- ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ . - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
-Η προσωπικότητα του ανθρώπου δεν αποτελείται απο το σύνολο των "παραμέτρων" εκ των οποίων συγκροτείται θεμελιακά ο άνθρωπος??
Το υποσυνείδητο δεν είναι εκείνο που οργανώνει το συνειδητό θέλοντας να διασφαλίσει την ικανοποίηση της επιθυμίας του με την μορφή αιτημάτων??"
Εδώ διαφωνούμε αγαπητέ μου Εαρινέ....Βλέπεις, για μένα, προσωπικότητα είναι αυτή που υπάρχει σαν ταυτότητα σε κάθε άνθρωπο, εκ φύσεως και που εμείς, λίγο γνωρίζουμε απο την έκφραση και λειτουργικότητα της, καθώς ο άνθρωπος, ζει πιο πολύ ανακλαστικά, παρά δημιουργικά.....
Δεν υπαρχει το πεδίο, για να αναπτυχθει και ξεδιπλώσει τις ενέργειες
της η προσωπικότητα...Συμπιέζεται ανάμεσα σε καταστάσεις προτεραιότητας, όπου δεν κάνει αυτό που θέλει, αλλά αυτό που απαιτείται, απο αυτήν, ή μέσω αυτής...Αυτή η προσωπικότητα, υπάρχει
και μας είναι σχεδόν άγνωστη...
Οι καταστάσεις της ζωής, επιτρέπουν στην προσωπικότητα, να βγάζει
συμπεράσματα, αλλά και αποφάσεις, αναλόγως των εμπειριών μας,όταν η
αλήθεια, μπορεί να έχει πολλαπλή την έκφραση της, ούτως ή αλλώς,
το περιθώριο του ανθρώπου να βλέπει πιο πολλές απο μια, λύσεις.
Ότι ζούμε, είναι συναρτώμενο με την ποσωπικότητα μας, γι αυτο μπορεί να βλέπεις δυο ανθρώπους, να ζούν δίπλα δίπλα και να ζούν εντελώς
διαφορετικές καταστάσεις....
Το θαύμα της συνύπαρξης, σε ένα ιδανικό κόσμο,που ανεχέται εκφράσεις τόσων προσωπικοτήτων, είναι που έχει να κάνει άμεσα με την κατανόηση της έκφρασης αυτής της ίδιας της προσωπικότητας του ατόμου.Πρέπει να συνυπάρξουμε και συναναπτυχθούμε, σαν ένα, όσο και αν είμαστε 7 δις ψυχές, άνθρωποι....
Κι έχει κι αυτό το θαυμαστό του μέρος: Η όλη αρμονική συνύπαρξη, είναι σημάδι κουλτούρας και ελευθερίας πνεύματος...Η ύπαρξη της προσωπικότητας, πρέπει να τονίζεται απο την ικανότητα της να συνυπάρχει, μια πνευματική αποδοχή των πολλών προσωπικοτήτων,
πράγμα, που έχει να κανει και με τις σημερινές ανάγκες της κοινωνίας μας, η οποία αντανακλά τα προβλήματα και τις λύσεις, μέσα απο την καθημερινότητα μας...
Δεν θέλω να αποφασίζω, αλλά να καταλαβαινω, να εννοώ.... Το ιδανικό
αύριο του ανθρώπου, είναι όταν η επόμενη κίνηση του, θα γίνεται μονη της και δεν θα παίρνει κανείς την απόφαση, γιατί θα είναι ευνόητη....
Για μια τέτοια μελλοντική ανθρωπότητα μιλάμε...
Αυτή ετοιμάζεται κι αυτή έρχεται να ζήσουμε...
Το θέμα ειναι , οτιδήποτε πιστεύει ο καθένας να είναι "λειτουργικό" για τον ίδιο!
soul
προσωπικότητας, ως πνευματική υπαρξη,ως αιώνια ύπαρξη, που λογικά, σαν πνεύμα, δεν έχει αρχή και δεν υπάγεται σε νόμους που την διαμορφώνουν,αφού έχει ήδη υπόσταση, πριν την ύπαρξη των νόμων που αφορούν στην ύλη και στα υλικά δρώμενα....
Η συνείδηση,είναι η εδώ ζωή μας, σε ένα κράμα με την υπόσταση της προσωπικότητας μας.Όταν τελειώσει η εδώ ζωή, ποιά προσωπικότητα θα
μείνει;Αν δέχεσαι ότι υπάρχει αιωνιότητα...Έχουμε απο πριν υπόσταση
σαν άτομα και υπάρξεις, ή εδώ λαμβάνουμε πρώτα μορφή και ύπαρξη, μέσα απο τις καταστάσεις που ζούμε;
quote:
Αγαπητέ μου Εαρινέ, σε άλλο θέμα σου απαντώ για την ύπαρξη της
προσωπικότητας, ως πνευματική υπαρξη,ως αιώνια ύπαρξη, που λογικά, σαν πνεύμα, δεν έχει αρχή και δεν υπάγεται σε νόμους που την διαμορφώνουν,αφού έχει ήδη υπόσταση, πριν την ύπαρξη των νόμων που αφορούν στην ύλη και στα υλικά δρώμενα....
Η συνείδηση,είναι η εδώ ζωή μας, σε ένα κράμα με την υπόσταση της προσωπικότητας μας.Όταν τελειώσει η εδώ ζωή, ποιά προσωπικότητα θα
μείνει;Αν δέχεσαι ότι υπάρχει αιωνιότητα...Έχουμε απο πριν υπόσταση
σαν άτομα και υπάρξεις, ή εδώ λαμβάνουμε πρώτα μορφή και ύπαρξη, μέσα απο τις καταστάσεις που ζούμε;
Πνεύμα...
Αρχαίο πνεύμα αθάνατο...
Πνεύμα των Χριστουγέννων...
Φιλοσοσοφικό πνεύμα...
Πνεύμα αλληλεγγύης...
Πνεύμα κατανόησης...
Πνεύμα αθάνατο!!!
Όλα αποτελούν πνευματικές υπάρξεις και νοηματοδοτούνται , ενεργοποιούνται και -ενδεχομένως- μπορούν να κινούνται και αιωνίως να ζούν μέσα απο την πίστη που έχουν κάποιοι άνθρωποι σε επιμέρους πίστεις ή αρχές!
Τα σύμβολα θεμελιώνουν και φαντασιοποιούν το πνεύμα κάθε πίστης...πρόκειται για το φαντασιακά κινούμενο εντός μας και το οποίο εν συνεχεία συμβολοποιείται και δεσμεύει κάθε σκέψη και συναισθημά μας!
Αποτελεί το πραγματικό και αδιαπραγμάτευτο του καθενός , το οποίο ορίζει το "καλό" και εγκλωβίζει και περιορίζει τον άνθρωπο σε στατικές αντιλήψεις ..αίροντας την αρμονία απο άνθρωπο σε άνθρωπο , θέτοντας προυποθέσεις ακόμα και για την εμφάνιση της αγάπης!
Ως πνεύμα θα μπορούσε επίσης να ορισθεί , η ίδια η ελευθερία ...η ελευθερία του είναι μας...χωρίς όρια και περιοριστικούς φραγμούς...που δεν κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους ανάλογα με την ποσότητα συμβατικότητάς τους με τις δικές μας αρχές ή αντιλήψεις!
Ευδαιμονίη ψυχής ή κακοδαιμονίη...το έθεσε πολύ εύστοχα ο Αριστοτέλης, όπου ως ψυχή όριζε τον χαρακτήρα του ανθρώπου!
Πιστεύω δε ότι η αγάπη με την αισθαντική γνήσια μορφή της δεν συναρτίζεται με μια σειρά προυποθέσεων...ακόμα και αυτής της μετανοίας...και ο άνθρωπος λειτουργεί με την καταστατικότητα της δημιουργίας του και υπόκειται σ'αυτήν ...
Τώρα αν ο "δημιουργός" ..όποιος και αν είναι αυτός ..κατηγορεί την φύση της ίδιας του της δημιουργίας..νομίζω ότι αυτό ειναι λιγάκι "οξύμωρο"!!!
Ο θάνατος ενδεχομένως να μην υπάρχει ποτέ όσο το ανθρώπινο και όχι μόνο είδος διαιωνίζεται...διάφορα είδη ζωής ήδη έχουν εξαφανισθεί , προφανώς αυτό το είδος πλέον δεν "ζεί" ενώ ο άνθρωπος υπάρχει...μπορεί κάποιος να πέθανε ή να πεθάνει αλλα άφησε τα γονιδιά του και θα συνεχίσει να "ζεί" μέσα απο την ζωή των απογόνων του!!!
Προφανώς αυτό ορίζεις ως πνεύμα...!!!
soul
παντου κι απο την άλλη που ειναι το πνεύμα;Ευτελίζεται το πνεύμα επειδή πολυαναφέρεται ή αυτό είναι η ζωή των πάντων;
Μα φίλε μου,το πνεύμα δεν έχει χρόνο, είναι αέρας, δεν πιάνεται και εσύ ζητάς να το συλλάβεις με τη λογική σου και να το καηγορήσεις κιόλας;
Γι αυτο και δεν κατανοούμε την προσωπικότητα μας..Νομίζουμε οτι τώρα
γινεται, δεν καταλαβαινουμε ότι έχει θέσεις, ορισμένες μέσα της και τις εκφράζει...
Δεν τιμωρεί ο Θεός, ο άνθρωπος ότι εκφράζει το εκφράζει λάθος, λόγω
της απειρίας του..Μέχρι να μάθει..Κι ο Δημιουργός δεν κατηγορεί το
πλάσμα Του..Ξέρει και περιμένει...Αφου τα πάντα εν σοφία εποίησεν...
quote:
Δεν σε καταλαβαινω ρε φιλε Εαρινέ, απο τη μια λές πνεύμα
παντου κι απο την άλλη που ειναι το πνεύμα;Ευτελίζεται το πνεύμα επειδή πολυαναφέρεται ή αυτό είναι η ζωή των πάντων;
Μα φίλε μου,το πνεύμα δεν έχει χρόνο, είναι αέρας, δεν πιάνεται και εσύ ζητάς να το συλλάβεις με τη λογική σου και να το καηγορήσεις κιόλας;
Βαγγέλη , καλημέρα!!
-Σε παρακαλώ ξαναδιάβασε την προσέγγιση που έκανα για το τι θεωρώ πνεύμα!
Είπα , αρχαίο πνεύμα αθάνατο...που σημαίνει ότι ενώ δεν υφίσταται -αναγεται σε μια άλλη παρελθούσα εποχή- παρ'ολ'αυτά υφίσταται στο θυμικό των ανθρώπων και φαντάζει τόσο επίκαιρο , στο πνευμα -θυμικό- των Νεοελλήνων!
Το πνεύμα των λόγων ας πούμε του Αριστοτέλη "αναβίωσε" χθές το βράδυ , μέσα απο μια εκπομπή του BS αφιερωμένη στον Μ.Αλέξανδρο...το πνεύμα του ΑΡΙΣΤΟΤΈΛΗ εμφυσούσε κάθε σκέψη και πράξη του νεαρού Αλέξανδρου , πίσω απο πράξεις που φαίνονταν ως δικές του ..υπήρχε το πνεύμα του μεγάλου δάσκαλου!
Οτιδήποτε "ζεί" στο θυμικό των ανθρώπων και ενώ έχει χαθεί , καθορίζει την σκέψη και τις κινήσεις του μπορεί να λεχθεί ως πνεύμα..θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε άλλη ονομασία..
Ο Αριστοτέλης δεν είχε καμμια συγγένεια με τον νεαρό μαθητή του Αλέξανδρο...παρ'ολ'αυτά ο λόγος του ήταν ιδιαίτερα διεισδιτικός και αποτέλεσε τον πνευματικό του πατέρα...του μετέφερε τις σκέψεις του ..οι οποίες στην συνέχεια οργάνωσαν την σκέψη του Αλέξανδρου!
Αυτό που διεισδύει στο μυαλό και στην σκέψη των άλλων και αναπαράγεται εν συνεχεία ...ορίζεται ως πνεύμα!
Εισήγαγε το πνεύμα του , μέσα μου -κάποιος- ..υπάρχει ως έκφραση!
Εννοεί την γενικότερη νοηματοδότηση του δικού μου νού , "εξαιτίας" της επίδρασης που είχαν τα λόγια του άλλου εντός μου!
Γονιού...δασκάλου..κλπ!!!
Περί αυτού ομιλώ και τίποτ'αλλο...!!
Κατα τ'αλλα έχει ο καθένας το δικαίωμα να έχει την δική του αίσθηση και άποψη πάνω στο συγκεκριμένο , όπως και σε άλλα θέματα!!
soul
άποψη, αλλά υπάρχουν και αντικειμενικές αλήθειες, όπως το τραπέζι σαν χώρος που καθόμαστε καιτρώμε, το ποτήρι σαν δοχείο, που βάζουμε να ξεδιψάσουμε..
Αυτά δεν παίζουν, ειναι σταθερές...Αυτο εννοώ: Δεν πιστεύεις οτι υπάρχουν σταθερές, οπότε μέσω αυτών, να φτάσουμε τον διάλογο για την
προσωπικότητα,π.χ.,σε σημείο όπου να λέμε κάτι κι όχι απλά ο καθένας τις θέσεις του;...
Πιστεύεις ότι οι συζητήσεις, είναι χαοτικού αποτελέσματος ενέργειες,
ή πιστεύεις ότι μπορεί να αποκαλυφθεί η αλήθεια, που κρύβεται πίσω
απο τις λέξεις, σαν τον ..Αλέξη του τραγουδιού;
Το πνεύμα που αναφέρεσαι εσύ, είναι το πνεύμα των ανθρώπων,που πέρασαν, εγώ σου μιλάω για το πνεύμα που έφτιαξε ότι υπάρχει γύρω μας και που ακόμη πνεί ανάμεσα μας και κινεί τον κόσμο ολόκληρο...
Το Θεός πνεύμα, που δεν έχει αρχή, ή αιτία ύπαρξης...
Αυτό το πνεύμα, αγνοούμε στην ζωή μας...Αυτο που ορίζει τι γίνεται και περιμένει απο μας αντιδράσεις..Γιατί όπως φαντάζομαι ξέρεις, τιποτε μα τιποτε δεν είναι τυχαίο..Όλα έχουν μια λογική και συνέπεια που συμβαίνουν...Γιατί το πνεύμα, δίνει κίνηση σε ότι υπάρχει με την
προώθηση της ενέργειας, που αυτό εκλύει στο σύμπαν...
Αν σε ενθουσιάζει η μεταφορά πνευματικών εννοιών, μέσω διδασκαλίας,
σου προτείνω, να προσπαθήσεις να ...ακούσεις την ίδια την αρμονία,
όπως κινεί τα πράγματα γύρω σου...
Μπορείς να την παρατηρήσεις και να καταλάβεις ότι έχει σκεπτικό, ότι υπάρχει λόγος κι όχι αυτοματισμός που κινείται έτσι...
Η σημερινή επιστήμη, αναγνωρίζει την μεγάλη δύναμη, πνεύμα, που δείχνει οτι βρίσκεται πίσω απο κάθε κίνηση στο σύμπαν, μικρή ή μεγάλη...
Αυτό το πνεύμα σου λέω ότι έχει δώσει σε καθένα απο μας, μια προσωπικότητα και περιμένει να την εκφράσουμε και εκφράζουμε...
Αυτή η αιώνια ποσωπικότητα, υπάρχει εξ αρχής,απο το πνεύμα, ώς υπόσταση, ή εδώ στη γή, όταν έρχεται και μόνο σχηματοποιείται και ορίζεται;
Η αφοσίωση σε αυτά δεν είναι ίδια σε όλους μας .
Άλλος παίρνει κάποιες πληροφορίες και ικανοποιείται προσωπικά , διότι έχει σχηματίσει με αυτές ,συγκροτημένη άποψη .
Όταν αυτή συγκρούεται με άλλες προσωπικές απόψεις άλλων προσωπικοτήτων , τότε συνήθως η κάθε προσωπικότητα εμμένει, επιμένει σε αυτήν την προσωπική άποψη που σχημάτισε , διότι για να δεχθεί κάτι άλλο από μία άλλη προσωπικότητα , θα πρέπει να έχει μάθει μία προσωπικότητα να σέβεται την άποψη των συνανθρώπων του .
Τι σημαίνει αυτό ?
Όταν υπάρχει διαφορετική ερμηνεία δύο προσωπικών αντιλήψεων για το πνεύμα , όπως στην προκειμένη περίπτωση αγαπητέ Βαγγέλη και Εαρινέ ,τότε υπάρχει συγκεκριμένη αιτία .
Νομίζω ότι το πρόβλημα οφείλεται στα τρία στοιχεία στα οποία αναφέρθηκα στην αρχή .
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ.
Η ΨΥΧΉ .
Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΌΤΗΤΑ .
Εδώ σε αυτό το θέμα συζητάμε για την προσωπικότητα και την κατανόηση της ,της δικής μας καθώς επίσης και των συνανθρώπων μας .
Η προσωπικότητα δεν είναι όμως κάτι απλό .
Το πολύπλοκο αυτό δεδομένο προκύπτει ουσιαστικά από την πολυπλοκότητα του εγκεφάλου μας .
Η συσχέτιση της προσωπικότητας με την ψυχή και το πνεύμα , είναι αυτή που δίνει νόημα στον τρόπο με τον οποίο μία προσωπικότητα συμπεριφέρεται .
Αν αποκλείσουμε ψυχή και πνεύμα , από την προσωπικότητα , τότε πρέπει όλοι οι άνθρωποι να δεχθούμε καθολικά ότι ο κόσμος μας βαδίζει μία χαρά ,φυσιολογικά ,τέλεια ,κανονικά .
Συμβαίνει αυτό ?
Όχι βέβαια .
Άρα θα πρέπει να συνδέσουμε την προσωπική συμπεριφορά μας με την ψυχή και το πνεύμα , έτσι ώστε ,με αυτόν τον τρόπο, που να βγαίνει ένα συμπέρασμα για εμάς τους ίδιους και την ατομική προσωπική συμπεριφορά μας καθώς επίσης και για αυτές των συνανθρώπων μας .
Είναι δυνατόν η σκέψη του να διαστρωματώνεται μέσα απο ηθικολογικά προστάγματα τα οποία περιορίζουν την δυνατότητα που έχει να διερευνά και να μαθαίνει?
Η γνώση επιφανών φιλοσόφων εστιαζόταν στο μαρτύριο της αμφιβολίας , την αντάρα μιας διανοητικής θύελλας , εκεί υπήρχε το σπέρμα της αλήθειας ...!!
Η οποιαδήποτε "ολοκληρωμένη" σκέψη , εν τοις πράγμασι θέτει φραγμούς στην περαιτέρω διερεύνηση και τείνει να περιορισθεί στην μονομέρεια....θέτοντας , αβίαστα και βασανιστικά το ερώτημα:
-"Σε τι αβύσσους έχει κατακρημνισθεί η σκέψη , η στατικότητα της πεποιθήσεως , της απολύτου υποταγής στο εμφαινόμενο ως σωστό...αναδεικνύει με ειρωνικό τρόπο το θεμελιώδες λάθος...το οποίο προσδιορίζεται με καθημερινούς ..ενίοτε θυματοποιητικούς όρους ...ως σωστό!!!"
Άραγε , υπάρχουν όρια δικαιοδοσίας της γνώσης???
Και ποιός μπορεί να ορίσει αυτά τα όρια...καταστατικά , ορίζεται η γνώση ή περιορίζεται απο το στενό αντιληπτικό περιεχόμενο του ανθρωπίνου ψυχισμού ...χαμένο στο φόβο ...υποταγμένο σ'αυτόν , κάνοντας τα γόνατα της σκέψης να λυγίζουν??
Μην προσπαθείτε εσείς οι θρήσκοι να με φοβίσετε με του παραδείσου την απώλεια..ήδη ως άνθρωπος φοβάμαι...δεν χρειάζομαι περαιτέρω συμπλήρωμα φόβου...μην περιορίζετε την σκέψη μου και το πλαταγιασμά της..αν ο θεός υπάρχει , αφήστε με μέσα μου να τον "οιδ-ώ-" έχω δικαίωμα στο ταξίδι μου και στο δικό μου δρόμο και αν δεν τον βρώ..δεν θα σημαίνει απαραίτητα πως δεν υπάρχει..απλά το ταξίδι θα ξαναξεκινήσει...!!! ...στο ταξίδι και το ταξίδι ...μπορεί να ειναι η γνώση..μπορεί και ο θεός...μπορεί να ακόμα και το ίδιο το δένδρο που θα ξαποστάσω...
Νεαρός μαθητής τα είπε αυτά τα λόγια , σε εκθεσή του ...έκτη αν θυμάμαι , Δημοτικού!!!
soul
Τo κάνω τώρα .
Έχουμε λοιπόν τα ακόλουθα :
Η προσωπικότητα .
Η ψυχή .
Το πνεύμα .
Η ύλη .
Και φυσικά μεταξύ πνεύματος και ύλης , υφίσταται μεγάλη άγνοια .
Ως προς αυτήν την πραγματικότητα , παραθέτω ένα βίντεο ,μέσω ενός link για να μας προβληματίσει εποικοδομητικά στην συσχέτιση των άνωθεν τεσσάρων στοιχείων .
http://www.youtube.com/watch?v=IJUEKGWtZsQ
Το κεντρικό ερώτημα που αναδύεται μετά την παρακολούθηση του βίντεο είναι το εξής :
Το φωτόνιο , τα φωτόνια έχουνε συμπεριφορά ,όπως και μία προσωπικότητα ?
Δηλαδή μπορούμε να συσχετίσουμε, συγκρίνουμε τις δύο συμπεριφορές .
Όπως είδαμε στο βίντεο το φωτόνιο, συμπεριφέρεται διαφορετικά όταν έχουμε τοποθετήσει μετρητή ,παρατηρητή και διαφορετικά όταν δεν υπάρχει παρατηρητής ,μετρητής .
Η προσωπικότητα δεν συμπεριφέρεται ανάλογα με τα μικρά πολλά εγώ της ?
Δηλαδή ανάλογα με το ποιο εγώ υιοθετεί ,έχουμε και μία διαφορετική συμπεριφορά ?