- Δεισιδαιμονίες και πως μπορεί να δημιουργήθηκαν - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

seirios12a:
Χθές, διάβαζα ένα βιβλίο που αναφερόταν στην ανθρώπινη αύρα. Εκεί λοιπόν ανέφερε πως το σκούρο πράσινο του σχιστόλιθου (σαν χρώμα

αύρας), δείχνει μικροπρέπια και κακία.

Μήπως από εκεί λοιπόν βγήκε το πρασίνισε απ' το κακό του?

Και είναι φοβερό αυτό , πως δηλαδή (εάν ισχύει) κάποιος είδε το χρώμα της αύρας σε διάφορους τύπους ανθρώπων και ανέλυσε την

ψυχοσύνθεση του καθενός , ώστε κάθε χρώμα να έχει και ποιότητα χαρακτήρα, κι εμείς να το χρησιμοποιούμε καθημερινά και να μην

ξέρουμε ουσιαστικά γιατί το λέμε. Δεν είδα ποτέ κάποιον να πρασινίζει απ' την κακία του. Η αύρα του όμως?

---

Λένε και το μαύρισε από το κακό του! αλλά το κυριότερο είναι ότι το πρασίνισε από το κακό του το λέγανε από πολύ παλιά, πριν καν οι επιστήμονες ασχοληθούν με την αύρα...........

"Μηνύστε με, μηνύστε με σε δίκες ξεφτιλίστε με"

Το θέμα είναι πως δεν το λένε μόνο οι επιστήμονες για την αύρα. Έχω την εντύπωση πως για την αύρα πρωτομιλήσανε άνθρωποι που

ασχολούνται με τον διαλογισμό, πριν μιλήσουν οι επιστήμονες και το επιβεβαιώσουν με μετρήσεις.

"The green-eyed monster"

αλλά αυτό είναι συνώνυμο της ζήλιας.
Είναι όμως ενδιαφέρον το γεγονός ότι δύο λαοί έχουν συνδέσει το πράσινο με κάποια αρνητική συναισθηματική κατάσταση.

Όσο για το μαύρο ως χρώμα της αύρας, είχα διαβάσει παλιότερα ότι σκούρο γκρι είναι η αύρα ενός μελλοθάνατου.

In anticipation of my resurrection...

Ιδιαίτερη λαογραφική σημασία παρουσιάζει η βασκανία στην αρχαία Ελλάδα γιατί υπάρχουν γραπτές αναφορές σε αυτήν. Αξιοσημείωτο είναι το πόσο απαράλλακτες μεταφέρθηκαν οι δοξασίες αυτές ως τις ημέρες μας.
Το «οφθαλμίζειν», και «εποφθαλμίζειν» σήμαιναν ακριβώς ό,τι εννοούμε σήμερα λέγοντας «ματιάζω». Το ματιάστηκε μόνος του πρωτοπαρατηρήθηκε σαν αυτοβασκανία στους αρχαίους Ελληνες.

Το μη λες μεγάλο λόγο ελέχθηκε από τον Σωκράτη « μη μέγα λέγε, μη τις βασκανία περιτρέψη τον λόγον τον μέλλοντα» (Πλατ. «Φαίδων» 95Β).

Το «χτύπα ξύλο» αντιστοιχεί στο «άπτεσθαι ξύλου».

Το «κουφό του διαβόλου το αυτί» είναι το αντιστρόφως ανάλογο του « προσκυνώ Αδράστειαν»( θεότητα του φθόνου και της εκδικήσεως των Αρχαίων).

Επίσης έχει διατηρηθεί από την αρχαιότητα το «φτύσε τον κόρφο σου», ή το φτύνω τρεις φορές για να μην σε ματιάξω. Ο Θεόκριτος αναφέρει « ως μη βασκαθώ δε τρις εις εμόν έπτυσα κόλπον». Επίσης ο Αριστοτέλης αναφέρει : «εμπτύει αυτοίς ως μη βασκανθώσιν» ( Αριστ. Απ. 347).

Συνεχίζοντας την περιήγηση στους αρχαίους Έλληνες ας αναφερθούμε στον μεγάλο ρήτορα της Αντιόχειας τον Λιβάνιο , ο οποίος αναφέρει πολλά περί μαγείας στην αυτοβιογραφία του, και ανάμεσα σε αυτά και το ότι πίστευε στην βασκανία και μάλιστα ότι εκδηλώνεται έντονα σε αυτούς που όλοι επαινούν : «γνώριζα πως κάποιο κακό μάτι (βασκανία τις ) θα κάρφωνε το βλέμμα του στους γιούς σου. Από την φύση του το κακό μάτι καρφώνει όποιον επαινούν οι άλλοι.....ο δαίμονας του φθόνου δεν μπορούσε όμως να ανεχθεί αυτούς τους επαίνους...» (σελ. 281, Έλληνες μάγοι)

Ο Δημοσθένης πολλές φορές και με μεγάλη επιμονή καταγγέλλει την βασκανία που προκαλεί δυστυχία και αποτυχία των προσπαθειών.
Ο Στράβων (63 - 25 π.Χ.) αναφέρει ότι σύμφωνα με τον Αρτεμίδωρο τους Εφεσίους τους είχε συκοφαντήσει ο ιστορικός Τιμαίος ο Ταυρομενέος τον οποίου μάλιστα χαρακτηρίζει ως βάσκανο, δηλαδή κακόβουλο άνθρωπο ο οποίος μπορεί και ματιάζει.

Ο Πλούταρχος αναφέρει στα συμποσιακά μία συζήτηση αναφορικά με αυτούς που έχουν την ικανότητα να προκαλούν βασκανία, ενώ είναι αυτός που αναφέρει και την περίπτωση της αυτοβασκανίας.

Ο Φίλαρχος έλληνας ιστοριογράφος αναφέρει ότι κάποιοι λαοί, που κατοικούν κοντά στον Πόντο, προκαλούν ακόμη και το θάνατο σε παιδιά αλλά και άνδρες με το βλέμμα τους και μόνο.

Ο Δημόκριτος αναφέρει ότι εκπέμπουν τα μάτια του βασκάνου εικόνες που έχουν αισθήσεις και ορμή και φέρνουν μαζί τους τη μοχθηρία και το φθόνο του, επηρεάζοντας και προκαλώντας διαταραχές στον βασκανόμενο.

Κλείνοντας ας αναφερθούμε στο παλαιότερο σωζόμενο Ελληνικό κείμενο που περιγράφει το αποτέλεσμα του κακού ματιού. Η αναφορά γίνεται για τα Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ρόδιου ο οποίος περιγράφει χαρακτηριστικά πως η Μήδεια με το κακό της μάτι κατάφερε να σταματήσει τον Ταλώ, τον χάλκινο άνδρα - ρομπότ που φύλαγε το νησί της Κρήτης, από το να πετάει τεράστιες πέτρες στο καράβι του Ιάσονα εμποδίζοντας τον έτσι να πλησιάσει το νησί.
Η Μήδεια, λοιπόν, τραγουδώντας μαγικά τραγούδια, κάλεσε τις θεές του θανάτου, τα μαγικά σκυλιά του ʼδη, γονατιστή τα κάλεσε τρεις φορές με προσευχές. Έβαλε το κακό στο νου της και με το κακό της το μάτι έριξε κατάρα στα μάτια του Ταλώ.. «...πατέρα Δία, τρόμος με πιάνει και θαμπώνομαι σαν σκέφτομαι ότι ο φρικτός θάνατος μας βρίσκει όχι μόνο από αρρώστια ή από λαβωματιά αλλά και από κάποιον που μας κάνει κακό από μακριά....» (σελ. 187, η μαγεία στον Ελληνικό και Ρωμαϊκό κόσμο).