- Ποίηση από τους άδοξους ποιητές των αιώνων,και όχι μόνο... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Θα ξεκινήσω με Γκαίτε λοιπόν...
από το έργο του,ΦΑΟΥΣΤ

Ο ΚΥΡΙΟΣ :τον Φάουστ τον γνωρίζεις?

ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ :το δόκτορα?

Ο ΚΥΡΙΟΣ :το δούλο μου!

ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ :αλήθεια!ναι,για σας παράξενα δουλεύει.
Από τη γη,ο τρελός,ούτε φαί ούτε ποτό γυρεύει.
Τον καίει λαχτάρα και μακριά τόνε τραβα,
γίνετε τρέλα και θαρρώ τη μισοξέρει,
από τον ουρανό ζητά πανώριο αστέρι
και από τη γη την ύψιστη της ηδονής χαρά.
Κί όμως μήδε τα κοντινά,μήδε τα μακρυσμένα
δεν του μερώνουνε τα στήθια του τα ταραγμένα.

Ο ΚΥΡΙΟΣ :αν με τη σύγχυση παλεύει τώρα,
το φωτεινό το δρόμο μου θ'ακολουθήσει.
Το ξέρει ο κυπουρός,όταν το δέντρο πρασινίσει
πως θάρθουνε τ'άνθη,θάρθει του καρπού η ώρα.

ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ :βάζετε στοίχημα πως θα τον χάσετε?
Την αδειά μόνο δώστε μου και ξέρω
σιγά σιγά με τα νερά μου να τον φέρω.

Ο ΚΥΡΙΟΣ :όσο θα ζεί αυτός πάνω στη γη,
δοκίμαζέ τον,δε στο απαγορεύω
λάθη θα κάνει όποιος παλεύει και μοχθεί.

..................

I'm really sorry...

Από θεούς και ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλεν.τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με <<Τιμωρίες>> την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που'ναι.

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μποντλέρ έζησαν νεκροί,
η αθανασία τους είναι χαραγμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που'ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τους βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι και ωχροί,
στην τραγικήν απάτη τους δοσμένοι
πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τους ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που΄ναι.

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροι:
<<Ποιός άδοξος ποιητής>> θέλω να μου πούνε
<<την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που΄ναι?>>

............

I'm really sorry...

Edited by - nossoforos on 03/02/2006 21:36:38

Τι και αν χάσαμε την μάχη?
Δεν χάθηκαν όλα,η αδάμαστη θέληση,
και η προσήλωση στην εκδίκηση,το αθάνατο μίσος,
και το κουράγιο ποτέ να μην υποκύψω ή να παραδοθώ.
Και τι άλλο μπορεί να σημαίνει το να μην παραδοθώ?
Ότι η δόξα ποτέ δεν θ'απομακρύνει από μένα
την οργή ή τη δυναμή της...

..........

Πόσο μισώ τις ακτίνες σου ήλιε,σου λέω
ότι πώς ήμουν πρίν πέσω μου θυμίζουν,
τη δόξα που κάποτε επάνω από τη δική σου σφαίρα είχα,
μέχρι που η αλαζονεία και πιότερο η φιλοδοξία με πέταξε κάτω
να πολεμώ στον ουρανό
με τον ασύγκριτο βασιλιά του Ουρανού...

Έλα μαζί μου, αφού ήθελες ν’ αναίβης
σε τούτη την απόκοσμη κορφή.
Μονάχα μη θελήσεις να κατέβης,
δεν είνε πουθενά μια επιστροφή.

Την πλάνα ανησυχία σου θα πληρώσης
όχι, σαν άλλοτε, με χαλασμό.
Τώρα πρώτη φορά θα παραδώσης
και το στερνό σου ακόμα στοχασμό.

Και τότε πια, τα μάγια θα λυθούνε.
Θα μείνουμε μονάχοι στην ερμιά.
Τα γύρω σ’ ένα γύρο θα χαθούνε
και θάμαστε σαν κρεμαστά κορμιά.

Τα χέρια μας μονάχα τα μαλλιά μας
θ’ αγγίζουνε στο φοβερό κενό.
Σαν άνεμος θα πέρνη τη μιλιά μας
και θάναι τάχα εμπόδιο κοινό,

ενώ μέσα στα λόγια μας θα πνέη
της ίδιας της ψυχής μας ο χαμός.
(Και μ’ όλα αυτά να μοιάζουμε σα νέοι
κι’ ούτε κι’ αυτός να λείπη ο στολισμός!)

Αυτόν τον καταδίωκε ένα πνεύμα
στις σκοτεινές εκτάσεις της ζωής του.
Οι ασχολίες του, οι χαρές του, σ’ ένα νεύμα
προσχήματα γινόνταν της ορμής του.

Τα ωραία βιβλία, η σκέψη, ένα ορμητήριο
λίγες στιγμές. βίαιος στον έρωτά του.
Ύστερα γέμιζε η όψη του μυστήριο
και τίποτε δεν ταίριαζε κοντά του.

Ένας περίεργος ξένος επλανιόταν
αναμεσόμας, μ’ όψη αλλοιωμένη.
Την υποψία μας δε μας την αρνιόταν
πως κάτι φοβερό τον περιμένει.

Ήταν ωραίος παράξενα, σαν κείνους
που ο Θάνατος τους έχει ξεχωρίσει.
Δινόταν στους φριχτότερους κινδύνους
σαν κάτι να τον είχε εξασφαλίσει.

Ένα πρωί, σε μια κάρυνη θήκη
τον βρήκαμε νεκρό μ’ ένα σημάδι
στον κρόταφο. Ήταν όλος σα μια νίκη,
σα φως που ρίχνει γύρω του σκοτάδι.

Είχε μια τέτοια απλότη και γαλήνη,
μια γελαστή μορφή ζωντανεμένη!
Όλος μια ευχαριστία σα νάχε γίνει.
Κ’ η αιτία του κακού σημαδεμένη.

Από τόπους των οραμάτων μου
εκεί που ο ήλιος σβύνει πέρα
ατελείωτη σκληρή βροχή δέρνει απειλητικά την μέρα.
Κι από την νύχτα τ'αστέρια σου μοιραία θ'αφανιστούν.
Ομορφιά,δίπλα μου θα σταθείς,
όταν η μέρα κι η νύχτα θα χαθούν?

Άστεγος,σε πύλες σκοτεινές κι απελπισμένος.
θα μου αρνηθείς την προσευχή σου καταφύγιο να βρώ?
και προσπερνώντας την πόρτα του τύμβου
που είμαι κοιμισμένος
με μίσος τον εραστή θ'αποστραφείς όταν εγώ θα σε καλώ?
Αλίμονο,τι έχω εγώ να σου προσφέρω?
παγερούς διαδρόμους του νου,
υγρά δωμάτια της μνήμης που θα κατοικήσεις?
μαζί με θλίψεις και σκέψεις απλανείς...

Κι η ιστορία μου τελείωνει
στο τελευταίο των αισθήσεων οχυρό
που καταρρέει από την ακατανόμαστη απειλή
κι οικοδεσπότης εγώ....
φίλος γίνομαι με το αχόρταγω σκουλήκι.

Η ποιήση είναι μια πόρτα ανοιχτή!.
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα και προσπερνούνε.Όμοως μερικοί
κάτι βλέπουν,το μάτι τους αρπάζει κάτι
και μαγεμένοι πηγαίνοουνε να μπούν.
Η πόρτα τότε κλείνει.Χτυπάνε μα κανείς
δεν τους ανοίγει.Ψάχνουνε για το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιός το έχει.Ακόμη
και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουν αντικλείδια.Προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πιά.Δεν άνοιξε ποτέ
για όσους μπόρεσαν να δούν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατελείωτη αρμαθιά αντικλείδια
για ν'ανοίξουμε την πόρτα της ποίησης.

ΜΑ Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΧΤΗ...

.
.
.
ΥΓ : Καλημέρα...όοοοοοολο αισιοδοξία!!!

quote:

---

Καλημέρα...όοοοοοολο αισιοδοξία!!!

---

I'm really sorry...

Τώρα που βλέπω πόσο όμορφο σε έφτιαξα
και σε έχω εξυψώσει τόσο
και να,σε τοποθετώ δίπλα στον θρόνο μου,
η αγάπη μου για σένα είναι τόσο θερμή
μην πέφτεις σε απόγνωση...
Μην αγγίζεις το θρόνο μου χωρίς συγκατάθεση.
Όλη την ομορφιά σου θα φανερώσω,
και η αλαζονεία δεν πρέπει να είναι ο σκοπός σου.

..................

Στούς ουρανούς θα ανέβω.
πάνω από τα άστρα του θεού θα υψώσω τον θρόνο μου
και θα καθήσω πάνω στο βουνό της συνάντησης
στα πιό απομακρυσμένα μέρη του βορρά.
...Θα κάνω τον εαυτό μου να μοιάζει με τον Ύψιστο.

I'm really sorry...

Την αισιόδοξη καλησπέρα μου!

Ποιος Ξέρει

Καμιάν απο τις πίκρες μου δε γνώρισες
τις πίκρες μου τις άσωστες τις μαύρες
και στων ματιών μου μες στο φεγγοβόλημα
τα δάκρυα μου στεγνωμένα τα 'βρες

Εσύ μονάχα το γλυκό χαμόγελο
καμάρωσες στα χείλη μου απλωμένο
και έχεις μες στων ματιών μου το ξαστέρωμα
τον πόθο σου τρελά καθρεφτισμένο

Με γνώρισες να γέρνω στην αγάπη σου
σα πεταλούδα στ' άλικο λουλούδι
και να σκορπίζω όσο η καρδιά μου δίνονταν
μεθυστικό το ερωτικό τραγούδι.

Μαρία Πολυδούρη

Όσον αφορά την μεταφορά του θέματος,
φίλε μου όλα τα παραπάνω ποιήματα έχουν να κάνουν με το παράξενο...
Εκτός αυτού,νομίζω ότι "στολίζει" αρκετά την κατηγορία παράξενο.
Νομίζω ότι τα ποιήματα που αφήνω αντιπροσωπεύουν απόλυτα τον όρο "παράξενο".
Τι να πω,εσείς ξέρετε.

...Και καθώς ήσηχη θα κοιμάσαι εδώ
έρποντας θα έρθω σε σένα
τη ζωή και το αίμα να σου πιώ
και έτσι θα τρέμεις για μένα
κι εγώ θα σε φιλώ
και τοο κατώφλι του θανάτου θα διαβείς
με φόβο,μες στην κρύα μου αγκαλιά
και θέλω μόνο αυτό να σε ρωτήσω
πρίν μαζί σου να πετάξω
ποια μάνα θα σου δείξει αυτά
που έχω εγώ να σου διδάξω?.

August Ossenfelder...
"Der vampir"

"ΚΑΡΚΟΣΑ"

Σε ακτές μυστικές του ουρανού
Φτάνουν τα συννεφένια κύμματα από αλλού
Και δύο ήλιοι δίδυμοι στην λίμνη κρύβονται
Κι οι σκιές παντού απλώνονται
...στην ΚΑΡΚΟΣΑ

Παράξενη είναι η νύχτα που μαύρα άστρα την φωτίζουν
Κι αλλόκοτα φεγγάρια στους ουρανούς της τριγυρήζουνν.
Μα ακόμα πιο παράξενη είναι
...η χαμένη ΚΑΡΚΟΣΑ

Τραγούδια που οι Υάδες θα τραγουδήσουν
Και μεσ’στον άνεμο παντού θα ηχήσουν
Και τα κουρελιασμένα του βασιλιά τα ρούχα θα κυμματίσουν
Τραγούδια που πριν ακουστούν θα σιγήσουν
...στη θαμπή ΚΑΡΚΟΣΑ

Η φωνή είναι νεκρή
Το τραγούδι της ψυχής μου πεθαίνει
Ατραγούδιστο πεθαίνει
Και σαν δάκρυ κρυφά
Θα ξεψυχήσει και θα παγώσει
...στην μυστική ΚΑΡΚΟΣΑ...