- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
quote:Εγώ να δείς μπέρδεμα που έχω φάει...Γιατί με τις απαντήσεις σου,έκεί που ΠΕΡΠΑΤΑΓΑ μες στη μαγκιά,μου κοψες το τσαμπουκά...
ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟ ΜΕΤΑΤΡΕΠΩ ΦΙΛΗ NEMESIS ΣΕ MULTIPLE CHOICE και απαντάω....``Τώρα για όλες εδώ τις γλυκατζούδες , επιπρόσθετα να φέρω και σοκολατάκια με γέμιση σοκολάτας που λατρεύεται ….."
Αυτό λαμβάνεται σαν ... υπόσχεση
NAI NA TO ΕΚΛΑΒΕΙΣ....ΠΑΝΤΑ ΤΗΡΩ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΜΟΥ..ΠΡΟΣΠΑΘΩΑν και θέλω βοήθειά τουλάχιστον γεωγραφικά πού βρίσκεσαι….Από τη Γή ή από άλλο πλανήτη….Στη Κεντρική Ευρώπη να σκεφτώ (γύρω Γερμανία) ή πιο βόρια … Το κουτί 1 ή τη κουρτίνα 3.."
χιχιχιχι από άλλο... πλανήτη μάλλον, πάντως εγώ θα έλεγα να διαλέξεις την... κουρτίνα 3
ΚΑΛΑ ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΑΣ....ΑΡΕΙΑΝΗ ΕΙΣΑΙ????"Θα συμφωνήσω ότι η Θες/νίκη είναι η πιο ερωτική πόλη, γιατί πέρασα απίθανα χρόνια σε μια φοιτητική καμάρα κοντά στη Καμάρα , τρώγοντας στην Εστία, και επιδόρπιο τρίγωνα Πανοράματος, ερωτικά ή με κρέμα…"
Χαίρομαι που συμφωνούμε γιατί τη Θεσσαλονίκη, αλλά θα διαφωνήσουμε στα... τρίγωνα, εγώ προτιμώ τις καριόκες (σοκολάτα και πάλι σοκολάτα)
ΒΡΕ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΜΑΝΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ....ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΕΒΑΙΑ....."Σου γράφω πάλι από ανάγκη ,η ώρα πέντε το πρωί
Το μόνο πράγμα που 'χει μείνει όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ
Τι να τις κάνω τις τιμές τους τα λόγια τα θεατρικά
Μες την οθόνη του μυαλού μου χάρτινα είδωλα νεκρά
Να μ' αγαπάς όσο μπορείς να μ' αγαπάς"Από τα πολύ αγαπημένα μου
ΥΤΥΧΩΣ !!!! που δε μου είπες ότι προτειμάς την ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ...Δεν θα το άντεχα...Πιάνεις Δορυφορική TV εκεί ,γιατί είχε αφιέρωμα ο ALFA προχθές στο Παύλο & Νικόλα.... Ευτυχώς στην Ελλάδα αναγνωρίζεσε μετά από 20 χρόνια από του θανάτου σου........"Πάντως να ξέρεις …όποιος είναι ροκ μη το φοβάσε…Είναι απλά ο ΕΥΑΤΟΣ του….."
Κι αν είμαι ροκ, μη με φοβάσαι... Παπακωνσταντίνου
"Σας έπεισα τώρα...????? Ξεξαθάρισα ή σας μπέρδεψα????"
Εγώ ομολογώ, μπερδεύτηκα τελείως τώρα...
Και εκεί που ήμουν από πάνω ,με κομμένες αλυσίδες κατέβαινα καμαρωτός ο δικός σου ,ΞΑΦΝΙΚΑ ΒΡΕΘΗΚΑ ΑΠΟ ΚΑΤΩ.....
Anyway...θα ανασυνταχθώ και θα επανέλθω σύντομα δρυμήτερος....
Να γιατί τα δυνατά girls ,όταν παίρνετε το πάν χέρι,μας ΨΑΡΩΝΕΤΑΙ...
ΑΚούω την Αφροδίτη να γελάει....Αν και καλή μου φίλη η πρόσκληση ισχύει και όποιος θέλει στο Τέξας 25/11...Αλλά πολύ φοβούμε ότι θα πρέπει να αντέχεται και το setlist(πρόγραμμα) της μουσικής ,όπου θα είναι ροκ ,άλλα ιδιαιτέρως ΕΚΩΦΑΝΤΙΚΟ ,ΣΚΛΗΡΟ ,ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ γιά όσους τους εκφράζει και αυτή η ΑΓΡΙΑ εποχή μας.....
I`ll be back soon ,with another cartun.....
Τώρα πάω γιά ένα επαιτιακό επαναστατικό τόπικ προς τη σοφία......
17 NOEMBRIOY TODAY......
Open mind for a different view....
Καλημέρα σε όλους και όλες.
Nemesi μου η θερμοκρασία ανέβηκε; Εδώ βροχές και καταιγίδες, εκτός φόρουμ εννοώ...
Εκεί σας μελαγχολούν οι παγωνιές; Τουλάχιστον ελπίζουμε να σας ζεσταίνουμε με την κουβεντούλα μας.
Α.Ρ
ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Αυτό για την ξαφνική και άριστη φίλη P.
Αυτή για την τίγρη και τον δράκο
Για μια ψυχή που απέχει πρός το παρόν
Αυτά είναι δικά μου και λυπάμαι πολύ αλλά δεν τα ξαναδανείζω πουθενά γιατί χάνουν την λάμψη τους και τα χρωματάκια τους.
Επιφυλάσσομαι να ανταποδώσω
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα
Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών
Πγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία
Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή
Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή
Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
που να μην το συνηθίσατε
προσκυνώ
σαν μια σειρα κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.
Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων.
Τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα και κυρτά.
Δε θέλω να τα βλέπω, με λυπεί η μορφή τους,
και με λυπεί το πρώτο φως τους να θυμούμαι.
Εμπρός κοιτάζω τ' αναμμένα μου κεριά.
Δέν θέλω νά γυρίσω, νά μή δώ καί φρίξω
τί γρήγορα πού η σκοτεινή γραμμή μακραίνει
τί γρήγορα πού τά σβηστά κεριά πληθαίνουν.
Καβαφης
θάλασσες προβλήματα μας λιώνουν,θάλασσες
θάλασσες τα βρώμικα του κόσμου,θάλασσες.
Θάλασσες,
θάλασσες τα ατέλειωτα μας λάθη,θάλασσες
θάλασσες τα μικρά μας πάθη,θάλασσες
θάλασσες κι οι πίκρες που μου 'δωσαν οι φίλοι μου.
Θάλασσες
μας χτυπούν και είμαστε μονάχοι
κρίνουμε των αλλονών τα λάθη.
Μείνανε στη μέση τα όνειρα μας
μια στιγμή κρατάει η χαρά μας.
Θάλασσες,
ψέματα πουλάνε όπως κι όπως
βρίζουμε,μας βρίζουν κι αντιστρόφως
μείνανε στη μέση τα όνειρα μας
σκάλωσε η ζωή στη πονηριά μας.
Θάλασσες.
quote:Οι πιό όμορφες εικόνες
Ημέρα αφιερώσεων σήμερα μια και είναι το λιγώτερο που μπορώ να κάνω.
Αυτό για την ξαφνική και άριστη φίλη P.Αυτή για την τίγρη και τον δράκο
Για μια ψυχή που απέχει πρός το παρόν
Αυτά είναι δικά μου και λυπάμαι πολύ αλλά δεν τα ξαναδανείζω πουθενά γιατί χάνουν την λάμψη τους και τα χρωματάκια τους.
Επιφυλάσσομαι να ανταποδώσω
τρυφερές και ζεστές.
Σ΄ένα πέταγμα ψυχής που το έχει τόσο ανάγκη
αυτό το
αργό ξεφύλλισμα του χρόνου
των στιγμών,
της τρυφερής προστασίας συναισθημάτων,
ένα χάδι
στην παράξενη βροχερή
μέρα
που γλιστάει
δακρυσμένη
φιλώντας
παθιασμένα
τη σιωπή του ορίζοντα
αστραπές
και μοναξιά
σε μιά πόλη που
κλαίει
σε ένα χρόνο
που δειλιάζει να
ανοίξει
τα μάτια
να δει.
Η φιλία ανασταίνει τα πάντα.
Η αγάπη εραστών βουλιάζει στο φως.
Δίνει ξανά λάμψη στο βροχερό
πλάνο.
Υποσχέσεις ζωής.
Κι οι άνθρωποι ανασαίνουν θαρρετά.
Ελπίζουν.
Αύριο θα είναι όλα φωτεινότερα.
Θα γίνω ήλιος σήμερα
σε όλη την οικουμένη
να σκουπίσω
δακρυσμένα μάτια.
Η αγάπη μου όπως πάντα άνεμος
να σκουπίσει τα δικά μου.
Που πως να σηκώσω τόσο βάρος;
Να σκουπίσει τα δικά μου μετά.
Δεν είμαι πιά σπουργίτι
έγινα αητός
και τώρα δράκος.
Δύσκολο.
Χωρίς ένα χέρι βοηθείας.
Αλλά τα κατάφερα.
΄Ενας δράκος συνομωτεί πολύ γλυκά με το σύμπαν.
Θα γίνει καλύτερο;
Δυό φτιάξαν τον κόσμο.
΄Ετσι μου λες...
Στο χαμόγελο της NST
της αγάπης μου,
κι όσων μου δίνουν μας δίνουν σας δίνουν ελπίδα.
Α.Ρ. ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Αυτό που μετράει δεν είναι το πόσο βάζεις μέσα,
μα πόσο κατορθώνεις
μετά να χωνέψεις.
ALBERT JAY NOCK.
Α.Ρ.
ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
που το κάθε ένα έχει τρεις εξασύλλαβους
κι ένα τρισύλλαβο στίχο.
Ιδού.
Εμπνευστικά...
΄Εχω ένα δάκρυ
τόσο τρυφερό
μύρια λάθη σέρνει
στο κενό.
Γίνομαι κομμάτια
πάλι ξεκινώ
ήλιο μες τα μάτια
σαν θωρώ...
Δίπλα μου εκείνος
πάντα δυνατός
τ΄όνειρό μας κρίνος
που κυττώ.
Θέλω την ψυχή του
σώμα μου πιστό!!!
Χρώμα στην αυγή του
τρυφερό;
Τρυφερό...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
quote:
Χαμογελά όντως αυθορμήτως η Αφροδίτη.
Καλημέρα σε όλους και όλες.
Nemesi μου η θερμοκρασία ανέβηκε; Εδώ βροχές και καταιγίδες, εκτός φόρουμ εννοώ...
Εκεί σας μελαγχολούν οι παγωνιές; Τουλάχιστον ελπίζουμε να σας ζεσταίνουμε με την κουβεντούλα μας.Α.Ρ
ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Καλή μου Αφροδίτη όχι η θερμοκρασία δεν ανέβηκε, ίσα ίσα, κατέβηκε, είμαστε στα μείον τώρα και περιμένουμε και χιονάκι σήμερα αύριο
Ε, καιρός του όμως δεν είναι? χιχιχιχιΗ αλήθεια είναι Αφροδίτη μου, ότι μου ζεσταίνεται την ψυχή και αυτό είναι που μετράει, όλοι βέβαια, αλλά θα ήθελα να πω ένα ευχαριστώ στην nst για τις πολύ πολύ όμορφες φωτογραφίες που έβαλε και έφερε την άνοιξη με τα υπέροχα αυτά χρώματα και σένα με τα ποιήματά σου
Κοίτα να δεις που θα με κάνεις ν' αγαπήσω την ποίηση...Να είστε πάντα καλά
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
quote:
Εγώ να δείς μπέρδεμα που έχω φάει...Γιατί με τις απαντήσεις σου,έκεί που ΠΕΡΠΑΤΑΓΑ μες στη μαγκιά,μου κοψες το τσαμπουκά...
Και εκεί που ήμουν από πάνω ,με κομμένες αλυσίδες κατέβαινα καμαρωτός ο δικός σου ,ΞΑΦΝΙΚΑ ΒΡΕΘΗΚΑ ΑΠΟ ΚΑΤΩ.....
Anyway...θα ανασυνταχθώ και θα επανέλθω σύντομα δρυμήτερος....
Να γιατί τα δυνατά girls ,όταν παίρνετε το πάν χέρι,μας ΨΑΡΩΝΕΤΑΙ...
ΑΚούω την Αφροδίτη να γελάει....Αν και καλή μου φίλη η πρόσκληση ισχύει και όποιος θέλει στο Τέξας 25/11...Αλλά πολύ φοβούμε ότι θα πρέπει να αντέχεται και το setlist(πρόγραμμα) της μουσικής ,όπου θα είναι ροκ ,άλλα ιδιαιτέρως ΕΚΩΦΑΝΤΙΚΟ ,ΣΚΛΗΡΟ ,ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ γιά όσους τους εκφράζει και αυτή η ΑΓΡΙΑ εποχή μας.....
I`ll be back soon ,with another cartun.....
Τώρα πάω γιά ένα επαιτιακό επαναστατικό τόπικ προς τη σοφία......
Open mind for a different view....
Χμμμμμμμμ εμείς τα κάναμε όλα αυτά? Ε, τότε έπρεπε να ξέρεις ότι δεν ακούς μόνο την Αφροδίτη να γελάει, αλλά λίγο πολύ όλες μας, ή τουλάχιστον να χαμογελάμε... κοίτα να δεις... και δεν το ήξερα... έτσι όπως σε διάβαζα στη Σοφία (και όχι μόνο) δεν περίμενα ότι θα ... ψάρωνες χιχιχιχι συγνώμη αν έγινε αυτό, δεν ήταν πρόθεσή μου, αν και χαμογέλασα όταν το διάβασα
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Η καταστροφή της αυταπάτης είναι πάντα μια πόρτα ανοιχτή σε θαύματα.
Με άλλα λόγια, ίσως να μην παύουμε ποτέ να ταλαντευόμαστε ανάμεσα σε δύο βασικές στάσεις:
Την στάση του εισαγγελέα που καταδικάζει τη ζωή επειδή την αξιολογεί παίρνοντας σαν βάση μια ουτοπία ή μια προκατειλημμένη ιδέα [ ο παράδεισος, το ευτυχισμένο αύριο, η ευτυχία] και
την στάση του δικηγόρου που την υποστηρίζει κα την εκθειάζει με όλες του τις δυνάμεις τόσο με τις πίκρες όσο και με τις χαρές της, είτε τον πλειγώνει άγρια είτε τον χαϊδεύει γλυκά.
Κι' όταν ο κατήγορος αναφωνεί: ΕΞΑΠΑΤΗΘΗΚΑ ο συνήγορος απαντά:ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΗΚΑ.
Αέναη ευφορία.
Πασκάλ Μπρυκνέρ
Το Χιούμορ και ο χαβαλές ,είναι από τα λίγα πράγματα που μας απομείνανε ,μέσα στη μαυρίλα του βροχερού ουρανού ,και της ΣΥΝΘΛΗΠΤΙΚΗΣ ,ΔΡΕΠΑΝΙΦΟΡΑΣ (Sorry Που στο δανείστικα Αφροδίτη,κόλλαγε στη ροή και μου `χει κολλήσει) κατάντιας του έξω -γύρω καθημερινού μικρο-κόσμου μας.....Το Χιούμορ το χάνει μόνο ο ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ-ΦΑΝΑΤΙΣΜΕΝΟΣ που δεν ακούει τίποτε άλλο.....
ΣΚεψεις λοιπόν Nemesis δανεικές και εξηγώ:
Ο Κώστας Φέρρης γράφει για τον Παύλο Σιδηρόπουλο καιτην παρέα του `80
Εκτός από τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις, (το "Αλδεβαράν" παίχτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κι έκανε εντύπωση), ο Παύλος εμφανίστηκε στην τηλεόραση, ως ηθοποιός, στο σήριαλ που σκηνοθέτησα γιά την ΕΡΤ 1, "Οικογένεια Ζαρντή". Σ'έναν πολύ ωραίο ρόλο...ενός οπιομανούς γαλλοθρεμένου αστού στις αρχές του αιώνα (το μυθιστόρημα είναι του μεγάλου μας αλλά άγνωστου Κώστα Χατζηαργύρη). Σε μιά σκηνή μάλιστα του σήριαλ, έπαιζε κιθάρα γιά να τραγουδήσει η Σωτηρία Λεονάρδου το "Summertime", που της δίδαξε ο Πουλικάκος! Ακόμα, τη μουσική της σειράς, έγραψε ο Σταύρος Λογαρίδης. Αυτά κυρίως γιά να καταφανεί ο σύνδεσμος που κρατούσε αυτή τη γενιά σε διαρκή επαφή, σαν μία οικογένεια, με τα καλά και τα κακά.
Την ίδια εποχή (1980-1983), την εποχή που ετοίμαζα το "Ρεμπέτικο", το σπίτι της Λεονάρδου στο παλιό Φάληρο, είχε γίνει δημιουργικό στέκι, κι εκεί "ψήθηκε" το "Zorba the Freak", ενώ παράλληλα ο Λογαρίδης με τον Πεντζίκη δοκίμαζαν τα δικά τους ethnic, ενώ ο Καρβέλας (ναι, ο Νίκος Καρβέλας!!!) που έμενε στον πάνω όροφο (πιό πάνω έμενε ο Αναστόπουλος του Ολυμπιακού...) μόλις είχε φτιάξει το δικό του γκρουπάκι (TAXI) κι ετοιμαζόταν γιά σόλο καριέρα. Ηταν τότε μάλιστα που ερωτεύθηκε την Βίσσυ, που τάχε με τον Κώστα Φασόλα, που ήταν ο Παραγωγός του "Ακρίτα" των Λογαρίδη-Τασούλη, και η ζωή συνεχίζεται κουβάρι. Ακόμα, ανάμεσα στους κολητούς εκείνης της εποχής, είναι η Θέμις Μπαζάκα, ο Θέμος Λεονάρδος (πρώην άντρας της Σωτηρίας και νυν συνθέτης της), Κατερίνα Γώγου, Νικόλας Ασιμος, Κωνσταντίνος Τζούμας, κι αν δε σταματήσω εδώ θα τινάξω τη μνήμη στον αέρα!!!
Κώστας Φέρρης
Αυτό το παρέθεσε απλά ,γιά να αποκρυπτογραφήσεις ,τις απορίες σου ως προς το life -style που επικρατούσε στα χρόνια του `80...Οι ροκάδες(ή φρικιά) και οι ΦΛΩΡΟΙ απ` τη άλλη....Το σύνθημα ήταν το Jim Morrison message ``ΖΗΣΕ ΕΝΤΟΝΑ ,ΣΑ ΝΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΑΥΡΙΟ``..Το κλίμα ευδαιμονίας στης ``μεταπολίτευσης χαμένη γενιά`` Πορτοκάλογλου και το αίσθημα ελευθερίας μετά το Γύψο,ήταν το καύσιμο....Οι καταστάσεις που περιγράφει ο Φέρρης ,εγώ τις έζησα με λιγότερο ΑΣΙΜΟΥΣ φίλους & φοιτητοπαρέες, με ασταμάτητα ΠΑΡΤΥ, στην Χαλκίδα-Πάτρα-Θεσα/νικη...όπου τα σπίτια μας ΄΄ηταν ΚΟΙΝΟΒΙΑ....και το καλοκαίρι πήγαινες γιά ύπνο στις παραλίες των νησιών με sleeping bag Ιο,Σαντορίνη,Πάρο κλπ όταν οι άλλοι ξυπνούσαν γιά το πρωινό μπάνιο στη θάλασσα,....Τα λεφτά δεν σε νοιαζαν γιατί είχαμε τα ΝΙΑΤΑ ,χωρίς λεφτά ,άλλα με κέφια & γλέντια πολλά......
To ότι ΩΡΗΜΑΣΑΝ όλα αυτά τα παιδιά ,και σαφώς άλλαξαν τιος συνηθειές τους ,με ΓΑΜΟΥΣ ,ΒΑΦΤΙΣΙΑ,ΚΗΔΕΙΕΣ και γίναν σκλάβοι στη ΔΟΥΛΕΙΑ,χάνοντας ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ γιά ΖΩΗ ,δυστυχώς χωρίς ΕΠΣΙΤΡΟΦΗ...ΑΠΛΑ¨ΤΟΥΣ ΛΕΩ-ΘΕΟΣ ΧΩΡΕΣ` ΤΑ ΝΕΙΑΤΑ ΣΑΣ, συντηρώντας το χάσμα των ΓΕΝΕΩΝ,όσο πιό ΝΩΡΙΣ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ.,αν γνωρίζαν αυτό......
ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ.........
Ενας γέρος
Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.
Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.
Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.
Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα -- τι τρέλλα! --
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό».
Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
καθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.
....Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1897)
Τώρα με πιάνεις baby Nem...όχι ότι διαφωνούσαμε κι όλας....Απλά τα παίρνω στη κράνα, άμα βλέπω κανένα γνωστό .από τα χρόνια κείνα τα παλιά...που τα καταντήσαν ΧΑΛΙΑ.....
Φίλη Αμαλία, περιμένω με χαρά ,τη παρέμβαση σ` αυτά....Γιατι΄ΡΟΚ χωρίς λογοκρισία ,γίνεται ΕΜΠΟΡΙΚΗ....Φιλιά.....
YΓ....Βρε το καημένο το Judas ,τι ζόρια τραβάει ο κακομοίρης ...ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΟ ΠΑΙΖΕ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΟΣ...ΜΜΜΜΜΜΜΜ (Ο ΑΥΤΟΣΑΡΚΑΣΜΟΣ)Ειμαι σε οργασμό.....................brainstorming ,,,,,,, 
Open mind for a different view....
Εραστές της ελπίδας.
Υπάρχουμε.
Ανταύγειες μικρών κεριών.
Στο σκοτεινό διάστημα.
Το μικρό νησί
Αγκαλιά με αυτό που υπάρχει και γίνεται.
Χορός ελευθερίας.
Φίλημα ερωτικό,
άγριο θυμάρι,
λιοκαμένες πέτρες,
αυχμηρό μυστήριο στην ερημιά του τοπίου.
Πέρα απ' το όνειρο, την ελπίδα και το φόβο,
οι πέτρες δοξολογούν τη μοναξιά τους.
Ώ χαρά, βίαιη χαρά της εγκατάλειψης.
Στα έσχατα όρια συναντά η ζωή την πηγή της ελευθερίας της.
Αρμονίζεται με την αναπόφευκτη τραγωδία της.
Άγονη η σάρκα του βουνού εικονίζει την αρχέτυπη ωραιότητα.
Σήμερα θέλω να γλύψω την αλμύρα των κοφτερών βράχων.
Να πάρω το νησί στην αγκαλιά μου
και να με συντρίψει.
Ιδού το σύμπαν !
Η θαλασσινή αύρα γέρνει στις καλαμιές.
Η φύση προδίδει πως δεν υπάρχει το μυστικό της.
Όλα όσα είναι, είναι έτσι όπως είναι.
Φάσμα
Η ομορφιά ανοίγει τα μάτια.
Διοδεύσεις συνειδητοποίησης
απειράριθμων
πτυχών του σύμπαντος.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
η βραχνή ροή της αλμύρας
στις απόκρυφες ρωγμές των
θαλασσινών βράχων,
το νερό το κρυστάλλινο που
Χαϊδεύει διάφανα τις
Αιχμηρές προεξοχές της πέτρας.
Αλήθεια είναι,
ο αφρός των κυμάτων που ελεύθερα γίνεται.
Το δάσος το πρωινό με
τις υγρές στάλες και
τη μυρωδιά της
ζωντανής αγνότητας.
Αλήθεια είναι,
το γάργαρο νερό
το άπιαστο
απ’ τις ανθρώπινες παλάμες
Αλήθεια είναι,
αυτό που δεν άγγιξε
ο νους του ανθρώπου.
Το απόκρυφο
που διαφύλαξε το
μυστικό του.
quote:
Σ' ευχαριστώ απο τα βάθη της καρδιάς μου...
όταν όλες οι αξίες είχαν χαθεί μου έδειξες οτι αρχή και τέλος, γέννηση και θάνατος, καλό και κακό είναι ένα, σ΄εμάς έγκειται η επιλογή.
Επειδή όλοι είμαστε ίσοι, αλλάζει απλά το είδωλο και σπάει ο καθρέφτης.....Χαμογελώ για να χαμογελάσεις
Νά' σαι καλά, σ' ευχαριστώ...
Τούτη τη στιγμή γευόμαστε τη γεύση
της αιωνιότητας. Είμαστε πόνος
και αυτό που θεραπεύει τον πόνο. Είμαστε
το γλυκό, παγωμένο νερό και η στάμνα που τρέχει.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
που τα χείλη ακόμη στον πηλό
δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου
Αίμα πράσινο και βολβοί στη γη χρυσοί
Πανωραία στον ύπνο της άπλωσε και η θάλασσα
γάζες αιθέρος τις αλεύκαντες
κάτω απ' τις χαρουπιές και τους μεγάλους όρθιους φοίνικες
Εκεί μόνος αντίκρισα
τον κόσμο
κλαίγοντας γοερά
Η ψυχή μου ζητούσε Σηματωρό και Κήρυκα …
…Ήταν ο ήλιoς με τον άξονά του μέσα μου
πολυάχτιδος όλος που καλούσε Και
αυτός αλήθεια που ήμουνα Ο πολλούς αιώνες πριν
Ο ακόμη χλωρός μες στη φωτιά Ο άκοπος απ' τον ουpανό
Ένιωσα ήpθε κι έσκυψε
πάνω απ' το λίκνο μου
ίδια η μνήμη γινάμενη παρόν
τη φωνή πήρε των δέντρων, των κυμάτων:
"Εντολή σου, είπε, αυτός ο κόσμος
και γραμμένος μες στα σπλάχνα σου είναι
Διάβασε και προσπάθησε
και πολέμησε" είπε
"Ο καθείς και τα όπλα του" είπε
Και τα χέρια του άπλωσε όπως κάνει
νέος δόκιμος Θεός για να πλάσει μαζί αλγηδόνα κι ευφροσύνη.
Οδ. Ελύτης. Το άξιον εστί (Αποσπάσματα)
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Δεν καρφώνω την παραμικρή πεταλούδα ζωής στη σημασία.
Δεν σημαίνω για τη ζωή.
Μα τα κλαριά του αλατιού τα λευκά κλαριά
Όλες οι φυσαλίδες από σκιά
Και οι θαλάσσιες ανεμώνες
Κατεβαίνουν και αναπνέουν στο εσωτερικό της σκέψης μου
Έρχονται δάκρυα που δεν χύνω
Βήματα που δεν κάνω που είναι δύο φορές βήματα
Και που τα θυμάται ο άλλος στην ώρα της παλίρροιας
Τα σύρματα είναι στο μέρος του κλουβιού
Και τα πουλιά έρχονται από πολύ ψηλά να κελαϊδήσουν μπροστά σ' αυτά τα σύρματα
Ένας υπόγειος διάδρομος σμίγει όλα τ΄αρώματα
Αντρέ Μπρετόν. Φασματικές στάσεις. (Απόσπασμα)
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Όραση
ακοή
νόηση
αίσθηση
παραίσθηση
αφή
Κι απ’ τον όρθρο εως τον έσπερο
κι απ’ τον έσπερο ως τον όρθρο
ψηλαφίζει αναζητώντας την
ο άνθρωπος.
Έρχεται
Και φεύγει
Τούτος ο εγκόσμιος Σίσυφος της γλιστερής αλήθειας
Ψηλαφίζοντας.
Και η αλήθεια;
Πικρή
δύστροπη
πολύτροπη
ερμητική.
Μέδουσα στο άξενο πέλαγος.
Σφίγγα του αδυσώπητου μύθου.
Και είναι του ανθρώπου η μοίρα
-την αλήθεια αναζητώντας
απηδάλιος και απληροφόρητος-
να ανιχνεύει
να οδοιπορεί
και να πορεύεται.
Γιάννης Κουτσοχέρας.
Καλημέρα σ' όλους...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Η ψυχή δεν μαθαίνει, μόνο ξαναθυμάται αυτά που πάντα ήξερε.
Ντ. Γκαφίρ*
I'm the lizard king,I can do anything!
quote:
Η ψυχή δεν μαθαίνει, μόνο ξαναθυμάται αυτά που πάντα ήξερε
Ακριβώς έτσι.
ΘΥΜΑΤΑΙ
Θυμαμαι,
ΓΝΩΡΙΖΩ
Καλημέρα σε όλους τούς συνταξιδιώτες...