- Παράξενες Ιστορίες No1... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
SecondbornΜέλος
Καλά Νότη δεν έχω ακούσει κάτι παρόμοιο!
Φοβερό σενάριο για ταινία!(Ο καθένας με την τρέλλα του-σε μένα αναφέρομαι)
Πρέπει να άλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τα πράγματα από τότε; Έτσι δεν είναι;
Πρώτη μου σκέψη ήταν ότι αν κάνατε ακριβώς αυτό που είχατε δει ίσως να βρίσκατε τις λύρες...
Ή που ξέρεις; Μπορεί όπως λέει και η Προφήτης στο Matrix, την επιλογή να την είχατε ήδη κάνει και απλά τώρα να πρέπει να καταλάβετε γιατί την κάνατε...
"Δώρο είναι οι καρδιές των ανθρώπων που ψάχνουν πέρα απο τον κόσμο και δε βρίσκουν ανάπαυση εντός του."
Φοβερό σενάριο για ταινία!(Ο καθένας με την τρέλλα του-σε μένα αναφέρομαι)
Πρέπει να άλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τα πράγματα από τότε; Έτσι δεν είναι;
Πρώτη μου σκέψη ήταν ότι αν κάνατε ακριβώς αυτό που είχατε δει ίσως να βρίσκατε τις λύρες...
Ή που ξέρεις; Μπορεί όπως λέει και η Προφήτης στο Matrix, την επιλογή να την είχατε ήδη κάνει και απλά τώρα να πρέπει να καταλάβετε γιατί την κάνατε...
lencolasΜέλος
ΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
ΕΧΩ ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΗΓΗΘΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΔΙΗΓΗΘΕΙ Ο ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ.
ΠΡΙΝ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΗ ΗΠΕΙΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΤΗΣΕΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ.ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΑΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟΥ "ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΥ".ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΘΩΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΡΙΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ ΕΙΔΕ ΚΑΠΟΙΑ ΦΩΤΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΑΝΕ,ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΨΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΕΡΙ.ΟΤΑΝ ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ,ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕ ΟΤΙ ΤΑ ΦΩΤΑ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΗΤΑΝΕ ΚΕΡΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΝΕ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΝΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΑΝ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΗΔΕΙΑ.ΕΠΑΘΕ ΣΟΚ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ.
ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΡΚΙΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ ΕΧΟΥΝΕ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΑΡΚΕΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΠΑΠΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ.
ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ ΟΠΟΤΕ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ.
ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΙΓΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ.
ΦΙΛΙΚΑ
ΕΧΩ ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΗΓΗΘΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΔΙΗΓΗΘΕΙ Ο ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ.
ΠΡΙΝ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΗ ΗΠΕΙΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΤΗΣΕΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ.ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΑΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟΥ "ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΥ".ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΘΩΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΡΙΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ ΕΙΔΕ ΚΑΠΟΙΑ ΦΩΤΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΑΝΕ,ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΨΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΕΡΙ.ΟΤΑΝ ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ,ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕ ΟΤΙ ΤΑ ΦΩΤΑ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΗΤΑΝΕ ΚΕΡΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΝΕ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΝΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΑΝ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΗΔΕΙΑ.ΕΠΑΘΕ ΣΟΚ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ.
ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΡΚΙΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ ΕΧΟΥΝΕ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΑΡΚΕΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΠΑΠΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ.
ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ ΟΠΟΤΕ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ.
ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΙΓΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ.
ΦΙΛΙΚΑ
lencolas
plutonΝέο Μέλος
Καλησπέρα σας. 'Εχω να σας διηγηθώ κι εγώ ένα όνειρο/συμβάν ''περίεργο''.Το ειδα πριν 10 περίπου χρόνια. Εν συντομία βρισκόμουν σε ένα πολύ σκοτεινό απαίσιο μέρος δίπλα στη θάλασσα, πάνω σε κάτι μαύρους κοφτερούς βράχους. ξαφνικά έρχεται και η μητέρα μου εκεί και ψάχναμε διέξοδο. Ξυπνησα και πήρα αμέσως τηλέφωνο τη μητέρα μου που ήταν κι εκείνη αναστατωμένη από το ίδιο ακριβώς όνειρο, στο ίδιο απαίσιο μέρος.
Φιλικά pluton.
Φιλικά pluton.
Ακόμα κ αν δεν είχα τίποτα να προσθέσω, θα το ξανάκανα ενεργό το topic, είμαι σίγουρη πως δεν έχουν μιλήσει ακόμα όλοι...
Εγώ μια ιστορία έχω κ είναι κ το μοναδικό παράξενο που έχει συμβεί σ'όλη μου τη ζωή.... Το καλοκαίρι του 1994, είχα πάει με μια φίλη μου στην Αμοργό. Κάποιο πρωί γύρω στις 7.30 πήγαμε στη Χώρα για να πάρουμε κάποια λεφτά απ' το ταχυδρομείο. Μιας κ ήταν πολύ νωρίς είπαμε να μη γυρίσουμε με το λεωφορείο, αλλά να ζητήσουμε οδηγίες κ να πάρουμε το μονοπάτι που χρησιμοποιούν οι βοσκοί για την Αιγιάλη. Τελοσπάντων, βρέθηκε κάποιος να μας δείξει την αρχή του μονοπατιού, το οποίο ήταν σημαδεμένο με κόκκινες βούλες πάνω σε βράχους, κ όχι κάποιο μονοπάτι -δρομάκι.
Για να φτάσουμε στην αρχή, έπρεπε ν'ανέβουμε ένα βραχώδη λόφο. Την ώρα που το κάναμε βλέπαμε τα σύννεφα να κινούνται πολύ γρήγορα προς τα κάτω κ θυμάμαι που το σχολιάσαμε, μας έδωσε την εντύπωση ότι έπρεπε να εγκαταλείψουμε το σχέδιό μας. Το μονοπάτι ανεβαίνει τις κορυφογραμμές κ στο μεγαλύτερο μέρος του έχεις εικόνα του δρόμου από κάτω. Για να μην πολυλογώ, κάποιο βράχο προσπεράσαμε, κάποιο σημάδι δεν είδαμε, στο τέλος χαθήκαμε. Κ χαθήκαμε μέσα σε μια κοιλάδα, γύρω-γύρω βουνά κ δρόμος πουθενά. Υπολογίσαμε στο περίπου την κατεύθυνση που θα'πρεπε να πάρουμε κ συνεχίσαμε προς τα κει. Το μέρος είναι άγονο, δεν έχει δέντρα κτλ, θάμνους μόνο κ πέτρες. Κάποια στιγμή όπως περπατούσαμε βλέπω κάτω μια πέτρα με διάμετρο γύρω στα 70cm κ με ζωγραφισμένο (όπως νομίζαμε αρχικά) το πρόσωπο του Χριστού. Φωνάζω τη φίλη μου κ είχαμε πάθει πλάκα, γιατί ήταν μια εικόνα με απίστευτη λεπτομέρεια, όχι κάτι που "έμοιαζε" με εικόνα του Χριστού. Παρατηρώντας τη ανακαλύψαμε ότι δεν ήταν ζωγραφισμένη, αλλά ήταν τα "νερά" της πέτρας κ σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να την πάρουμε μαζί μας, πρώτον γιατί ήταν κάτι το απίστευτο κ δεύτερον θέλαμε να το πούμε αυτό το πράγμα κ ήμασταν σίγουρες ότι κανείς δεν θα το πίστευε. Σκάβοντας καταλάβαμε ότι η πέτρα ήταν κομμάτι ενός τεράστιου βράχου χωμένου στη γη κ καμοία ελπίδα δεν είχαμε... Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε κ να ξαναγυρίσουμε την επόμενη μέρα. Συνεχίσαμε να προχωράμε για κανένα τέταρτο περίπου. Κάποια στιγμή ενώ κάτω υπήρχε πλέον περισσότερο χώμα κ θάμνοι, σταδιακά δεξιά κ αριστερά άρχιζε να εμφανίζεται ένα "τοιχάκι". Λέω σταδιακά, γιατί στην αρχή ήταν πχ. 3 πέτρες, μετά 10, μετά παραπάνω κ στο τέλος έφτανε περίπου στο 1,5 μέτρο ύψος. Το τοίχος σε οδηγούσε μέσα σ'ένα χωριό. Για την ακρίβεια το αριστερό μέρος του τοίχους έκανε ένα ιμικύκλιο κ μέσα βρισκόταν το χωριό, ενώ το δεξί προχωρούσε ευθεία κ σε έβγαζε από αυτό. Σκεφτήκαμε να πάμε να ρωτήσουμε για τον δρόμο. Το πρώτο σπίτι που είδαμε είχε την πόρτα ανοιχτή κ μπήκαμε μέσα. Το εσωτερικό του σπιτιού.... Λοιπόν, υπήρχαν τα πάντα μέσα. Μπήκαμε στο πρώτο δωμάτιο που ήταν η κουζίνα. Τραπέζι με πιάτα πάνω, μια σόμπα, τηγάνια, κάποια κρεμασμένα ρούχα. Τα πάντα όμως με άπειρη σκόνη. Γενικά η εντύπωση που μας έδωσε ήταν ότι όποιοι μέναν εκεί μέσα απλά σηκωθήκαν κ φύγαν βιαστικά, πριν πολλά-πολλά χρόνια... Η αλήθεια είναι ότι φοβηθήκαμε λίγο, αλλά νομίζω ότι πιο πολύ φοβόμασταν μήπως δεν βρούμε τελικά τον δρόμο κ μας πάρει η νύχτα στα βουνά. Μπήκαμε λοιπόν κ στο 2ο σπίτι..... ακριβώς τα ίδια. Με το που το είδαμε αυτό, δεν είπαμε κουβέντα κ κάναμε μεταβολή κατευθείαν. Βγαίνοντας, παρατηρήσαμε κάτι που δεν είχαμε δει πριν. Στην πόρτα του σπιτιού με κόκκινη μπογιά ήταν ζωγραφισμένος ένας σταυρός, ένα κρεμασμένο ανθρωπάκι (το ίδιο που κάνουμε όταν παίζουμε κρεμάλα) κ απο κάτω ονόματα κ ημερομηνίες. Θυμάμαι ένα Δαφνούλα (επειδή την αδερφή μου την λένε Δάφνη) κ οι ημερομηνίες ήταν γύρω στο 1800. Το ίδιο τελικά (με άλλα ονόματα) υπήρχε κ στην πόρτα του 2ου σπιτιού. Φύγαμε τρέχοντας από το χωριό κ λίγα μέτρα παρακάτω, είδαμε μπροστά μας ένα αγόρι γύρω στα 18 πάνω σ'ένα μουλάρι. Του φωνάξαμε να σταματήσει (για να βρούμε επιτέλους το δρόμο), αυτό γύρισε, μας κοίταξε κ άρχισε να φεύγει γρήγορα. Μετά από λίγο τον χάσαμε κ αυτόν.
Τελοσπάντων, τον δρόμο τον βρήκαμε κάποιες ώρες αργότερα κ αφού είχαμε περάσει τα πάνδεινα. Τις επόμενες μέρες ρωτήσαμε τους πάντες για την ύπαρξη του χωριού. Κανένας δεν ήξερε τίποτα. Η μόνη εξήγηση που μας δώσαν ήταν ότι ίσως ήταν κάποια "φάρσα" των βοσκών, που εννοείται ότι δεν μας κάλυψε. Θα μπορούσαν να ήταν φάρσα τα γραμμένα στις πόρτες, αλλά το χωριό; Κανένας δεν γνωρίζει κάποιο χωριό -έστω κ έρημο- εκεί γύρω.
Αλλοι είπαν ότι πάθαμε ηλίαση. Πολύ πιθανόν να πάθαμε ηλίαση αργότερα κ αφού περιπλανιόμασταν για τόσες ώρες, αλλά νομίζω ότι ήμουν μια χαρά την ώρα που βρήκαμε το τείχος,αλλά ακόμα κ αν δεν ήμουν (που ήμουν), είμασταν 2 κ βλέπαμε τα ίδια πράγματα την ίδια στιγμή, θέλω να πω, δεν έλεγα εγώ κάτι για να επηρεάσω την φίλη μου ή το αντίθετο.
Θα ήθελα τη γνώμη σας πάνω σ' αυτό. Η αν κάποιος γνωρίζει κάτι γι' αυτό το "χωριό"...
Εγώ μια ιστορία έχω κ είναι κ το μοναδικό παράξενο που έχει συμβεί σ'όλη μου τη ζωή.... Το καλοκαίρι του 1994, είχα πάει με μια φίλη μου στην Αμοργό. Κάποιο πρωί γύρω στις 7.30 πήγαμε στη Χώρα για να πάρουμε κάποια λεφτά απ' το ταχυδρομείο. Μιας κ ήταν πολύ νωρίς είπαμε να μη γυρίσουμε με το λεωφορείο, αλλά να ζητήσουμε οδηγίες κ να πάρουμε το μονοπάτι που χρησιμοποιούν οι βοσκοί για την Αιγιάλη. Τελοσπάντων, βρέθηκε κάποιος να μας δείξει την αρχή του μονοπατιού, το οποίο ήταν σημαδεμένο με κόκκινες βούλες πάνω σε βράχους, κ όχι κάποιο μονοπάτι -δρομάκι.
Για να φτάσουμε στην αρχή, έπρεπε ν'ανέβουμε ένα βραχώδη λόφο. Την ώρα που το κάναμε βλέπαμε τα σύννεφα να κινούνται πολύ γρήγορα προς τα κάτω κ θυμάμαι που το σχολιάσαμε, μας έδωσε την εντύπωση ότι έπρεπε να εγκαταλείψουμε το σχέδιό μας. Το μονοπάτι ανεβαίνει τις κορυφογραμμές κ στο μεγαλύτερο μέρος του έχεις εικόνα του δρόμου από κάτω. Για να μην πολυλογώ, κάποιο βράχο προσπεράσαμε, κάποιο σημάδι δεν είδαμε, στο τέλος χαθήκαμε. Κ χαθήκαμε μέσα σε μια κοιλάδα, γύρω-γύρω βουνά κ δρόμος πουθενά. Υπολογίσαμε στο περίπου την κατεύθυνση που θα'πρεπε να πάρουμε κ συνεχίσαμε προς τα κει. Το μέρος είναι άγονο, δεν έχει δέντρα κτλ, θάμνους μόνο κ πέτρες. Κάποια στιγμή όπως περπατούσαμε βλέπω κάτω μια πέτρα με διάμετρο γύρω στα 70cm κ με ζωγραφισμένο (όπως νομίζαμε αρχικά) το πρόσωπο του Χριστού. Φωνάζω τη φίλη μου κ είχαμε πάθει πλάκα, γιατί ήταν μια εικόνα με απίστευτη λεπτομέρεια, όχι κάτι που "έμοιαζε" με εικόνα του Χριστού. Παρατηρώντας τη ανακαλύψαμε ότι δεν ήταν ζωγραφισμένη, αλλά ήταν τα "νερά" της πέτρας κ σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να την πάρουμε μαζί μας, πρώτον γιατί ήταν κάτι το απίστευτο κ δεύτερον θέλαμε να το πούμε αυτό το πράγμα κ ήμασταν σίγουρες ότι κανείς δεν θα το πίστευε. Σκάβοντας καταλάβαμε ότι η πέτρα ήταν κομμάτι ενός τεράστιου βράχου χωμένου στη γη κ καμοία ελπίδα δεν είχαμε... Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε κ να ξαναγυρίσουμε την επόμενη μέρα. Συνεχίσαμε να προχωράμε για κανένα τέταρτο περίπου. Κάποια στιγμή ενώ κάτω υπήρχε πλέον περισσότερο χώμα κ θάμνοι, σταδιακά δεξιά κ αριστερά άρχιζε να εμφανίζεται ένα "τοιχάκι". Λέω σταδιακά, γιατί στην αρχή ήταν πχ. 3 πέτρες, μετά 10, μετά παραπάνω κ στο τέλος έφτανε περίπου στο 1,5 μέτρο ύψος. Το τοίχος σε οδηγούσε μέσα σ'ένα χωριό. Για την ακρίβεια το αριστερό μέρος του τοίχους έκανε ένα ιμικύκλιο κ μέσα βρισκόταν το χωριό, ενώ το δεξί προχωρούσε ευθεία κ σε έβγαζε από αυτό. Σκεφτήκαμε να πάμε να ρωτήσουμε για τον δρόμο. Το πρώτο σπίτι που είδαμε είχε την πόρτα ανοιχτή κ μπήκαμε μέσα. Το εσωτερικό του σπιτιού.... Λοιπόν, υπήρχαν τα πάντα μέσα. Μπήκαμε στο πρώτο δωμάτιο που ήταν η κουζίνα. Τραπέζι με πιάτα πάνω, μια σόμπα, τηγάνια, κάποια κρεμασμένα ρούχα. Τα πάντα όμως με άπειρη σκόνη. Γενικά η εντύπωση που μας έδωσε ήταν ότι όποιοι μέναν εκεί μέσα απλά σηκωθήκαν κ φύγαν βιαστικά, πριν πολλά-πολλά χρόνια... Η αλήθεια είναι ότι φοβηθήκαμε λίγο, αλλά νομίζω ότι πιο πολύ φοβόμασταν μήπως δεν βρούμε τελικά τον δρόμο κ μας πάρει η νύχτα στα βουνά. Μπήκαμε λοιπόν κ στο 2ο σπίτι..... ακριβώς τα ίδια. Με το που το είδαμε αυτό, δεν είπαμε κουβέντα κ κάναμε μεταβολή κατευθείαν. Βγαίνοντας, παρατηρήσαμε κάτι που δεν είχαμε δει πριν. Στην πόρτα του σπιτιού με κόκκινη μπογιά ήταν ζωγραφισμένος ένας σταυρός, ένα κρεμασμένο ανθρωπάκι (το ίδιο που κάνουμε όταν παίζουμε κρεμάλα) κ απο κάτω ονόματα κ ημερομηνίες. Θυμάμαι ένα Δαφνούλα (επειδή την αδερφή μου την λένε Δάφνη) κ οι ημερομηνίες ήταν γύρω στο 1800. Το ίδιο τελικά (με άλλα ονόματα) υπήρχε κ στην πόρτα του 2ου σπιτιού. Φύγαμε τρέχοντας από το χωριό κ λίγα μέτρα παρακάτω, είδαμε μπροστά μας ένα αγόρι γύρω στα 18 πάνω σ'ένα μουλάρι. Του φωνάξαμε να σταματήσει (για να βρούμε επιτέλους το δρόμο), αυτό γύρισε, μας κοίταξε κ άρχισε να φεύγει γρήγορα. Μετά από λίγο τον χάσαμε κ αυτόν.
Τελοσπάντων, τον δρόμο τον βρήκαμε κάποιες ώρες αργότερα κ αφού είχαμε περάσει τα πάνδεινα. Τις επόμενες μέρες ρωτήσαμε τους πάντες για την ύπαρξη του χωριού. Κανένας δεν ήξερε τίποτα. Η μόνη εξήγηση που μας δώσαν ήταν ότι ίσως ήταν κάποια "φάρσα" των βοσκών, που εννοείται ότι δεν μας κάλυψε. Θα μπορούσαν να ήταν φάρσα τα γραμμένα στις πόρτες, αλλά το χωριό; Κανένας δεν γνωρίζει κάποιο χωριό -έστω κ έρημο- εκεί γύρω.
Αλλοι είπαν ότι πάθαμε ηλίαση. Πολύ πιθανόν να πάθαμε ηλίαση αργότερα κ αφού περιπλανιόμασταν για τόσες ώρες, αλλά νομίζω ότι ήμουν μια χαρά την ώρα που βρήκαμε το τείχος,αλλά ακόμα κ αν δεν ήμουν (που ήμουν), είμασταν 2 κ βλέπαμε τα ίδια πράγματα την ίδια στιγμή, θέλω να πω, δεν έλεγα εγώ κάτι για να επηρεάσω την φίλη μου ή το αντίθετο.
Θα ήθελα τη γνώμη σας πάνω σ' αυτό. Η αν κάποιος γνωρίζει κάτι γι' αυτό το "χωριό"...
Communicating at an unknown rate...
oneiric1Μέλος
Φίλη Valnta
Πολύ ενδιαφέρον. Υπάρχει περίπτωση να ήταν κάτι σαν χρονοδίνη??? (αν και δεν ξέρω αν πιστεύω στην ύπαρξή τους)
* Irene *
~ Love is the only truth ~
Τι να σου πω... κ γω δεν ξέρω αν πιστεύω. Οπότε δεν μπορώ να το εκλάβω κ σαν εξήγηση...
Communicating at an unknown rate...
BLIND GUARDIANΜέλος
Εχω και εγω μια μικρή ιστορία. Καποτε πριν καμια 10αρια χρονια στο φροντιστήριο μου είχα μια καθηγήτρια εκθεσης η οποια ηταν σφως μεγαλητερη μου αλλα εμενα μου αρεσε και μπορω να πω οτι την είχα ερωτευτει. Ενα βραδυ εβλεπα ενα ονειρο στο οποιο ετρεχα σε μια αφιλοξενη πολη και πισω με κηνηγαγε καποια μορφη που δεν μπορουσα να διακρινω γιατι κοιτουσα να ξεφυγω. Την επομενη μερα η καθηγητρια που δεν της είχα πει ποτε τα αισθηματα μου η κατι για το ονειρο, μου είπε οτι με είδε στο ονειρό της στο ιδιο περιβαλλον με το δικο μου ονειρο να τρεχει απο πισω μου να μου πει κατι και να μην μπορει να με φτασει χωρις να ξερει τι θελει να μου πει.
ΚΟΙΤΑ ΓΥΡΩ ΝΙΩΣΕ ΓΥΡΩ ΤΡΟΜΑΞΕ ΓΥΡΩ ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ ΚΑΠΟΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΕ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΠΝΟΗ......
Smart Alex-Μέλος
Na pw ki egw ena Hallo sta paidia edw mesa..
Paidia poly endiaferouses oi istories kai eimai apo aftous pou pistevoun pws krivete mia alithia mesa se ola afta kai kati pio psila apo auta pou mporoume na katanohsoume sthn epoxh mas ws Onta.
Exw akousei ki egw arketes istories apo xwria apo stratopeda ktl..
Mia istoria einai.. otan uphretousa sto stratopedo tou Naupliou (KEED)mas eixane pei aksiwmatikoi se dialleima ekpaideushs pws eixe skotwthei enas stratiwths se mia skopia prin liga xronia..
O stratiwths fulage nuxterino noumero kai hatne xeimwnas.To palikari to pire o upnos apo thn kourash etsi orthios opws htane kai opws kratouse to oplo mprosta tou epese panw sthn ksifolonxh kai tou karfwthike sto laimo..
Meta apo afto to katholou ´periergo´ skhniko dwthike diatagh h ksifolonxh na vrisketze sth thikh ths kai oxi panw sto oplo.
To periergo einai pws meta apo kairo parathrithike to fainomeno pws
merika vradua emfanizotan ena stratiwths me demeno to laimo kai milage stous skopous afths ths skopias, me skopo na mh tous parei o upnos! (h skopia afth htan uperipswmenh kai vriskotan sth deksia meria tou stratopedou) kai allwte tous petage petres gia na einai oi skopoi se egrigorsh kai na mhn xalarwnoun kai tous parei o upnos.. kai fusika opios parathrouse pios stratiwths htan apo katw tou milage de tha ton gnwrize!
Otan to akousa den iksera an to pistepsa h oxi.. eipa pws tha einai mia sunithismenh istoria opws se kathe stratopaido..
Paidia poly endiaferouses oi istories kai eimai apo aftous pou pistevoun pws krivete mia alithia mesa se ola afta kai kati pio psila apo auta pou mporoume na katanohsoume sthn epoxh mas ws Onta.
Exw akousei ki egw arketes istories apo xwria apo stratopeda ktl..
Mia istoria einai.. otan uphretousa sto stratopedo tou Naupliou (KEED)mas eixane pei aksiwmatikoi se dialleima ekpaideushs pws eixe skotwthei enas stratiwths se mia skopia prin liga xronia..
O stratiwths fulage nuxterino noumero kai hatne xeimwnas.To palikari to pire o upnos apo thn kourash etsi orthios opws htane kai opws kratouse to oplo mprosta tou epese panw sthn ksifolonxh kai tou karfwthike sto laimo..
Meta apo afto to katholou ´periergo´ skhniko dwthike diatagh h ksifolonxh na vrisketze sth thikh ths kai oxi panw sto oplo.
To periergo einai pws meta apo kairo parathrithike to fainomeno pws
merika vradua emfanizotan ena stratiwths me demeno to laimo kai milage stous skopous afths ths skopias, me skopo na mh tous parei o upnos! (h skopia afth htan uperipswmenh kai vriskotan sth deksia meria tou stratopedou) kai allwte tous petage petres gia na einai oi skopoi se egrigorsh kai na mhn xalarwnoun kai tous parei o upnos.. kai fusika opios parathrouse pios stratiwths htan apo katw tou milage de tha ton gnwrize!
Otan to akousa den iksera an to pistepsa h oxi.. eipa pws tha einai mia sunithismenh istoria opws se kathe stratopaido..
Victory or Valhalla
ΝικόλαςΝέο Μέλος
Αυτή την ιστορία μας την είχαν πεί και εμάς στο Ναύπλιο το 1996.Πρέπει να λές για την υπερυψωμένη σκοπιά στο αλσύλιο,στη πίσω πλευρά του στρατοπαίδου εκεί που είχε αυτά τα περίεργα μνήματα(?)..
Θυμάμαι ότι όποτε εμφανιζότανε αυτός ο στρατιώτης στους φαντάρους γινότανε πανικός,εγώ ποτέ δεν τον είχα δει, εδώ που τα λέμε πρέπει να ήτανε κάποιος λοχίας που έκανε αυτή τη φάρσα.Είχε τύχει δυο φορές να ξυπνίσω στο φυλάκιο στη πίσω πύλη από το χαμό που είχε γινει από αυτο το "φάντασμα" και όλοι τρέχανε αλλόφρονες μπάς και το τσακόσουνε!αυτή η σκοπιά ήταν σκέτη ανατριχίλα, μια είναι η αλήθεια σε αυτήν κανείς δε κοιμότανε!
Θυμάμαι ότι όποτε εμφανιζότανε αυτός ο στρατιώτης στους φαντάρους γινότανε πανικός,εγώ ποτέ δεν τον είχα δει, εδώ που τα λέμε πρέπει να ήτανε κάποιος λοχίας που έκανε αυτή τη φάρσα.Είχε τύχει δυο φορές να ξυπνίσω στο φυλάκιο στη πίσω πύλη από το χαμό που είχε γινει από αυτο το "φάντασμα" και όλοι τρέχανε αλλόφρονες μπάς και το τσακόσουνε!αυτή η σκοπιά ήταν σκέτη ανατριχίλα, μια είναι η αλήθεια σε αυτήν κανείς δε κοιμότανε!
LAMANIΝέο Μέλος
Έχω κι εγώ να προσθέσω κάτι στην ιστορία της φίλης Valnta.
Υπάρχουν πολλά εγκατελειμένα χωριά σ' όλη την Ελλάδα. Τα περισσότερα από αυτά θεωρούνται στοιχειωμένα. Είναι όπως το περιγράφεις: Σαν οι άνθρωποι να σηκώθηκαν και νάφυγαν ξαφνικά, αφήνοντας τα πράγματά τους εκεί που είναι (τα πιάτα στο τραπέζι, κλπ).
Κάποτε σε μια εκδρομή στην Τήνο, ήθελα να πάω να δω την παλιά πόλη (είναι εντελώς εγκατελειμένη). Ένας παππούς στο μοναστήρι με αποθάρρυνε λέγοντάς μου ότι ήταν αργά (ήταν απόγευμα) και στο χωριό γυρνάνε φαντάσματα. "Κι αν περάσεις από κεί και δεις άνθρωπο, μη του μιλήσεις, φύγε τρέχοντας. Είναι βρυκόλακας" μου είπε...
Μετά απ' αυτό φυσικά δεν τόλμησα ουτε απο δίπλα να περάσω!
Υπάρχουν πολλά εγκατελειμένα χωριά σ' όλη την Ελλάδα. Τα περισσότερα από αυτά θεωρούνται στοιχειωμένα. Είναι όπως το περιγράφεις: Σαν οι άνθρωποι να σηκώθηκαν και νάφυγαν ξαφνικά, αφήνοντας τα πράγματά τους εκεί που είναι (τα πιάτα στο τραπέζι, κλπ).
Κάποτε σε μια εκδρομή στην Τήνο, ήθελα να πάω να δω την παλιά πόλη (είναι εντελώς εγκατελειμένη). Ένας παππούς στο μοναστήρι με αποθάρρυνε λέγοντάς μου ότι ήταν αργά (ήταν απόγευμα) και στο χωριό γυρνάνε φαντάσματα. "Κι αν περάσεις από κεί και δεις άνθρωπο, μη του μιλήσεις, φύγε τρέχοντας. Είναι βρυκόλακας" μου είπε...
Μετά απ' αυτό φυσικά δεν τόλμησα ουτε απο δίπλα να περάσω!
Όμως το ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ οργανώνει κατά καιρούς εκδρομές τόσο στην κουφια γή, όσο και διανυκτερεύσεις σε στοιχειωμένα χωριά.
Όποιος τολμά...
Καλωσήρθες φίλε/η Lamani. Tι κρίμα που δεν πήγες τελικά... Δεν είχες καθόλου περιέργεια για να πας πχ. το πρωί;
Communicating at an unknown rate...