- "Αμέρικα" - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Για να μη δώσει την εντύπωση ότι στην κριτική του μεταχειρίζεται αμερικάνικες μεθόδους.
Ich will nicht den Eindruck hervorriifen, είπε, als wolIIe ich rich selbst amerikanischer Mcthodcn bcdicncn'. Όχι δηλαδή δικαστής και εισαγγελέας, αλλά ούτε μάρτυρας και ακροατής σε τέτοιο δικαστήριο.
Τι θα’ γραφε άραγε στη λαγαρή του γλώσσα, και με το σταράτο χαρακτήρα της γραφής του; Χωρίς τη "λειτουργία του ονείρου" του, θα δοκιμάσω να ονειρευτώ την προβληματική του.
Η Αμέρικα σήμερα, με τη μπακιρένια λάμψη του βίου και του πολιτισμού της, είναι η Ρώμη της εποχής του Βαλεριανού και του Ηλιογάβαλου.
Ο πρόεδρος της Αμέρικας σήμερα, ο πλανητάρχης όπως τον λένε μετά την περεστρόικα των Ρώσων, είναι ο καίσαρας στην ίδια εποχή της Ρώμης. Μια εποχή, δηλαδή, που το κύριο γνώρισμά της ήτανε η πλήρης ακράτεια ούρων και κοπράνων.
Οι αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες σήμερα, που στο φανερό δορυφορούν την Αμέρικα αλλά στο κρυφό, φιλούν το χέρι που δεν ημπορούν να δαγκάσουν, είναι οι πιο ζωτικές επαρχίες της Ρώμης στην εποχή του Βαλεριανού και του Ηλιογάβαλου, που συνουσιαζότανε μέσα στα ιερά των ναών με η μάνα του. Τη "γριά Ιοκάστη", όπως τη γιουχάιζε στο Κολοσσαίο η πλέμπα της Ρώμης.
Ήγουν:
Γερμανία επαρχία Μακεδονίας, Ρωσία επαρχία Ακουϊτάνιας, Ιαπωνία επαρχία Αφρικής, Βρετανία επαρχία Σικελίας και Κρήτης, Ιταλία επαρχία Κοίλης Συρίας και Παλαιστίνης, Γαλλία επαρχία Ασίας, Ολλανδία επαρχία Αιγύπτου, Σουηδία επαρχία Αχαΐας και συνδύαζε ανάλογα, όσο να βρεις, όλους τους παράλληλους βίους των σημαντικών εθνών του ΟΗΕ, με τις είκοσι πέντε συγκλητικές και αυτοκρατορικές επαρχίες ης Ρώμης.
Και η πόλη Σινσιννάτη της Αμέρικας φέρνει το όνομα του αστραφτερού Κιγκινάτου. Στέμμα χωρίς κεφάλι.
Και οι πόλεις Ιτάκα και Άθενς της Αμέρικας σήμερα φέρνουν το όνομα της Ιθάκης και των Αθηνών της παλαιάς Ελλάδας. Κιονόκρανα σε φωταγωγό πολυκατοικίας.
Για τους πληθυσμούς και τα σχολειά της Αμέρικας σήμερα η πολιτική Ιστορία του ανθρώπου αρχίζει με το Τζέφερσον. Και η ιστορία της φιλοσοφίας ξεκινά με το Τζων Λοκ. Μα ποιες μωρές παρθένες είπανε ότι τα δέντρα χρειάζουνται τις ρίζες, και θεμέλια τα σπίτια;
Στα 1992 η Αμέρικα γιόρτασε με επισημότητα τα δυόμισι χιλιάδες χρόνια της δημοκρατίας του ανθρώπινου γένους, με την ήρεμη συνείδηση ότι μόνη αυτή είναι ο απαραχάρακτος συνεχιστής του νου και των έργων του Σόλωνα και του Κλεισθένη.
Αλλά σε ποιες "κύρβεις" του δήμου της Αθήνας, και σε ποιες ελεγείες του Σόλωνα διαβάσανε οι αμερικάνοι ότι δημοκρατία σημαίνει να πίνεις μαζί με τα βαμπίρ το αίμα των λαών της γης, και από πάνω να υποχρεώνεις τα σκελετωμένα έθνη να σου λένε και "σπολλάτη";
Σήμερα, οι κακές γλώσσες της στατιστικής μας λένε, ότι τα απορρίμματα της Αμέρικας θα φτάνανε να θρέψουν ολόκληρη την πειναλέα Αφρική. 'Ότι ένας μέσος αστός της Αμέρικας σπαταλάει αγαθά ζωής, που αν ζούσε στην εποχή του Σόλωνα θα χρειάζουνταν πεντακόσιοι δέκα δούλοι να δουλεύουνε από ήλιο σε ήλιο για να τα παράγουν. Ότι ο κάθε αμερικάνος εξοδεύει ενέργεια για τετρακόσιους Ινδούς.
Όλα ετούτα θα ήσαν κατανοητά, και έγκριτα ίσως, εάν δεν υπήρχε εκείνο το αμείλικτο άρθρο στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, που ορίζει ότι όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη είναι ίσοι, και δικαιούνται τα ίδια δικαιώματα.
Και εάν βέβαια, οι αμερικάνοι δεν έπαιζαν το ρόλο του κοινωνικού παιδονόμου για την τήρηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων από τα κράτη της Οικουμένης.
Κάθε μέρα κόβεται ένα μικρό δάσος από δέντρα και τυπώνουνται τα φύλλα των Τάιμς της Νέας Υόρκης. Για να διαβάζουν οι εν-αλφάβητοι αμερικανοί, τι;
Κίτρινη πληροφόρηση, ανία του καθημερινού, προπαγάνδα, διαφήμιση, αποκριάτικο μασκαριλίκι της αλήθειας. Α, και γνώση του τύπου: Οι Φιλισταίοι της Παλαιάς Διαθήκης ήσαν Έλληνες, και ο Αϊ-Γιάννης ο Νηστικός, φιλόσοφος.
Στα πανεπιστήμια της Αμέρικας σήμερα, εκείνοι που κατά πλειονότητα σπουδάζουν κλασικές επιστήμες είναι οι επιρρεπείς στον ουρανισμό και στην ομοφυλοφιλία. Γιατί στην κλασική Ελλάδα, έτσι λένε κι έτσι μαθαίνουν αυτά τα ξουράφια στην έρευνα του Θουκυδίδη και του Αισχύλου, η κύρια επίδοση και η Κύρια καλλιέργεια ήταν το Πνεύμα των κίναιδων και των αρσενοκοιτών.
Στα γραφεία κηδειών της Αμέρικας σήμερα κάποιοι "υψηλοί" πελάτες πληρώνουν μυθικά ποσά για να ενοικιάσουν, εν κρυφώ και παραβύστω, ωραία κορίτσια στο φέρετρο προκειμένου να ικανοποιήσουν τις νεκροφιλικές τους διαστροφές. Περίλυποι οι νεκροθάφτες φορούν τα λευκά τους χειρόκτια και εξηγούν στις πενθούσες οικογένειες ότι η άτυχη νέα τους φυλάγεται ακόμη στο υπόγειο σε λίστα αναμονής ενταφιασμού.
Και μία ντιρεκτίβα των Κέντρων απόφασης στην Αμερικά σήμερα, που φροντίζουν μαζί με τις ακτίνες του Αγάλματος της Ελευθερίας να σκορπίζονται στις πέντε ηπείρους και στους πέντε ωκεανούς, ορίζει ότι όλα τα έθνη της γης βαραίνουν το ίδιο βάρος στη ζυγαριά των αξιών και της ποιότητας, ανεξάρτητα από την ιστορική κληρονομιά και την Πνευματική παράδοση που συνοδεύει το καθένα.
Ελλάδα του Ομήρου και Ουγκάντα του χθες, για παράδειγμα 1-1. Γαλλία του Ρουσσώ και του Ροβεσπιέρου και Φινοτουρκομογγόλοι 2-2. Ρωσία του Θωρηκτού Ποτέμκιν και φαλαινοθηρικά της Αλάσκας 3-3. Ιαπωνία - Αμέρικα;…Περλ Χάρμπορ και Ναγκασάκι.
Ποιος Αρμαγεδώνας προόδου ισοπέδωσε στην τοπογραφία της ιστορίας όρη και λόφους; Νείλους και ρύακες, Νεκρά Θάλασσα και Έρημη Χώρα;
Ο πολιτισμός της Αμέρικας σήμερα διαπλάθει μαζικούς αριθμούς ανθρώπων απανταχού του πλανήτη με "δείκτη ύπαρξης" τόσο βλαμμένο και τόσο βλαπτικό για το παρόν και το μέλλον των ανθρώπων, που αναγκάζεσαι να παραδεχθείς ότι τέτοιοι άνθρωποι σαν κοινωνικές μονάδες υπολείπουνται συντριπτικά σε σύγκριση με τα αθώα μικρά ζώα. Αιτία που αρκεί να ερμηνέψει το παράλογο φαινόμενο της εποχής, ν' αγαπούν πολλοί ένα σκύλο ή μία οικόσιτη μαϊμού περισσότερο από τους ανθρώπους.
Η Αμέρικα σήμερα, στην ιστορία του ανθρώπου, καταγράφει μία επιδημία λέπρας απάνου στο δέρμα ης γης. Η αρρώστια της είναι η ψυχολογική αθλιότητα των μαζών, όπως την ονόμασε ο Φρόυντ. Dais psychologisclie Elend der Massen.
Τέτοια βαριά πανούκλα κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς και πότε θα τελειώσει. Όσο σοφός και νά’ναι. Και όσο και να ταράζει την ακοή του ή βουή των πλησιαζόντων γεγονότων, που είπε ο Απολλώνιος Τυανέας και ο Καβάφης. Ο πρώτος στον καιρό του Πλούταρχου και ο δεύτερος στον καιρό του Νίτσε. Των δύο σπουδαίων ανδρών, που κήρυξαν το Θάνατο του Θεού μέσα στην ιστορία.
Τη χιλιόχρονη και παντοδύναμη Ρώμη του Βαλεριανού και του Ηλιογάβαλου την ξεθεμέλιωσαν τέσσαρες άνθρωποι. Ο Ιησούς, ο Παύλος, ο Πέτρος, η Μαρία. Άοπλοι όλοι, και ανίδεοι για το που τράβαγαν την ιστορία. Μαζί με τη Ρώμη όμως τότε καταποντίστηκε και ολόκληρη η Αρχαιότητα. Η Antique.
Τι θα καταποντίσει σήμερα την τραγική στην άτη και στην τύφλα της Αμέρικα, με τις πλούσιες επαρχίες δορυφόρους της, συνεργούς στο παγκόσμιο έγκλημα; Θρησκευτικό, οικολογικό, πυρηνικό, σήψη οκνηρίας και αποζώωσης, η αδικία τους που σωρεύεται γενεές τώρα στους αδύνατους, ηλεκτρονική ασυδοσία, aids, δρόγες;
Όποιο και νά 'ναι το εργαλείο, μετριέται έλασσον. Γιατί το μείζον είναι ότι μαζί με την Αμέρικα θα καταβουλιάξει ολόκληρος ο πολιτισμός του πλανήτη.
Ο καλός Δίας όταν βρέχει, βρέχει επί δικαίους και αδίκους. Και ο αγνός κεραυνός με τον οίακα όταν χτυπά, χτυπά αδιάκριτα κυπαρίσσια, στάνες, βοσκούς. Και τον τάφο του Μαβίλη στο Δρίσκο.
Πάνου από τις πολιτείες μας έρχεται ο Θάνατος μ' ένα δρεπάνι πελώριο και κοφτερό, ίδια η μήνη του φεγγαριού. Μ' εκείνην την άρπην καρχαρόδοντα του Ησίοδου. Που έκοψε τα γεννητικά μόρια του Θεού Ουρανού. Τα αίματα που στάξανε στη γης, εγέννησαν τις Ερινύες.
Είμαστε όλοι γραμμένοι του Θανάτου. Το ραβέντι και το φύλλο της μηλιάς. Το αηδόνι με το παράπονό του, που το άκουσε να μινύρεται ο Σολωμός στη Μπόχαλη και στα ρέματα του αρχαίου Κολωνού ο Σοφοκλής γέροντας. Το λιοντάρι που εβγήκε ξαφνικά του Δάντη, στο σκοτεινό ρουμάνι του δρόμου του. Η ήπειρος Ατλαντίδα στις σελίδες του Τίμαιου. Ο Αλδεβαράν το άστρο.
Χύνεται κρουνηδόν ο Θάνατος, και αστραπή χτυπάει τα όντα αέναα. Τα βρίσκει στο φτερό, και τα αφήνει με στερνή την κατάπληξη της απορίας στο στέρνο.
Βιολογικός πόλεμος, τσίμπημα κουνουπιού, κέντρωμα σφήκας, χτύπημα του σκορπιού, δάγκωμα της οχιάς. Μία-μία ανεβαίνει τις βαθμίδες ο θάνατος από το μπόι του χαλικιού στη σκιά που ρίχνει ο λόφος. Από το βάρος του όρους στην εσθήτα της απέραντης νύχτας.
Πεθαίνουν στον άνεμο τα δέντρα και τα αιφνίδια μετέωρα. Πέθανε ο Ηράκλειτος στη λινή παραμεριά της Ιωνίας, και ο Βοναπάρτης στη μέση του ωκεανού. Πριν εκατομμύρια εκατοντάδες χρόνια πέθανε το Ιουρασικό και το Λιθανθρακοφόρο.
Πεθαίνουμε εμείς και η φαντασία μας. Και μαζί μας όλοι οι χάρτες της ποίησης και της μουσικής. Χρόνους τώρα μας αφήσανε κάπου, χορευτικές και φιλήδονες, η Ισις στην Αίγυπτο και στη Βαβυλώνα η Μύλιττα. Πέθανε ο Θεός Μαρδούκ σταυρωμένος στο λόφο ανάμεσα σε δύο ληστές.
Και ο Φοίβος Απόλλων είναι καιρός που έπεσε η δαιδάλεη καλύβη του. Ήταν τότε που οι Εβραίοι πήραν την σκυτάλη της φροντίδας του ναού του. Του ορίστηκε τότε να πάψει να παίζει με τις λέξεις της γλώσσας, και με τα βάσανα των ανθρώπων.
Μέσα στους γαλαξίες και στις απέραντες ξαστεριές πολλά σημαίνουν οι κατηγορίες του τόπου, του χρόνου, των δράσεων. 'Όμως τι θα μας δείξουν οι ιδιότητες του δηλωτικού δηλαδή; Τι θα δείξει τη διάρκεια που χρειάζεται το φως να διατρέξει απόσταση ίση με το ένα τρισεκατομμυριοστό του εκατοστού;
Είθε το Φως της ψυχής μας να φωτίζει την Καλοσύνη Του.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Αφού ομολογήσω ότι με κατέπληξες με τη γλαφυρότητα ..της πένας σου , δεν έχω παρά να συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου σχετικά με τη σημερινή Αμερική και φυσικά εννοώ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ , (γιατί μερικοί λένε πως πολλοί Αμερικανοί δεν συμφωνούν με τη γραμμή και το πνεύμα των κυβερνήσεών τους).
Θα ήθελα κι εγώ να δηλώσω πως δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί Αμερικανοί που δεν συμφωνούν μ'αυτά που κάνουν οι εκάστοτε κυβερνήτες τους , για τον απλούστατο λόγο ότι τα γονίδιά τους δεν αλλάζουν με μερικές υποτιθέμενες κλαψιάρικες δηλώσεις υπέρ των αδικουμένων.
Επίσης,οι διάφορες εκδηλώσεις που γίνονται με σκοπό να υποδηλώσουν την αντίδραση κάποιας μερίδας του πληθυσμού στα δρώμενα της κυβέρνησής τους,μάλλον "για χαβαλέ" γίνονται παρά γιατί το νοιώθουν πραγματικά.
Κρίμα !! Ενώ όλοι κοιτάζουμε μπροστά , αυτό το κράτος μας γυρίζει μονίμως πίσω.
Μην ξεχνούμε,επίσης,και την περίφημη γεννιά του Χιτλερισμού που άφησε σε πολλούς λαούς και ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ το σπόρο της ρουφιανιάς και της "μαύρης κουκκούλας".
Τι να πει κανείς !!
Θα απαντήσω με τα λόγια μιας φίλης του Forum : και μη χειρότερα !!
ΑΝΑΛΥΩΝ
+