nemrod

Υ.Γ.: Και Μην Ξεχνάμε ότι το 27% (στην καλύτερη περίπτωση) παραμένει υπό τουρκική κατοχή.!!!

Στην τελευταία του ταινία Ο Ανθρωπος από τα Ηλύσια Πεδία, μία ανεξάρτητη παραγωγή στην οποία συμπρωταγωνιστούν οι Αντι Γκαρσία και Μικ Τζάγκερ, και η οποία προβάλλεται αυτόν τον καιρό στους κινηματογράφους της Βορείου Αμερικής, υποδύεται έναν ανίατα άρρωστο συγγραφέα.

Ο Κόμπερν έχει πρωταγωνιστήσει σε ορισμένες κλασσικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως στο Πατ Γκάρετ και Μπίλι δε Κιντ, στο Young Guns 2, στο Ο Ανθρωπός μας Φλιντ και στην επιτυχία του 1960 Και οι επτά ήταν υπέροχοι.

Τη χιλιόχρονη και παντοδύναμη Ρώμη του Βαλεριανού και του Ηλιογάβαλου την ξεθεμέλιωσαν τέσσαρες άνθρωποι. Ο Ιησούς, ο Παύλος, ο Πέτρος, η Μαρία. Άοπλοι όλοι, και ανίδεοι για το που τράβαγαν την ιστορία. Μαζί με τη Ρώμη όμως τότε καταποντίστηκε και ολόκληρη η Αρχαιότητα. Η Antique.
Τι θα καταποντίσει σήμερα την τραγική στην άτη και στην τύφλα της Αμέρικα, με τις πλούσιες επαρχίες δορυφόρους της, συνεργούς στο παγκόσμιο έγκλημα; Θρησκευτικό, οικολογικό, πυρηνικό, σήψη οκνηρίας και αποζώωσης, η αδικία τους που σωρεύεται γενεές τώρα στους αδύνατους, ηλεκτρονική ασυδοσία, aids, δρόγες;
Όποιο και νά 'ναι το εργαλείο, μετριέται έλασσον. Γιατί το μείζον είναι ότι μαζί με την Αμέρικα θα καταβουλιάξει ολόκληρος ο πολιτισμός του πλανήτη.
Ο καλός Δίας όταν βρέχει, βρέχει επί δικαίους και αδίκους. Και ο αγνός κεραυνός με τον οίακα όταν χτυπά, χτυπά αδιάκριτα κυπαρίσσια, στάνες, βοσκούς. Και τον τάφο του Μαβίλη στο Δρίσκο.
Πάνου από τις πολιτείες μας έρχεται ο Θάνατος μ' ένα δρεπάνι πελώριο και κοφτερό, ίδια η μήνη του φεγγαριού. Μ' εκείνην την άρπην καρχαρόδοντα του Ησίοδου. Που έκοψε τα γεννητικά μόρια του Θεού Ουρανού. Τα αίματα που στάξανε στη γης, εγέννησαν τις Ερινύες.
Είμαστε όλοι γραμμένοι του Θανάτου. Το ραβέντι και το φύλλο της μηλιάς. Το αηδόνι με το παράπονό του, που το άκουσε να μινύρεται ο Σολωμός στη Μπόχαλη και στα ρέματα του αρχαίου Κολωνού ο Σοφοκλής γέροντας. Το λιοντάρι που εβγήκε ξαφνικά του Δάντη, στο σκοτεινό ρουμάνι του δρόμου του. Η ήπειρος Ατλαντίδα στις σελίδες του Τίμαιου. Ο Αλδεβαράν το άστρο.
Χύνεται κρουνηδόν ο Θάνατος, και αστραπή χτυπάει τα όντα αέναα. Τα βρίσκει στο φτερό, και τα αφήνει με στερνή την κατάπληξη της απορίας στο στέρνο.
Βιολογικός πόλεμος, τσίμπημα κουνουπιού, κέντρωμα σφήκας, χτύπημα του σκορπιού, δάγκωμα της οχιάς. Μία-μία ανεβαίνει τις βαθμίδες ο θάνατος από το μπόι του χαλικιού στη σκιά που ρίχνει ο λόφος. Από το βάρος του όρους στην εσθήτα της απέραντης νύχτας.
Πεθαίνουν στον άνεμο τα δέντρα και τα αιφνίδια μετέωρα. Πέθανε ο Ηράκλειτος στη λινή παραμεριά της Ιωνίας, και ο Βοναπάρτης στη μέση του ωκεανού. Πριν εκατομμύρια εκατοντάδες χρόνια πέθανε το Ιουρασικό και το Λιθανθρακοφόρο.
Πεθαίνουμε εμείς και η φαντασία μας. Και μαζί μας όλοι οι χάρτες της ποίησης και της μουσικής. Χρόνους τώρα μας αφήσανε κάπου, χορευτικές και φιλήδονες, η Ισις στην Αίγυπτο και στη Βαβυλώνα η Μύλιττα. Πέθανε ο Θεός Μαρδούκ σταυρωμένος στο λόφο ανάμεσα σε δύο ληστές.
Και ο Φοίβος Απόλλων είναι καιρός που έπεσε η δαιδάλεη καλύβη του. Ήταν τότε που οι Εβραίοι πήραν την σκυτάλη της φροντίδας του ναού του. Του ορίστηκε τότε να πάψει να παίζει με τις λέξεις της γλώσσας, και με τα βάσανα των ανθρώπων.

Μέσα στους γαλαξίες και στις απέραντες ξαστεριές πολλά σημαίνουν οι κατηγορίες του τόπου, του χρόνου, των δράσεων. 'Όμως τι θα μας δείξουν οι ιδιότητες του δηλωτικού δηλαδή; Τι θα δείξει τη διάρκεια που χρειάζεται το φως να διατρέξει απόσταση ίση με το ένα τρισεκατομμυριοστό του εκατοστού;