγράφεις είναι το λεγόμενο εληξήριο -στον κώδικά μου.
Το έχω νιώσει, όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι εδώ μέσα θα το
έχουν νιώσει. Είναι η αποδοχή μας ως πλάσματα που αγαπάμε, που
πονάμε, που εν τέλει νιώθουμε και αυτό είναι υπέροχο!
ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ
Διώχνοντας την ανασφάλεια
αγκαλιάζοντας ασφάλεια
ζούμε μεστά
πάθη ζεστά.
Δίχως της ζήλειας την σκλαβιά
της μοναξιάς μύρια δεινά
βροχής παράπονα
σε χρόνια άπονα...
Εμπιστοσύνη σε μας
σε όλα αυτά που αγαπάς
και λατρεύεις.
Ταξιδευτές της ζωής
σ΄αιώνιο πλάνο γιορτής
γλυκιές σελίδες χαράς
τον εαυτό μην σκορπάς
μην παιδεύεις.
΄Ετσι λέω...
Κυττάω πάλι ψηλά. Ο ήλιος ίδιος. Τα σύννεφα. Η αγκαλιά του Σεπτέμβρη. Λιγότερη ανασφάλεια. Περισσότερη ελπίδα. Η δύναμη είναι εδώ. Ακριβώς τόσο καυτή σαν τον ήλιο του Αυγούστου που μας αποχαιρέτησε. Εκείνη είναι εδώ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Άννα δώσμου για να σε θυμάμαι
το μικρό χτενάκι που φοράς
ήρθε ο Σεπτέμβρης και φοβάμαι
τ' όνειρο πως τέλειωσε για μας...
Αυτό το τόσο πολύ ρομαντικό και λυπημένο τραγούδι,
πόσο πολύ έντονα εκφράζει την ανασφάλεια, δε νομίζεται;
Το επικείμενο τέλος που φοβόμαστε ότι θα έρθει με την αλλαγή.
Ο Σεπτέμβρης που είναι ο μήνας των αλλαγών, ο μήνας που παίρνει
μαζί του όλες τις ζεστές καλοκαιρινές αναμνήσεις...
Αυτό το τραγούδι, αυτός ο μήνας ήταν για χρόνια το βάσανό μου.
Έτρεμα στο τέλος του Αυγούστου, γιατί οι μέρες του φθινοπώρου
πλησίαζαν όλο και περισσότερο. Ένιωθα ότι με το έμπα του μήνα
όλα θα αλλάξουν και φοβόμουν αυτή την αλλαγή, ένιωθα ανασφάλεια...
Για το λόγο ίσως αυτό αποφάσισα να ξεκινήσω ετούτο το θέμα την
πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη. Φέτος λοιπόν αποφάσισα να ζήσω τον
πρώτο μου ευτυχισμένο Σεπτέμβρη. Να δημιουργήσω μόνη μου ένα νέο
Σεπτέμβρη για να ζω από τώρα και στο εξής...
Διάβαζα χθες το απόγευμα ένα άρθρο στο Άβατον σχετικά με το
φόβο και την ελπίδα. Η ελπίδα συνδεόταν από τον συγγραφέα με τη
ρίζα Will -θέλω, οδηγούσε στην έννοια της θέλησης, της βούλησης.
Ο φόβος είναι το ανεξέλεγκτο, αυτό που έρχεται από έξω και δεν
μπορούμε να ορίσουμε, να ελέγξουμε. Μας καταλαμβάνει και μας
δυαλύει. Αντίθετα, η ελπίδα, η θέληση είναι η συγκέντρωσή μας,
ο έλεγχος η δόμιση και προκύπτει από μέσα μας, προβάλλεται δε προς
τα έξω.
Η ανασφάλεια λοιπόν φαίνεται ότι είναι μια κατάσταση παθητική.
Λαμβάνουμε κάτι απ' έξω και το αφήνουμε να μπει μέσα μας χωρίς
να το ελέγχουμε. Σαν ένας ιός, που καταλαμβάνει το σύστημά μας
και σιγά-σιγά το αποδομεί. Πάντα υπάρχει εξωτερικός παράγοντας
για να νιώθουμε ανασφάλεια -(πάντα υπάρχει λόγος)- γιατί απλά
έτσι είναι η ζωή, πάντα θα υπάρχουν αστάθειες και το τυχαίο.
Η απάντηση λοιπόν φαίνεται να είναι η θέλησή μας. Η συνειδητή και
διαρκής προσπάθειά μας να κρατήσουμε το βλέμμα μας σταθερό.
Ο Όσσο περιγράφει ίσως κάτι ανάλογο μιλώντας για την περιφέρεια και
το κέντρο. Η περιφέρεια κινείται, αλλάζει, ενώ το κέντρο παραμένει
σταθερό και αμετακίνητο. Μαθαίνοντας τη συγκέντρωση στο κέντρο,
ίσως μπορέσουμε να βρούμε τον τρόπο να ελέγξουμε τις όποιες
ανασφάλειές μας.
από τα τρία παραδείγματα αντιδράσεων που έφερα τα δύο πρώτα σου φάνηκαν φυσιολογικά και το πρόβλημα έγκειται στο τρίτο?
κάθε άλλο, όποια και αν είναι η άποψη που φέρει για τον εαυτό της η/οι γυναίκα/ες της τρίτης περίπτωσης είναι και η μοναδική απαλλαγμένη από ανασφάλειες... και η παγίδα που συζητάμε νομίζω πως είναι προφανής... είναι ο εν λόγω "κύριος" που προσπαθεί να ρίξει με ψέμματα κάποιες στην "αγκαλιά" του...
δηλαδή το να γνωρίζεις αρκετά τον εαυτό σου ώστε να αποφύγεις ενδεχόμενες παγίδες είναι λάθος? Τότε τι συζητάμε εδώ?
εν τω μεταξύ απ' την μία λες πως
quote:
΄Ολοι συνέρχονται κάποτε.
και απ' την άλλη λες πως
quote:
Μερικοί άνθρωποι γεννήθηκαν να σβήνουν μέσα σε ανασφάλειες. Να κοιμούνται και να ξυπνούν με δαύτες.
το ένα αποκλείει το άλλο? υπάρχουν και οι δύο περιπτώσεις? καμμία?
ωραία τα λουλούδια και φθινοπωρινά απογεύματα...
ωραία η μελαγχολία των χαμένων προσδοκιών, όμως η ποιητική εξημέρωση του λόγου δεν κάνει τίποτα άλλο κάποιες φορές, απ' το να καλύπτει επιτυχώς τις ανασφάλειες μας...
η ωριμότητα περνάει μέσα από την σκληρή λογική, πονάει το χτύπημα στις γωνίες της αλλά ταυτόχρονα απελευθερώνει κιόλας... η συνείδηση, η αυτογνωσία δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα συναισθηματικής φόρτισης γιατί εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα... το συναίσθημα λειτουργεί αυτόνομα, παίρνει τον έλεγχο από την λογική σκέψη και μας οδηγεί σε πράξεις και επιλογές λανθασμένες για την εξέλιξη μας...
σημασία έχει να επέλθει τέτοια ισορροπία στον εσωτερικό μας κόσμο που λογική και συναίσθημα να λειτουργούν συνδυαστικά και όχι το ένα εις βάρος του άλλου...
όταν αυτό επιτυγχάνεται οι ανασφάλειες παραμερίζουν...
Galadriel
in God we trust
quote:
Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο άδειοι τόσο κενοί.
Χμμ.. Αφροδίτη.. νομίζω οτι δεν υπάρχουν ``μη συναισθηματικοί`` ολοι έχουν συναισθήματα.. εξαρτάται πως τα εκφράζουν..
quote:
Μερικοί άνθρωποι γεννήθηκαν να σβήνουν μέσα σε ανασφάλειες. Να κοιμούνται και να ξυπνούν με δαύτες.
Κανένας μας δέν γεννιέται με ανασφάλειες. Οι ανασφάλειες δημιουργούνται σταδιακά ανάλογα με το περιβάλλον που μεγαλώνουμε και με τα προβλήματα που αντιμετωπίζονται. Μπορούν να ξεπεραστούν όλες αρκεί να αποκτήσουμε πείρα και ωριμότητα.
quote:
Χμμ.. Αφροδίτη.. νομίζω οτι δεν υπάρχουν ``μη συναισθηματικοί`` ολοι έχουν συναισθήματα.. εξαρτάται πως τα εκφράζουν..
Μερικοί τα εκφράζουν απο ελάχιστα μέχρι καθόλου, τα κρατάνε απο μέσα τους με άλλα λόγια αλλά αυτό δέν σημαίνει οτι δέν έχουν. Ένας απο αυτούς που έτυχε πολλές φορές να κρατήσει ισχυρά συναισθήματα ανέκφραστα είμαι και εγώ.
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
quote:
Μερικοί τα εκφράζουν απο ελάχιστα μέχρι καθόλου, τα κρατάνε απο μέσα τους με άλλα λόγια αλλά αυτό δέν σημαίνει οτι δέν έχουν. Ένας απο αυτούς που έτυχε πολλές φορές να κρατήσει ισχυρά συναισθήματα ανέκφραστα είμαι και εγώ.
Oχι μόνο αυτό.. Υπάρχουν πολλοί .. πάρα πολλοί λόγοι που κάποιος δεν εκφράζει τα συναισθήματα του.
Είναι μερικοί-ες που αρέσκονται στα ``μεγάλα λόγια``
Είναι μερικοί-ες που δεν λένε ``μεγάλα λόγια`` οτι εχουν να πούν το λένε με ``πράξεις``.
quote:
Είναι μερικοί-ες που αρέσκονται στα ``μεγάλα λόγια``
Είναι μερικοί-ες που δεν λένε ``μεγάλα λόγια`` οτι εχουν να πούν το λένε με ``πράξεις``.
Εγώ ανήκω στην δεύτερη περίπτωση αλλά το πιό δυσάρεστο είναι να είσαι παγιδευμένος και αποκλεισμένος απο παντού ούτε λόγια να μήν μπορείς να πείς, ή να μήν θέλεις να πείς ούτε σε πράξεις να μήν μπορείς να προχωρήσεις, για πολλούς λόγους όπως ο ξευτιλισμός.
Το έχω δοκιμάσει πολλές φορές αυτό.
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
Edited by - Krisnna on 04/09/2005 21:16:47
quote:
ωραία η μελαγχολία των χαμένων προσδοκιών, όμως η ποιητική εξημέρωση του λόγου δεν κάνει τίποτα άλλο κάποιες φορές, απ' το να καλύπτει επιτυχώς τις ανασφάλειες μας...η ωριμότητα περνάει μέσα από την σκληρή λογική, πονάει το χτύπημα στις γωνίες της αλλά ταυτόχρονα απελευθερώνει κιόλας...
δε θα μπορούσα να μη συμφωνήσω με αυτά που γράφεις Galadriel,
αν και για το πρώτο από τα δύο, θα έλεγα ότι τις τρέφει, τις
γιγαντώνει τις ανασφάλειες. Μετά βέβαια από το ξέσπασμα έρχεται
μοιραία το κλάμα, το συναίσθημα πέφτει, ο παθών νιώθει ως ένας
μικρός ρομαντικός ήρωας, ένας μοναχικός καουμπόι, που επειδή
ακριβώς σπαράζει και πονά, δικαιούται δικαίωση!
Πολλοί από εμάς κρατάνε δυστυχώς μέσα τους αυτή την πλάνη:
Είμαι ένας αδικημένος, που πονά και σπαράζει. Αλλά στο τέλος
όλα θα πάνε καλά. Όσο περισσότερο υποφέρω, τόσο περισσότερο στο
τέλος θα χαρώ. Ίσως αυτό να το έχουμε "κερδίσει" από τις ταινίες
μελό με τον Ξανθόπουλο και τη Μάρθα Βούρτση. Ωστόσο, πόνος και
κλάμα χωρίς σκληρή προσπάθεια και αγώνα δεν οδηγεί πουθενά, παρά
στον πάτο -καζαν ντιπί!
Όσο για την απελευθέρωση που γράφεις...
Μόνο αυτά που κερδίζουμε μόνοι μας με προσωπικούς αγώνες δεν
πρόκειται να χάσουμε ποτέ! Υπάρχει ένας ακατάλητος νόμος στο σύμπαν,
ο νόμος του αιτίου και του αποτελέσματος. Εφόσον δημιουργήσουμε
λοιπόν εμείς τις προυποθέσεις για αυτό που θέλουμε, δεν μπορεί παρά
αυτό να ακολουθήσει. Όσο πιό δικός μας είναι ο δρόμος, τόσο
περισσότερο θα μας αφορά και θα μας ικανοποιεί το αποτέλεσμα.
Υ.Γ. σχετικά με την ανασφάλεια και τη ζήλια στον ερωτικό τομέα
διαβάζω ένα βιβλίο με τίτλο "γιατί αγαπάμε" κάποιας Helen Fisher.
Η γυναίκα έχει κάνει στατιστικές μελέτες σε όλον τον κόσμο και μας
πληροφορεί ότι το 70% των ερωτευμένων σε Αμερική, Ευρώπη και Ιαπωνία
νιώθουν ζήλια και ανασφάλεια ανεξαρτήτως των καταστάσεων στη σχέση
τους, στη φάση που είναι ερωτευμένοι με το άλλο πρόσωπο.
Αυτό για να παρηγορηθούμε λίγο εμείς οι παθόντες 
Μ ΑΓΑΠΑ - ΔΕ Μ ΑΓΑΠΑ -ΕΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΙΑ!!!
Edited by - λίλιθ on 04/09/2005 22:50:39