- AΔΕΛΦΕΣ ΨΥΧΕΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΠΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΗΚΑΜΕ ...
ΑΠΟ ΑΥΤΟ...
aum
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΔΥΜΟΙ ΠΟΥ ΧΩΡΙΣΤΗΚΑΝ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΕΔΩ...
ΟΥΤΕ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΙΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΟΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΣΤΟ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ...
ΕΓΩ ΑΠΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΩ ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ...
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΝΙΩΣΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΟΚΟΤΟ, ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΟ, ΣΧΕΔΩΝ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ...
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩ, ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΑ ΚΡΥΦΟ...ΦΟΒΗΘΗΚΑ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΥ ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ...ΜΝΗΜΕΣ ΘΟΛΕΣ ΑΛΛΑ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΕΣ.
ΕΝΙΩΘΑ ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΜΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΟΜΠΟΣ, ΤΗΝ ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ ΜΟΥ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΔΙΕΓΕΡΣΗ, ΣΕ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ, ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΤΑΝ ΤΟΣΟ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΑ ΟΙΚΕΙΑ, ΣΑΝ ΝΑ ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΕ, ΣΑΝ ΝΑ ΤΑ ΣΥΖΗΤΟΥΣΕ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΜΙΑ ΖΩΗ...
ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΛΛΟΣ ΕΜΟΙΑΖΕ ΤΟΣΟ ΗΡΕΜΟΣ ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΟΗ ΤΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ, ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟΝ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΩ, ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΑΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΦΟΝΑΞΩ:"ΞΥΠΝΑ, ΕΓΩ ΣΕ ΞΕΡΩ, ΕΓΩ ΣΕ ΕΧΩ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ". ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΗΘΗΚΑ, ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΜΕ ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΤΡΕΛΗ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΕΒΑΖΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ...
ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΝ ΕΙΧΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΛΕΠΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ, ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΥΠΟΨΙΑ, ΜΕΤΑ ΚΑΘΩΣ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ, Η ΦΩΝΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΑΝ ΤΑ ΚΕΝΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ,ΠΑΝΗΚΟΒΛΗΘΗΚΑ, ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΑΝ ΤΡΕΛΕΝΟΜΑΙ, ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ:"ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ ΗΤΑΝ, ΑΠΟΤΡΕΛΑΘΗΚΑ". ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ ΜΟΥ ΠΑΓΩΣΑΝ, ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΩ, ΣΧΕΔΟΝ ΝΑ ΔΙΑΤΑΞΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΕΙ, ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΣΥΝΔΙΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΜΑ ΑΔΙΚΑ...
ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΛΛΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕ ΝΑ ΜΙΛΑ ΑΤΑΡΑΧΟΣ ΚΑΙ ΗΡΕΜΟΣ, ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΡΑΤΙΩΜΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥ ΠΩ :"ΕΙΜΑΙ ΒΕΒΑΙΗ, ΣΕ ΞΕΡΩ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ", ΧΩΡΙΣ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΣΤΟ "ΠΟΥ", ΣΤΟ "ΠΟΤΕ", ΣΤΟ "ΠΩΣ", ΑΠΛΑ ΤΟ ΗΞΕΡΑ...
ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΟΥΣΑ ΗΡΕΜΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΕΙΞΩ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ ΜΕΣΑ ΜΟΥ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ (ΚΑΤΙ ΤΕΤΕΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΜΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ, ΠΡΟΣΠΑΘΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΑΥΤΟ ΤΑ ΣΚΗΠΤΡΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ).
ΚΑΙ ΟΣΟ Η ΩΡΑ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΚΑΙ ΟΣΟ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΖΑ, ΑΠΟΤΡΕΛΕΝΟΜΟΥΝ...ΕΙΧΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΗΡΕΜΟ, ΕΥΓΕΝΙΚΟ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ, ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΕΠΛΕΠΑ ΜΙΑ ΛΙΜΝΗ ΜΕ ΚΑΘΑΡΙΑ ΝΕΡΑ, ΞΕΡΕΤΕ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΗΡΕΜΑ ΚΑΘΑΡΑ ΝΕΡΑ ΜΙΑΣ ΛΙΜΝΗΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΘΡΕΦΤΙΣΤΕΙΣ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ, ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΘΡΕΦΤΙΣΜΑ ΜΟΥ, ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΒΟΥΤΗΞΩ ΚΑΙ ΧΑΘΩ ΣΤΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ, ΝΙΩΘΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΤΣΙ ΘΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ ΜΟΥ, ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΥΦΗΣΗ...
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΤΙ ΤΕΤΕΙΟ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ; ΟΥΤΕ ΣΕ ΓΝΩΣΤΟ ΣΟΥ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΣ...
ΟΣΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ; ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ...ΔΕΝ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΜΕ...ΑΝ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΙΣΩΣ ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΞΕΔΙΑΛΥΝΩ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ...
ΑΠΛΑ ΧΩΡΙΣΤΗΚΑΜΕ, ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΠΩ ΤΙΠΟΤΑ, ΤΑ ΚΡΑΤΗΣΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ, ΩΣ ΤΑ ΤΩΡΑ.
Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ, ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΝΑ ΜΟΥ ΧΡΩΣΤΟΥΣΕ Η ΖΩΗ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΟ ΞΕΠΛΗΡΩΣΕ...
"ΑΔΕΛΦΗ ΨΥΧΗ"; "DEJA VU";
ΕΙΛΗΚΡΙΝΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ, ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΖΙ, ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΙΣΩΣ ΜΑΘΩ, ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΗ, ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΚΕΙ...
ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΞΙΖΕΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΤΑ ΖΟΥΜΕ...
ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ ΔΩΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ ΧΡΕΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ...
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ'ΧΕΙ ΑΞΙΖΕΙ...!
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΑΥΤΑ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ Aμυμώνη ΜΟΥ ΕΦΕΡΕ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ (ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΑΖΙ)...
ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΙΣΩΣ ΜΑΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΝΗΜΕΣ/ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ/ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΦΩΜΕΝΕΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ.
ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΠΑΛΑΙΩΝ ΨΥΧΩΝ....
ΠΟΥ ΤΟ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΚΑΡΜΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΠΟΧΗ ....
ΙΣΩΣ ΜΑΚΡΙΑ...
ΙΣΩΣ ΚΟΝΤΑ....
ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ,ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΣ, ΜΑΖΙ ΤΗΣ, ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ ΧΩΡΙΣ ΙΧΝΟΣ ΑΜΗΧΑΝΙΑΣ.
Edited by - 1900 on 06/11/2003 16:42:49
ΑΥΤΟ ΑΓΑΠΗΤΕ ΦΙΛΕ 1900 ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΣΚΕΦΤΕΙ...
"ΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΕ ΜΙΑ ΑΔΕΛΦΗ ΨΥΧΗ"...
ΜΑ ΝΟΜΙΖΩ...ΤΑ ΠΑΝΤΑ...ΜΝΗΜΕΣ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΣΤΙΓΜΕΣ...
ΜΕ ΟΛΕΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ...ΜΥΡΩΔΙΕΣ, ΓΕΥΣΕΙΣ, ΕΙΚΟΝΕΣ, ΑΓΚΙΣΜΑΤΑ...
ΗΧΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ...
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΩ ΤΑ ΚΕΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑΙΡΙΑΞΩ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ...
ΝΑΙ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΗΛΟΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ...
ΥΠΕΡΟΧΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ...ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΣΕ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕΙ...
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Κρίμα που δεν προσπάθησες να κρατήσεις κοντά σου αυτή την αδελφή ψυχή...
Γιατί, μέσα στο πλήθος και στη βουή του κόσμου που ζούμε, είναι δύσκολο να την ξαναβρείς...
Ωστόσο, η Μοίρα έχει, νομίζω τον πρώτο λόγο...
Εκείνη αποφασίζει να φέρει άτομα στη ζωή μας, που μπορούν να την κάνουν πιο όμορφη και να ζεστάνουν τη ψυχή μας...
Σου εύχομαι να έχεις μια δεύτερη ευκαιρία...
“Αδελφή ψυχή” είναι αυτός ή αυτή που έρχεται τόσο κοντά στην ψυχή σου, όσο κανένας άλλος.
· Είναι το άτομο που δεν σε πειράζει – ή κι ακόμη σ’ αρέσει- να ξεγυμνώνεσαι μπροστά του ψυχικά.
· Είναι το πρόσωπο που το “κουβαλάς μέσα σου”, όπου κι αν πας. Βλέπεις κάτι ή σκέφτεσαι κάτι και το πρώτο που θέλεις είναι να το μεταφέρεις στην “αδελφή ψυχή”. Να το ξαναζήσεις μέσα από αυτή.
Είναι το άτομο που το νοιάζεσαι και νιώθεις ότι σε νοιάζεται. Ειλικρινά και βαθιά. Όχι “κατά συνθήκην”. Όχι γιατί έτσι πρέπει ή γιατί έτσι είναι ο ρόλος του ενός ή του άλλου.
Είναι το άτομο που θέλεις να τα μοιράζεσαι όλα. Γιατί έτσι αισθάνεσαι. Όχι γιατί χρωστάς ή σου χρωστάνε.
Είναι ένα είδος προέκτασης του εαυτού σου. Την κοιτάς και δεν την βλέπεις με την συμβατική έννοια, παρά την βλέπεις με τα μάτια της ψυχής σου. Γι’ αυτό μπορεί να μην προσέχεις μικρές, και καμία φορά μεγάλες, αλλαγές ή ατέλειες.
Όταν έχεις μια “αδελφή ψυχή”, δεν είσαι ποτέ μόνος.
Δεν είσαι ποτέ μόνος, γιατί την κουβαλάς μαζί σου, σ’ οποιαδήποτε απόσταση. Κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
“Δύο ψυχές μονομαχούν, αλίμονο!
Μέσα στο στήθος μου”
GOETHEΗ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΓΑΠΗΤΕ ΦΙΛΕ moebius 1 ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΣΟΥ.
ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΕΧΩ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ...
ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ...ΚΑΙ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ...
ΟΙ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ...Η ΕΛΕΙΨΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΔΙΑ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ, ΠΡΟΣΠΕΡΝΙΟΥΝΤΑΙ...
ΝΑ'ΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ...ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΑΣ...
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Ακόμη κι αν δεν είναι η ''αδελφή ψυχή'', η παρουσία της θα ζεστάνει τη ζωή μας...
Να είσαι καλά...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΛΕ ΜΟΥ MOEBIUS 1,ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ 'ΣΑΙ ΚΑΛΑ
ΤΟ ΘΛΙΒΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΑ ΕΩΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙ ΜΙΑ "ΑΔΕΛΦΗ ΨΥΧΗ" ΣΕ ΟΛΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΥΑΛΟΥ ΠΑΡΑ ΨΥΧΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ...
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ,Η ΑΜΥΜΩΝΗ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ. ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΔΑΝΑΟΥ,Η ΟΠΟΙΑ ΣΤΑΛΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΝΑ ΒΡΕΙ ΝΕΡΟ ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΞΗΡΑΣΙΑΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΝΑΧΟ. Η ΑΜΥΜΩΝΗ ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΠΗΓΗ ΔΕΧΤΗΚΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΟΣ ΣΑΤΥΡΟΥ, ΤΟΤΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ Ο ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ ΤΡΟΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΑΤΥΡΟ. Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΕΚΑΝΕ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΜΥΜΩΝΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΑΝΕΡΩΣΕ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΣ ΤΗΝ ΠΗΓΗ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΥΜΩΝΗΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΝΑΥΠΛΙΟΣ, ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ Τ'ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ.
ΑΠΛΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΛΕΞΑ...ΕΧΩ ΚΑΙ ΜΙΑ "ΑΔΥΝΑΜΙΑ" ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΤΗΣ, ΤΟΝ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ...ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΙΔΙΕΤΕΡΟ...
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ